I SA/Bk 417/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski (spr.), sędzia WSA Jacek Pruszyński, sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Rusiecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 listopada 2013 r. sprawy ze skargi T. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień, czerwiec i sierpień 2011 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...].03.2013 r., nr [...] określającą skarżącemu T. C. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiąc kwiecień 2011 r., czerwiec 2011 r. i sierpień 2011 r. w sposób odmienny od wynikającego ze złożonej deklaracji VAT-7 za te miesiące. W toku postępowania organy ustaliły, że skarżący dokonywał usługi naprawy samochodu VOLVO [...] na rzecz D. K. K., na poczet której to usługi przyjął zaliczki w kwotach 850 zł w miesiącu kwietniu 2011 r., 3000 zł w miesiącu czerwcu 2011 r. i 4000 zł w miesiącu sierpniu 2011 r. Okoliczność tę organ ustalił na podstawie zeznań świadka K. K. Kwoty te nie zostały zaksięgowane w księdze przychodów i rozchodów. Twierdzeniem skarżącego, iż na poczet usługi naprawy samochodu wystawił trzy dowodowy wewnętrzne: pierwszy z 16.05.2011 r. na kwotę 1000 zł, drugi z 01.07.2011 r. na kwotę 2800 zł i trzeci z 28.06.2011 r. na kwotę 4000 zł organ odmówił wiary. W ocenie organów treść tych dowodów w żaden sposób nie potwierdza, iż dotyczą one naprawy samochodu Pana K. Nadto dopisek uczyniony dopiero w trakcie kontroli, iż dotyczą one przedmiotowego samochodu również nie daje możliwości przyjęcia, że istotnie chodzi o samochód Pana K., tym bardziej, że przychody z tych dowodów zostały zaewidencjonowane jako sprzedaż usług, a nie pobierane zaliczki. W ocenie organu nie zachodziła potrzeba przeprowadzenia dodatkowych dowodów zgłoszonych przez skarżącego w tym skarżącego jako strony, był już bowiem przesłuchany w toku kontroli i złożył wystarczające wyjaśnienia. Decyzję organu I instancji opartą na art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 19 ust. 1 i 11, art. 29 ust. 1 i 2, art. 41 ust. 1, art. 99 ust. 12, art. 109 ust. 3 i art. 146 a pkt 1 i art. 146 b pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jednoloty Dz. U. z 2011 r., Nr 177 poz. 1054 z późn. zm.) i art. 21 § 1 pkt 1 i § 3, art. 23 § 2, art. 207 ustawy z dnia 29.08.1997 r. - Ordynacji podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.) organ II instancji uznał za zgodną z prawem i utrzymał ją w mocy stosownie do art. 233 § 1 pkt 1, art. 220 § 2 ustawy z dnia 29.08.1997 r. -Ordynacja podatkowa. Skarżący T. C. wniósł skargę na powyższą decyzję zarzucając: - naruszenie art. 200 § 1 w zw. z art. 123 i w zw. z art. 145 § 1 O.p. przez utrzymanie przez organ II instancji decyzji organu I instancji w mocy w sytuacji, gdy pełnomocnikowi skarżącego umożliwiono wypowiedzenie się w sprawie zebranego przez organ I instancji materiału dowodowego, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem pełnomocnik skarżącego nie mógł ustosunkować się do faktu, że stanowisko organów podatkowych wynika wyłącznie z zeznań D. K. nie popartych innymi dowodami, w tym dowodami zapłaty; - art. 121, 122, art. 180, art. 187, art. 188 i art. 191 O.p. poprzez wydanie rozstrzygnięcia na podstawie niekompletnego materiału dowodowego z pominięciem dowody z przesłuchania strony, co doprowadziło do obciążenia skarżącego negatywnymi skutkami okoliczności nieudowodnionych, w sytuacji gdy skarżący nie był przesłuchiwany na okoliczności wysokości spornych kwot i dat ich otrzymania z tytułu naprawy pojazdu na rzecz D. K. i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania. w tym kosztów zastępstwa procesowego. Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymując stanowisko zawarte w decyzji wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Stan faktyczny sprawy Sąd uznaje za ustalony prawidłowo i znajdujący oparcie w dowodach i okolicznościach sprawy ustalonych w toku postępowania. Bezspornym w sprawie pozostaje, iż skarżący wykonywał na rzecz Pana K. usługę naprawy samochodu VOLVO [...] w roku 2011 i na poczet tej usługi przyjął trzy kwoty pieniężne. Sporną kwestią pozostaje suma tych kwot, termin ich wpłat, a w szczególności, czy zostały one zaewidencjonowane w księdze przychodów i rozchodów. Te sporne okoliczności jak wskazuje skarżący należało wyjaśnić poprzez przesłuchanie strony, a odmawiając przeprowadzenia tego dowodu organ naruszył art. 121, 122, 180 i 187 Ordynacji podatkowej. Zarzutu tego Sąd nie podziela. Należy tu wskazać, że sporne okoliczności wynikały z odmiennych zeznań świadka K. wpłacającego kwoty za naprawę i twierdzeń skarżącego, że istniały w każdym stadium postępowania, wobec czego przesłuchanie skarżącego nie mogłoby wnieść żadnych istotnych faktów dla wyjaśnienia tej rozbieżności, a w takiej zaś sytuacji organ stosowanie do art. 191 O.p. ma obowiązek dokonać oceny tych dowodów wskazując, które z nich uznaje za wiarygodne, a którym odmawia wiarygodności i takiej też oceny organ dokonał. Wskazał mianowicie, że z treści dowodów wewnętrznych dokumentujących wpłaty w żaden sposób nie wynika, że dotyczą one przedmiotowej usługi, a nadto kwoty z tych dowodów skarżący zaewidencjonował jako sprzedaż usług, a nie pobrane zaliczki. Należy tu zwrócić uwagę na fakt, iż dowody wewnętrzne zostały wystawione w taki sposób, iż praktycznie można je odnieść do jakiejkolwiek usługi naprawy, nie posiadały bowiem cech identyfikujących o naprawę jakiego samochodu chodzi. Wprawdzie na etapie postępowania kontrolnego skarżący uczynił adnotacje, że dotyczą one samochodu Pana K. jednakże ze względu na treść tych dowodów nie ma podstawy do przyjęcia, że istotnie chodzi o naprawę samochodu Pana K. Te okoliczności w ocenie organu przesądziły o braku wiarygodności twierdzeń skarżącego i przyjęciu za podstawę rozstrzygnięcia zeznań świadka K. Zeznania pozostałych świadków w istocie nie wyjaśniały bowiem w sposób rozstrzygający żadnej istotnej kwestii. Ocena zebranego materiały dowodowego została dokonana bez uchybienia zasadom wynikającym z art. 191 O.p. Brak też jest podstaw do przyjęcia, że organ naruszył art. 200 w zw. z art. 123 i 145 § 1 O.p. W postępowaniu przed organem I instancji skarżącemu wysłano zawiadomienie o wyznaczeniu terminu do zapoznania się z aktami i wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, w dniu 22 lutego 2013 r., natomiast pełnomocnictwo Pana radcy prawnego M. W. złożone zostało w dniu 26.02.2013 r., a więc po wysłaniu zawiadomienia, co oznacza, że wskazany w zawiadomieniu termin był skuteczny także wobec pełnomocnika. Pełnomocnikowi doręczone też zostało zawiadomienie o którym mowa w art. 200 w postępowaniu odwoławczym. W takiej sytuacji pełnomocnik miał możliwość wypowiedzenia się w przedmiocie zebranego materiału dowodowego zarówno w postępowaniu przez organem I jak i II instancji. Wobec nie stwierdzenia naruszenia prawa zarówno materialnego, jak i procesowego Sąd na podstawie art. 151 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.