I SA/Bk 49/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Sławomir Presnarowicz, Sędziowie sędzia WSA Jacek Pruszyński, sędzia WSA Wojciech Stachurski (spr.), Protokolant Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 października 2010 r. sprawy ze skargi D. K. - Firma Usługowo-Handlowa "A." w C. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do lipca 2007 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości, 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w B. na rzecz skarżącego D. K. – Firma Usługowo-Handlowa "A." w C. B. kwotę 14.913 zł (słownie: czternaście tysięcy dziewięćset trzynaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z [...] września 2009 r., nr [...], wydaną wobec D. K. (dalej jako "Skarżący"), prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą Handlowo-Usługową "A." w C. B., Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. dokonał rozliczenia podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2007 r. Organ zakwestionował prawo Skarżącego do odliczania podatku naliczonego, wynikającego z faktur zakupu złomu wystawionych przez firmy: M. sp. z o.o. w W., S. sp. z o.o. w W. oraz Sprzedaż Hurtowa Odpadów i Złomu M. Ż. z siedzibą w Ł. D. Zdaniem organu, faktury te nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, bowiem wystawiające jej podmioty nie sprzedawały złomu Skarżącemu. Jako podstawę takiego rozstrzygnięcia organ wskazał przepisy art. 86 ust. 1 i 2 oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), dalej w skrócie jako: "u.p.t.u." Decyzją z [...] grudnia 2009 r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w B., utrzymał w mocy decyzję organu kontroli skarbowej. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że ustalenia organu pierwszej instancji potwierdza zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, tj. dowody zebrane przez Zarząd Centralnego Biura Śledczego Komendy Głównej Policji, Prokuraturę Okręgową Warszawa Praga, a także zgromadzone w toku kontroli podatkowej prowadzonej w stosunku do firmy M. i Sprzedaż Hurtowa Odpadów i Złomu M. Ż. Odnośnie transakcji nabycia przez Skarżącego złomu od spółki "M.", organ odwołał się do zeznań jej prezesa W. D. oraz M. M., z których wynika, że spółka ta nigdy nie nabywała, ani nie sprzedawał żadnego złomu, a w celu stworzenia pozorów prowadzenia działalności gospodarczej wynajęła magazyn w S. Dodatkowo organ wskazał, że "M." posiadała faktury nabycia złomu metali kolorowych od "S." sp. z o.o., a z zeznań udziałowca tej spółki M. G. wynika, że od chwili utworzenia spółki nie wykonywał on żadnych transakcji związanych z zakupem i sprzedażą złomu. Otrzymywał zaś od swojego znajomego faktury dokumentujące rzekomy zakup złomu od firmy "B.". Następnie były wypisywane faktury dla "M.". W związku z powyższym organ uznał, że schemat działalności spółki "M." polegał wyłącznie na wprowadzaniu do obrotu faktur dotyczących obrotu złomem, którego w rzeczywistości spółka ta nie zakupiła, a więc nie mogła przenieść jego własności na kolejnych odbiorców, w tym na Skarżącego. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozostawia również wątpliwości, co do fikcyjności transakcji sprzedaży złomu udokumentowanych fakturami wystawionymi na rzecz Skarżącego przez spółkę "S.". Przeprowadzone czynności dowodowe ujawniły bowiem, iż złom widniejący na zakwestionowanych fakturach pochodził od firm "M." oraz "M." T. J., które to podmioty trudniły się wprowadzaniem do obrotu pustych faktur. Organ odwołał się do zeznań T. J., który przyznał, iż w okresie od 2 sierpnia 2006 r. do 27 lipca 2007 r. wystawił na rzecz spółki "S." 72 faktury sprzedaży złomu poświadczające nieistniejące transakcje. Zeznał też, iż nikogo nie zatrudniał w swojej firmie, nie miał żadnych samochodów ciężarowych oraz faktycznie nigdy nie organizował transportu złomu. Zdaniem organu spółka "S." nie dysponowała więc towarem, który widniał na fakturach sprzedaży wystawianych na rzecz jej kontrahentów, w tym Skarżącego. Organ nadmienił przy tym, że kontrola przeprowadzona u dostawców złomu do "M." (tj. G. D. i J. R.) ujawniła, że prowadzili oni fikcyjną działalność w zakresie obrotu złomem. Z