I SA/Bk 457/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, Sędziowie asesor WSA Piotr Pietrasz, sędzia WSA Wojciech Stachurski (spr.), Protokolant Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej za zaległości podatkowe spółki "P" z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę Decyzją z [...] sierpnia 2008 r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. z [...] maja 2008 r., nr [...], orzekającą o odpowiedzialności podatkowej Pana J. K. jako członka zarządu za zaległości podatkowe "P" spółki z o.o. w B. z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za lipiec, sierpień i wrzesień 2003 r. w łącznej kwocie [...] zł, za odsetki za zwłokę od tych zaległości oraz koszty postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Dyrektor Izby Skarbowej powołując się na treść art. 116 § 1 i 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm. (dalej w skrócie: "o.p.") wskazał, że w trakcie postępowania w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej członka zarządu, organ podatkowy obowiązany jest wykazać bezskuteczność egzekucji przeciwko spółce i fakt pełnienia obowiązków członka zarządu w okresie, za który orzeczono odpowiedzialność. Natomiast wykazanie przesłanek zwalniających z odpowiedzialności leży po stronie członka zarządu. Organ stwierdził, że poza sporem w tej sprawie pozostaje fakt, że funkcję członka zarządu Spółki "P" strona pełniła od [...] czerwca 2003 r. do [...] czerwca 2004 r. W tym okresie nie złożono wniosku o ogłoszenie upadłości. Wniosek taki został złożony dopiero [...] lipca 2004 r. W dniu [...] października 2004 r. Sąd Rejonowy Sąd Gospodarczy w B. ogłosił upadłość obejmującą likwidację dłużnika "P" Spółka z o.o. W dniu [...] lipca 2006 r. Sąd ten stwierdził ukończenie postępowania upadłościowego i w dniu [...] sierpnia 2006 r. Spółka została wykreślona z Krajowego Rejestru Sądowego. W chwili obecnej nie istnieje majątek Spółki. Organ odwoławczy nie stwierdził, aby w niniejszej sprawie wystąpiły przesłanki zwalniające stronę z odpowiedzialności podatkowej, zawarte w art. 116 § 1 o.p. Wskazał, że z odpowiedzialności podatkowej nie zwalniają działania naprawcze, podjęte w celu poprawy sytuacji finansowej spółki, ani też okoliczności powstania zobowiązań podatkowych. Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, że z akt sprawy wynika, iż problemy finansowe Spółki istniały od dłuższego czasu. Już w chwili objęcia przez stronę stanowiska Wiceprezesa Zarządu sytuacja finansowa Spółki była trudna. Spółka była wówczas w trakcie postępowania restrukturyzacyjnego i od kilku lat ponosiła straty. W okresie pełnienia przez stronę funkcji członka zarządu Spółka nie płaciła swoich zobowiązań publicznoprawnych. Organ dodał, że w decyzji z [...] kwietnia 2004 r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. umorzył postępowanie restrukturyzacyjne, gdyż Spółka posiadała nie objęte restrukturyzacją zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za VI, IX-XI 2002 r., V, VI,VII, X-XII 2003 r., I-II 2004 r. w łącznej kwocie należności głównej [...] zł oraz z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych (płatnik) za XI 2003 r., VI 2002 -III 2004 r. w łącznej kwocie [...] zł. Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, że ze sprawozdania finansowego za rok 2003 wynika, że Spółka osiągnęła na koniec roku 2003 stratę w wysokości [...] zł. Wzrosła też wartość zobowiązań Spółki, które na koniec roku 2003 wyniosły [...] zł. i prawie dziesięciokrotnie przewyższyła wartość aktywów spółki. W Spółce strona pełniła funkcję Wiceprezesa Zarządu i jednocześnie Dyrektora d/s ekonomiczno - finansowych, tak więc fakt osiągania straty i wzrostu zobowiązań Spółki w roku 2003 winny być jej znane. W ocenie organu całokształt sprawy przemawia za tym, że wniosek o ogłoszenie upadłości winien być złożony w roku 2003. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że postępowanie w sprawie zostało wszczęte przez organ podatkowy pierwszej instancji po zakończeniu postępowania upadłościowego, gdy okazało się, że zobowiązania podatkowe Spółki należne Naczelnikowi [...] Urzędu Skarbowego w B. zostały zaspokojone w 6 %. Z powyższą decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w B. nie zgodził się Pan J. K., którego pełnomocnik wywiódł do tut. Sądu skargę, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji organu odwoławczego oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Skarżonemu rozstrzygnięciu pełnomocnik strony zarzucił naruszenie: – art. 116 o.p., poprzez błędną jego interpretację oraz nieustalenie na podstawie zebranego materiału dowodowego, że istnieje przesłanka negatywna wykluczająca zastosowanie w sprawie tego przepisu, a to jest faktu, że Skarżący złożył wniosek o ogłoszenie upadłości firmy "P", we właściwym terminie ale najpierw dokonał, z należytą starannością, wszelkich czynności naprawczych zmierzających do uratowania Spółki przed upadłością; – rażące naruszenie art. 122 o.p. oraz wynikającej z niej zasady prawdy obiektywnej, poprzez niepodjęcie przez organ wszelkich działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a w związku z tym naruszenie art. 187 o.p., z którego wynika obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego; – art. 180 § 1, art. 181, art. 187 i 188 o.p., poprzez bezpodstawne nieuwzględnienie wniosków dowodowych złożonych podczas toczącego się postępowania i niedopuszczenie dowodów zgłoszonych w trakcie postępowania, przede wszystkim zaś z akt sprawy przed Okręgowym Sądem Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w B. na okoliczność działań mających na celu odzyskanie należności od ZUS; – rażące naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu wyrażonej w art. 123 o.p., poprzez nieuwzględnienie żądania przeprowadzenia dowodów, których okoliczności mają istotne znaczenie dla sprawy; – art. 191 o.p. i zawartej w nim zasady swobodnej oceny dowodów, poprzez przyjęcie wniosków i rozstrzygnięć podjętych na podstawie niekompletnego materiału dowodowego, które w tym przypadku należy uznać za dowolne oraz całkowite pominięcie zarzutów wskazanych w odwołaniu; – zasady budowania zaufania do organów podatkowych wyrażonej w art. 121 o.p., art. 210 § 1 o.p., poprzez wydanie decyzji z niepełnym opisem stanu faktycznego; – art. 210 o.p., poprzez brak szczegółowego odniesienia się do zarzutów złożonych w odwołaniu, nie wyjaśnienia sposobu obliczenia kosztów egzekucyjnych, za które odpowiada Skarżący. W obszernym uzasadnieniu skargi jej autor wyjaśnił m.in., że w sytuacji Skarżącego występują co najmniej dwie przesłanki negatywne, wskazujące na fakt że nie ponosi odpowiedzialności za długi podatkowe, tj. złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości w odpowiednim czasie oraz podjęte działania naprawcze. Pełnomocnik wskazał, że Spółka była w trakcie restrukturyzacji swoich należności publicznoprawnych. Podniósł, że jeśli analiza danych złożonych przez "P" wskazywałaby, że podjęte działania nie rokują powodzenia, to organ restrukturyzacyjny zobowiązany był do wydania decyzji o umorzeniu wszczętego postępowania restrukturyzacyjnego. Wydając decyzję o warunkach restrukturyzacji, organy restrukturyzacyjne przyznały, że istnieją szanse na poprawienie sytuacji ekonomicznej Spółki. W skardze podniesiono, że w 2003 r. Skarżący miał nadzieję, że postępowanie restrukturyzacyjne przyniesie efekty. Wskazywało na to rozpoczęcie działalności w innym zakresie niż produkcja koców użytkowych, zawarcie umowy przedwstępnej na sprzedaż nieruchomości położonej przy ul. [...], za cenę ok. [...] zł oraz posiadanie wątpliwego prawnie długu w stosunku do ZUS obciążającego hipotekę przy, ul. [...], w wysokości [...] zł., gdzie stwierdzenie jej niezasadności było tylko kwestią czasu związaną z długotrwałością postępowania sądowego. W skardze podkreślono również, że Skarżący nie mógł złożyć wniosku o upadłość w czasie trwania postępowa restrukturyzacyjnego, gdyż spowodowałoby to umorzenie postępowania restrukturyzacyjne i byłoby działaniem na szkodę Spółki. Skarżący jako współzarządzający Spółką realizował założenia restrukturyzacyjne poprzez dokonywanie wpłat opłaty restrukturyzacyjnej, która zgodnie z ustawą restrukturyzacji należności prawnych wynosiła 15% wysokości wszystkich należności prawnych. Opłata restrukturyzacyjna była wpłacana regularnie, co wskazuje, że Zarządowi zależało na pozytywnym zakończeniu restrukturyzacji. Zdaniem pełnomocnika, organy podatkowe błędnie również oceniły, czy wniosek o ogłoszenie upadłości złożono we "właściwym czasie". Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego uznał, przesłanki do złożenia wniosku o upadłość powstały od 1 października 2003 r. Organ odwoławczy przyjął, że złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło w dniu [...] lipca 2004 r., a nie jak przyjął organ podatkowy pierwszej instancji - [...] czerwca 2004 r. Zmiana stanu faktycznego nie została uzasadniona. Wszystkie dowody z dokumentów: sprawozdanie Zarządu z działalności za 2003 r., zatwierdzenie sprawozdania za 2003 r., opinia niezależnego rewidenta, stwierdzają, że wniosek został złożony w dniu [...] czerwca 2004 r. Pełnomocnik podkreślił, że złożenie wniosku o upadłość wymaga przygotowania kilkunastu dokumentów. Przeforsowanie wniosku o upadłość wbrew Prezesowi Zarządu nie było procesem łatwym. Podniósł także, iż ustawodawca uzależnia odpowiedzialność członków zarządu od tego, czy brak złożenia we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości spowodowane było zawinionym działaniem odpowiedzialnego, czy też nie. O dochowaniu należytej staranności świadczą natomiast w sprawie: zwiększenie w 2003 r. rentowności i wartości produkcji w stosunku do roku 2002 (co potwierdza raport z badania sprawozdania finansowego); zwiększenie kosztów funkcjonowania Spółki, w związku ze spłaceniem pracownikom zaległych wynagrodzeń, co skutkowało zwiększeniem obciążeń w podatku od wynagrodzeń; doprowadzenie do podpisania w grudniu 2003 r. aneksu do umowy przedwstępnej sprzedaży nieruchomości na ul. [...] (podniesiono, że Skarżący wielokrotnie rozmawiał, że z przedstawicielami organów gminy na temat uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego dla ul. [...], co było warunkiem koniecznym dla podpisania ostatecznej umowy sprzedaży tej nieruchomości); prowadzenie postępowania sądowego mającego na celu zlikwidowanie długu spółki w stosunku do ZUS, które jednakże zakończyło się pomyślnie dopiero na etapie upadłości spółki. Autor skargi wskazał również, że organy podatkowe pominęły wnioski dowodowe, nie odnosząc się do nich całkowicie, przez co naruszyły zasadę prawdy materialnej, a jednocześnie dokonały oceny stronniczej, w sposób całkowicie dowolny. Zarzucił, że w uzasadnieniu decyzji brak jest wyliczeń dotyczących kwot kosztów postępowania egzekucyjnego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd nie dostrzegł naruszenia przepisów prawa procesowego i materialnego, które uzasadniałoby uwzględnienie skargi. Godzi się przy tym podkreślić, że sąd administracyjny rozstrzyga daną sprawę w jej granicach, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powoływaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - w dalszej części powoływanej w skrócie u.p.p.s.a. W tym kontekście należy na wstępie wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 9 marca 2009 r., sygn. akt I FPS 4/08, wyraził pogląd prawny, iż art. 116 § 1 o.p. nakłada na organ podatkowy obowiązek prowadzenia postępowania w przedmiocie odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki z o.o. wobec wszystkich osób mogących ponosić taką odpowiedzialność. W niniejszej sprawie postępowanie dotyczące orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki z o.o. "P" z tytułu z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za lipiec, sierpień i wrzesień 2003 r. w łącznej kwocie [...] zł, za odsetki za zwłokę od tych zaległości oraz koszty postępowania egzekucyjnego, zostało przeprowadzone wobec jednego, spośród dwóch działających w tym czasie dwóch członków Zarządu tej Spółki. Należy jednak podkreślić, że organ pierwszej instancji podjął także kroki zmierzające do wszczęcia i przeprowadzenia takiego postępowania wobec drugiego członka zarządu wspomnianej Spółki - Pana J. A. H. W toku podjętych czynności ustalono jednak, że osoba ta zmarła [...] grudnia 2006 r., dlatego też organ mógł wydać decyzję w przedmiocie odpowiedzialności za wspomniane zaległości podatkowe Spółki "P" tylko wobec J. K. Odnosząc się natomiast do zarzutów sformułowanych w skardze, Sąd pragnie zauważyć, że zgodnie z art. 116 o.p., w brzmieniu obowiązującym na dzień orzekania przez organy podatkowe, za zaległości podatkowe spółki z o.o. odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu. Konieczną przesłanką orzeczenia o tej odpowiedzialności jest pełnienie obowiązków członka zarządu w okresie powstania przekształconych w zaległości podatkowe