I SA/Bk 5/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Pietrasz (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jacek Pruszyński, sędzia WSA Wojciech Stachurski, Protokolant Beata Rusiecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi I. i A. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] października 2009 r., nr [...] w przedmiocie wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego na 2008 rok 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. solidarnie na rzecz skarżących kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wójt Gminy B. decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] ustalił I. i A. C. (dalej powoływani jako skarżący) wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2008 w kwocie 929,00 zł. W uzasadnienie organ wskazał, że za przedmiot podatku od nieruchomości przyjął grunty pozostałe o powierzchni 1.697,00 m2, budynek letniskowy o powierzchni 65,85 m2 zaś w podatku rolnym grunty o powierzchni 0,1490 ha fizycznych zwolnione od podatku rolnego. Z powyższą decyzją nie zgodzili się Skarżący i w złożonym odwołaniu zarzucili naruszenie szeregu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), dalej powoływana w skrócie jako o.p. Zdaniem strony skarżącej naruszone zostały zasady postępowania podatkowego określone w przepisach art. 121- 126, 187 § 1, 191 o.p. Ponadto organ nie dokonał ustalenia stanu faktycznego wg przepisów art. 188, 191, 192, w zw. z art. 180 § 1 o.p. Organ nie dokonał również uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, co stanowi naruszenie art. 210 § 4 o.p., a także zaleceń Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. zawartych w decyzji Nr [...] z dnia [...].09.2008 r. Zdaniem skarżących organ pierwszej instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego wnioskowanego pismem z dnia 7.11.2008 r., a także nie uzasadnił, dlaczego kwalifikuje w gminie tego typu budynki do budynków mieszkalnych. Zdaniem skarżących błędnie i bezzasadnie organ podatkowy zastosował w sprawie przepisy art. 5 ust. 1 pkt 2e ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r., Nr 121, poz. 844 ze zm.), dalej powoływana w skrócie jako u.p.o.l., zamiast przepisów art. 5 ust. 1 pkt 2a tej ustawy. Zdaniem skarżących budynek wypełnia faktycznie funkcję budynku mieszkalnego. Budynek służy zaspokajaniu podstawowych potrzeb mieszkaniowych właścicieli. Wskazali, iż w domu tym mieszkają i codziennie dojeżdżają do pracy, są w nim zameldowani na pobyt czasowy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] października 2009 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji wskazało, że istotą sporu pomiędzy Skarżącymi a organem pierwszej instancji jest ustalenie, czy budynek należący do podatników położony w miejscowości M. powinien być zaliczony do kategorii budynków mieszkalnych w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) u.p.o.l., czy też do kategorii pozostałych budynków - art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) tej ustawy. Mając na uwadze art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r.- Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027 ze zm.) oraz uchwałę 7 sędziów NSA z dnia 27 kwietnia 2009 r. sygn. akt II FPS 1/09 Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło, że jeżeli z dokumentacji wynika, iż dany budynek jest budynkiem mieszkalnym, należy go opodatkować podatkiem od nieruchomości ze stawką jak od budynków mieszkalnych lub ich części. Natomiast jeżeli z dokumentów urzędowych nie wynika mieszkalny charakter budynku, budynek ten należy opodatkować podatkiem od nieruchomości ze stawką jak od budynków lub części budynków pozostałych. W przedmiotowej sprawie z dokumentów urzędowych - przede wszystkim z pozwolenia na budowę z dnia 13.01.1997 r. wynika, że