kolei oceniając transakcje sprzedaży złomu udokumentowane fakturami wystawionymi na rzecz Skarżącego przez firmę Sprzedaż Hurtowa Odpadów i Złomu – M. Ż., organ odwoławczy zauważył, iż złom ten został przefakturowany z faktur wystawionych przez nieistniejące firmy "S." L. D. i "T." M. C. L. D. i M. C., będący głównymi dostawcami złomu do firmy M. Ż., nie prowadzili bowiem w 2005 r. działalności gospodarczej, nie byli zarejestrowanymi podatnikami VAT i nie składali deklaracji dla celów podatku od towarów i usług. Organ zaznaczył przy tym, że z opinii Komendy Wojewódzkiej Policji w B. wynika, iż zapisy w funkcji podpisu "L. D." i "M. C." na fakturach wystawionych przez firmę "S." i "T." na rzecz M. Ż. nie zostały nakreślone przez L. D. i M. C. Ponadto organ odwołał się do zeznań Z. K., która stwierdziła, że nie widziała na posesji M. Ż. żadnego złomu. Dodał, że firma M. Ż. nie miała zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie zbierania i transportu odpadów. Organ wskazał również na brak urządzeń transportowych niezbędnych do dokonania obrotu dużych ilości złomu, brak w dokumentacji księgowej kosztów transportu złomu, nie zatrudnianie pracowników przez M. Ż. Organ uznał więc, że skoro M Ż. w rzeczywistości nie zakupił złomu, nie mógł przenieść jego własności na kolejnych odbiorców, w tym na Skarżącego. W konsekwencji, Dyrektor Izby Skarbowej podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, co pozbawienia Skarżącego prawa do odliczenia podatku naliczonego, wynikającego z faktur dokumentujących fikcyjne transakcje nabycia złomu. Sporne faktury dokumentują czynności, które nie zostały dokonane pomiędzy wskazanymi w nich podmiotami. Dla uwiarygodnienia zwartych transakcji sprzedaży złomu strony wykorzystywały natomiast mechanizmy legalizujące w postaci wzajemnych rozliczeń za pośrednictwem rachunków bankowych. Schemat przepływu środków pieniężnych pomiędzy firmami dokonującymi fikcyjnego obrotu złomem opisali W. D., M. M., T. J., P. B. oraz L. W. Pieniądze, które wpływały na konto firmowe przelewane były na konta osobiste (aby nie płacić prowizji), a następnie z kont osobistych wypłacana była gotówka w placówkach banku. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 20 stycznia 2010 r., uzupełnionej pismem procesowym z 21 lipca 2010 r., Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu odwoławczego oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania wg norm prawem przepisanych. Skarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie przepisów: art. 122, 123 i 187 § 1, a także art. 145 w zw. z art. 292 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) - dalej powoływanej w skrócie "o.p." Zdaniem strony skarżącej organ nie uwzględnił faktu niewłaściwego doręczenia protokołu kontroli z 15 kwietnia 2009 r. oraz zawiadomień z 29 stycznia 2008 r. i z 27 marca 2008 r. o przedłużeniu ważności upoważnienia do przeprowadzenia kontroli podatkowej, które to doręczenie nastąpiło E. M., a więc osoby nie będącej pełnomocnikiem podatnika, z jednoczesnym pominięciem M. K. - pełnomocnika podatnika do doręczeń. Wywołuje to takie same skutki, co pominięcie strony, a więc skutkuje nieważnością wszelkich czynności dowodowych dokonanych po doręczeniu zawiadomienia o przedłużeniu terminu z naruszeniem zasad doręczania pism podatnikowi reprezentowanemu w postępowania przez pełnomocnika. Skarżący podniósł, że pełnomocnictwo udzielone 6 sierpnia 2003 r. doradcy podatkowemu – E. M., jako pełnomocnictwo ogólne, związane jedynie z prowadzeniem księgi przychodów i rozchodów, w żadnym wypadku nie mogło uprawniać wskazanego pełnomocnika do reprezentacji skarżącego w toku prowadzonego postępowania kontrolnego, czy w dalszej kolejności - w toku postępowania podatkowego. Pełnomocnictwo ogólne, zawierające umocowanie do odbioru korespondencji udzielone 14 listopada 2007 r. M. K. zostało złożone do akt toczącej się sprawy 26 listopada 2007 r. Skarżący zauważył, że Pani E. M. była należycie umocowanym pełnomocnikiem, posiadającym pełnomocnictwo szczegółowe oraz upoważnienie do odbioru korespondencji kierowanej do podatnika dopiero od 8 sierpnia 2009 r. Strona zarzuciła również nieuwzględnienie