zobowiązań podatkowych, a także bezskuteczność egzekucji przeciw spółce. Członek zarządu może uwolnić się od tej odpowiedzialności, poprzez wykazanie jednej z przesłanek egzoneracyjnych, tj. wykazanie, że: we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy, bądź przez wskazanie mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części (art. 116 § 1 i 2 o.p.). Wykładnia cytowanego przepisu wskazuje zatem, że organ podatkowy, orzekając o odpowiedzialności podatkowej członka zarządu spółki kapitałowej za zaległości podatkowe tej spółki, ma obowiązek wykazać bezskuteczność egzekucji przeciwko spółce kapitałowej oraz fakt pełnienia obowiązków członka zarządu w czasie, kiedy powstały zobowiązania podatkowe i przerodziły się następnie w zaległość podatkową. Natomiast ciężar dowodu w zakresie wykazania przesłanek egzoneracyjnych spoczywa na członku zarządu spółki kapitałowej. Taka wykładnia jest już ugruntowana w orzecznictwie (por. np. wyrok NSA z 6 marca 2003 r., SA/Bd 85/03, POP 2003, z. 4, poz. 93, wyrok NSA z 1 lipca 2005 r., sygn. akt I FSK 66/05, LEX nr 173042). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, że organy bezsprzecznie ustaliły fakt pełnienia przez Skarżącego obowiązków członka zarządu Spółki "P" od [...] czerwca 2003 r. do [...] czerwca 2004 r., tj. w okresie kiedy powstały zobowiązania podatkowe Spółki z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za lipiec, sierpień i wrzesień 2003 r. i przekształciły się one w zaległości podatkowe. Z akt sprawy wynika, że organ pierwszej instancji wszczął postępowanie wobec Skarżącego już po zakończeniu postępowania upadłościowego i wykreśleniu Spółki z Krajowego Rejestru Sądowego. Kwestią zasadniczą jest przy tym okoliczność, że zobowiązania podatkowe Spółki wobec wierzyciela – Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B., zostały w trakcie postępowania upadłościowego zaspokojone jedynie w 6%. Organ wykazał zatem częściową bezskuteczność egzekucji, co uprawniało do przeniesienia odpowiedzialności Spółki za zaległości podatkowe wymienione w skarżonej decyzji na Skarżącego – jako członka zarządu tego podmiotu gospodarczego. W związku z powyższym spełnione zostały pozytywne przesłanki do wydania w niniejszej sprawie decyzji w oparciu o art. 116 § 1 i 2 o.p. Zdaniem Sądu, organy prawidłowo oceniły, że w tej sprawie nie wystąpiły przesłanki wyłączające odpowiedzialność członka zarządu za zaległości podatkowe Spółki. Należy przy tym jeszcze raz podkreślić, że ciężar wykazania istnienia tych przesłanek spoczywa na stronie postępowania. W tej sprawie Skarżący nie wykazał, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości. Wniosek taki został złożony dopiero [...] lipca 2004 r., i to już po tym, jak Pan J. K. przestał pełnić funkcję członka zarządu Spółki "P". Tymczasem ze sprawozdania finansowego za rok 2003 wynika, że Spółka ta osiągnęła na koniec roku 2003 stratę w wysokości [...] zł, a jej zobowiązania na koniec tego roku wyniosły [...] zł. Już więc w dacie rozpoczęcia pełnienia przez Skarżącego obowiązków członka zarządu Spółki sytuacja finansowa Spółki była wręcz alarmująca. Skarżący wywodził, że w okresie pełnienia przez niego obowiązków członka zarządu Spółki "P" podjęte zostały działania naprawcze, a Spółka była w trakcie restrukturyzacji swoich należności publicznoprawnych na podstawie ustawy z 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz. U. Nr 155, poz. 1287 ze zm.). Odnosząc się do powyższej kwestii, Sąd zauważa, że w orzecznictwie sądowo-administracyjnym przeważa pogląd, iż złożenie wniosku o restrukturyzację nie mieści się w katalogu przesłanek egzoneracyjnych wymienionych w art. 116 § 1 pkt 1 i 2 o.p., zaś wniosek o restrukturyzacje nie może być utożsamiany z wnioskiem o zgłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania układowego (zob. np. wyrok NSA z 29 listopada 2007 r., I FSK 1427/06; wyrok WSA w Warszawie z 24 października 2008 r., III SA/Wa 935/08). Skład orzekający w niniejszej sprawie podzielając ten pogląd pragnie dodatkowo zauważyć, że uprawnienie organu podatkowego do dochodzenia swoich należności od członków zarządu spółek kapitałowych jest rezultatem takiego działania władz spółek kapitałowych, które doprowadza podmiot gospodarczy do stanu niewypłacalności, narażając przy tym wierzyciela