jest to pozwolenie wydane na budynek letniskowy, a nie mieszkalny. Budynek znajduje się na gruncie sklasyfikowanym w ewidencji gruntów jako Bi - inne tereny zabudowane. Wobec powyższego właściwą stawką podatku od nieruchomości, jest stawka od budynków pozostałych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zgodziło się z zarzutem Skarżących, że naruszony został art. 210 § 4 o.p. dotyczący lakonicznego uzasadniania decyzji. Jednakże uznał, że zgromadzony materiał dowodowy w postaci wypisu z ewidencji gruntów, pozwolenia na budowę, decyzji o warunkach zabudowy, zgłoszenia o zakończeniach budowy w świetle przedstawionego orzecznictwa i doktryny pozwalają stwierdzić, iż podjęte przez organ pierwszej instancji rozstrzygnięcie w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego na 2008 r. jest prawidłowe i zgodne z przepisami. Wskazane uchybienie, w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie stanowi podstawy do zmiany lub uchylenia decyzji w takim stopniu by nastąpiło ustalenie zobowiązania w innej wysokości. Odnośnie wniosku podatników z dnia 7.11.2008 r. o przesłuchanie świadków w przedmiocie wykorzystania budynku, Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, iż organ nie przeprowadził tego dowodu. Okoliczność wykorzystywania budynku w charakterze mieszkalnym, o jakim mieli by zaświadczyć świadkowie, nie jest okolicznością istotną dla rozstrzygnięcia sprawy, bowiem jak wskazano wyżej, podstawą ustalenia stawki opodatkowania było ustalenie charakteru budynku na podstawie dokumentacji budowlanej. Organ odwoławczy wskazał również, iż zarzut naruszenia zasad postępowania administracyjnego przez organ I instancji jest nie uzasadniony, gdyż podejmował on działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zebrał obszerny materiał dowodowy, jednakże z przyczyn obiektywnych jak wyjaśniał m.in. takich, że podatnicy nie stawili się na wezwanie, ustalenie stanu faktycznego było utrudnione. Podkreślił, że w interesie podatnika leży konstruktywna współpraca z organem podatkowym przy ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Na powyższą decyzję Skarżący, wywiedli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Skarżonemu rozstrzygnięciu zarzucili: - naruszenie zasad postępowania administracyjnego określonych w przepisach art. 121, 122, 123, 124, 125, 187 § 1, 190 § 1 i § 2, art. 192 o.p., - bezzasadne dokonanie wymiaru podatku wg przepisu art. 5 ust. 1 pkt 2a u.p.o.l. zamiast art. 5 ust. 1 pkt 2a tejże ustawy. Skarżący wskazali, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozstrzygnięcie decyzji oparło jedynie na uchwale 7 sędziów NSA z dnia 27.04.2009 r. sygn. akt II FPS1/09 dotyczącej budynków lokalowych lub ich części położonych na terenach zamkniętych przeznaczonych na zakwaterowanie zbiorowe żołnierzy. W kontekście tego orzeczenia Skarżący powołali wyrok z dnia 19.02.2008 r. sygn. II FSK 1726/06 w którym NSA orzekł, że o zaliczeniu obiektów do poszczególnych kategorii budynków, o których mowa w art. 5 ust. 1 u.p.o.l. rozstrzyga kryterium zaspokajania podstawowych potrzeb mieszkaniowych właściciela i jego bliskich. Natomiast zapisy, w ewidencji gruntów i budynków, treść pozwolenia na budowę, dokumentacja techniczna budynku ani to, że nadaje się on do zamieszkania przez cały rok nie rozstrzyga o stawce podatku, decyduje bowiem sposób faktycznego korzystania z domu (art. 5 ust. 2 u.p.o.l.). Podatek od nieruchomości jest podatkiem typu majątkowego wymagającym, zgodnie z przytoczonym przepisem ustawy uwzględnienia sposobu korzystania z majątku. Przedmiotowy budynek w świetle przepisów art. 3 pkt 2 i 2e ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki, wypełnia funkcję budynku mieszkalnego. Podkreślili, że stale zamieszkują w spornym budynku, są tam zameldowani oraz