I SA/Bk 418/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, Sędziowie sędzia SO del. do WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz (spr.), sędzia WSA Jacek Pruszyński, Protokolant referent stażysta Mateusz Kownacki, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 października 2016 r. sprawy ze skargi M. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości podatku dochodowego od osób fizycznych za 2014 rok oraz wysokości odsetek za zwłokę od nieuregulowanych w terminie płatności zaliczek na podatek dochodowy za I, II i III kwartał 2014 r. oddala skargę Decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. określił M. L. (dalej powoływany także jako Skarżący) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. w kwocie 35.343 zł w miejsce wykazanego w zeznaniu podatkowym w kwocie 24.839 zł oraz wysokość odsetek za zwłokę od nieuregulowanych w terminie płatności zaliczek na podatek dochodowy za I, II i III kwartał 2014 r. Organ pierwszej instancji, weryfikując zapisy w księdze przychodów i rozchodów dotyczące kosztów uzyskania przychodów zakwestionował faktury zakupowe nieopłacone w 2014 r. bądź opłacone z opóźnieniem, nieopłacone składki ZUS w części płaconej przez pracodawcę oraz wydatki nie mające związku z działalnością gospodarczą Skarżącego. Od powyższej decyzji w ustawowym terminie Skarżący złożył odwołanie, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Zarzucił naruszenie m.in. art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., dalej powoływana jako o.p.) poprzez uznanie za przychód usług z faktur sprzedażowych z podanym rachunkiem bankowym innym niż rachunek jego firmy, pomimo nie wykonywania przez niego takich usług. Zdaniem Skarżącego, w protokole kontroli podatkowej niesłusznie uznano zapisy w podatkowej księdze przychodów i rozchodów w zakresie przychodów ze sprzedaży odzwierciedlających dane z dokumentów źródłowych, gdyż wykazane faktury zostały wystawione bez jego wiedzy. W ocenie Skarżącego faktury dokumentujące sprzedaż są dokumentami fałszywymi. Faktury zostały podrobione, są dokumentami nieautentycznymi, nie sporządzonymi przez niego ani w jego imieniu. Podatnik wskazał, iż stał się ofiarą oszustwa ze strony osoby trzeciej, która wykorzystując dane jego firmy bezpodstawnie wystawia faktury zawierające rachunek bankowy nie należący do niego. Decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że w zaskarżonej zakwestionowano wysokość wydatków zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów. Pomimo wniosku o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, podatnik nie stawia zarzutów w zakresie kosztów uzyskania przychodów. Przedmiotem sporu jest wyłącznie wysokość przychodu zadeklarowanego przez Skarżącego. Zdaniem organu odwoławczego za rzetelną i niewadliwą należało uznać księgę przychodów i rozchodów za 2014 r. w zakresie przychodu uzyskiwanego przez Skarżącego. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej podniesione w odwołaniu zarzuty dotyczące zawyżenia przychodów nie zasługują na uwzględnienie. W przeprowadzonej kontroli podatkowej pomimo zapewnienia czynnego udziału strony w tym postępowaniu, Skarżący nie podnosił kwestii fałszowania faktur sprzedaży oraz zawyżenia przychodu. Ponadto, ani w trakcie postępowania podatkowego, ani też po wyznaczeniu siedmiodniowego terminu do zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym okoliczność ta nie była przez podatnika podnoszona. Zgromadzony materiał dowodowy przeczy twierdzeniom Skarżącego. Organ odwoławczy uznał, że dołączony do odwołania wydruk 7 pozycji podatkowej księgi przychodów i rozchodów sporządzony został na potrzeby postępowania odwoławczego. Analiza porównawcza