faktu niewłaściwego doręczenia decyzji organu pierwszej instancji A. B., czyli osobie nie będącej pełnomocnikiem do doręczeń w toku postępowania przed Dyrektorem Urzędu Kontroli Skarbowej w B., co skutkuje nieistnieniem przedmiotowej decyzji w obrocie prawnym. Radca prawny A. B. był od 29 kwietnia 2009 r. drugim pełnomocnikiem posiadającym pełnomocnictwo rodzajowe, ale bez prawa do odbioru korespondencji. Decyzja organu pierwszej instancji z 14 września 2009 r. powinna być zatem doręczona pełnomocnikowi do doręczeń, czyli Pani E. M. Jednakże sprzecznie z obowiązującymi przepisami została ona doręczona osobie nie będącej pełnomocnikiem do doręczeń, a mianowicie A. B. Skarżący zarzucił ponadto organom, iż jedynymi dowodami, którym dał wiarę i na których się oparł, były dowody pośrednie tj. protokół kontroli z 15 kwietnia 2009 r., a w jego ramach materiał dowodowy zebrany przez Zarząd Centralnego Biura Śledczego Komendy Głównej Policji oraz Prokuraturę Okręgową Warszawa Praga w ramach prowadzonego postępowania przygotowawczego Nr Ds. [...], jak też materiały zgromadzone w ramach kontroli podatkowej prowadzonej w stosunku do firmy Sprzedaż Hurtowa Odpadów i Złomu M. Ż., w tym materiały zgromadzone w postępowaniu prowadzonym przez Prokuraturę Okręgową w Łomży sygn. akt V Ds. [...]. Organ zaniechał przeprowadzenia dowodów bezpośrednich, w postaci ponownego przesłuchania wskazanych przez stronę osób. Tymczasem analiza protokołów przesłuchań wskazuje, że we wskazanych w nich przedsiębiorstwach, których właścicielom lub pracownikom zostały postawione działania w zorganizowanej grupie przestępczej, podejmowano rzeczywiste czynności sprzedaży złomu. W związku z powyższym podatnik wnosząc o przesłuchania określonych osób chciał ustalić, jakie to były czynności, gdyż uważa, że były to właśnie czynności dokonywane z jego udziałem, co w konsekwencji miałoby wpływ na wynik toczącego się przeciwko niemu postępowania. Skarżący stwierdził, że art. 88 ust. 3a pkt 4 u.p.t.u. daje organowi możliwość zakwestionowania prawa podatnika do obniżenia podatku należnego jedynie wówczas, gdy organ udowodni niezgodność faktury z rzeczywistością poprzez podanie konkretnego faktu, z którego ta niezgodność wynika, a nie poprzez formułowanie oceny bez jednoznacznego wskazania, że fakt taki rzeczywiście nastąpił. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty okazały się trafne. Powstały w tej sprawie spór jest wynikiem pozbawienia Skarżącego prawa do odliczenia podatku naliczonego, wynikającego z faktur VAT, które zdaniem organów dokumentują zdarzenia gospodarcze, które w rzeczywistości nie miały miejsca. Trzeba więc na wstępie podkreślić, że prawo podatnika do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego jest fundamentem systemu opodatkowania podatkiem od towarów i usług. W ten sposób realizowana jest zasada neutralności tego podatku dla podatników, która w krajowym ustawodawstwie znajduje odzwierciedlenie w art. 86 ust. 1 u.p.t.u. Przepis ten stanowi, że w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15 u.p.t.u., przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124 u.p.t.u. W przepisie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a u.p.t.u., ustawodawca zawarł ograniczenie prawa do odliczenia VAT przewidując, że nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności. Na tle tej regulacji prawnej w orzecznictwie wyrażony został pogląd, który podziela Sąd orzekający w tej sprawie, że chcąc na tej podstawie pozbawić podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego, należy w każdym przypadku ustalić, że podatnik wiedział, bądź na podstawie obiektywnych okoliczności istniejących w sprawie powinien wiedzieć, iż transakcje, w których uczestniczy, mając oszukańczy charakter, stanowią nadużycie prawa do odliczenia VAT (zob. WSA w Warszawie w wyroku z 11 marca 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 1896/09., opubl. "Monitor Podatkowy" 2010, nr 8, s. 25). W szczególności nie można pozbawić podatnika prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w odniesieniu do towarów, które w poprzednich jego fazach zostały wprowadzone do obrotu z niewiadomego źródła. Podobne stanowisko wyraził też Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzając, że przepisy u.p.t.u. nie zawierają ograniczenia prawa podatnika do odliczenia podatku w sytuacji, gdy nie wiadomo, w jaki sposób towar wprowadzony został do obrotu gospodarczego. Nielegalne pozyskanie towarów przez sprzedawcę lub brak udokumentowania ich pochodzenia są okolicznościami nieistotnymi dla powstania obowiązku podatkowego z tytułu sprzedaży tych towarów (zob. wyrok NSA z 27 listopada 2007 r., sygn. akt I FSK 313/07, opub. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Chcąc, zatem podważyć, na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u., prawo podatnika do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, należy wykazać, że między podatnikiem a jego bezpośrednim kontrahentem w rzeczywistości nie doszło do kwestionowanej transakcji. W ocenie Sądu, zebrany w tej sprawie materiał dowodowy pozwalał organom skarbowym na postawienie takiej tezy w odniesieniu do faktur zakupu złomu wystawionych przez firmy: M. sp. z o.o. oraz S. sp. z o.o. Z ustaleń organów wynika, że działalność spółki M. była fikcyjna, a wystawione przez nią faktury VAT, w tym na rzecz firmy skarżącego nie odzwierciedlały faktycznego przebiegu transakcji określonych tymi dokumentami. Wskazują na to zeznania prezesa tej spółki Pana W. D., potwierdzone zeznaniami Pana M. M. (prezesa spółki M.), który faktycznie podejmował wszelkie decyzje związane z jej funkcjonowaniem, w tym także związane z przygotowaniem dokumentów zakupu i sprzedaży złomu, które nie potwierdzały dostaw w nich określonych. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala również stwierdzenie, co do fikcyjności transakcji sprzedaży złomu udokumentowanych fakturami wystawionymi na rzecz skarżącego przez spółkę "S.". Organy ustaliły, że spółka S. nie posiadała złomu, który mogłaby sprzedać na rzecz Skarżącego. Takiej pewności nie ma natomiast w przypadku transakcji udokumentowanych fakturami wystawionymi przez firmę Pana M. Ż. W tym przypadku materiał dowodowy pozostawia wątpliwości, czy – jak twierdzą organy skarbowe - Pan M. Ż rzeczywiście nie sprzedawał złomu na rzecz Skarżącego? Owe wątpliwości wiążą się ze niejednoznacznymi zeznaniami Pana M. Ż., na które powołuje się organ, a które zostały złożone przed organami ścigania. Nie dotyczą one bezpośrednio kontaktów handlowych M. Ż. ze Skarżącym, a w szczególności tego, czy dostarczał on Skarżącemu jakiś towar. Podejrzany zeznał jedynie, że "podejmując transakcje z P. i M. nie miał podejrzeń, że nie reprezentują oni D. i C.", i że został "wrobiony przez P. i M." (k. 62/5-6 w tomie 2 akt administracyjnych). Zdaniem Sądu, nie można z tych zeznań jednoznacznie wnioskować, że Pan M. Ż. nie dysponował towarem, niezależnie od źródła jego pochodzenia, który sprzedawał następnie Skarżącemu. Wyjaśnieniu tych wątpliwości mogło posłużyć przesłuchanie w tej sprawie przez organy skarbowe Pana M. Ż., o co na etapie postępowania podatkowego wnioskował Skarżący. Za koniecznością uwzględnienia tego wniosku procesowego przemawia i to, że strona skarżąca nie miała w tym postępowaniu innej możliwości wykazania prawdziwości swoich twierdzeń, co do nabywania złomu od M. Ż. W tym zakresie organy oparły się na dowodach z innych postępowań - prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową w Łomży postępowania przygotowawczego (sygn. [...]) oraz postępowania kontrolnego prowadzonego wobec M. Ż. Oczywiście, włączenie i wykorzystanie w postępowaniu podatkowym dowodów uzyskanych w toku innych postępowań samo w sobie nie narusza przepisów art. 180 i art. 190 o.p. Jeżeli jednak wymowa tych dowodów jest niejednoznaczna i są one przy tym kwestionowane przez stronę postępowania podatkowego, to organ skarbowy winien uwzględnić wniosek strony o przeprowadzenie w tym postępowaniu bezpośredniego dowodu, który bez wątpienia ma istotne znaczenie dla sprawy. W przeciwnym razie naraża się na zarzut naruszenia art. 188 o.p., który stanowi, że żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Zgłoszony w tej sprawie przez Skarżącego wniosek dowodowy, w postaci przesłuchania Pana M. Ż. na okoliczność