I SA/Bk 415/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, Sędziowie sędzia WSA Jacek Pruszyński, sędzia WSA (del.) Patrycja Joanna Suwaj (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Rusiecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 4 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi K. [...] Spółka z o.o. w B. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych p o s t a n a w i a zawiesić postępowanie sądowe w sprawie. , 1. Dnia 20 stycznia 2013 r. K. [...] sp. z o.o. w B. złożyło wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji indywidualnej w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. We wniosku zadano pytanie: Czy zapewnienie pracownikom – kierowcom K. [...] – transportu z domu do miejsca rozpoczęcia pracy oraz z miejsca zakończenia pracy do domu stanowi przychód po stronie pracownika z tytułu stosunku pracy, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowych od osób fizycznych, jeżeli nie wiadomo, który konkretnie pracownik i w jakim zakresie skorzystał z tej usługi? Zdaniem Wnioskodawcy, gdy wartości świadczeń pracowniczych nie można przyporządkować do świadczeń uzyskiwanych przez konkretnego pracownika – brak jest podstaw do ustalenia dla konkretnego pracownika kwoty przychodu uzyskanego z tytułu finansowania przez pracodawcę dojazdów do miejsca rozpoczęcia pracy i z powrotem. Wnioskodawca ponosi opłaty ustalone przez firmę zewnętrzną, na wysokość których wpływa liczba przejechanych kilometrów. W sytuacji, gdy nie wiadomo, który pracownik i w jakim zakresie skorzystał z transportu, brak jest podstaw do ustalenia przychodu pracownika z tego tytułu, gdyż nie można stwierdzić, czy faktycznie otrzymał on to świadczenie i jaka jest jego wartość. 2. W dniu [...] kwietnia 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej w B., działając z upoważnienia Ministra Finansów wydał pisemną, indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego, w której uznał stanowisko Skarżącego za nieprawidłowe. Stwierdził, że w opisanej sytuacji, sfinansowanie przez Wnioskodawcę pracownikom dowozu z domu do miejsca pracy oraz z miejsca pracy do domu stanowi dla nich nieodpłatne świadczenia. Pracownicy otrzymują bowiem konkretną korzyść finansową w postaci możliwości skorzystania z oferowanego (zakupionego) przez pracodawcę transportu. W związku z tym nie ponoszą oni kosztów dojazdów do miejsca rozpoczęcia pracy oraz z miejsca zakończenia pracy do domu, co w innych warunkach obciąża pracownika. Tym samym pracownik otrzymuje świadczenie, które powoduje u niego przysporzenie w majątku w postaci możliwości korzystania z usług, za które nie płaci. Stosownie do treści art. 11 ust. 2a pkt 2 u.p.d.o.f. – równowartość tego świadczenia należy ustalić wg ceny zakupu. Jednocześnie o powstaniu obowiązku podatkowego po stronie podatnika nie decyduje ile razy pracownik faktycznie skorzystał z przewodu zorganizowanego przez zakład pracy, ale sam fakt otrzymania od pracodawcy świadczenia w postaci możliwości korzystania z danej usługi. W konsekwencji zdaniem Organu, wartość świadczenia, opłaconego przez Wnioskodawcę należy doliczyć do wynagrodzenia wypłacanego pracownikowi i od łącznej wartości obliczyć, pobrać i odprowadzić zaliczkę na podatek dochodowy wg zasad przewidzianych dla opodatkowania przychodów ze stosunku pracy, zgodnie z art. 31, 32 i 38 u.p.d.o.f. 3. W dniu 22 maja 2013 r. wniesiono wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, wskazując błędną wykładnię art. 12 u.p.d.o.f. 4. Organ interpretacyjny stwierdził brak podstaw do zmiany ww. interpretacji. 5. W dniu 22 lipca 2013 r. złożono skargę do WSA w Białymstoku na ww. interpretację, zarzucając błędną wykładnię i w konsekwencji wadliwe zastosowanie art. 12 u.p.d.o.f., polegające na błędnym przyjęciu, iż fakt zapewnienia przez pracodawcę dowozu pracowników z i do miejsca świadczenia przez nich pracy stanowi nieodpłatne świadczenie, które otrzymują pracownicy i jako takie podlega ono opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych i wnosząc o jej uchylenie. 6. W piśmie procesowym z dnia 18 listopada 2013 r. Skarżąca wniosła o zawieszenie postępowania sądowego z uwagi na toczące się przed Trybunałem Konstytucyjnym postępowanie w sprawie o sygnaturze K 7/13, z wniosku Konfederacji Lewiatan, którego celem jest zbadanie zgodności art. 12 ust. 1 w zw. z art. 11 ust. 1 oraz art. 12 ust. 3 w zw. z art. 11 ust. 2-2b u.p.d.o.f. z art. 2 i 217 Konstytucji RP. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: 7. Strona Skarżąca powołała się na ww. sprawę zawisłą przed TK z wniosku K. [...]. 8. Sąd pragnie podkreślić także, iż postanowieniem z dnia 21 października 2013 r., Naczelny Sąd Administracyjny (sygn. II FSK 2797/11) zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego z następującym pytaniem prawnym: "Czy przepisy art. 12 ust. 1 w związku z art. 11 ust. 1 i ust. 2a pkt 2 w związku z art. 12 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176, z późn. zm.), w brzmieniu obowiązującym w 2006 r., w zakresie w jakim nie precyzują pojęcia "innych nieodpłatnych świadczeń" i stanowią podstawę do ustalenia wartości pieniężnej tych świadczeń wliczanej do przychodu ze stosunku pracy, są zgodne z art. 2 oraz art. 217 w związku z art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483, z późn. zm.)" 9. Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej jako "P.p.s.a.", sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W ocenie tutejszego Sądu w rozpoznawanej sprawie wystąpiła przesłanka, o której mowa w przytoczonym powyżej przepisie, albowiem ocena zgodności z Konstytucją RP ustawowej podstawy do wydania zaskarżonej interpretacji indywidualnej dokonana przez Trybunał Konstytucyjny niewątpliwie będzie miała wpływ na wyrok sądu administracyjnego, którym dokonuje się kontroli legalności tego aktu. Tym bardziej, że treść normy wyrażonej w art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f., będącej przedmiotem badania przez TK, nie uległa zmianie od roku 1993 (ostatnia zmiana weszła w życie z dniem 1 stycznia 1993 r., Dz. U. 1993 r., Nr 28, poz. 127). 10. Biorąc pod uwagę przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.