księgi przedłożonej w trakcie postępowania kontrolnego oraz księgi załączonej do odwołania wskazuje, iż w tej drugiej dokonano korekty przychodów m.in. o kwoty uzyskane ze sprzedaży: usług na rzecz Przedsiębiorstwa Budowlano - Produkcyjnego Spółdzielnia "Z." w B., naczepy ciężarowej, samochodu marki M., koparko - ładowarki, przyczepy ciężarowej. W aktach sprawy znajduje się jednak umowa zawarta przez podatnika z Przedsiębiorstwem "Z." w B. na wykonanie usługi utwardzenia placu, co w sposób oczywisty wyklucza prawo do skorygowania przychodu o wartości wynikające z faktur wystawionych na rzecz tego podmiotu. Ponadto, w kosztach uzyskania przychodu strona ujęła faktury dokumentujące zakup kostki brukowej, betonu i cementu w celu wykonania usługi w ramach zawartej w dniu [...] marca 2014 r. umowy z Przedsiębiorstwem "Z.". W ocenie organu, analiza dokumentów zgromadzonych w sprawie wskazuje również, iż praktyką stosowaną w firmie było dokonywanie płatności za pośrednictwem konta nie należącego do strony. Z informacji przesłanych przez kontrahentów kontrolowanego o sposobie zapłaty należności wynikających z faktur wystawionych na jego rzecz wynika, iż płatności pochodziły z kont należących do Pani K. L. i Pana A. L. Również sam podatnik w piśmie z dnia [...] czerwca 2015 r. wyjaśnił, iż płatności regulowane były z rachunku bankowego nie należącego do strony. Tym samym fakt wskazania w fakturze sprzedaży innego, niż podatnika rachunku bankowego nie świadczy, iż podatnik nie uzyskuje przychodu w niej wykazanego. Natomiast na fakturach sprzedaży środków trwałych, wbrew twierdzeniom Skarżącego, jako formę zapłaty wskazano gotówkę, a nie numery rachunku bankowego osoby trzeciej. Zastrzeżeń Dyrektora Izby Skarbowej nie wzbudziły ustalenia organy w niezaskarżonej odwołaniem części. Weryfikacja kosztów uzyskania przychodów doprowadziła do stwierdzenia, że do kosztów tych strona zaliczyła faktury dokumentujące wydatki, które nie zostały uregulowane (do czasu kontroli podatkowej) lub zostały uregulowane w trakcie 2014 r. po upływie więcej niż 30 dni od daty upływu terminu płatności wynikającego z tych faktur. W tym zakresie organ odwołał się do art. 24d ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.) – dalej: "p.d.o.f." Organ zwrócił ponadto uwagę, że zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 55a p.d.o.f., do kosztów uzyskania przychodów nie zalicza się nieopłaconych do ZUS składek, w części finansowanej przez płatnika składek. W podatkowej księdze przychodów i rozchodów zaewidencjonowano składki ZUS w części zapłaconej przez pracodawcę na łączną kwotę 11.256,84 zł. Strona nie przedstawiła jednak dowodów potwierdzających zapłatę tych składek. Dyrektor Izby Skarbowej podzielił również stanowisko organu pierwszej instancji, że wydatki w postaci kupna pływy grzewczej AMICA, rozkładanego stołu i 12 krzeseł oraz odkurzacza, nie mają związku z prowadzoną działalnością gospodarczą i nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. W takcie kontroli podatkowej ustalono, że płyta grzewcza, stół i krzesła nie stanowią wyposażenia biura strony. Skarżący nie wyjaśnił też przeznaczenia kupionego odkurzacza. W świetle powyższego organ uznał, że za wadliwą trzeba uznać księgę przychodów i rozchodów w zakresie w jakim uwzględniono w niej jako koszt uzyskania przychodów wartość nieopłaconych składek ZUS oraz zakupy niezwiązane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Za wadliwe należało uznać ponadto brak we właściwym czasie korekty kosztów w związku z nieopłaceniem faktury oraz ponowne ich zwiększenie w momencie opłacenia. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że mamy do czynienia z wadliwością ksiąg, a nie ich nierzetelnością, jak uznał to organ pierwszej instancji. Nie wpłynęło to jednak na prawidłowość rozliczenia dokonanego w zaskarżonej decyzji. Na powyższą decyzję, pełnomocnik Skarżącego wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji. Skarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania: - art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1 oraz art. 187 § 1 o.p. poprzez pominięcie przez organ odwoławczy podnoszonych przez Skarżącego okoliczności, iż część faktur znajdujących się w aktach sprawy wystawionych na firmę Skarżącego, dokumentujących w szczególności świadczenie usług transportu towarów, zostało wystawionych całkowicie bez zgody i wiedzy Skarżącego, pomimo dostarczenia przez Skarżącego na rzecz organu pierwszej instancji dowodów uprawdopodabniających podpisanie pełnomocnictwa UPL-1 wystawionego na imię i nazwisko Skarżącego przez Panią K. L. oraz prowadzenie działalności gospodarczej na firmę Skarżącego bez jego wiedzy oraz zgody; - art. 210 § 1 pkt 6 o.p. poprzez podanie przez organ pierwszej instancji w wydanej decyzji nieprawdy, jakoby to Skarżący złożył drogą elektroniczną deklarację podatkową PIT-36L za 2014 r., podczas gdy pełnomocnictwo UPL-1 wystawione na imię i nazwisko Skarżącego, na podstawie którego wysłano do organu wspomnianą deklarację, zostało podpisane przez Panią K. L., co potwierdzają złożone przez Panią K. L. zeznania znajdujące się w aktach sprawy; - art. 210 § 1 pkt 6 o.p. poprzez podanie przez organ pierwszej instancji w wydanej decyzji nieprawdy, jakoby Skarżący uzyskał w 2014 r. przychody ze sprzedaży usług transportowych świadczonych na terytorium kraju i za granicą (Litwa, Czechy, Rosja), podczas gdy Skarżący tych usług w analizowanym okresie nie świadczył, zaś wystawiona na firmę Skarżącego licencja na wykonywanie od lutego 2014 r. działalności w zakresie międzynarodowego transportu drogowego została wydana przez Główny Inspektorat Transportu Drogowego bez wiedzy i zgody Skarżącego, zaś wniosek o wydanie takiej licencji został podrobiony; - art. 210 § 1 pkt 6 o.p. poprzez podanie przez oba organy podatkowe w zaskarżanych decyzjach nieprawdy, jakoby to Skarżący osobiście przekazał organom dokumentację podatkową prowadzoną dla jego firmy, podczas gdy dokumentację podatkową na rzecz organów przekazał przedstawiciel biura rachunkowego prowadzonego przez Pana D. M. prowadzącego księgi Skarżącego na zlecenie Pani K. L.; - art. 180 § 1 w związku z art. 240 § 1 pkt 1 o.p. poprzez ustalenie istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych na podstawie dowodu, który okazał się być fałszywy. Ponadto pełnomocnik Skarżącego zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego: - art. 3 ust. 1 p.d.o.f. w zw. z art. 7 § 1 o.p., poprzez bezpodstawne zastosowanie skutkujące uznaniem, że Skarżący podlega obowiązkowi podatkowemu w odniesieniu do transakcji wykonanych przez jego brata A. L. oraz bratową K. L. na firmę Skarżącego bez jego wiedzy oraz zgody, a w szczególności w odniesieniu do wykonanych na firmę Skarżącego usług transportowych, - art. 24d ust. 1 p.d.o.f., poprzez bezpodstawne zastosowanie w odniesieniu do części faktur zakupowych, które nie miały związku z prowadzoną przez Skarżącego działalnością gospodarczą, a więc nie stanowiły kosztu uzyskania przychodów Skarżącego, co wyklucza zastosowanie w odniesieniu do tych faktur procedury korekty kosztów w trybie art. 24d ust. 1 p.d.o.f. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Pismem z dnia 29 sierpnia 2016 r. pełnomocnik Skarżącego wniósł o przeprowadzenie przez Sąd dowodów z protokołów rozpraw toczących się przed Sądem Rejonowym w Ł., na okoliczność uprawdopodobnienia rzetelności wyjaśnień Skarżącego o prowadzeniu przez A. i K. L. działalności gospodarczej na imię i nazwisko Skarżącego bez jego zgody oraz wiedzy. Postanowieniami z dnia 27 października 2016 r. (wydanymi na rozprawie) WSA w Białymstoku oddalił wniosek dowodowy w postaci protokołu posiedzenia sądu karnego w zakresie powołania biegłego, mającego na celu ustalenie, czy wniosek o przedłużenie licencji został podpisany przez Skarżącego oraz dopuścił pozostałe wnioski dowodowe strony skarżącej zawarte w pismach procesowych strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Badając legalność zaskarżonej decyzji, Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy podatkowe przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie bądź stwierdzenie nieważności. Zasadniczy spór w sprawie dotyczył ustalenia rozmiarów przychodu uzyskanego przez Skarżącego z działalności gospodarczej prowadzonej w 2014 r., w szczególności w zakresie świadczenia usług transportowych na obszarze kraju oraz poza jego granicami. Skarżący na etapie postępowania odwoławczego twierdził, że część z wystawionych na rzecz jego firmy faktur została sfałszowana (wskazano inny niż firmowy rachunek bankowy), zaś w skardze i postępowaniu sądowoadministracyjnym wskazywał wprost, że część faktur dokumentujących w szczególności świadczenie usług transportu towarów, zostało wystawionych przez A. L. (brata Skarżącego) oraz K. L. (bratową Skarżącego) bez zgody i wiedzy Skarżącego. Skarżący wskazywał, że wystawiona na jego firmę licencja na wykonywanie przewozów towarów wygasła w lutym 2014 r. i nie występował o jej przedłużenie. Wydanie nowej (przedłużenie dotychczasowej) licencji przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego nastąpiło bez wiedzy i zgody Skarżącego.. W tym zakresie Skarżący podniósł szereg zarzutów naruszenia przepisów postepowania, w szczególności naruszenie zasady prawdy obiektywnej i nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy. W ocenie Sądu, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie potwierdził zarzutów i stanowiska Skarżącego. W tym kontekście należy wskazać, że niewątpliwie to na organy nałożony jest obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, czemu towarzyszy obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 122 i art. 187 o.p.). Warunkiem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, jest zarówno zebranie wszystkich istotnych dla sprawy dowodów, jak też ich prawidłowa ocena. Dowodem w sprawie podatkowej jest przy tym wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, o ile nie jest to sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 o.p.). Według art. 181 o.p. dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem art. 284a § 3, art. 284b § 3 i art. 288 § 2, oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego organ dokonuje natomiast na podstawie własnej wiedzy oraz doświadczenia życiowego, a o jej prawidłowości decyduje to, czy wyciągnięte przez organ wnioski mają logiczne uzasadnienie (zob. art. 191 o.p.). Ocena ta ma zatem charakter swobodny, winna być jednak oparta na wszechstronnym rozważeniu całego materiału dowodowego. Organ podatkowy według swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania, ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności (por. wyrok NSA z 20 sierpnia 1997 r., III SA 150/96, LEX nr 30848). Dodać należy, iż ustaleń stanu faktycznego organ dokonuje bezpośrednio w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a także na podstawie domniemań faktycznych i prawnych (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa, 2003, s. 208). Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organy nie uchybiły zasadom postępowania podatkowego i dołożyły wszelkich starań, by prawidłowo ustalić stan faktyczny sprawy. Podkreślić przede wszystkim należy, że zaskarżona decyzja jak i decyzja organu I instancji w głównej mierze opierają się na protokole z przeprowadzonej w firmie Skarżącego kontroli podatkowej, w której ten uczestniczył. W jej wyniku ustalono, że w 2014 r. Skarżący uzyskiwał przychód m.in. z tytułu sprzedaży usług transportowych świadczonych na terytorium kraju i zagranicą, sprzedaży usług w zakresie układania kostki brukowej i sprzedaży środków trwałych. Organ ustalił, że zapisy w podatkowej księdze przychodów i rozchodów dotyczące sprzedaży odzwierciedlały dane wynikające z dokumentów źródłowych i zeznania podatkowego PIT-36L. Kontrolujący zweryfikowali natomiast koszty uzyskania przychodów w badanym okresie. Skarżący nie kwestionował powyższych ustaleń, nie złożył zastrzeżeń do sporządzonego protokołu z kontroli. Także w trakcie postępowania przed organem I instancji, mimo zapewnienia mu czynnego udziału w sprawie, Skarżący nie kwestionował ustaleń poczynionych w trakcie postępowania kontrolnego. Pierwsze zarzuty Skarżącego dotyczące zawyżenia przychodu, pojawiły się w odwołaniu od decyzji organu I instancji, jednakże ani w złożonym środku zaskarżenia, ani w trakcie postępowania odwoławczego Skarżący nie składał żadnych wniosków dowodowych na powyższą okoliczność. W złożonym odwołaniu (k. 1/73-74 akt adm.) Skarżący kwestionował jedynie uwzględnienie w rozliczeniu przychodu faktur sprzedażowych, w których widniał inny niż Skarżącego rachunek bankowy do płatności, co miało świadczyć o niewykonywaniu przez Skarżącego takich usług. W tym zakresie Skarżący wskazywał, że faktury zostały sfałszowane, że nie świadczył powyższych usług. Podnosił, że padł ofiarą oszustwa ze strony osoby trzeciej (co do tożsamości której nie ma pewności), która działa bezprawnie wykorzystując dane jego firmy. Sąd zauważa jednak, że normalną praktyką w firmie Skarżącego było dokonywanie płatności za pośrednictwem konta bankowego nie należącego do strony. Płatności pochodziły z kont należących do A. L. i K. L. Powyższe wynika z akt sprawy i zostało potwierdzone przez kontrahentów Skarżącego. Sama okoliczność wskazywania w fakturach rachunku bankowego nie należącego do Skarżącego nie może świadczyć, że faktury zostały podrobione czy też, że nie pochodziły od firmy Skarżącego. Dodatkowo podkreślenia wymaga, że w części ze wskazanych przez Skarżącego faktur jako rzekomo sfałszowanych, formą płatności była gotówka, dlatego też kwestia właściwego numeru rachunku bankowego nie mogła mieć wpływu na ocenę ich wiarygodności. Słusznie zatem organ odwoławczy przyjął, że wskazanie w fakturze sprzedaży rachunku bankowego innego niż podatnika nie świadczy jakoby podatnik nie uzyskiwał przychodu w niej wykazanego. Dopiero na etapie skargi do sądu oraz postępowania sądowego, Skarżący wskazał, że część faktur VAT, w szczególności dokumentujących sprzedaż usług transportowych, została wystawiona bez jego wiedzy i zgody przez A. i K. L., a zatem w odniesieniu tych faktur nie powinien w jego ocenie powstać obowiązek podatkowy w podatku dochodowym. Na uprawdopodobnienie swoich twierdzeń, Skarżący przedłożył protokoły z rozpraw przeprowadzonej w Sądzie Rejonowym w Ł. w sprawie o zapłatę należności, wynikającej z takich faktur. W ocenie Sądu, twierdzenia Skarżącego, jakoby A. L. i K. L. podszywali się pod firmę Skarżącego i prowadzili działalność gospodarczą bez zgody i wiedzy Skarżącego nie znajdują oparcia w zgromadzonym przed organami materiale dowodowym jak również nie wynikają z dokumentów przedłożonych w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Wskazać przede