I SA/Bk 40/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA (del.) Patrycja Joanna Suwaj, Sędziowie sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Rusiecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w H. na uchwałę Rady Gminy w N. z dnia [...]lutego 2009 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia stawek opłaty targowej, zasad ustalania i poboru oraz terminów płatności 1. stwierdza nieważność § 3 ust. 3 zaskarżonej uchwały, 2. stwierdza, że w zakresie, o którym mowa w pkt 1 sentencji wyroku zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Prokurator Rejonowy w H. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na uchwałę Rady Gminy w N. z dnia [...] lutego 2009 r. numer [...] w sprawie ustalenia opłaty targowej. Wymienionej uchwale zarzucił naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 47 § 4a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) – dalej: "o.p." poprzez określenie przez organ stanowiący terminu płatności pobranej przez inkasenta opłaty targowej na dzień następujący po dniu poboru opłaty, tj. w następnym dniu po upływie terminu płatności opłaty, co pozostaje w sprzeczności z art. 47 § 4a o.p., gdyż nie jest to termin późniejszy od określonego tym przepisem. Prokurator wniósł o stwierdzenie nieważności (jak sprecyzowano na rozprawie) § 3 ust. 3 ww. uchwały oraz zasądzenie od Rady Gminy w N. kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazano, że Rada Gminy w N. podjęła w dniu [...]lutego 2009 r. uchwałę numer [...] w sprawie ustalenia opłaty targowej. W § 2 tej uchwały wskazano, iż opłatę targową pobiera się bezpośrednio od sprzedającego w dniu sprzedaży. Jednocześnie ustalono pobór opłaty targowej w drodze inkasa (§ 3 ust. 1), określając osobę inkasenta - Pani B. O. - woźna Urzędu Gminy w N. W § 3 ust. 3 uchwały wskazano termin wpłacania do kasy Urzędu Gminy N. kwot opłaty targowej w dniu następnym po pobraniu opłaty. Zdaniem Prokuratora Rejonowego określenie przez organ stanowiący gminy terminu płatności pobranej przez inkasenta opłaty targowej "w dniu następnym po pobraniu opłaty", tj. w następnym dniu po upływie terminu płatności opłaty pozostaje w sprzeczności z art. 47 § 4a o.p., gdyż nie jest to termin późniejszy od określonego tym przepisem. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy w N. wniosła o jej oddalenie. Wskazała, że przedmiotowa uchwała była analizowana przez Regionalną Izbę Obrachunkową w B., która w uchwale z [...] marca 2009 r. stwierdziła jedynie nieważność § 4 uchwały, nie kwestionowała natomiast pozostałych zapisów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Na mocy art. 18 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 594 ze zm.) do wyłącznej właściwości rady gminy, jako organu stanowiącego, należy m.in. podejmowanie uchwał w sprawach podatków i opłat w granicach określonych w odrębnych ustawach. Przepis art. 19 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.) stanowi, że rada gminy, w drodze uchwały określa zasady ustalania i poboru oraz terminy płatności i wysokość stawek opłat określonych w ustawie, z tym że: (a) stawka opłaty targowej nie może przekroczyć 597,86 zł dziennie, (b) stawka opłaty miejscowej w miejscowościach, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1, nie może przekroczyć 1,67 zł dziennie, (c) stawka opłaty miejscowej w miejscowościach posiadających status obszaru ochrony uzdrowiskowej nie może przekroczyć 2,40 zł dziennie, (d) stawka opłaty uzdrowiskowej nie może przekroczyć 3,33 zł dziennie, (e) (uchylona), (f) stawka opłaty od posiadania psów nie może przekroczyć 100 zł rocznie od jednego psa. Według punktu 2 art. 19 u.p.o.l. rada gminy, w drodze uchwały może zarządzić pobór tych opłat w drodze inkasa oraz określić inkasentów i wysokość wynagrodzenia za inkaso. Rada gminy jest zatem uprawniona m.in. do określenia w drodze uchwały terminu płatności opłaty pobranej przez inkasentów. W tym zakresie organ ten nie może pomijać jednak regulacji zawartych w ustawie Ordynacja podatkowa. Otóż zgodnie z art. 47 § 4a o.p. terminem płatności dla inkasentów jest dzień następujący po ostatnim dniu, w którym, zgodnie z przepisami prawa podatkowego, wpłata podatku powinna nastąpić, chyba że organ stanowiący właściwej jednostki samorządu terytorialnego wyznaczył termin późniejszy. Zgodnie z art. 3 pkt 3 o.p., ilekroć w ustawie jest mowa o podatkach, rozumie się przez to również m.in. opłaty. Rada gminy może zatem wyznaczyć w uchwale termin płatności dla inkasentów, jako termin późniejszy, niż dzień następujący po ostatnim dniu, w którym, zgodnie z przepisami prawa podatkowego, wpłata podatku powinna nastąpić. W kwestionowanym § 3 ust. 3 uchwały określono termin wpłacania do kasy Urzędu Gminy N. kwot opłaty targowej w dniu następnym po pobraniu opłaty. Nie jest to zatem termin późniejszy, niż określony w art. 47 § 4a o.p., co uzasadnia wniosek, iż wskazany przepis uchwały narusza powyższą regulację. Zapis § 3 ust. 3 uchwały określa termin płatności opłaty targowej w sposób zbliżony ustalonego w pierwszej części art. 47 § 4a o.p. Nie jest to jednak wierne odwzorowanie tego zapisu i stąd nie może być potraktowane jedynie jako powtórzenie zapisów ustawowych, uzasadniające wniosek o nieistotnym charakterze stwierdzonego naruszenia. Z tych względów zachodziła konieczność stwierdzenia nieważności § 3 ust. 3 uchwały Rady Gminy w N. z dnia [...]lutego 2009 r. Wyeliminowanie tego przepisu uzasadnia stosowanie terminu płatności dla inkasentów określonego w art. 47 § 4a o.p., chyba, że organ podejmie w tym zakresie stosowną uchwałę. Mając powyższe na uwadze Sąd, w oparciu o postanowienia art. 147 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji, a o niewykonalności zaskarżonego aktu w części, w jakiej stwierdzono jego nieważność, orzekł na podstawi art. 152 tej ustawy. Odnośnie wniosku o zasądzenie kosztów postępowania trzeba zauważyć, że stosownie do art. 239 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi prokurator jest zwolniony z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Skarżący nie wykazał też poniesienia innych kosztów.