I SA/Bk 387/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Stachurski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Sławomir Presnarowicz, sędzia WSA Jacek Pruszyński, Protokolant Beata Rusiecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 08 lutego 2012 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] września 2011 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2011 r. oddala skargę. Decyzją z [...] września 2011 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta W. M. z [...] lipca 2011 r., nr [...], w przedmiocie ustalenia Panu T. K. (zwanego dalej Skarżącym) wysokości podatku od nieruchomości na 2011 r. Z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego oraz z przedstawionych Sądowi akt administracyjnych sprawy wynika, że Burmistrz Miasta W. M. ustalił Skarżącemu podatek od nieruchomości na rok 2011 w łącznej kwocie [...] zł. Za podstawę opodatkowania organ przyjął: - budynki mieszkalne o powierzchni [...] m2, - budynki pod działalność gospodarczą o powierzchni [...] m2, - grunty pod działalność gospodarczą o powierzchni [...] m2, - grunty pozostałe o powierzchni [...]m2, W odniesieniu do wymienionych wyżej przedmiotów opodatkowania organ zastosował stawki podatku wynikające z uchwały Rady Miasta W. M. z [...] października 2010r. nr [...] w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2011 rok i uchwały ją zmieniającej z [...] grudnia 2010 r., nr [...]. Wymierzając podatek od nieruchomości według stawek najwyższych w odniesieniu do nieruchomości związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą organ I instancji posiadał wiedzę o tym, że Skarżący z dniem [...] stycznia 2011r. zawiesił wykonywanie działalności gospodarczej. Uznał jednak, że zawieszenie prowadzenia działalności gospodarczej nie jest tożsame z zaprzestaniem jej prowadzenia. Organ wskazał, że podatnik nadal jest przedsiębiorcą, a w związku z tym znajdujące się w jego posiadaniu grunty i budynki podlegają opodatkowaniu według stawek najwyższych, związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami. Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Ł. zgodziło się z organem I instancji, że zawieszenie działalności gospodarczej pozostaje bez wpływu na wysokość stawek w podatku od nieruchomości, stosowanych wobec gruntów i budynków znajdujących się w posiadaniu podatnika – przedsiębiorcy, co jest równoznaczne z tym, że są one wciąż związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Nie godząc się z tym stanowiskiem, Pan T. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., żądając jej uchylenia lub zmiany, ewentualnie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu Skarżący podniósł, że błędnym jest twierdzenie, iż mimo zawieszenia działalności gospodarczej nadal jest on przedsiębiorcą. Wskazał, że przy czynności zawieszenia działalności został poinformowany, że w czasie zawieszenia "będzie płacił normalny podatek, jako osoba prywatna". Podał też, że obecnie przebywa w Zakładzie Karnym, nie przebywa w miejscu zamieszkania, nie prowadzi działalności, zakład jest zamknięty a dom i budynek, w którym prowadził działalność gospodarczą, zostały odcięte od dostawy mediów. Wyznaczony w sprawie pełnomocnik z urzędu, w uzupełnieniu zarzutów skargi wskazał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego tj.: - art. 27a pkt 3 ustawy z 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst. jedn. Dz. U z 2010 r., Nr 220 poz. 1447 ze zm., powoływanej dalej jako u.s.d.g.), poprzez jego niezastosowanie i niezauważenie, że zawieszenie działalności gospodarczej wywiera skutki w sferze publicznoprawnej, a więc również w sferze zobowiązań podatkowych osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej z uwagi na jej zawieszenie; - art. 2 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 ustawy z 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r., Nr 121, poz. 844 ze zm., powoływanej dalej jako u.p.o.l), które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. uznanie, że przesłanką opodatkowania na podstawie tych przepisów jest posiadanie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, w sytuacji, gdy stanowi ją faktyczne wykonywanie działalności gospodarczej. W uzasadnieniu tych zarzutów pełnomocnik Skarżącego podniósł, że zawieszenie działalności gospodarczej łączy się z czasowym zaprzestaniem faktycznego prowadzenia działalności gospodarczej, a samo posiadanie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej nie może stanowić uzasadnienia dla nałożenia podatku w sposób, w jaki uczynił to organ podatkowy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo organ zwrócił uwagę, że Skarżący był wielokrotnie informowany przez organ I instancji, że zawieszenie działalności gospodarczej nie spowoduje zmiany stawek opodatkowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. W pierwszej kolejności należy wskazać, że stan faktyczny sprawy nie budzi żadnych wątpliwości. Przedmiotem sporu jest natomiast to, czy w związku z zawieszeniem przez Skarżącego z dniem [...] stycznia 2011 r. działalności gospodarczej opodatkowanie będących w jego posiadaniu gruntów i budynków, innych niż budynki mieszkalne i związane z nimi grunty, powinno nastąpić według stawek najwyższych (właściwych dla obiektów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej), czy też według stawek pozostałych. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych, a także podejmowane przez rady gminy uchwały, różnicują stawki podatku od nieruchomości w zależności od sposobu wykorzystywania określonych nieruchomości. Najwyższe stawki przewidziane są dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz dla budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. W art. 1a u.p.o.l ustawodawca wskazał, że przez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej należy rozumieć grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami (...), chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Zdaniem przedstawicieli doktryny, z przytoczonej definicji wynika, że sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że budynek, budowla oraz grunt są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Tak więc różnego rodzaju obiekty niewykorzystywane w danym momencie lub gdzie prowadzona jest innego rodzaju działalność niż gospodarcza (np. socjalna) uznaje się za związane z działalnością gospodarczą (L. Etel, Komentarz do ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, opubl. w Lex). Również w judykaturze prezentowane jest stanowisko, że tymczasowy brak wykorzystywania danego obiektu dla celów działalności gospodarczej nie uprawnia do przyjęcia, że nie stanowi on nieruchomości związanej z działalnością gospodarczą w rozumieniu przepisów u.p.o.l. (zob. wyrok WSA w Gdańsku z 6 czerwca 2006 r., I SA/Gd 481/05). Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela te poglądy, dlatego też za prawidłowe należało uznać stanowisko organu, że faktyczne niewykonywanie działalności gospodarczej nie pozbawiło Skarżącego statusu przedsiębiorcy. Na status Skarżącego nie wpływa fakt zawieszenia przez niego działalności gospodarczej. Faktem jest, że przepis art. 14a ust. 7 u.s.d.g stanowi, iż w stosunku do zobowiązań o charakterze publicznoprawnym zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej wywiera skutki prawne od dnia, w którym rozpoczyna się zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej, do dnia poprzedzającego dzień wznowienia wykonywania działalności gospodarczej. Jednak zdaniem Sądu, chociaż powołany przepis wskazuje na to, że zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej wywołuje skutki w stosunku do zobowiązań o charakterze publicznoprawnym, to jednak jego zasadniczym celem jest regulacja tego, w jakiej dacie takie skutki powstają i wygasają. Przepis ten nie może zaś stanowić samodzielnej podstawy do stwierdzenia, jakiego rodzaju skutki w sferze zobowiązań publicznoprawnych wywołuje zawieszenie działalności gospodarczej. Tam, gdzie ustawodawca przewiduje takie skutki, wyraźnie o tym stanowi w normach prawa podatkowego. Dla przykładu można wskazać, że zgodnie z art. 44 ust. 10 - 13 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 14, poz. 176, ze zm.), a także art. 16c pkt 5 i 25 ust. 5a – 5d ustawy z 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 54, poz. 654 ze zm.), zawieszenie działalności gospodarczej daje podatnikowi możliwość odstąpienia od obowiązku składania deklaracji na zaliczki, czy też wyłącza w tym okresie amortyzację pewnych składników majątku. Z kolei art. 99a ust. 7a ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535, ze zm.) stanowi, że w przypadku zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej na podstawie przepisów o swobodzie działalności gospodarczej podatnicy nie mają obowiązku składania deklaracji, o których mowa w ust. 1 i 2, za okresy rozliczeniowe, których to zawieszenie dotyczy. Ustawodawca nie zdecydował się na wprowadzenie podobnych lub innych regulacji, odnoszących się do skutków zawieszenia działalności gospodarczej na gruncie podatku od nieruchomości. Stąd brak jest podstaw prawnych by przyjąć, że w okresie zawieszenia działalności gospodarczej podatnik – przedsiębiorca może uiszczać podatek od nieruchomości wg innych stawek, niż przewidziane dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Należy jeszcze raz podkreślić, że zawieszenie działalności gospodarczej nie powoduje, że osoba traci status przedsiębiorcy, a w związku z tym grunty, budynki i budowle znajdujące się w jego posiadaniu należy uznać za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, a w konsekwencji stosować wobec nich stawki przewidziane dla gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Jak wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych, czasowe zawieszenie działalności gospodarczej lub pozostawienie "w stanie likwidacji" podmiotu podatkowego nie oznacza ustania jego bytu prawnego i nie uzasadnia zmiany przeznaczenia gruntów i budynków jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (zob. wyrok NSA z 19 października 1990 r., sygn. akt III SA 643/90; wyrok NSA z 14 grudnia 1993 r., sygn. SA/Ka 960/90). Również w piśmiennictwie prezentowane jest stanowisko, że zawieszenie prowadzenia działalności gospodarczej nie jest równoznaczne z jej zaprzestaniem, a dopiero taką okoliczność – zmianę jego funkcji – uznać należałoby za zmianę przeznaczenia budynku. Zatem budynki podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą mogą być uznane za obiekty wymienione w art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych także wtedy, gdy w roku podatkowym nie były wykorzystywane do prowadzenia wspomnianej działalności (M. Kotulski, Podatek od nieruchomości w świetle orzecznictwa NSA, opubl. w CASUS 4/1999, s. 32). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, iż prawidłowe jest stanowisko organów podatkowych, że zawieszenie przez Skarżącego działalności gospodarczej z dniem [...] stycznia 2011 r. nie zmieniło faktu, że nadal pozostawał on przedsiębiorcą, a grunty i budynki będące w jego posiadaniu należało zakwalifikować jako grunty i budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Bez wpływu na to pozostają wskazane przez Skarżącego okoliczności, że aktualnie nie prowadzi on działalności gospodarczej, gdyż przebywa w Zakładzie Karnym, a nieruchomości zostały pozbawione dostępu do mediów. Bezzasadne są więc zarzuty strony skarżącej dotyczące naruszenia przepisów prawa. W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę, o czym orzekł na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).