I SA/Bk 394/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Pietrasz (spr.), Sędziowie sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Protokolant Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi B. Spółka Akcyjna w B. na informację o negatywnym wyniku procedury odwoławczej wydanej przez Zarząd Województwa [...] z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie negatywnej oceny wniosku o dofinansowanie projektu o podniesieniu konkurencyjności przedsiębiorstwa w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...]na lata 2007-2013 oddala skargę Przedmiotem skargi jest negatywny wynik procedury odwoławczej wydany przez Zarządu Województwa Departament Polityki Regionalnej Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] z [...] lutego 2010 r. (znak [...]) na skutek rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, wniesionego przez "B." S.A. z siedzibą w B. (dalej także, jako: Spółka, Wnioskodawca, Skarżąca) w związku z odrzuceniem wniosku o udzielenie dofinansowania realizacji projektu: "Podniesienie konkurencyjności przedsiębiorstwa poprzez rozbudowę i wyposażenie serwisu samochodowego". U podstaw tego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia faktyczne: Spółka wnioskiem z 16 czerwca 2009 r. wystąpiła do Departamentu Zarządzania Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa [...]w B., o dofinansowanie realizacji projektu: "Podniesienie konkurencyjności przedsiębiorstwa poprzez rozbudowę i wyposażenie serwisu samochodowego" w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2007-2013. Do wniosku Spółka dołączyła załączniki wymagane na etapie składania wniosku, w tym dokumenty związane z przeprowadzeniem postępowania w sprawie oddziaływania na środowisko. W dniu [...] sierpnia 2009 r. Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa [...] na lata 2007-2013 (dalej jako Instytucja Zarządzająca), poinformowała Wnioskodawcę, że wniosek został odrzucony z powodu niespełnienia kryterium formalnego "Kompletność i poprawność dokumentacji środowiskowej". Na powyższą ocenę Spółka złożyła protest. W dniu [...] sierpnia 2009 r. Instytucja Zarządzająca rozpatrzyła negatywnie protest Spółki, wskazując, iż obie planowane inwestycje na nieruchomościach stanowiących własność inwestora na działce oznaczonej w ewidencji gruntów nr 4/2, powiązane są technologicznie w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska. Spółka złożyła wniosek do Instytucji Zarządzającej o ponowne rozpatrzenie sprawy, wskazując na naruszenie 16 § 1 kpa w zw. z naruszeniem postanowień aktów: "Program Operacyjny Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013": wytycznych Ministerstwa Rozwoju Regionalnego z dnia 3 czerwca 2008 r. w zakresie tzw. "testu osoby postronnej: (pkt 163-167 Wytycznych) oraz art. 72 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm., zwana dalej "ustawą ooś"). W dniu [...] października 2009 r. Zarząd Województwa Departament Polityki Regionalnej Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] (dalej także, jako Zarząd Województwa), negatywnie rozstrzygnął wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wniesionego w wyniku odrzucenia wniosku o udzielenie dofinansowania realizacji projektu: "Podniesienie konkurencyjności przedsiębiorstwa poprzez rozbudowę i wyposażenie serwisu samochodowego". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uwzględniając skargę Spółki na powyższe rozstrzygniecie Zarządu Województwa (wyrok z 14 grudnia 2009 r., sygn. akt I SA/Bk 500/09), stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Podstawą takiego rozstrzygnięcia było stwierdzenie, że Dyrektor Departamentu Polityki Regionalnej, który negatywnie rozpatrzył środek odwoławczy nie posiadał upoważnienia do działania w imieniu Zarządu Województwa. Zarząd Województwa [...] Departament Zarządzania Regionalnym Programem Operacyjnym w Urzędzie Marszałkowskim Województwa [...], rozpoznając ponownie sprawę, negatywnie rozpatrzył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Uzasadniając rozstrzygnięcie (znak [...]) Zarząd Województwa podniósł, że zaplanowana inwestycja została zaklasyfikowana przez osoby przeprowadzające ocenę formalną wniosku o dofinansowanie, jako całość – zgodnie z opisami Wnioskodawcy oraz założonymi przez niego celami, oraz, że za takim podejściem ekspertów dodatkowo przemawiał fakt, że założone w ramach projektu działania miały być przeprowadzone na tych samych działkach gruntu (nr ewid. 4/2). Ponadto wskazano, że z opisów zamieszczonych w wielu miejscach przedłożonej dokumentacji aplikacyjnej wynika, że przedsięwzięcie będzie polegało na rozbudowie i wyposażeniu warsztatu mechanicznego oraz blacharsko-lakierniczego do obsługi samochodów użytkowych, wielkogabarytowych, typy Ford Transit oraz, że tytuł wniosku o dofinansowanie także wskazuje na realizację jednego przedsięwzięcia. Organ podniósł również, że wytyczne Ministerstwa Rozwoju Regionalnego w zakresie postępowania OOŚ mają na celu ograniczenie ryzyka popełnienia błędów w postępowaniu w sprawie oddziaływania na środowisko, mogących skutkować zagrożeniem dla projektów, realizowanych z wykorzystaniem środków pomocowych. Tym samym nie są one źródłami prawa, stanowią jednakże wykładnię obowiązujących przepisów i maja na celu ujednolicenie ich stosowania. Podniesiono również, że wytyczne w istocie precyzują i wyjaśniają ewentualne zawiłości obowiązującego prawa w systemie wdrażania funduszy unijnych. Organ odwoławczy wskazał, iż treść decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...].03.2009 r., Nr [...] mówi o rozbudowie istniejącej części serwisowej salonu samochodowego o powierzchni warsztatowej – 2 stanowiska diagnostyczno – naprawcze samochodów do 3,5 t. Wobec takiego brzmienia decyzji nie jest jednoznacznie określone we wniosku działanie nazwane: "rozbudowa warsztatu blacharsko – lakierniczego o pomieszczenia przygotowania samochodów i magazyn". Według organu nie można na podstawia dokumentacji aplikacyjnej ustalić, na czym będą polegały usługi związane z "przygotowaniem pojazdów" do ekspozycji w salonie sprzedażowym - czy usługa polegająca na "przygotowaniu" będzie obejmowała nowe samochody, oferowane do sprzedaży, czy też uszkodzone, wymagające naprawy, tj. wielkogabarytowe typu Transit, którymi wnioskodawca zamierza się zajmować. Ponadto w oparciu o dokumentację aplikacyjną niemożliwe jest usytuowanie lokalizacyjne i organizacyjne obydwu przedsięwzięć. Zarząd Województwa podkreślił, iż przepisy w zakresie oceny oddziaływania na środowisko jednoznacznie wskazują na konieczność posiadania jednej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach również dla przedsięwzięć, dla których będzie wymagana więcej niż jedna decyzja o pozwolenia na budowę, czy też więcej niż jedna decyzja zatwierdzająca projekt budowlany. Tego zaś wymogu w rozpoznawanej sprawie wnioskodawca nie spełnił, co skutkowało negatywnym rozpatrzeniem wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Na powyższe rozstrzygnięcie Zarządu Województwa skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wniosła Spółka reprezentowana przez pełnomocnika. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie: 1. prawa materialnego, tj. art. 72 ustawy ooś w związku z odpowiednimi przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 20004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko oraz dyrektywie Rady z dnia 27 czerwca 1985 r. nr 85/337/EWG w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na: a) wadliwym uznaniu, że w sprawie wystąpiły przesłanki do zakwalifikowania dwóch odrębnych przedmiotów wniosku o dofinansowanie oraz dwóch odrębnych przedmiotów dwóch decyzji administracyjnych o środowiskowych uwarunkowaniach – jako dotyczących jednego przedsięwzięcia w rozumieniu w/w przepisu ustawy środowiskowej, podczas gdy dwoma odrębnymi przedmiotami rozpoznawanego wniosku o dofinansowanie oraz dwoma odrębnymi przedmiotami dwóch decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, były dwa odrębne i nie powiązane ze sobą funkcjonalne przedsięwzięcia; b) zastosowaniu w sprawie niedopuszczalnej rozszerzającej interpretacji cyt. przepisów, na niekorzyść skarżącego oraz polegające na niedozwolonym przerzucaniu na spółkę niekorzystnych skutków niejasnych i niejednoznacznych przepisów oraz ich niewłaściwej wykładni i rozstrzyganiu w sposób nieuprawniony na niekorzyść skarżącego wszystkich wątpliwości i niejasności występujących w sprawie; 2. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. pkt 125, pkt 126, 132.3, pkt 133 1 i 4, pkt 154.1, 157.1 i 2, pkt. G3, 163 – 167 Wytycznych Ministra Rozwoju Regionalnego z 5 maja 2009 r. w zakresie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięć współfinansowanych z krajowych lub regionalnych programów operacyjnych w związku z odpowiednimi przepisami Przewodnika po kryteriach wyboru projektów w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] Instytucji Zarządzającej Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa [...] na lata 2007-20013. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 30 marca 2010 r. sygn. akt I SA/Bk 82/10 uwzględniając skargę Spółki stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Zarząd Województwa [...]. Sąd uznał, że ocena wniosku Spółki o dofinansowanie realizacji projektu, została przeprowadzona w sposób naruszający art. 31 ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju z dnia 6 grudnia 2006 r. (Dz. U. 84, poz. 712, ze zm.), zwana dalej: u.z.p.p.r., bowiem wykracza poza ustawowe kryterium rzetelności. Rzetelny oznacza uczciwy, sumienny, solidny (słownik języka polskiego PWN, CD). Sumienność oceny nie może jednak przerodzić się w nadgorliwość (zbytnią przesadę). Kontrola formalna oznacza badanie z punktu widzenia formy zewnętrznej, struktury wymaganej zgodnie z przepisami, a nie treści. Powyższe powoduje, zdaniem Sądu, że kontrola formalna wniosku przeprowadzana w zakresie kompletność i poprawność dokumentacji środowiskowej nie powinna obejmować zasadności rozstrzygnięć o środowiskowych uwarunkowaniach. Z uwagi na zakres kontroli (oceny) formalnej wniosku, instytucje zarządzające na tym etapie kontroli upoważnione są jedynie do badania czy złożona wraz z wnioskiem dokumentacja jest kompletna oraz czy wypełniono i dołączono wszystkie dokumenty wymagane dla danego typu projektu. Zdaniem Sądu, formalna ocena wniosku przeprowadzona została nieprawidłowo także i z drugiego powodu, gdyż wykracza poza kontrolę przyjętą procedurą wyłaniania projektów do dofinansowania. Zaznaczył, że Instytucja Zarządzająca nie miała kompetencji do merytorycznego (rzeczowego) badania rozstrzygnięć wydanych przez upoważniony do tego organ (tu prezydenta miasta) w sprawach z zakresu oceny oddziaływania na środowisko, regulowanych przepisami ustawy o informacji o środowisku, a w konsekwencji do odrzucenia wniosku z powodu niespełnienia kryterium formalnego "Kompletność i poprawność dokumentacji środowiskowej". Sąd zauważył, że Instytucja Zarządzająca odpowiada za prawidłową realizację programu operacyjnego (art. 25 z.p.p.r.) lecz nie posiada kompetencji do prowadzenia postępowań w sprawach oceny oddziaływania na środowisko. Tak długo jak nie zostaną wzruszone prawomocne decyzje wydane przez Prezydenta Miasta B. o środowiskowych uwarunkowaniach, tak długo pozostają one w obiegu prawnym i wywołują określone w nich skutki prawne. Sąd uznał tym samym, że w w sytuacji, gdy Instytucja Zarządzająca miała