I SA/Bk 453/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski, Sędziowie sędzia WSA Jacek Pruszyński, sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Rusiecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi [...] Towarzystwa [...] w B. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] w przedmiocie przyznania płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych w pomniejszonej wysokości na rok 2012 oddala skargę. Zaskarżoną do Sądu decyzją z [...] lipca 2013 r. nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) w Ł. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w H. z [...] czerwca 2013 r. nr [...]. Decyzje te wydano w następujących okolicznościach faktycznych. P. w B. złożyło 14 maja 2012 r. kontynuacyjny wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2012, w którym zadeklarowało pakiet 2 - Rolnictwo ekologiczne, wariant 2.1 - uprawy rolnicze (dla których zakończono okres przestawiania) na powierzchni 3,89 ha, wariant 2.3 - trwałe użytki zielone (dla których zakończono okres przestawiania) na powierzchni 257,76 ha, pakiet 3 - Ekstensywne trwałe użytki zielone, wariant 3.1.1 - ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach na powierzchni 14,56 ha, wariant 3.1.2 - ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach na obszarach Natura 2000 na powierzchni 84,48 ha, pakiet 4 - Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych poza obszarami Natura 2000, wariant 4.1 - ochrona siedlisk lęgowych ptaków na powierzchni 37,38 ha, pakiet 5 - Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych na obszarach Natura 2000, wariant 5.1 - ochrona siedlisk lęgowych ptaków na powierzchni 209,12 ha, oraz pakiet 7 - Zachowanie zagrożonych zasobów genetycznych zwierząt w rolnictwie, wariant 7.1 - zachowanie lokalnych ras bydła: szt. 8, wariant 7.2 - zachowanie lokalnych ras koni: szt. 7. W dniach 11-28 grudnia 2012 r. w gospodarstwie wnioskodawcy została przeprowadzona kontrola w zakresie wzajemnej zgodności (raport z czynności kontrolnych nr [...]). W dniach 11 grudnia 2012 r. i 1 lutego 2013 r. przeprowadzono również kontrolę w zakresie kwalifikowalności powierzchni (raport z czynności kontrolnych nr [...],[...]). Decyzją z [...] maja 2013 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w H. przyznał Towarzystwu płatność rolnośrodowiskową na 2012 r. w pomniejszonej wysokości (394.866,82 zł). W odwołaniu od tego rozstrzygnięcia Towarzystwo nie zgodziło się z nałożoną sankcją 1 % za niezadeklarowanie wszystkich gruntów rolnych we wniosku. Uznając odwołanie za zasadne, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wydał [...] czerwca 2013 r. decyzję, w której uchylił w całości własną decyzję z [...] maja 2013 r. i orzekł o przyznaniu płatności rolnośrodowiskowej na 2012 r. w pomniejszonej wysokości (398.855,36 zł). Po rozpatrzeniu odwołania od tego rozstrzygnięcia, Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR, w zaskarżonej do Sądu decyzji z 29 lipca 2013 r., uznał, że jest ono zgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Opierając się na wynikach kontroli na miejscu, zamieszczonych w raporcie z czynności kontrolnych nr [...] oraz nr [...], organ odwoławczy ustalił powierzchnię wnioskowaną i stwierdzoną działek rolnych, a następnie przedstawił wyliczenia kwoty płatności dla poszczególnych pakietów i ich wariantów. W pakiecie 2 wariant 2.1 i pakiecie 3 wariant 3.1.2, płatność została naliczona z uwzględnieniem powierzchni stwierdzonej podczas kontroli (art. 16 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia Komisji (UE) Nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich, Dz. U. UE L z dnia 28 stycznia 2011 r. nr 25, s. 8 ze zm.). W pakiecie 2 wariant 2.3, pakiecie 4 wariant 4.1, pakiecie 5 wariant 5.1 płatność została naliczona z uwzględnieniem powierzchni zadeklarowanej we wniosku (art. 16 ust. 3 akapit pierwszy ww. rozporządzenia). W pakiecie 3 wariant 3.1.1 powierzchnia stwierdzona podczas kontroli odpowiadała zadeklarowanej. W przypadku pakietu 7 wariant 7.1.1. płatność naliczono z uwzględnieniem art. 17 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia według liczby