I SA/Bk 468/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Stachurski, Sędziowie sędzia WSA Jacek Pruszyński, sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 3 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. oddala skargę Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] maja 2014 r. nr [...], w której odmówiono W. K. (dalej Skarżący) stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. w kwocie 466,00 zł. Z zaskarżonej decyzji wynika, że w dniu [...] marca 2014 r. Skarżący złożył zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu w roku podatkowym 2013 - PIT-37, w którym wykazał podatek należny w wysokości 3.266,00 zł i nadpłatę w kwocie 466,00 zł. Nie wypełnił poz. 46 zeznania podatkowego dot. zaliczek pobranych przez płatnika. W związku z tym organ I instancji pismem wezwał podatnika m. in. do złożenia korekty tego zeznania. Skarżący korekty zeznania nie złożył. Pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. zwrócił się natomiast o wydanie decyzji w przedmiocie zwrotu kwoty 466,00 zł. Z treści pisma i załączonych dokumentów wynika, iż podatnik wnosi o stwierdzenie nadpłaty w w/w kwocie, stanowiącej różnicę pomiędzy faktycznie potrąconą przez ZUS z wypłacanego w 2013 r. świadczenia emerytalnego kwotą składek na ubezpieczenie zdrowotne w wysokości 9 % tego świadczenia, a kwotą składek na ubezpieczenie zdrowotne odliczoną od podatku w rocznym obliczeniu podatku przez organ rentowy PIT-40A za 2013 r. w wysokości 7,75 % emerytury. Po rozpatrzeniu w/w wniosku Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. decyzją z dnia [...] maja 2014 r. odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. w kwocie 466,00 zł. Wskazał na brak podstaw do określenia w decyzji zobowiązania podatkowego w innej wysokości, niż wynikała z rocznego obliczenia podatku przez organ rentowy. Organ odwoławczy nie znalazł uzasadnienia dla stanowiska Skarżącego, że od podatku powinna być odliczona kwota składki zdrowotnej w wysokości 9 % świadczenia emerytalnego. Wskazał, że stosownie do art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. nr 210, poz. 2135) składka na ubezpieczenie zdrowotne wynosi 9 % podstawy wymiaru składki. Natomiast, zgodnie z art. 27b ust. 2 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.), kwota składki na ubezpieczenie, o którą zmniejsza się podatek, nie może przekroczyć 7,75% podstawy wymiaru tej składki. Zatem zgodnie z powyżej wskazanymi przepisami, w 2013 r. z emerytury podatnika ZUS prawidłowo potrącił składkę na ubezpieczenie zdrowotne w wysokości 9 % świadczenia brutto (37.288,00 zł) tj. 3.355,88 zł. Jednakże, mając na uwadze przepis art. 27b ust. 2 w/w ustawy, od podatku można było odliczyć tylko 7,75 % powyższego świadczenia tj. kwotę 2.889,80 zł. W związku z powyższym brak jest podstaw prawnych do uwzględnienia żądania podatnika co do odliczenia od podatku w pełnej wysokości potrąconej przez ZUS składki na ubezpieczenie zdrowotne stanowiącej 9 % świadczenia. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, dołączone do odwołania przekazy pocztowe, z których wynika kwota wypłaconego świadczenia "netto" poświadczają jedynie kwotę świadczenia otrzymanego przez Skarżącego i dla rozliczenia podatku nie mają znaczenia. Rozliczenie podatku odbywa się na podstawie informacji ZUS - PIT 40A z uwzględnieniem przepisów prawa podatkowego. Stąd niezasadne jest żądanie co do odliczenia od podatku zwiększonej kwoty. W skardze złożonej do tut. Sądu Skarżący zarzucił: nieustosunkowanie się do art. 139 ust. 2 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych i zmniejszenie emerytury o 466,00 zł poprzez zwiększenie składki o tę kwotę; nieustosunkowanie się do pisma ZUS z dnia [...] marca 2014 r. oraz licznych pism podatnika kierowanych do organów o możliwości utrzymania emerytury wynikającej z decyzji ZUS; brak podania przepisów prawa na jakich zasadach zwiększono składki o 466,00 zł. Skarżący wniósł o wydanie nowej decyzji pozwalającej na zmianę decyzji i zwrot kwoty 466,00 zł. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej, podtrzymując stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga, jako niezasadna została oddalona, bowiem zaskarżona decyzja, wbrew zarzutom skargi, nie narusza prawa. Spór w sprawie dotyczy prawidłowości odliczenia od podatku składki na ubezpieczenie zdrowotne, o której mowa w ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027, ze zm.). Możliwość odliczenia od podatku składek na ubezpieczenie zdrowotne została wyrażona w art. 95 ust. 1 pkt 1) ustawy z 28 sierpnia 2004 r., o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r., Nr 164, poz. 1027 ze zm.). W myśl wspomnianego przepisu składka na ubezpieczenie zdrowotne podlega odliczeniu od podatku dochodowego od osób fizycznych - na zasadach określonych w u.p.d.o.f. Zasady odliczenia składek zdrowotnych od należnego podatku dochodowego określono w sposób szczegółowy w art. 27b u.p.d.o.f. Z brzmienia art. 27b ust. 1 pkt 1 lit. b) u.p.d.o.f. wynika, że podatek obliczony zgodnie z art. 27 lub art. 30c u.p.d.o.f., w pierwszej kolejności ulega obniżeniu o kwotę składki na ubezpieczenie zdrowotne pobranej w roku podatkowym przez płatnika zgodnie z przepisami o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych - obniżenie nie dotyczy składek, których podstawę wymiaru stanowi dochód (przychód) zwolniony od podatku na podstawie ustawy oraz składek, których podstawę wymiaru stanowi dochód, od którego na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Jednocześnie ustawodawca zastrzegł, że kwota składki na ubezpieczenie zdrowotne, o którą zmniejsza się podatek, nie może przekroczyć 7,75 % podstawy wymiaru tej składki (art. 27b ust. 2 u.p.d.o.f.). Zastrzeżenie to jest o tyle istotne, że w myśl postanowień art. 79 ust. 1 ustawy o świadczeniach zdrowotnych finansowanych ze środków publicznych wynika, że składka na ubezpieczenie zdrowotne wynosi 9 % podstawy wymiaru składki. Skoro kwota składki na ubezpieczenie zdrowotne, o którą zmniejsza się podatek dochodowy od osób fizycznych, nie może przekroczyć 7,75 % podstawy wymiaru tej składki, pozostała kwota składki tj. 1,25 % podstawy wymiaru (9 % -7,75 %) jest finansowana przez podatnika z jego dochodu netto. Powyższe wskazuje, że nie wystąpiły podstawy do stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r., w wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy kwotą składek na ubezpieczenie zdrowotne faktycznie potrąconą przez płatnika w 2013 r., w wysokości 9 % wypłaconego świadczenia emerytalnego, a kwotą składek na ubezpieczenie zdrowotne odliczoną od podatku w rocznym obliczeniu podatku przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych (PIT-40A) w wysokości 7,75 % emerytury. Niezasadny okazał się także podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 139 ust. 2 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1440), zgodnie z którym odliczenie składki na ubezpieczenie zdrowotne nie może przekraczać zaliczek i innych należności z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych. Wspomniany przepis wprowadza maksymalną granicę odliczenia składki zdrowotnej, jaką jest wysokości zaliczki i innych należności z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych. Z dokumentów zgromadzonych w sprawie nie wynika, by składka zdrowotna potrącona w 2013 r. przez płatnika (Zakład Ubezpieczeń Społecznych), odliczona została od podatku dochodowego od osób fizycznych w wysokości wyższej niż kwota podatku. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.