wątpliwości, co do charakteru planowanych przez Spółkę inwestycji, powinna wykorzystać wynikającą z wytycznych MRR (pkt 165) procedurę w zakresie tzw. "testu osoby postronnej" związaną z podejściem formalistycznym, w którym" zwraca się na ścisłe wypełnienie wszystkich wymagań formalnych (proceduralnych), bez rozważania faktycznych cech przedsięwzięcia (patrz pkt 164 wytycznych MRR). Tym samym w ocenie Sądu zasadny okazał się zarzut naruszenia procedury wyłaniania projektów do dofinansowania, w tym w zakresie "Zaleceń w zakresie kontroli dla instytucji funduszowych" (G3), wytycznych MRR w zakresie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięć współfinansowanych z krajowych lub regionalnych programów operacyjnych w związku z opisem kryteriów wyboru projektów w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] Instytucji Zarządzającej Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa [...] na lata 2007-2013 (stanowiącym załącznik do Uchwały Nr [...] Zarządu Województwa [...] z [...] marca 2009 r.). Od powyższego wyroku, Zarząd Województwa [...] wywiódł skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 14 czerwca 2010 r., sygn. akt II GSK 539/10, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku i orzekł o kosztach postępowania. W uzasadnieniu wyroku, NSA uznał za błędny pogląd sądu I instancji, że ocena wniosku Spółki dokonana została w sposób naruszający procedurę wyłaniania projektów do dofinansowania. Instytucje Zarządzające nie są uprawnione jedynie do badania czy złożona wraz z wnioskiem dokumentacja jest kompletna oraz czy wypełniono i dołączono wszystkie dokumenty wymagane dla danego typu projektu, ale również do oceny merytorycznej projektu. Podkreślił, że z treści wymogów kryterium ocen zawartego w pkt 13 zał. Nr 1 do uchwały 4/09 wynika, że oceną tą objęte jest nie tylko to czy załączona do wniosku dokumentacja z zakresu OOŚ jest kompletna ale także i to czy jest poprawna. Nie może budzić wątpliwości, że ocena poprawności dokumentacji środowiskowej na tym etapie badania wniosku obejmuje także kwestie merytoryczne dotyczące zgodności z prawem, jeśli zważyć że w opisie tego kryterium stwierdza się w sposób wyraźny, że chodzi także o to czy dokumentacja ta sporządzona została między innymi w zgodności z prawem krajowym i dyrektywami UE w tym zakresie. Jak wynika z akt sprawy przyczyną negatywnej oceny formalnej było przede wszystkim to, że zgłoszony do dofinansowania projekt obejmował inwestycje, które w ocenie Instytucji Zarządzającej były powiązane ze sobą funkcjonalnie i wymagały oceny z punktu widzenia wymagań ochrony środowiska w drodze jednej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, odnoszącej się do całości projektu. Należy zauważyć, że Instytucja Zarządzająca wbrew temu co przyjął Sąd I instancji nie dokonywała oceny zgodności z prawem poszczególnych decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, lecz oceniła zgłoszone do dofinansowania przedsięwzięcie jako całość powiązaną funkcjonalnie i jako skutek tej oceny wskazywała na prawny wymóg uzyskania jednej decyzji środowiskowej na całe przedsięwzięcie. Sąd kasacyjny wskazał również, iż wadliwie został w sprawie postawiony problem, że w ramach oceny formalnej wniosku spółki o dofinansowanie z punktu widzenia kryterium "kompletność i poprawność dokumentacji środowiskowej" Instytucja Zarządzająca zajęła się merytoryczną oceną decyzji środowiskowych i problemem wymagającym wyjaśnienia – to jest czy była do tego upoważniona. Tymczasem problemem istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy nie było to czy ostateczne decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach są prawidłowe, lecz to czy są one adekwatne do przedsięwzięcia (przedsięwzięć) przedstawionego we wniosku o dofinansowanie. Negatywna ocena projektu