wszystkim należy, że z zeznań M. G. (syna powoda w sprawie cywilnej, nadzorującego prace w firmie, która wystąpiła przeciwko Skarżącemu o zapłatę z tytułu nieopłaconych faktur VAT) wynika, że Skarżący doskonale wiedział, że jego firmę reprezentuje jego brat A. Świadek zeznał: "Widziałem pozwanego. Jest bratem A. Współpracowaliśmy długi czas. Pozwany zawsze mówił, że całą firmą zajmuje się A.". (...) "Z tego co wiem to pan M. (Skarżący – dopisek Sądu) udostępnił dane do prowadzenia firmy bo A. nie mógł wyrobić sobie licencji". (...) "Pan M. powiedział, że sprawami firmy zajmuje się A. i K.". (k. 99 akt sądowych). Z powyższych zeznań bezsprzecznie wynika, że Skarżący posiadał pełną wiedzę, iż w jego imieniu i na jego rzecz sprawami firmy zajmują się jego brat i bratowa, o czym świadczy także fakt, że na fakturach wskazywane były rachunki bankowe należące właśnie do A. i K. L. Powyższej oceny nie zmieniają zeznania innych świadków przesłuchanych w sprawie cywilnej – pracowników powoda. Jako "szeregowi" pracownicy, naprawiający pojazdy samochodowe, mogli nie znać Skarżącego, co nie świadczy, że jego brat – A., nie prowadził w imieniu Skarżącego i na jego rzecz działalności gospodarczej. Wskazać należy, że również z materiału dowodowego zgromadzonego w trakcie postępowania podatkowego przed organami podatkowymi wynika, że Skarżący posiadał wiedzę o tym, że w jego imieniu działalność gospodarcza jest prowadzona przez A. i K. L. – brata i bratową. Organ zakwestionował koszty uzyskania przychodu w postaci wydatków wynikających z faktur dokumentujących zakup stołu i 12 krzeseł oraz płyty grzewczej AMICA uznając, że nie mają one związku z prowadzoną przez Skarżącego działalnością gospodarczą. Skarżący w złożonym oświadczeniu (k. 20 akt adm.) twierdził, że stół i krzesła stanowiły wyposażenie biura zaś płyta grzewcza była przeznaczona do podgrzewania posiłków pracownikom, podczas gdy organ w wyniku przeprowadzonej kontroli w firmie Skarżącego nie stwierdził, aby były one na wyposażeniu biura. Wręcz przeciwnie, ustalono że zarówno płyta jak i stół z krzesłami stanowią wyposażenie domu należącego do A. i K. L. w miejscowości P. (str. 6 protokołu kontroli z dnia [...] lipca 2015 r.). Składając w dniu [...] czerwca 2015 r. oświadczenie o przeznaczeniu ww. faktur, mimo dokonania zakupów przez A. i K. L., Skarżący nie kwestionował, że są związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. Dopiero później, na etapie postępowania sądowego zmienił zdanie, twierdząc że nie wiedział, iż jego brat i bratowa prowadzą w jego imieniu działalność gospodarczą. Ujawnienie powyższych okoliczności jednoznacznie wskazuje, że Skarżący miał świadomość, że A. i K. L. prowadzili w imieniu i na rzecz Skarżącego działalność gospodarczą, zaś twierdzenia skargi służą wyłącznie poprawie sytuacji procesowej Skarżącego. Podejmując działalność gospodarczą przedsiębiorca winien liczyć się z materialnymi konsekwencjami ponoszonego ryzyka. Przedsiębiorca sam decyduje o doborze współpracowników czy kontrahentów. Osoba podejmująca działalność gospodarczą i dbająca o swój interes winna w sposób przemyślany podejmować decyzje przy wyborze osób z którymi współpracuje, komu udziela pełnomocnictwa oraz udostępnia dane firmy. W tym zakresie nie może wyzbyć się odpowiedzialności za czynności podejmowane przez osoby, którym udostępnił dane swojej firmy i które de facto w jego imieniu prowadziły działalność gospodarczą. Tym samym, podnoszone w skardze okoliczności dotyczące kwestii prowadzenia ksiąg podatkowych Skarżącego przez biuro rachunkowe wskazane przez K. L., czy kwestia związana z przedłużeniem licencji na międzynarodowy transport towarów nie miała żadnego wpływu na