I SA/Bk 414/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Melezini (spr.), po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia kosztów egzekucyjnych postanawia odrzucić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odrzucił skargę D. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] marca 2015 r. nr [...]. Powodem takiego rozstrzygnięcia było nie uiszczenie na wezwanie Sądu wpisu sądowego w pełnej wysokości. Odpis tego postanowienia wraz z uzasadnieniem doręczono 29 maja 2015 r. pełnomocnikowi skarżącego – radcy prawnemu S. P. W dniu 5 czerwca 2015 r. pełnomocnik złożył pismo zatytułowane "Zażalenie", w którym zaskarżył powyższe postanowienie i wniósł o jego uchylenie. Zdaniem pełnomocnika, Sąd nieprawidłowo przyjął, że mamy do czynienia z wpisem stałym. Wpis sądowy powinien zostać ustalony w oparciu o § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W ocenie pełnomocnika wpis został uiszczony w należytej wysokości, a to oznacza, że nie było podstaw do odrzucenia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wobec treści art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), od postanowienia odrzucającego skargę stronie przysługuje środek odwoławczy w postaci skargi kasacyjnej. Mylne oznaczenie pisma procesowego złożonego przez profesjonalnego pełnomocnika nie stanowi zdaniem Sądu przeszkody do rozpoznania go w trybie właściwym. Sąd uznał zatem, że pismo nazwane "Zażalenie", skierowane do Naczelnego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem tut. Sądu, w którym strona kwestionuje postanowienie Sądu I instancji odrzucające skargę, jest skargą kasacyjną i zbadał dopuszczalność złożonego w ten sposób środka odwoławczego. W wyniku analizy złożonego pisma Sąd uznał, że skarga kasacyjna jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 174 ww. ustawy procesowej, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z treści art. 175 § 1, 2 i 3 wynika zaś obowiązek sporządzenia skargi przez profesjonalnego pełnomocnika. Wymagania formalne, jakim powinna odpowiadać skarga kasacyjna przewiduje natomiast art. 176 omawianej ustawy. Zgodnie z tym przepisem, skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. W doktrynie i orzecznictwie jednoznacznie jest przyjmowane, że wymagania formalne skargi kasacyjnej są dwojakiego rodzaju, tzn. po pierwsze są to wymagania przewidziane dla każdego pisma w postępowaniu sądowym, po drugie zaś są to wymagania szczególne (materialne) przewidziane dla tego środka odwoławczego, wyraźnie wskazane w art. 176 po wyrazie "oraz". Jeżeli skarga kasacyjna nie spełnia wymagań przewidzianych dla każdego pisma w postępowaniu sądowym, braki w tym zakresie mogą zostać uzupełnione. Z kolei braki w zakresie wymagań materialnych skargi kasacyjnej nie podlegają sanacji, czyniąc skargę kasacyjną niedopuszczalną, co skutkuje jej odrzuceniem przez sąd (zob. np. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz do art. 176, LEX 2013; por. też postanowienie NSA z dnia 8 października 2013 r. I FSK 1742/13, LEX nr 1397069). W rozpatrywanym przypadku, skarga kasacyjna wniesiona przez profesjonalnego pełnomocnika będącego radcą prawnym, nie zawiera podstaw kasacyjnych w rozumieniu art. 174 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumieć należy przede wszystkim dokładne wskazanie podstawy kasacyjnej oraz określenie tych przepisów prawa, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - uległy naruszeniu przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie i w jaki sposób. Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu, lub uzasadnienie zarzutu "niewłaściwego zastosowania" przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym - także wykazanie, że zarzucane uchybienie rzeczywiście mogło mieć wpływ na wynik sprawy (zob. np. postanowienie NSA z dnia 11 września 2013 r. I FSK 1277/13 LEX nr 1363470). Pełnomocnik skarżącego wskazał wprawdzie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej przepis § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Uczynił to jednak ogólnikowo, nie formułując w tym zakresie konkretnych zarzutów. Stanowisko pełnomocnika wskazuje w istocie, że kwestionuje on wysokość wpisu sądowego od skargi, ustalonego zarządzeniem z dnia 5 maja 2015 r. Tego typu zarzuty można było zaś formułować skarżąc ww. zarządzenie przewodniczącego wydziału, czego jednak w tej sprawie strona reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika nie uczyniła. W związku z tym, że skarga kasacyjna została wadliwie skonstruowana i zawiera nieusuwalny brak, Sąd korzystając z uprawnienia przewidzianego w art. 178 cytowanej ustawy procesowej, orzekł o jej odrzuceniu jako niedopuszczalnej. Stosownie do treści art. 222 tej ustawy nie żądano wpisu sądowego od skargi kasacyjnej.