zatwierdzonych zwierząt stwierdzonej w wyniku kontroli. Jednocześnie dokonano jej zmniejszenia o odsetek ustalany stosownie do art. 17 ust. 6 w zw. z ust. 4 tego aktu. W zakresie pakietu 7 wariant 7.1.2 płatność wyliczono od deklarowanej liczby zwierząt. Dyrektor Oddziału ARiMR zauważył, że podczas kontroli na miejscu w zakresie wzajemnej zgodności (raport z czynności kontrolnych nr [...]) stwierdzono, że w gospodarstwie nie były przestrzegane minimalne normy (DKR): N.04 - na łąkach lub pastwiskach okrywa roślinna nie była koszona i usuwana, co najmniej raz w roku w terminie do dnia 31 lipca, lub nie były na nich wypasane zwierzęta, N.04.1 - rolnik nie przeprowadził na łąkach lub pastwiskach wymaganego koszenia i usuwania okrywy roślinnej w terminie lub nie były na nich wypasane zwierzęta. Stwierdzone nieprawidłowości dotyczą zadeklarowanej we wniosku jako łąka trwała działki rolnej BJ na pow. 0,63 ha. Nieprawidłowościom przypisano następującą punktację: kryterium zasięg - 1 pkt, kryterium dotkliwość - 1 pkt, kryterium trwałość - 3 pkt. Suma punktów 5. W związku z powyższym organ uznał, że na działce rolnej BJ nie wykonano koszenia w terminie do dnia 31 lipca, co potwierdza że wskazana działka nie była utrzymywana w dobrej kulturze rolnej (§ 1 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2010 r. w sprawie minimalnych norm, Dz. U. nr 39, poz. 211 ze zm.). Na podstawie rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 1 kwietnia 2010 r. w sprawie liczby punktów, jaką przypisuje się stwierdzonej niezgodności, oraz procentowej wielkości zmniejszenia płatności bezpośredniej, płatności cukrowej lub płatności do pomidorów (Dz. U. nr 67, poz. 434 ze zm.) organ stwierdził 1% wysokość sankcji za stwierdzone niezgodności. Jednocześnie, w związku z powtarzającą się niezgodnością niespełnienia norm (naruszenie w 2011 r. i powtórzenie w 2012 r.), zastosowane zostało 9% zmniejszenie płatności zgodnie z algorytmem powtarzalności, w myśl art. 71 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z 2 grudnia 2009 r., str. 65 ze zm.). Organ wskazał przy tym, że zgodnie z art. 22 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 65/2011, kwota pomniejszenia płatności z tytułu nieprzestrzegania norm i wymogów wyliczana jest od ustalonej kwoty płatności, po zastosowaniu wszystkich innych sankcji oraz ewentualnych redukcji. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu Dyrektor Oddziału ARiMR stwierdził, że termin kontroli nie miał wpływu na "rzetelną i obiektywną kwalifikację". Zastany podczas kontroli "obraz" stanu rolniczego wykorzystania działek rolnych nie podważa rzetelności przeprowadzonych w sprawie ustaleń faktycznych, pomimo że działka rolna znajdowała się pod pokrywą śniegu. Powyższe nie miało wpływu na ustalenie powierzchni działki i sposobu rolniczego wykorzystania. Z dołączonej do raportu z czynności kontrolnych dokumentacji fotograficznej wynika, że na przedmiotowej działce rolnej BJ znajdują się niewykoszone rośliny znacznej wysokości. Zdaniem organu nie bez znaczenia pozostaje również fakt, że strona nie zgłosiła żadnych uwag do raportu z kontroli w zakresie wzajemnej zgodności. Dyrektor Oddziału ARiMR uznał ponadto, że w sprawie nie znajduje zastosowania art. 73 wyżej rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 (wyjątki od stosowania zmniejszeń i wykluczeń). Nie godząc się z takim rozstrzygnięciem Towarzystwo złożyło skargę do Sądu wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W skardze sformułowano zarzuty naruszenia: art. 6, 7, 8, 9, 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267) oraz art. 21 ust. 2 pkt 2, art. 31 ust. 2, 6 i 7 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, jak też § 7 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 31 sierpnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przeprowadzania kontroli na miejscu i wizytacji w miejscu w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. W uzasadnieniu tych zarzutów strona wskazała na uchybienia w czynnościach kontrolnych, które prowadzone były bez udziału strony zainteresowanej ich przebiegiem. Podniosła, że przed rozpoczęciem przedmiotowej