opierała się na twierdzeniu, że projekt dotyczy jednego przedsięwzięcia i powinien być objęty jedną (całościowa) decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, a nie na niezgodności z prawem wydanych decyzji środowiskowych. NSA wskazał także, że sąd I instancji nie uczynił przedmiotem swej kontroli także i tego, że według Instytucji Zarządzającej projekt nie spełniał kryterium przejrzystości, bo nie zawierał jasnego określenia, na czym w istocie będzie polegało przedsięwzięcie określane jako rozbudowa warsztatu blacharsko – lakierniczego o pomieszczenia przygotowania samochodów i magazyn, w szczególności czy "przygotowanie samochodów" dotyczyć będzie nowych samochodów oferowanych do sprzedaży czy uszkodzonych wielkogabarytowych typu Transit. Końcowo NSA wskazał, że w sprawie naruszony został także art. 31 ust. 1 u.z.p.p.r. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Stanowi on, iż w celu zapewnienia rzetelnej i bezstronnej oceny projektów w procesie wyboru projektów do dofinansowania mogą uczestniczyć eksperci posiadający specjalistyczną wiedzę lub umiejętności z poszczególnych dziedzin objętych programem operacyjnym. Jego celem jest zapewnienie możliwości uzyskania w razie potrzeby niezbędnych do oceny projektów wiadomości specjalnych. Należy zauważyć, że w procesie oceny projektów nie ma prawnej możliwości dopuszczenia dowodu z opinii biegłego w trybie k.p.a., gdyż w myśl art. 37 u.z.p.p.r. do postępowania w zakresie ubiegania się o dofinansowanie na podstawie tej ustawy nie stosuje się przepisów k.p.a. Omawiany przepis art. 31 ust. 1 u.z.p.p.r. nie określa kryteriów rzetelności ocen projektów. O jego naruszeniu można byłoby mówić jedynie wówczas gdyby w procesie oceny projektów niezbędne były wiadomości specjalne lub specjalne umiejętności, a nie zostało zapewnione uczestnictwo ekspertów z danej dziedziny. Taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie zachodziła jednak. Wojewódzki Sąd Administracyjny, ponownie rozpoznając sprawę, zważył co następuje: Zgodnie z art. 190 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), zwanej dalej: p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, "granice sprawy", o których mowa w art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. podlegają zawężeniu do granic w jakich rozpoznał skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny i wydał orzeczenie na podstawie art. 185 § 1 tej ustawy. Tak więc Wojewódzki Sąd Administracyjny ponownie rozpoznając sprawę, nie może stosować postanowień art. 134 § 1 i art. 135 bez uwzględnienia brzmienia przepisów art. 168 § 3, art. 183 § 1 oraz art. 190 p.p.s.a. (wyrok NSA z dnia 20.09.2006, sygn. akt II OSK 1117/05). Za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 72 ustawy ooś w związku z odpowiednimi przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 20004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko oraz dyrektywy Rady z dnia 27 czerwca 1985 r. nr 85/337/EWG w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na. Instytucja zarządzająca miała bowiem podstawy do uznania, że w sprawie wystąpiły przesłanki do zakwalifikowania dwóch odrębnych przedmiotów wniosku o dofinansowanie oraz dwóch decyzji administracyjnych o środowiskowych uwarunkowaniach – jako dotyczących jednego przedsięwzięcia w rozumieniu w/w przepisu ustawy środowiskowej. W pierwszej kolejności wskazać jednak należy, że przyczyną negatywnej oceny formalnej było przede wszystkim to, że zgłoszony do dofinansowania projekt obejmował inwestycje, które w ocenie Instytucji Zarządzającej były powiązane ze sobą funkcjonalnie i wymagały oceny z punktu widzenia wymagań ochrony środowiska w drodze jednej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, odnoszącej się do całości projektu. Instytucja Zarządzająca - jak zwrócił uwagę