I SA/Bk 417/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, Sędziowie sędzia SO del. do WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz, sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), Protokolant referent stażysta Mateusz Kownacki, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 października 2016 r. sprawy ze skargi M. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za III i IV kwartał 2014 r. oddala skargę W wyniku przeprowadzonego postępowania podatkowego w zakresie prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług za III i IV kwartał 2014 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. z decyzją z [...] listopada 2015 r. Nr [...] określił M. L. (dalej powoływany także jako Skarżący) zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług w innej wysokości aniżeli zadeklarował. W uzasadnieniu wskazano, że podstawą wydania decyzji była przeprowadzona kontrola podatkowa u Skarżącego, w ramach której zakwestionowano faktury zakupowe nieopłacone w III i IV kwartale 2014 r., bądź opłacone z opóźnieniem, oraz zakupy podatnika nie służące czynnościom opodatkowanym. Od powyższej decyzji w ustawowym terminie Skarżący złożył odwołanie, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Zarzucił naruszenie m.in. art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., dalej powoływana jako o.p.) poprzez uznanie za przychód usług z faktur sprzedażowych z podanym rachunkiem bankowym innym niż rachunek jego firmy, pomimo nie wykonywania przez niego takich usług i ustalenie zobowiązania podatkowego mimo braku dowodów w sprawie. Zdaniem Skarżącego, w protokole kontroli podatkowej niesłusznie uznano zapisy w podatkowej księdze przychodów i rozchodów w zakresie przychodów ze sprzedaży odzwierciedlających dane z dokumentów źródłowych, gdyż wykazane faktury zostały wystawione bez jego wiedzy. W ocenie Skarżącego faktury dokumentujące sprzedaż są dokumentami fałszywymi. Faktury zostały podrobione, są dokumentami nieautentycznymi, nie sporządzonymi przez niego ani w jego imieniu. Podatnik wskazał, iż stał się ofiarą oszustwa ze strony osoby trzeciej, która wykorzystując dane jego firmy bezpodstawnie wystawiła faktury zawierające rachunek bankowy nie należący do niego. Decyzją z dnia [...] lutego 2016 r., Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że przedmiotem sporu jest wyłącznie podatek należny zadeklarowany przez Skarżącego. W zaskarżonej decyzji określono wysokość zobowiązania podatkowego w wysokości innej niż zadeklarowanej z powodu nie dokonania korekt odliczonych kwot podatku wynikających z faktur zakupu nieuregulowanych lub uregulowanych po upływie więcej niż 150 dni od ich terminów płatności określonych na tych fakturach oraz niezasadnego zaewidencjonowania faktur zakupu towarów wykorzystywanych dla celów osobistych członków rodziny i innych niż wykonywanie czynności opodatkowanych. Natomiast w odniesieniu do wartości dotyczących dostaw zawartych w rejestrach sprzedaży VAT organ pierwszej instancji stwierdził, że odzwierciedlają dane wynikające z przedłożonych dokumentów źródłowych tj. z faktur VAT oraz złożonych deklaracji VAT-7K. W świetle powyższego za rzetelne i nie wadliwe należy uznać rejestry sprzedaży VAT za okresy od lipca do grudnia 2014 r. w tym zakresie. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej podniesione w odwołaniu zarzuty dotyczące zawyżenia podatku należnego nie zasługują na uwzględnienie. W przeprowadzonej kontroli podatkowej pomimo umożliwienia podatnikowi czynnego udziału w tym postępowaniu, nie podnosił on kwestii fałszowania faktur sprzedaży oraz zawyżenia podatku należnego. Ponadto, w trakcie postępowania podatkowego ani też po wyznaczeniu siedmiodniowego terminu do zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym okoliczność ta nie była również przez podatnika podnoszona. Zgromadzony materiał dowodowy przeczy twierdzeniom Skarżącego. Organ podkreślił, że analiza porównawcza księgi przedłożonej w trakcie postępowania kontrolnego oraz księgi załączonej do odwołania wskazuje, iż w tej drugiej dokonano korekty przychodów m.in. o kwoty uzyskane ze sprzedaży: usług na rzecz Przedsiębiorstwa Budowlano - Produkcyjnego Spółdzielnia "Z." w B., naczepy ciężarowej, samochodu marki M., koparko - ładowarki, przyczepy ciężarowej. Tymczasem, w aktach sprawy dotyczących podatku dochodowego, znajduje się umowa zawarta przez podatnika z Przedsiębiorstwem "Z." w B. na wykonanie usługi utwardzenia placu, co w sposób oczywisty wyklucza prawo do skorygowania podatku należnego o wartości wynikające z faktur wystawionych na rzecz tego podmiotu. Ponadto należy zauważyć, iż w rejestrach zakupu strona ujęła faktury dokumentujące zakup kostki brukowej, betonu i cementu w celu wykonania usługi w ramach zawartej w dniu [...] marca 2014 r. umowy z Przedsiębiorstwem "Z.". W ocenie organu, analiza dokumentów zgromadzonych w sprawie podatku dochodowego wskazuje również, iż praktyką stosowaną w firmie było dokonywanie płatności za pośrednictwem konta nie należącego do strony. Z informacji przesłanych przez kontrahentów kontrolowanego o sposobie zapłaty należności wynikających z faktur wystawionych na jego rzecz wynika, iż płatności pochodziły z kont należących do Pani K. L. i Pana A. L. Również sam podatnik w piśmie z dnia [...] czerwca 2015 r. wyjaśnił, iż płatności regulowane były z rachunku bankowego nie należącego do strony. Tym samym fakt wskazania w fakturze sprzedaży innego, niż podatnika rachunku bankowego nie świadczy, iż to nie on wystawiał faktury sprzedaży. Natomiast na fakturach sprzedaży środków trwałych, wbrew twierdzeniom Skarżącego, jako formę zapłaty wskazano gotówkę, a nie numery rachunku bankowego osoby trzeciej. Organ wskazał, że Skarżący należności z faktur wystawionych w 2014 r. przez szereg firm (szczegółowo wymienionych w decyzji) nie opłacił w całości lub w części bądź też uregulował je po upływie 150 dni od dnia upływu terminu płatności określonych na tych fakturach. Z obowiązujących przepisów u.p.t.u., w szczególności art. 89b ust. 1, 2 i 4 ustawy wynika, że w takiej sytuacji Skarżący powinien był dokonać korekty w rozliczeniu za III i IV kwartał 2014 r. tj. zmniejszenia lub zwiększenia podatku naliczonego, z powodu opóźnień w zapłatach oraz braku zapłaty całości lub części należności wynikających z zakwestionowanych faktur. Tego Skarżący jednakże nie uczynił. Ponadto postępowanie podatkowe wykazało, iż w drugim półroczu 2014 roku Skarżący zaewidencjonował i rozliczył w III i IV kwartale 2014 r. faktury dotyczące zakupu odkurzacza, rozkładanego stołu i 12 krzeseł, płyty grzewczej AMICA, które to faktury nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w nich zawartego, bowiem w żadnym zakresie nie były związane z czynnościami opodatkowanymi wykonywanymi przez Skarżącego. Na powyższą decyzję, pełnomocnik Skarżącego wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją wydanie decyzji organu I instancji a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Skarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania: - art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1 oraz art. 187 § 1 o.p. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej oraz obowiązku organu podatkowego do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a mianowicie pominięcie przez Organ odwoławczy podnoszonych przez Skarżącego okoliczności, iż część faktur znajdujących się w aktach sprawy wystawionych na firmę Skarżącego, dokumentujących w szczególności świadczenie usług transportu towarów, zostało wystawionych całkowicie bez zgody i wiedzy Skarżącego, pomimo dostarczenia przez Skarżącego na rzecz Organu I instancji dowodów uprawdopodabniających podpisanie pełnomocnictwa UPL-1 wystawionego na imię i nazwisko Skarżącego przez Panią K. L. oraz prowadzenie działalności gospodarczej na firmę Skarżącego bez jego wiedzy oraz zgody; - art. 210 § 1 pkt 6 o.p. poprzez podanie przez Organ pierwszej instancji w wydanej decyzji nieprawdy, jakoby to Skarżący złożył drogą elektroniczną deklarację podatkową PIT-36L za 2014 r., podczas gdy pełnomocnictwo UPL-1 wystawione na imię i nazwisko Skarżącego, na podstawie którego wysłano do Organu pierwszej instancji wspomnianą deklarację, zostało podpisane przez Panią K. L., co potwierdzają złożone przez Panią K. L. zeznania znajdujące się w aktach sprawy; - art. 210 § 1 pkt 6 o.p. poprzez podanie przez Organ pierwszej instancji w wydanej decyzji nieprawdy, jakoby Skarżący prowadził w III oraz IV kwartale 2014 r. działalność gospodarczą polegającą na świadczeniu usług transportowych na terytorium kraju i za granicą (Litwa, Czechy, Rosja), podczas gdy Skarżący tych usług w analizowanym okresie nie świadczył, zaś wystawiona na firmę Skarżącego licencja na wykonywanie od lutego 2014 r. działalności w zakresie międzynarodowego transportu drogowego została wydana przez Główny Inspektorat Transportu Drogowego bez wiedzy i zgody Skarżącego, zaś wniosek o wydanie takiej licencji został podrobiony; - art. 210 § 1 pkt 6 o.p. poprzez podanie przez oba Organy podatkowe w zaskarżanych decyzjach nieprawdy, jakoby to Skarżący osobiście przekazał Organom podatkowym dokumentację podatkową prowadzoną dla jego firmy, podczas gdy dokumentację podatkową na rzecz Organów podatkowych przekazał przedstawiciel biura rachunkowego prowadzonego przez Pana D. M. prowadzącego księgi Skarżącego na zlecenie Pani K. L.; - art. 180 § 1 w związku z art. 240 § 1 pkt 1 o.p. poprzez ustalenie przez Organy podatkowe istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych na podstawie dowodu, który okazał się być fałszywy. Ponadto pełnomocnik Skarżącego zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego: - art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. nr 177, poz. 1054; dalej powoływana jako u.p.t.u.) w związku z art. 7 § 1 o.p. poprzez bezpodstawne zastosowanie skutkujące uznaniem Skarżącego za podatnika podatku VAT w odniesieniu do transakcji wykonanych przez jego brata A. L. oraz bratową K. L. na firmę Skarżącego bez jego wiedzy oraz zgody, a w szczególności w odniesieniu do wykonanych na firmę Skarżącego usług transportowych; - art. 89b ust. 1 w związku z art. 86 ust. 1 u.p.t.u. poprzez bezpodstawne zastosowanie w odniesieniu do części faktur zakupowych, które nie miały związku z prowadzoną przez Skarżącego działalnością gospodarczą, a więc nie dawały prawa do odliczenia naliczonego dla Skarżącego, co wyklucza zastosowanie w odniesieniu do tych faktur procedury korekty podatku naliczonego w trybie art. 89b ust. 1 u.p.t.u. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w B., podtrzymując stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie. Pismem z dnia 29 sierpnia 2016 r. (k. 92 akt) pełnomocnik Skarżącego wniósł o przeprowadzenie przez Sąd dowodów z protokołów rozpraw toczących się przed Sądem Rejonowym w Ł., na okoliczność uprawdopodobnienia rzetelności wyjaśnień Skarżącego o prowadzeniu przez A. i K. L. działalności gospodarczej na imię i nazwisko Skarżącego bez jego zgody oraz wiedzy. Postanowieniami z dnia 27 października 2016 r. (wydanymi na rozprawie) WSA w Białymstoku oddalił wniosek dowodowy w postaci protokołu posiedzenia sądu karnego w zakresie powołania biegłego, mającego na celu ustalenie, czy wniosek o przedłużenie licencji został podpisany przez Skarżącego oraz dopuścił pozostałe wnioski dowodowe strony skarżącej zawarte w pismach procesowych strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy podatkowe przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie bądź stwierdzenie nieważności. Zasadniczy spór w sprawie dotyczył ustalenia rozmiarów działalności gospodarczej prowadzonej przez Skarżącego w III i IV kwartale 2014 r., w szczególności w zakresie świadczenia usług transportowych na obszarze kraju oraz poza jego granicami. Skarżący na etapie postępowania odwoławczego twierdził, że część z wystawionych na rzecz jego firmy faktur została sfałszowana (wskazano inny niż firmowy rachunek bankowy), zaś w skardze i postępowaniu sądowoadministracyjnym wskazywał wprost, że część faktur dokumentujących w szczególności świadczenie usług transportu towarów, zostało wystawionych przez A. L. (brata Skarżącego) oraz K. L. (bratową Skarżącego) bez zgody i wiedzy Skarżącego. Skarżący wskazywał, że wystawiona na jego firmę licencja na wykonywanie przewozów towarów wygasła w lutym 2014 r. i nie występował o jej przedłużenie. Wydanie nowej (przedłużenie dotychczasowej) licencji przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego nastąpiło bez wiedzy i zgody Skarżącego, zaś wniosek o jej wydanie został podrobiony. W tym zakresie Skarżący podniósł szereg zarzutów naruszenia przepisów postepowania, w szczególności naruszenie zasady prawdy obiektywnej i nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy. W ocenie Sądu, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie potwierdził zarzutów i stanowiska Skarżącego. W tym kontekście należy wskazać, że niewątpliwie to na organy nałożony jest obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, czemu towarzyszy obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 122 i art. 187 o.p.). Warunkiem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, jest zarówno zebranie wszystkich istotnych dla sprawy dowodów, jak tez ich prawidłowa ocena. Dowodem w sprawie podatkowej jest przy tym wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, o ile nie jest to sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 o.p.). Według art. 181 o.p. dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem art. 284a § 3, art. 284b § 3 i art. 288 § 2, oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego organ dokonuje natomiast na podstawie własnej wiedzy oraz doświadczenia życiowego, a o jej prawidłowości decyduje to, czy wyciągnięte przez organ wnioski mają logiczne uzasadnienie (zob. art. 191 o.p.). Ocena ta ma zatem charakter swobodny, winna być jednak oparta na wszechstronnym rozważeniu całego materiału dowodowego. Organ podatkowy według swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania, ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności (por. wyrok NSA z 20 sierpnia 1997 r., III SA 150/96, LEX nr 30848). Dodać należy, iż ustaleń stanu faktycznego organ dokonuje bezpośrednio w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a także na podstawie domniemań faktycznych i prawnych (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa, 2003, s. 208). Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organy nie uchybiły zasadom postępowania podatkowego i dołożyły wszelkich starań, by prawidłowo ustalić stan faktyczny sprawy. Podkreślić przede wszystkim należy, że zaskarżona decyzja jak i decyzja organu I instancji w głównej mierze opierają się na protokole z przeprowadzonej w firmie Skarżącego kontroli podatkowej, w której ten uczestniczył. W jej wyniku ustalono, że w 2014 r. Skarżący uzyskiwał przychód z tytułu sprzedaży usług transportowych świadczonych na terytorium kraju i zagranicą, sprzedaży usług w zakresie układania kostki brukowej i sprzedaży środków trwałych. Porównanie zapisów zawartych w "Rejestrach sprzedaży VAT szczegółowy" potwierdziło, że są one zgodne z dokumentami źródłowymi (fakturami VAT) oraz deklaracjami VAT-7K dotyczących III i IV kwartału 2014 r. i złożonymi do urzędu skarbowego. Skarżący nie kwestionował powyższych ustaleń, nie złożył zastrzeżeń do sporządzonego protokołu z kontroli. Także w trakcie postępowania przed organem I instancji, mimo zapewnienia mu czynnego udziału w sprawie, Skarżący nie kwestionował ustaleń poczynionych w trakcie postępowania kontrolnego. Pierwsze zarzuty Skarżącego, dotyczące zawyżenia podatku należnego pojawiły się w odwołaniu od decyzji organu I instancji, jednakże ani w odwołaniu ani w trakcie postępowania odwoławczego Skarżący nie składał żadnych wniosków dowodowych na powyższą okoliczność. Wskazać przy tym należy, że w złożonym odwołaniu (k. 13/3 akt adm.) Skarżący kwestionował jedynie uwzględnienie w rozliczeniu przychodu faktur sprzedażowych, w których widniał inny niż Skarżącego rachunek bankowy do płatności, co miało świadczyć o niewykonywaniu przez Skarżącego takich usług. W tym zakresie Skarżący wskazywał, że faktury zostały sfałszowane, że nie świadczył powyższych usług i ktoś (bliżej nieokreślony) podszywa się pod jego firmę i bezprawnie wykorzystuje dane jego firmy. Oświadczył również, że w 2014 r. prowadził działalność gospodarczą w zakresie świadczenia usług transportowych. Tymczasem z akt sprawy precyzyjnie wynika, że opłacanie faktur VAT z rachunków nie należących do Skarżącego było normalną praktyką w firmie Skarżącego, co potwierdzili kontrahenci Skarżącego. Wynika z nich, że płatności pochodziły z kont należących do A. L. i K. L. Słusznie zatem organ odwoławczy przyjął, że sama okoliczność wskazywania w fakturach innego niż skarżącego rachunku bankowego nie może świadczyć, że faktury zostały podrobione czy też, że nie pochodziły od firmy Skarżącego. Dodatkowo, w części ze wskazanych przez Skarżącego faktur jako rzekomo sfałszowanych, jako forma płatności była wskazana gotówka, dlatego też kwestia właściwego numeru rachunku bankowego nie mogła mieć wpływu na ocenę ich wiarygodności. Dopiero na etapie skargi do sądu oraz postępowania sądowoadministracyjnego, Skarżący wskazał, że część faktur VAT, w szczególności dokumentujących sprzedaż usług transportowych, została wystawiona bez jego wiedzy i zgody przez A. i K. L., a zatem faktury te nie powinny być uwzględnione przy rozliczeniu podatku VAT w firmie Skarżącego. Na uprawdopodobnienie swoich twierdzeń, Skarżący przedłożył protokoły z rozpraw przeprowadzonej w Sądzie Rejonowym w Ł. w sprawie o zapłatę należności, wynikającej z takiej faktury. W ocenie Sądu, twierdzenia Skarżącego, jakoby A. L. i K. L. podszywali się pod firmę Skarżącego i prowadzili działalność gospodarczą bez zgody i wiedzy Skarżącego nie znajdują oparcia w zgromadzonym przed organami materiale dowodowym jak również nie wynikają z dokumentów przedłożonych w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Wskazać przede wszystkim należy, że z zeznań M. G. (syna powoda w sprawie cywilnej, nadzorcy w firmie, która wystąpiła przeciwko Skarżącemu o zapłatę z tytułu nieopłaconych faktur VAT) wynika, że Skarżący doskonale wiedział, że jego firmę reprezentuje jego brat A. Świadek zeznał "Widziałem pozwanego. Jest bratem A. Współpracowaliśmy długi czas. Pozwany zawsze mówił, że