na straty, które pogłębiają się w razie niezłożenia w odpowiednim czasie wniosku o upadłość. Postępowanie upadłościowe ma zminimalizować te straty i doprowadzić do w miarę równego i proporcjonalnego do masy upadłości zaspokojenia wszystkich wierzycieli upadłego podmiotu. Restrukturyzacja należności publicznoprawnych niewątpliwie ma na celu poprawę kondycji finansowej przedsiębiorcy, niemniej jednak nie wyłącza jeszcze odpowiedzialności członków zarządu za niezłożenie we właściwym czasie wniosku o upadłość Spółki, jeżeli istnieją ku temu wyraźne przesłanki. W realiach rozpatrywanej sprawy wniosek o restrukturyzację należności publicznoprawnych Spółka złożyła jeszcze przed objęciem przez Skarżącego obowiązków członka zarządu. Co prawda wydane były decyzje o warunkach restrukturyzacji (m.in. decyzja Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B.), a w jednym przypadku postępowanie restrukturyzacyjne zakończyło się umorzeniem należności PFRON, jednak nie świadczy to tym, że sytuacja finansowa Spółki uległa wówczas takiej poprawie, iż niecelowym było składanie wniosku o ogłoszenie upadłości. Podkreślenia przy tym wymaga fakt, że postępowanie restrukturyzacyjne prowadzone przed Naczelnikiem Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. zostało ostatecznie umorzone przez ten organ, a to z uwagi na posiadanie przez Spółkę "P" nieobjętych restrukturyzacją jeszcze inne zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za VI, IX-XI 2002 r., V, VI, VII, X-XII 2003 r., I-II 2004 r. w łącznej kwocie należności głównej [...] zł oraz z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych (płatnik) za XI 2003 r., VI 2002 - III 2004 r. w łącznej kwocie [...] zł. Umorzenie tego postępowania restrukturyzacyjnego nastąpiło jeszcze w okresie, kiedy Pan J. K. pełnił obowiązki członka zarządu w Spółce "P", a mimo to Skarżący nie zgłosił wniosku o upadłość Spółki. W ocenie Sądu, Skarżący nie wykazał zatem, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości albo, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy. Skarżący nie wskazał również mienia spółki, z którego egzekucja umożliwiałaby zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części. Nie bez znaczenia dla oceny niniejszej sprawy jest też podniesiona przez organy okoliczność, że Skarżący pełnił w tym czasie także obowiązki członka zarządu i dyrektora ekonomicznego w Spółce z o.o. "D" w B., czyli podmiocie, który, jako jeden z głównych kontrahentów Spółki "P" nie płacił za odebrane od tej Spółki towary. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że orzekając o odpowiedzialności podatkowej Skarżącego w niniejszej sprawie organy podatkowe nie naruszył art. 116 § 1 i 2 o.p. Organy podatkowe nie naruszyły także wskazanych w skardze przepisów postępowania, w szczególności art. 121, art. 122, art. 187, art. 191 o.p., które miało polegać na wadliwości przeprowadzonego postępowania dowodowego, w zakresie wykazania przesłanek pozwalających na przeniesienie odpowiedzialności za zaległości podatkowe na członka zarządu. Organy należycie wyjaśniły stan faktyczny sprawy i rozważyły wszystkie jego okoliczności, co pozwoliło na podjęcie prawidłowego rozstrzygnięcia. Znajduje to wyraz w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 180, art. 188 oraz art. 123 o.p. Organ odmówił, co prawda, przeprowadzenia wnioskowanego przez stronę dowodu z akt sprawy [...] Sądu Okręgowego w B., jednak powodem takiego rozstrzygnięcia była odmowa udostępnienia tych akt przez sąd powszechny. Przeszkody prawne w przeprowadzeniu dowodu wnioskowanego przez stronę postępowania podatkowego nie mogą natomiast stanowić o naruszeniu przez organ podatkowy przepisów art. 123, art. 180 i art. 188 o.p. Odnośnie zaś zarzutu naruszenia art. 210 o.p., Sąd zauważa, że choć organ odwoławczy nie wyjaśnił sposobu obliczenia kosztów egzekucyjnych, niemniej jednak zostały one przyjęte w oparciu o tytuły wykonawcze znajdujące się w aktach egzekucyjnych Spółki "P", o czym stwierdził w uzasadnieniu swojej decyzji organ pierwszej instancji. Dlatego też zarzut ten nie mógł skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Z tych wszystkich powodów Sąd nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji i na podstawie art. 151 u.p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.