NSA - nie dokonywała oceny zgodności z prawem poszczególnych decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, lecz oceniła zgłoszone do dofinansowania przedsięwzięcie jako całość powiązaną funkcjonalnie i jako skutek tej oceny wskazywała na prawny wymóg uzyskania jednej decyzji środowiskowej na całe przedsięwzięcie. Dlatego też nie można oceniać jako naruszenia prawa przez Instytucję Zarządzającą nieuwzględnienia ostatecznych decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...].03.2009 r. i z dnia [...].06.2009 r. Pierwsza z decyzji dotyczyła rozbudowy warsztatu mechanicznego natomiast druga - rozbudowy istniejącego salonu samochodowego o pomieszczenia przygotowania samochodów i magazyn. Trafnie przyjęła Instytucja Zarządzająca w oparciu o przedłożoną dokumentację aplikacyjną, że wniosek o dofinansowanie obejmuje w istocie zamierzenia inwestycyjne o charakterze całościowym, a tym samym powiązane ze sobą i wzajemnie się warunkujące. Zwrócono uwagę na to, że wnioskodawca podkreślił w wielu miejscach wniosku (m.in. w pkt. 14 str. 5 i 7) oraz biznesplanu (m.in. str. 30, 32, 33, 37) kompleksowość zaplanowanych działań, wskazując to jako argument oraz atut, podnoszący konkurencyjność rynkową przedsiębiorstwa. Trafnie wskazała Instytucja Zarządzająca, iż sam Wnioskodawca uznał, że "tylko kompleksowy projekt, polegający na rozbudowie i wyposażeniu zarówno części warsztatowej jak i blacharsko-lakierniczej gwarantuje poprawę konkurencyjności i innowacyjności B. S.A. " (część C.2 biznesplanu, str. 41). Za takim podejściem przemawiał ponadto fakt, że założone w ramach projektu działania, miały być przeprowadzane na tych samych działkach gruntu. W konsekwencji zaplanowana inwestycja został zaklasyfikowana przez Instytucję Zarządzającą, jako jedna całość - zgodnie z opisami strony Skarżącej oraz z założonymi przez nią celami. Zaklasyfikowanie przez Instytucję Zarządzającą planowanej inwestycji jako całości miało uzasadnienie w przepisach prawa. Zauważyć mianowicie należy, że zgodnie z art. 72 ust. 5 ustawy ooś jedną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje się w przypadku, gdy dla danego przedsięwzięcia jest wymagane uzyskanie więcej niż jednej decyzji, o których mowa w ust. 1, lub gdy wnioskodawca uzyskuje odrębnie decyzje dla poszczególnych etapów realizacji przedsięwzięcia. Intencją ustawodawcy przy wprowadzaniu obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach było doprowadzenie do jednorazowego przeprowadzania oceny oddziaływania konkretnego przedsięwzięcia. Definicja ustawowa przedsięwzięcia określona została w art. 3 ust 1 pkt 13 ooś. Zgodnie z tym przepisem Ilekroć w ustawie jest mowa o przedsięwzięciu - rozumie się przez to zamierzenie budowlane lub inną ingerencję w środowisko polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym również na wydobywaniu kopalin; przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty. Wskazuje się, że z praktycznego punktu widzenia powoduje to narzucenie całościowego spojrzenia na ewentualne zmiany zachodzące w środowisku, wynikające z realizacji konkretnego przedsięwzięcia i ze wzajemnych powiązań pomiędzy poszczególnymi zamierzeniami inwestycyjnymi (K. Gruszecki, Ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Komentarz, s. 196). Treść zaskarżonej informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej odpowiada również wymogom wynikającym z Załącznika III Dyrektywy Rady z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, 85/337/EWG (Dz.U.UE.L.85.175.40), zawierającym kryteria selekcji określone w art. 4 ust 3. Wskazano tam mianowicie, iż cechy przedsięwzięć muszą być rozpatrzone z uwzględnieniem w szczególności, między innymi, rozmiaru przedsięwzięcia oraz kumulacji z innymi przedsięwzięciami. Kolejną, równie istotną, przyczyną negatywnej ocen