kontroli nie zostało jej okazane imienne upoważnienie do wykonywania czynności w ramach kontroli na miejscu. Towarzystwo nie zostało również poinformowane nie tylko o zamiarze przeprowadzenia kontroli, ale również o jej przebiegu w trakcie jej wykonywania, ani też o wnioskach bezpośrednio po niej. Kontrola na miejscu, której wyniki rodzą ujemne skutki dla strony, została przeprowadzona w dniach 11 grudnia 2012 r. - 28 grudnia 2012 r. Zgodnie więc z przepisami rozporządzenia z dnia 31 sierpnia 2007 r. raport z czynności kontrolnych powinien zostać przedstawiony stronie w terminie 14 dni od zakończenia tych czynności tj. od 28 grudnia 2012 r. Gdy raport z czynności kontrolnych został przekazany 21 maja 2013 r., a decyzja organu I instancji wydana została w oparciu o ten raport 7 dni później, strona została pozbawiona udziału w czynnościach kontrolnych i w innych czynnościach zmierzających do wydania niekorzystnej dla niego decyzji. Organ I instancji powinien się wstrzymać z wydaniem decyzji w sprawie, w oczekiwaniu na stanowisko kontrolowanego. Towarzystwo zarzuciło ponadto, że organ odwoławczy nie odniósł się do wniosków o ponowne skontrolowanie przedmiotowej działki. Z kolei organ I instancji uniemożliwił zapoznanie się z całokształtem zgromadzonego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji. W ocenie strony skarżącej organy dokonały również błędnych ustaleń w zakresie nie prowadzenia na spornej części działki BJ wymaganego koszenia i usuwania okrywy roślinnej w terminie do 31 lipca. Działka była koszona na całej zgłaszanej powierzchni, tj. 2 ha, łącznie z powierzchnią znajdująca się pomiędzy samosiejkami sosny. Cześć drzewek została pozostawiona na działce, ponieważ na terenie tym stwierdzono siedliska lęgowe chronionych gatunków ptaków, a drzewka te stanowią czatownie oraz miejsca lęgowe dla tych ptaków, a także urozmaicają krajobraz, którego ukształtowany na łące charakter jest niezbędny do funkcjonowania tych gatunków (ptaki te nie gnieżdżą się na całkowicie otwartych pozbawionych drzew terenach). Fakt pozostawienia pojedynczych samosiejek (istotnych z punktu widzenia ptaków) nie uniemożliwia jednak koszenia między nimi, odstępy są na tyle duże, że może między nimi przejechać ciągnik z kosiarką. Poza tym kontrola przeprowadzona została po okresie wegetacyjnym, co również mogło uniemożliwić właściwa ocenę powierzchni wykoszonej, ponieważ na tej części działki znajduje się murawa - roślinność ją porastająca jest bardzo niska, w związku z czym bardzo ciężko jest określić różnice między powierzchnią wykoszoną i nie koszoną na tego typu siedliskach. W przedmiotowym wypadku (murawy a nie wilgotnej łąki) występowanie kilku drzew na omawianej łące nie może być podstawą do określenia braku jej wykoszenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Spór w sprawie dotyczy pomniejszenia płatności rolnośrodowiskowej Towarzystwa na 2012 r. Strona skarżąca kwestionuje prawidłowość przeprowadzenia czynności kontrolnych (brak zawiadomienia o terminie kontroli i pozbawienie prawa do udziału w tych czynnościach), jak też wskazuje na uchybienia w przeprowadzonym postępowaniu (nie odniesienie się do wniosku o ponowne skontrolowanie działki i uniemożliwienie zapoznania się z materiałem dowodowym sprawy). Towarzystwo zarzuciło również błędne ustalenia w zakresie nie prowadzenia na części działki BJ wymaganego koszenia i usuwania okrywy roślinnej w terminie do 31 lipca. Przede wszystkim, nie można się zgodzić z zarzutem naruszenia art. 31 ust. 2, 6 i 7 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2012 r. nr 64, poz. 427 ze zm.) oraz § 7 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 31 sierpnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przeprowadzania kontroli na miejscu i wizytacji w miejscu w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. nr 168, poz.1181 ze zm.). Zgodnie z art. 31 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r., czynności w ramach kontroli na miejscu oraz czynności w ramach wizytacji w miejscu, są wykonywane przez osoby posiadające imienne upoważnienie do ich wykonywania wydane przez organ agencji płatniczej lub