całą firmą zajmuje się A.". (...) "Z tego co wiem to pan M. (Skarżący – dopisek Sądu) udostępnił dane do prowadzenia firmy bo A. nie mógł wyrobić sobie licencji". (...) "Pan M. powiedział, że sprawami firmy zajmuje się A. i K." (k. 97 akt sądowych). Z powyższych zeznań bezsprzecznie wynika, że Skarżący posiadał pełną wiedzę, iż w jego imieniu i na jego rzecz sprawami firmy zajmują się jego brat i bratowa, o czym świadczy także fakt, że na fakturach wskazywane były rachunki bankowe należące właśnie do A. i K. L. Powyższej oceny nie zmieniają zeznania innych świadków przesłuchanych w sprawie cywilnej – pracowników powoda. Jako "szeregowi" pracownicy, naprawiający pojazdy samochodowe, mogli nie znać Skarżącego, co nie świadczy, że jego brat – A., nie prowadził w imieniu Skarżącego i na jego rzecz działalności gospodarczej. Trzeba zauważyć, ze w postanowieniu z 9 czerwca 2015 r. o umorzeniu dochodzenia w sprawie podrobienia podpisu Skarżącego na druku pełnomocnictwa do podpisywania deklaracji składanej za pomocą środków komunikacji elektronicznej (dotyczy to roku 2015) wskazano w szczególności, że Skarżący zeznał, iż "papierami zajmowała się K. L.", miała ona też różnego rodzaju pełnomocnictwa wystawione przez Skarżącego w tym do reprezentowania firmy przy kontroli podatkowej. Skarżący był zatem świadomy, że jego firma była prowadzona i reprezentowana m.in. przez K. L. Wskazać należy, że również z materiału dowodowego zgromadzonego w trakcie postępowania podatkowego przed organami podatkowymi wynika, że Skarżący posiadał wiedzę o tym, że w jego imieniu działalność gospodarcza jest prowadzona przez A. i K. L.– brata i bratową. Organ w sprawie zakwestionował dla celów rozliczenia podatku VAT m.in. rozliczenie faktury [...] dokumentującej zakup stołu i 12 krzeseł oraz faktury [...] dokumentującej zakup płyty grzewczej AMICA, jako zakupy niezwiązane z czynnościami opodatkowanymi. Skarżący w złożonym oświadczeniu (k. 18 akt adm.) twierdził, że stół i krzesła stanowiły wyposażenie biura zaś płyta grzewcza była przeznaczona do podgrzewania posiłków pracownikom, podczas gdy organ w wyniku przeprowadzonej kontroli w firmie Skarżącego nie stwierdził, aby były one na wyposażeniu biura. Wręcz przeciwnie, ustalono że zarówno płyta jak i stół z krzesłami stanowią wyposażenie domu należącego do A. i K. L. w miejscowości P. (str. 6 protokołu kontroli, k. 2 akt adm.). Składając oświadczenie w dniu [...] czerwca 2015 r. o przeznaczeniu ww. faktur, mimo dokonania zakupów przez A. i K. L., Skarżący nie kwestionował, że są związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. Dopiero później, na etapie postępowania sądowego zmienił zdanie, twierdząc że nie wiedział, iż jego brat i bratowa prowadzą w jego imieniu działalność gospodarczą. Ujawnienie powyższych okoliczności jednoznacznie wskazuje, że Skarżący miał świadomość, że A. i K. L. prowadzili w imieniu i na rzecz Skarżącego działalność gospodarczą, zaś twierdzenia skargi służą wyłącznie poprawie sytuacji procesowej Skarżącego. Podejmując działalność gospodarczą przedsiębiorca winien liczyć się z materialnymi konsekwencjami ponoszonego ryzyka. Przedsiębiorca sam decyduje o doborze współpracowników czy kontrahentów. Osoba podejmująca działalność gospodarczą i dbająca o swój interes winna w sposób przemyślany podejmować decyzje przy wyborze osób z którymi współpracuje, komu udziela pełnomocnictwa oraz udostępnia dane firmy. W tym zakresie nie może wyzbyć się odpowiedzialności za czynności podejmowane przez osoby, którym udostępnił dane swojej firmy i które de facto w jego imieniu prowadziły działalność gospodarczą. Tym samym, podnoszone w skardze okoliczności dotyczące kwestii