wniosku było uznanie przez Instytucję zarządzającą, iż projekt nie spełnia kryterium przejrzystości, gdyż nie zawiera jasnego określenia na czym w istocie będzie polegało przedsięwzięcie określane jako rozbudowa warsztatu blacharsko – lakierniczego o pomieszczenia przygotowania samochodów i magazyn. Wnioskodawca wywodząc, że projekt obejmuje dwa przedsięwzięcia funkcjonalnie nie powiązane przedstawił wraz z wnioskiem decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...].03.09. r. dotyczącą rozbudowy warsztatu mechanicznego o dwa stanowiska diagnostyczne na działce nr ew. 4/2 przy ul. E. w B., a następnie dostarczył drugą decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...].06.2009 r. wydaną dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie istniejącego salonu samochodowego o pomieszczenia przygotowania samochodów i magazyn na działkach nr ew. 4/2 i 4/4 położonych również przy ul. E. w B. Natomiast przedstawiony przez spółkę projekt obejmował 16 działań (str. 6-7 wniosku), z czego według twierdzeń spółki zawartych w skardze, działania objęte poz. 1- 10 dotyczyły rozbudowy warsztatu mechanicznego natomiast działania objęte poz. 11 – 16 rozbudowy warsztatu blacharsko – lakierniczego wraz z zakupem maszyn i urządzeń (w tym zakup strefy przygotowawczej, zakup odsysacza pyłu). Należy zauważyć, na co zwrócił uwagę także NSA, że żadna z przedłożonych przez stronę decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wprost nie odnosiła się do działań objętych poz. 11 – 16 wniosku, związanych z rozbudową warsztatu blacharsko – lakierniczego. Decyzja z [...].03.2009 r. dotyczyła rozbudowy warsztatu mechanicznego natomiast decyzja z [...].06.2009 r. rozbudowy istniejącego salonu samochodowego o pomieszczenia przygotowania samochodów i magazyn, przy czym w tej ostatniej decyzji podano, że w projektowanym pomieszczeniu przygotowania samochodów prowadzone będą prace związane z kompletowaniem i wyposażaniem nowych samochodów przed ich prezentacją w salonie, a ponadto, że rozbudowany zostanie dotychczasowy magazyn części samochodowych. W decyzji tej nie tylko, że nie ma żadnej wzmianki o rozbudowie warsztatu blacharsko – lakierniczego ale znajdują się tam stwierdzenia, że projektowane pomieszczenia nie wymagają instalowania specjalistycznych maszyn i urządzeń, podczas gdy tego rodzaju urządzenia przewidziane zostały dla warsztatu lakierniczo - blacharskiego w ramach projektowanego przedsięwzięcia. W opinii Sądu dokumentacja załączona do wniosku nie była zatem adekwatna do planowanych działań ujętych we wniosku. Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty naruszenia przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie pkt. 125, pkt 126, pkt 132.3, pkt. 133. 1 i 4, pkt. 154.1, 157.1 i 2, pkt. G3, 163 - 167 Wytycznych Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 5.05.2009 r. w zakresie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięć współfinansowanych z krajowych lub regionalnych programów operacyjnych MRR/H/16/3/05/09 (M.P. Nr 48, poz. 433) w związku z odpowiednimi przepisami Przewodnika po kryteriach wyboru projektów w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2007-2013 Działanie 1.4 Wsparcie inwestycyjne przedsiębiorstw Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] Instytucji Zarządzającej Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa [...] na lata 2007-2013. Jak już wskazano Instytucja Zarządzająca nie dokonywała oceny zgodności z prawem poszczególnych decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, lecz oceniła zgłoszone do dofinansowania przedsięwzięcie jako całość powiązaną funkcjonalnie i jako skutek tej oceny wskazywała na prawny wymóg uzyskania jednej decyzji środowiskowej na całe przedsięwzięcie. Dlatego też nie można oceniać jako naruszenia prawa przez