przez właściwy organ podmiotu wdrażającego. Przed rozpoczęciem czynności kontrolnych osoba upoważniona do ich wykonywania jest obowiązana okazać imienne upoważnienie. Osoba wykonująca czynności kontrolne sporządza raport z czynności kontrolnych i podpisuje go. Raport podpisuje również podmiot kontrolowany. W przypadku odmowy podpisania raportu przez podmiot kontrolowany raport podpisuje tylko osoba wykonująca czynności kontrolne, dokonując w raporcie stosownej adnotacji o odmowie podpisania raportu przez podmiot kontrolowany (zob. art. 31 ust. 5-7 ww. ustawy). Stosownie do § 7 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 31 sierpnia 2007 r., raport jest sporządzany, w formie pisemnej, w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach, z których jeden otrzymuje podmiot kontrolowany, a drugi zatrzymują kontrolujący. Raport jest przekazywany podmiotowi kontrolowanemu w celu podpisania, w terminie 14 dni od dnia zakończenia wykonywania czynności kontrolnych. Zdaniem Sądu, z przytoczonych przepisów nie można wywnioskować obowiązku uczestnictwa podmiotu kontrolowanego w czynnościach kontrolnych ani zawiadamiania go o tych czynnościach. W zakresie tym uwagę zwraca regulacja zawarta w rozporządzeniu Komisji (WE) Nr 1122/2009, dalej jako: "rozporządzenie Nr 1122/2009". Zgodnie z art. 26 ust. 1 tego rozporządzenia Nr 1122/2009, kontrole administracyjne i kontrole na miejscu przewidziane w niniejszym rozporządzeniu przeprowadza się w taki sposób, aby skutecznie sprawdzić zgodność z warunkami, na jakich przyznawana jest pomoc, oraz przestrzeganie istotnych wymogów i norm wzajemnej zgodności. Jak stanowi art. 27 ust. 1 i 2 rozporządzenia Nr 1122/2009, kontrole na miejscu mogą być zapowiadane, jeżeli nie zagraża to celowi kontroli. Zapowiedzenie kontroli następuje z wyprzedzeniem ściśle ograniczonym do niezbędnego minimum, nieprzekraczającym 14 dni. W przypadku kontroli na miejscu odnoszących się do wniosków o pomoc z tytułu zwierząt gospodarskich wyprzedzenie nie przekracza 48 godzin, z wyjątkiem należycie uzasadnionych przypadków. Ponadto, jeżeli ustawodawstwo stosowane do aktów i norm dotyczących zasady wzajemnej zgodności wymaga, aby kontrole na miejscu miały niezapowiedziany charakter, wymienione zasady mają również zastosowanie w przypadku kontroli na miejscu przeprowadzanych pod kątem przestrzegania zasady wzajemnej zgodności. Mając to na uwadze, należy więc w pełni podzielić pogląd wyrażony już w orzecznictwie tut. Sądu, że kontrole na miejscu nie muszą być zapowiadane. Powiadomienie o kontroli jest dopuszczalne tylko w sytuacji, gdy nie zagraża to celowi kontroli (zob. wyrok z 9 października 2013 r. I SA/Bk 209/13, dostępny w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych). Brak zawiadomienia o terminie czynności kontrolnych nie może być zatem uznany w tej sprawie jako naruszenie prawa. Sąd nie zgadza się z twierdzeniem, jakoby Towarzystwo zostało pozbawione uczestnictwa w czynnościach kontrolnych i innych czynnościach zmierzających do wydania decyzji. Raport nr [...] z czynności kontrolnych w zakresie wzajemnej zgodności przeprowadzonych w dniach 11 - 28 grudnia 2012 r. został co prawda przesłany stronie 25 marca 2013 r., a jego kopia po korektach 21 maja 2013 r. (k-519, k-601 akt admin.) Za istotne dla legalności przeprowadzonego postępowania należy jednak uznać, aby w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości została w ogóle doręczona kopia takiego raportu, przez co umożliwia się stronie złożenie zastrzeżeń. W raporcie tym znajdowało się pouczenie o prawie i terminie zgłoszenia umotywowanych zastrzeżeń/uwag. Towarzystwo z tego prawa nie skorzystało. Odnośnie kopii raportu z czynności kontrolnych w zakresie kwalifikowaności powierzchni po korektach wskazać trzeba, że został on przekazany stronie 21 maja 2013 r. listem poleconym. Towarzystwo zostało pouczone o prawie do złożenia zastrzeżeń. Fakt, że w trakcie biegu tego terminu organ I instancji wydał decyzję, nie oznacza, że Towarzystwo zostało pozbawione udziału w postępowaniu. Podkreślenia bowiem wymaga, że na skutek odwołania strony, rozstrzygając w dniu 11 czerwca 2013 r. organ I instancji uwzględnił je w całości, uchylił własną decyzję z 28 maja 2012 r. i na nowo orzekł w przedmiocie płatności rolnośrodowiskowej. Ostatecznie więc strona miała możliwość złożenia zastrzeżeń do wspomnianego raportu, czego jednak nie uczyniła. Odnosząc się do zarzutów zawartych w punkcie 2, 3 i 4 skargi podkreślić trzeba, że ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu (...) modyfikuje, w stosunku do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, obowiązki organu właściwego do wydawania decyzji i pozycję strony postępowania. Zgodnie z art. 21 ust. 1 tej ustawy, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. W art. 21 ust. 2 ustawy wskazuje się z kolei, że w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania. W świetle powyższego podnoszenie zarzutów naruszenia art. 7, art. 9, czy też art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego jest niezasadne. Ponadto z akt sprawy nie wynika, aby Towarzystwo wyraziło żądanie, o którym mowa w art. 21 ust. 2 pkt 3 i 4 ww. ustawy. Tym samy nie mogły zostać uwzględnione zarzuty dotyczące uniemożliwienia zapoznania się z całokształtem materiału dowodowego oraz naruszenia obowiązku niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych. Dokonana przez Sąd kontrola przeprowadzonego postępowania nie daje też podstaw do zarzucenia organom, że nie rozpatrzyły wyczerpująco całego materiału dowodowego. Sąd nie dostrzegł zarzucanego w skardze błędu w ustaleniach faktycznych odnośnie nie zachowania minimalnych norm na części działki BJ. Rozporządzenie w sprawie minimalnych norm przewiduje, że grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami, jeżeli w przypadku łąk i pastwisk innych niż wymienione w pkt 2 - okrywa roślinna jest na nich koszona i usuwana co najmniej raz w roku, w terminie do dnia 31 lipca, lub są na nich wypasane zwierzęta w okresie wegetacyjnym traw (§ 1 ust. 1 pkt 4). Raport z kontroli w zakresie wzajemnej zgodności stwierdza naruszenie obowiązku koszenia i usuwania okrywy roślinnej w ww. terminie na powierzchni 0,63 ha i wskazuje na dokumentację fotograficzną potwierdzającą ten stan rzeczy. W uwagach inspektorzy wskazali "łąka trwała, brak koszenia na pow. 0,63 ha (...) samosiejki sosny o wys. do 1 m" (s. 71 raportu, k. 442 cz.II akt adm.). Co prawda kontrola tej działki przeprowadzona została w grudniu 2012 r. (pokrywa śnieżna), nie uniemożliwiło to jednak, jak próbuje wykazać strona skarżąca, właściwiej oceny wykoszonej powierzchni. Towarzystwo twierdzi, że na części działki znajduje się murawa, a roślinność ją porastająca jest bardzo niska, dlatego też trudno jest określić różnice między powierzchnią wykoszoną a nie koszoną. Dokumentacja fotograficzna nie pozostawia jednak wątpliwości, że na przedmiotowej działce znajduje się niewykoszona roślinność o znacznej wysokości, wyrastająca wyraźnie ponad pokrywę śnieżną (zdjęcia nr 94, 95, 98, 99 i 100 - płyta CD stanowiąca załącznik do raportu z kontroli [...]). Zdaniem Sądu nie można zatem zarzucić w tym zakresie błędu w ustaleniach faktycznych. W związku z tak ustalonym stanem na działce BJ, organ prawidłowo zastosował zmniejszenie płatności rolnośrodowiskowej. Wysokość sankcji określono na podstawie § 4 i załącznika nr 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 1 kwietnia 2010 r. w sprawie liczby punktów, jaką przypisuje się stwierdzonej niezgodności, oraz procentowej wielkości zmniejszenia płatności bezpośredniej, płatności cukrowej lub płatności do pomidorów, przy uwzględnieniu liczby punktów przypisanych stwierdzonym niezgodnością. Ponadto wzięto pod uwagę fakt powtarzającej się niezgodności, co stanowiło podstawę do określenia podwyższonego poziomu sankcji na podstawie art. 71 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009. Jednocześnie organy przeanalizowały możliwość odstąpienia od sankcji i trafnie uznały, że w stosunku do Towarzystwa nie można zastosować art. 73 rozporządzenia Nr 1122/2009. W rozpatrywanej sprawie organy podjęły rozstrzygnięcia zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa krajowego i unijnego. Dlatego też nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).