dostawy złomu do firmy Skarżącego, dotyczył okoliczności mającej istotne znaczenie dla sprawy, która – w ocenie Sądu – nie została stwierdzona wystarczająco innymi dowodami. Poprzez odmowę przesłuchania w tej sprawie M. Ż. organy naruszyły nie tylko przepis art. 188 o.p., ale także art. 187 § 1 o.p., w myśl którego organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Dopiero w oparciu o kompletny materiał dowodowy można dokonywać oceny stanu faktycznego sprawy. W tej sprawie organy ustaliły stan faktyczny sprawy w oparciu o niekompletny materiał dowodowy, czym naruszyły także art. 191 o.p. Przepis ten stanowi on, że organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Stwierdzone w tej sprawie naruszenie przepisów art. 180, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 o.p. mogło mieć istotny wpływ na wynik tej sprawy i to ono stało się powodem uchylenia zaskarżonej decyzji. Za niezasadny Sąd uznał natomiast zarzuty naruszenia art. 145 o.p. w zw. z art. 292 o.p., poprzez nieuwzględnienie faktu niewłaściwego doręczenia Pani E. M. protokołu kontroli z 15 kwietnia 2009 r. oraz zawiadomień z 29 stycznia 2008 r. i z 27 marca 2008 r. o przedłużeniu ważności upoważnienia do przeprowadzenia kontroli podatkowej, z jednoczesnym pominięciem M. K. - pełnomocnika podatnika do doręczeń. Otóż, jak wynika z treści znajdujących się w aktach administracyjnych pełnomocnictw udzielonych przez Skarżącego Pani E. M. i Pani M. K., pełnomocnictwa te miały charakter pełnomocnictw ogólnych. Jedynie pełnomocnictwo udzielone A. B. jest pełnomocnictwem rodzajowym, gdyż wskazuje jednoznaczny zakres uprawnień w określonych sprawach. Pełnomocnictwa ogólne ze swej istoty obejmują umocowanie do czynności zwykłego zarządu, do których zaliczyć należy także umocowanie do odbioru korespondencji w imieniu mocodawcy. Żadne z pełnomocnictw ogólnych nie zawiera postanowień, z których można by wywieść, iż tylko jeden z pełnomocników upoważniony jest do odbioru pism w toczących się przed organami administracyjnymi postępowaniach. Na taką ocenę załączonych do akt pełnomocnictw nie wpływa także to, że w pełnomocnictwie ogólnym udzielonym Pani M. K. wskazano przykładowe czynności wchodzących w zakres zwykłego zarządu. Za bezzasadny należy także uznać zarzut niewłaściwego doręczenia decyzji wydanej w pierwszej instancji radcy prawnemu A. B., który - jak podnosi Skarżący - nie był pełnomocnikiem do doręczeń w toku postępowania przed Dyrektorem Urzędu Kontroli Skarbowej w B. Z treści pełnomocnictwa rodzajowego udzielonego radcy prawnemu A. B. w dniu 29 kwietnia 2009 r. wynika wyraźnie, że pełnomocnik upoważniony jest do reprezentowania Skarżącego przed organami skarbowymi we wszystkich instancjach i nie zawiera ono postanowień, z których można by wywieść, że pełnomocnik nie jest upoważniony do odbioru korespondencji w imieniu mocodawcy. Zwłaszcza, że strona na wcześniejszym etapie postępowania nie kwestionowała skutecznego doręczenia pism temu pełnomocnikowi. Tym samym z uwagi na to, że Skarżący nie wskazał spośród kilku pełnomocników tego, który był właściwy do doręczeń, organ podatkowy był uprawniony do doręczenia pism jednemu z nich, stosownie do treści art. 145 § 3 o.p. Niezależnie od powyższego stwierdzone w tej sprawie naruszenie przepisów art. 180, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 o.p., które w ocenie Sądu mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, było wystarczającą podstawą do uchylenia zaskarżonej decyzji, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). O niewykonalności zaskarżonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 tej ustawy, zaś o kosztach postępowania na podstawie art. 200 § 1 i art. 205 § 2 i § 3 cyt. ustawy oraz § 2 ust. 1-2, § 6 pkt 7 w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit.a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). Rozpoznając ponownie sprawę organy uwzględnią wyrażoną w niniejszym wyroku jej ocenę prawną oraz wskazania co do dalszego postępowania. Dotyczą one konieczności przesłuchania w charakterze świadka Pana M. Ż. na okoliczność wystawianych przez niego faktur sprzedaży złomu oraz jego dostawy na rzecz Skarżącego.