Instytucję Zarządzającą nieuwzględnienia ostatecznych decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...].03.2009 r. i z dnia [...].06.2009 r. Instytucja Zarządzająca nie przekroczyła również granic oceny formalnej. Wbrew twierdzeniu Skarżącej nie można Instytucji Zarządzającej ograniczać rozważania faktycznych cech przedsięwzięcia oraz wkraczania w merytoryczną ocenę. Otóż oceną Instytucji Zarządzającej objęte jest nie tylko to czy załączona do wniosku dokumentacja z zakresu OOŚ jest kompletna, ale także i to czy jest poprawna. Nie może budzić wątpliwości, że ocena poprawności dokumentacji środowiskowej na tym etapie badania wniosku obejmuje także kwestie merytoryczne dotyczące zgodności z prawem, jeśli zważyć że w opisie tego kryterium stwierdza się w sposób wyraźny, że chodzi także o to czy dokumentacja ta sporządzona została między innymi w zgodności z prawem krajowym i dyrektywami UE w tym zakresie. Jak ponadto zwrócił uwagę NSA, Instytucja Zarządzająca w myśl postanowień art. 25 pkt. 1 ustawy z.p.p.r. oraz art. 26 pkt. 1 tej ustawy odpowiada za prawidłową realizację programu operacyjnego i wypełnianie obowiązków wynikających z art. 60 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 r. Obowiązki te stosownie do postanowień art. 60 lit. a powołanego rozporządzenia Rady obejmują między innymi zapewnienie, że operacje są wybierane do finansowania zgodnie z kryteriami mającymi zastosowanie do programu operacyjnego ale także, że spełniają mające zastosowanie zasady wspólnotowe i krajowe przez cały okres ich realizacji. Wykonywanie tych obowiązków nie jest uzależnione od tego na jakim etapie oceny znajduje się projekt co oznacza, że nie ma przeszkód wynikających z prawa powszechnie obowiązującego do wskazania ewentualnych naruszeń prawa na najwcześniejszym etapie oceny projektu jeżeli takie zostały dostrzeżone. Trudno również zarzucić Instytucji Zarządzającej brak należytego zastosowania trybu uzupełniania braków wniosku. Otóż wbrew stanowisku strony tryb ten został zastosowany w niniejszej sprawie prawidłowo. Mianowicie wnioskodawca został wezwany do dokonania uzupełnienia wniosku (pismo z dnia 14.07.2010 r.), w następstwie czego, między innymi, dostarczono decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach z 25.06.2009 r. Skarżąca nie zauważa jednak tego, że Instytucja Zarządzająca nie odpowiada za jakość, sposób oraz treść uzupełnienia wniosku przez podmiot ubiegający się o dofinansowanie. Co więcej, to w następstwie uzupełnienia wniosku okazało się, że przedłożona dokumentacja, w tym dwie decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach nie są w pełni adekwatne do planowanych działań ujętych we wniosku, a nadto, że dwie przedłożone decyzje w swej istocie dotyczą przedsięwzięcia będącego całością powiązaną funkcjonalnie. W dalszej kolejności nie zasługuje na uwzględnienie zarzut braku należytego wyjaśnienia stanu faktycznego i braku wyczerpującego zabrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. Wbrew stanowisku skarżącej Instytucja Zarządzająca nie dokonała ustaleń faktycznych sprzecznych z rzeczywistym stanem faktycznym i nie dokonała wadliwej oceny dowodów. Trafność wniosków i spostrzeżeń Instytucji Zarządzającej znalazła potwierdzenie Sądu już na wstępie niniejszego uzasadnienia. Instytucja Zarządzająca w sposób logiczny i przekonujący wykazała nieadekwatność dokumentacji przedłożonej przez wnioskodawcę oraz projektu, a także prawidłowo oceniła zgłoszone do dofinansowania przedsięwzięcie jako całość powiązaną funkcjonalnie i jako skutek tej oceny wskazywała na prawny wymóg uzyskania jednej decyzji środowiskowej na całe przedsięwzięcie. Z tych wszystkich powodów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i na podstawie art. 151 cyt. wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.