ocenę prawidłowości wydanych w sprawie decyzji podatkowych. Raz jeszcze należy podkreślić, że zgromadzony przez organy materiał dowodowy oraz uzupełniony przez Sąd na etapie postępowania sądowoadministracyjnego, pozwalał na przyjęcie, że Skarżący miał wiedzę i świadomość, że część czynności podlegających opodatkowaniu wykonywali w jego imieniu i na jego rzecz, brat i bratowa – A. i K. L. Podnoszona w skardze kwestia, że przedłużenie licencji na przewóz towarów w transporcie międzynarodowym nastąpiło bez wiedzy i zgody Skarżącego, nie może mieć istotnego znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Dla celów podatkowych nie ma znaczenia, czy świadczenie usług transportu towarów odbywało się na podstawie prawidłowo wydanej licencji, na kogo ta licencja była wystawiona czy też, kto ubiegał się o jej uzyskanie (przedłużenie). Istotne jest jedynie czy dane czynności zostały wykonane i czy podlegały opodatkowaniu, a ta kwestia nie była kwestionowana w niniejszej sprawie. Dlatego też Sąd na rozprawie w dniu 27 października 2016 r. oddalił wniosek dowodowy pełnomocnika Skarżącego o przeprowadzenie dowodu z dokumentu na okoliczność kto podpisał wniosek o przedłużenie licencji, bowiem kwestia ta nie mogła mieć żadnego znaczenia dla wyjaśnienia niniejszej sprawy. Mając na uwadze powyższe za niezasadne należało uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 121, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 o.p. Z podobnych względów na uwzględnienie nie zasługiwały także zarzuty naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 o.p. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawierało zarówno uzasadnienie faktyczne jak i prawne, w szczególności organ wskazał jakie dowody uznał za udowodnione, a którym odmówił wiarygodności. W ocenie Sądu, zarówno w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jak i w uzasadnieniu poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, poza przytoczeniem właściwego przepisu prawa, szczegółowo opisano stan faktyczny i odniesiono go do wskazanych norm prawnych. Podkreślić należy, iż kwestionowanie przez Skarżącego ustalonego w sprawie stanu faktycznego nie oznacza, iż w sprawie zostały naruszone zasady postępowania podatkowego. Prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie oraz właściwa jego ocena doprowadziły do skutecznej subsumpcji ustalonego stanu faktycznego do obowiązujących norm prawnych, wynikających z p.d.o.f. Organy słusznie przyjęły, że przychód z kwestionowanych przez stronę faktur należy przypisać Skarżącemu. Powyższe znajduje potwierdzenie w księgach podatkowych prowadzonych w firmie Skarżącego i składanych zeznaniach podatkowych. Podkreślić należy, że na etapie postępowania podatkowego przed organami obu instancji Skarżący nie kwestionował ustaleń organów w zakresie wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów wydatków wynikających z faktur zakupowych dotyczących odkurzacza, stołu i krzeseł oraz płyty grzewczej. W trakcie postępowania podatkowego Skarżący nie kwestionował również korekty kosztów związanej z nieopłaceniem składek ZUS (w części finansowanej przez płatnika), której organy dokonały w związku z brakiem dowodów na to, że składki te zostały w rzeczywistości opłacone. Nie budzą ponadto wątpliwości Sądu ustalenia organów w zakresie weryfikacji kosztów podatkowych związanej z tym, że część faktur zakupowych nie zostało opłaconych w 2014 r., bądź opłacono je z opóźnieniem, w terminie 30 dni od daty upływu terminu płatności. Wobec powyższego pozbawione podstaw okazały się zarzuty naruszenia art. 3 ust. 1 i art. 24d ust. 1 p.d.o.f. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), orzeczono o oddaleniu skargi.