prowadzenia ksiąg podatkowych Skarżącego przez biuro rachunkowe wskazane przez K. L., czy kwestia związana z przedłużeniem licencji na międzynarodowy transport towarów nie miała żadnego wpływu na ocenę prawidłowości wydanych w sprawie decyzji podatkowych. Raz jeszcze należy podkreślić, że zgromadzony przez organy materiał dowodowy oraz uzupełniony przez Sąd na etapie postępowania sądowoadministracyjnego, pozwalał na przyjęcie, że Skarżący miał wiedzę i świadomość, że część czynności podlegających opodatkowaniu wykonywali w imieniu i na rzecz Skarżącego jego brat i bratowa – A. i K. L. Podnoszona w skardze kwestia, że przedłużenie licencji na przewóz towarów w transporcie międzynarodowym nastąpiło bez wiedzy i zgody Skarżącego, nie może mieć istotnego znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Dla celów podatkowych nie ma znaczenia, czy świadczenie usług transportu towarów odbywało się na podstawie prawidłowo wydanej licencji, na kogo ta licencja była wystawiona czy też, kto ubiegał się o jej uzyskanie (przedłużenie). Istotne jest jedynie czy dane czynności zostały wykonane i czy podlegały opodatkowaniu podatkiem VAT, a ta kwestia nie była podważana w niniejszej sprawie. Dlatego też Sąd na rozprawie w dniu 27 października 2016 r. oddalił wniosek dowodowy pełnomocnika Skarżącego o przeprowadzenie dowodu z dokumentu na okoliczność kto podpisał wniosek o przedłużenie licencji, bowiem kwestia ta nie mogła mieć żadnego znaczenia dla wyjaśnienia niniejszej sprawy. Mając na uwadze powyższe za niezasadne należało uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 121, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 o.p. Z podobnych względów na uwzględnienie nie zasługiwały także zarzuty naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 o.p. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawierało zarówno uzasadnienie faktyczne jak i prawne, w szczególności organ wskazał jakie dowody uznał za udowodnione, a którym odmówił wiarygodności. W ocenie Sądu, zarówno w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jak i w uzasadnieniu poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, poza przytoczeniem właściwego przepisu prawa szczegółowo opisano stan faktyczny i odniesiono go do wskazanych norm prawnych. Podkreślić należy , iż kwestionowanie przez Skarżącego ustalonego w sprawie stanu faktycznego nie oznacza, iż w sprawie zostały pogwałcone zasady postępowania podatkowego. Prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie oraz właściwa jego ocena doprowadziły do skutecznej subsumpcji ustalonego stanu faktycznego do obowiązujących norm prawnych, wynikających z u.p.t.u. Organy słusznie przyjęły, że w zakresie wystawionych, a kwestionowanych przez Skarżącego faktur VAT, podatnikiem był Skarżący. Powyższe znajduje potwierdzenie w księgach podatkowych prowadzonych w firmie Skarżącego i składanych deklaracjach VAT-7K. Tym samym organy nie naruszyły art. 15 ust. 1 u.p.t.u. i właściwie zastosowały w sprawie art. 89b ust. 1 i art. 86 ust. 1 u.p.t.u. Podkreślić należy, że Skarżący na etapie postępowania podatkowego przed organami obu instancji nie kwestionował ustaleń organów w zakresie zakwestionowania przez organy faktur zakupowych (dotyczących odkurzacza, stołu i krzeseł, płyty grzewczej) jako wydatków niezwiązanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Nie budzą również wątpliwości Sądu ustalenia organów w zakresie nieopłacania lub nieterminowego opłacania faktur zakupowych przez Skarżącego i w związku z tym konieczności sporządzenia we właściwym czasie korekt odliczeniowych dla potrzeb podatku VAT. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), orzekł o oddaleniu skargi.