codziennie dojeżdżają do pracy. W ocenie skarżących kwestią zasadniczą w tej sprawie jest faktyczne użytkowanie tego budynku, jako podstawa opodatkowania podatkiem od nieruchomości, gdyż prawo budowlane zajmuje się kwestiami związanymi z procesami inwestycyjnymi i użytkowaniem obiektów budowlanych. Biorąc pod uwagę uzasadnienie zaskarżonej decyzji skarżący zważyli, że jej rozstrzygnięcie i uzasadnienie jest przeciwieństwem decyzji SKO w S. z dnia [...] października 2009 r. Nr [...] dotyczącej podatku od nieruchomości za 2009 r., w której organ podzielił ich stanowisko przytoczone w odwołaniu i uchyliło zaskarżoną decyzję organu I instancji przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy budynek należący do skarżących, położony w miejscowości M. powinien być zaliczony do kategorii budynków mieszkalnych w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.o.l., czy też do kategorii pozostałych budynków - art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e tej ustawy. Z akt sprawy wynika, że organy obu instancji, wymierzając skarżącym podatek od nieruchomości od przedmiotowego budynku w związku ze stwierdzeniem, że nie jest to budynek mieszkalny lecz budynek letniskowy zastosowały stawkę podatku przewidzianą dla budynków pozostałych. Za rozstrzygające w tym zakresie organ przyjął dane z ewidencji gruntów i budynków, a także dokumentację budowlaną budynku. Z dokumentów tych nie wynikało jakoby przedmiotowy budynek w 2008 r. był ujęty jako mieszkalny. Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają m.in. budynki lub ich części. Podstawę opodatkowania stanowi dla budynków lub ich części ich powierzchnia użytkowa (art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.). Stawki podatku wynikają zaś z uchwały rady gminy, podjętej na podstawie kompetencji określonych w tym zakresie w art. 5 u.p.o.l. W analizowanym przypadku stawki podatku zostały określone w uchwale nr XIII/53/07 Rady Gminy B. z dnia [...] listopada 2007 r. Stosownie do powołanej uchwały Rada Gminy stawki podatku od nieruchomości zróżnicowała w zależności od poszczególnych kategorii budynków, i tak dla budynków mieszkalnych przewidziała stawkę 0,55 zł na 1 m2 zaś dla budynków pozostałych – 6,37 zł za 1 m2 powierzchni użytkowej budynku. W związku z dokonanym rozróżnieniem poszczególnych kategorii budynków (w ustawie, a w konsekwencji w uchwale rady gminy), aby zastosować do konkretnego budynku właściwą stawkę podatku od nieruchomości należy określić rodzaj tego budynku. Stosownie do art. 21 ustawy z 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczenia nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej i gospodarki nieruchomościami stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W związku z tym w przypadku, gdy ewidencja budynków określa rodzaj budynku należy przyjąć, że do jego opodatkowania należy zastosować stawkę podatku przewidzianą dla tego rodzaju budynków. Problem pojawia się jednak wtedy, gdy dane takie nie wynikają z ewidencji, a taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie zawiera definicji pojęcia "budynek mieszkalny". Przepis art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. wskazuje jedynie, iż użyte w ustawie określenie "budynek" oznacza obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. W ocenie Sądu, o ile przepisy Prawa budowlanego stanowią podstawę do zakwalifikowania danego obiektu jako budynku, to jednak wskazane odesłanie nie uprawnia do twierdzenia, że wyłącznie przepisy Prawa budowlanego są podstawą do określenia rodzaju budynku dla potrzeb opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Stanowisko to znajduje też oparcie w fakcie, iż także Prawo budowlane nie zawiera definicji "budynku mieszkalnego". W art. 2a tej ustawy zdefiniowano jedynie pojęcie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, przy czym istotne jest podkreślenie w tej definicji funkcji mieszkalnej budynku - przepis ten bowiem wskazuje, że przez budynek mieszkalny jednorodzinny należy rozumieć "budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych (...).". Poszukiwanie definicji "budynku mieszkalnego" w drodze wykładni systemowej nie daje zadowalających rezultatów. Ani wskazane Prawo budowlane, ani inne akty rangi ustawowej nie wyjaśniają znaczenia tego pojęcia. Pojęcie to formułuje natomiast rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, gdzie w § 3 pkt 4 stwierdzono, że ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o budynku mieszkalnym - rozumie się przez to budynek przeznaczony na mieszkania, mający postać – a) budynku wielorodzinnego, zawierającego 2 lub więcej mieszkań, b) budynku jednorodzinnego, c) budynku mieszkalnego w zabudowie zagrodowej. Mając na uwadze wskazane okoliczności, Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę opowiada się za stanowiskiem, iż w sytuacji, gdy dany budynek nie został ujęty w ewidencji budynków istotną cechą, która przesądza o jego zakwalifikowaniu do kategorii budynków mieszkalnych jest posiadanie tego budynku w celu zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych, stałego zamieszkiwania jako jego podstawowej funkcji. Kluczowe zatem dla sprawy powinno mieć ustalenie powyższej cechy, w oparciu o wszelkie dostępne dowody, w tym nie tylko decyzje organów budowlanych ale również inne, dopuszczone prawem. Podobny pogląd wyraził tutejszy sąd w wyroku z dnia 9 sierpnia 2008 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Bk 177/08, podkreślając iż kluczowe znaczenie dla zakwalifikowania określonego budynku do kategorii budynków mieszkalnych jest posiadanie budynku w celu zaspokajania własnych potrzeb mieszkaniowych. Należy mieć w tym zakresie na względzie, iż wszystkie przywołane definicje budynku kładą główny nacisk na spełnianie przez budynek funkcji mieszkalnych. Biorąc pod uwagę Uniwersalny słownik języka polskiego pod red. S. Dubisza (Warszawa 2003, t. I, s. 652 i II, s. 642) oraz Słownik języka polskiego pod red. M. Szymczaka (Warszawa 2002, t. II, s. 154), przez określenie "budynek mieszkalny" należy rozumieć m.in. budynek przeznaczony, nadający się do mieszkania, zamieszkiwania; "mieszkać" - to zajmować jakieś pomieszczenie i traktować je jako główne miejsce swojego pobytu, przebywać gdzieś stale lub czasowo, zajmować jakiś lokal, mieć mieszkanie, zamieszkiwać. Za wykładnią językową omawianego pojęcia opowiedział się również NSA w wyroku z 19.02.2008 r. (II FSK 1726/06, LEX nr 361469). Należy zaakceptować wyrażony w tym orzeczeniu pogląd, iż kryterium decydującym o zaliczeniu budynku do poszczególnych kategorii budynków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., jest kryterium zaspakajania podstawowych potrzeb mieszkaniowych właściciela i osób mu bliskich. Budynek letniskowy będzie się mieścił w pojęciu budynku mieszkalnego tylko wówczas, gdy będzie użytkowany faktycznie przez właściciela (jego bliskich), służąc tym samym zaspakajaniu podstawowych potrzeb mieszkaniowych (nie rekreacyjnych, wypoczynkowych bądź w celu lokaty kapitału). Sąd ten wskazał, że za słusznością takiego stanowiska przemawiają również wnioski wypływające z wykładni celowościowej. Wykładnia celowościowa art. 5 ust. 1 u.p.o.l. wykazuje, iż podatek od nieruchomości jest podatkiem typu majątkowego, wymagającym uwzględnienia sposobu wykorzystania majątku. Ustawodawca zatem, z przyczyn społecznych i gospodarczych, opodatkował niektóre kategorie nieruchomości różnymi stawkami. Najniższą stawkę podatkową przewidziano w art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., a więc dla budynków mieszkalnych lub ich części, albowiem zaspokajają one podstawowe potrzeby bytowe ludzi w zakresie zamieszkiwania. Znacznie wyższe stawki podatkowe przewidziano dla budynków pozostałych lub ich części (pkt 4 ust. 1 art. 5 u.p.o.l.). Z najniższej stawki nie powinny korzystać budynki letniskowe wówczas, gdy są tam jedynie sezonowo, a więc ubocznie, zaspokajane potrzeby mieszkaniowe, związane z wypoczynkiem, rekreacją, spędzeniem urlopów. Należy wskazać, iż w judykaturze przyjmuje się, iż przy określaniu wysokości zobowiązania podatkowego istotna jest podstawowa funkcja budynku. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 22 września 2009 r., sygn. akt II FSK 542/08, opubl. Wspólnota 2009/40/29, budynek letniskowy mieści się w pojęciu budynku mieszkalnego wtedy, gdy będzie użytkowany faktycznie przez właściciela oraz jego bliskich, służąc tym samym zaspokojeniu podstawowych potrzeb mieszkaniowych. Kryterium to organ podatkowy musi wziąć pod uwagę przy klasyfikowaniu budynku przy ustalaniu wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. o zasadności przyjętego rozumienia pojęcia "budynku mieszkalnego" oraz podstawy opodatkowania oprało się o treść uchwały NSA w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2009 r. o sygn. II FPS 1/09. W ocenie Sądu bezpośrednie odniesienie się do interpretacja przepisów u.p.o.l. dokonanych we wskazanej uchwale było nieprawidłowe, albowiem w przedmiotowej sprawie powyższa uchwała nie jest wiążąca. Należy podkreślić, iż powyższą uchwałą NSA rozstrzygnął wątpliwości dotyczące opodatkowania budynków położonych na obszarach koszar wojskowych, stwierdzając, że budynki koszarowe lub ich części położone na terenach zamkniętych, przeznaczone na zakwaterowanie zbiorowe żołnierzy (wspólne kwatery stałe w rozumieniu art. 6 ust. 1 ustawy z 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398) nie mogą być uznane za budynki mieszkalne lub ich części w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.o.l. Tym samym podjęta uchwała nie może w sposób generalny i abstrakcyjny dotyczyć zasad kwalifikowania budynków letniskowych jako budynków mieszkalnych, na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W konsekwencji należy przyjąć, że organy podatkowe określając rodzaj budynku w rozumieniu przepisów u.p.o.l. powinny dokonać indywidualnej oceny, opartej zarówno na dokumentacji budowlanej, geodezyjnej, a w przypadku, gdy wymagają tego okoliczności konkretnej sprawy na ustaleniu w oparciu o inne wszystkie dostępne dowody rzeczywistego przeznaczenia budynku. Pamiętać bowiem należy, iż zgodnie z art. 180 § 1 o.p. dowodem może być wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Należy zaznaczyć, że klasyfikacja taka dokonywana jest wyłącznie dla celów podatkowych. Odnosząc powyższe rozważania do niniejsze sprawy należy stwierdzić, iż organy podatkowe obu instancji zaniechały przeprowadzenia postępowania dowodowego w kierunku ustalenia sposobu wykorzystywania przez skarżących spornego budynku. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wręcz zaznaczył, iż okoliczność wykorzystywania budynku w charakterze mieszkalnym nie jest okolicznością istotną dla rozstrzygnięcia sprawy, bowiem podstawą ustalenia stawki opodatkowania było ustalenie charakteru budynku na podstawie dokumentacji budowlanej (s. 6 uzasadnienia decyzji, k. 96 akt administracyjnych). Tymczasem skarżący, zarówno w odwołaniu od decyzji organu I instancji jak i skardze na decyzję SKO zgodnie wskazywali, iż budynek w rzeczywistości wypełnia faktycznie funkcję budynku mieszkalnego. Budynek służy zaspokajaniu podstawowych potrzeb mieszkaniowych właścicieli. Skarżący zaznaczyli, iż w domu tym mieszkają i codziennie dojeżdżają do pracy, są w nim zameldowani na pobyt czasowy (później stały). Na powyższą okoliczność skarżący zgłosili w dniu 7 listopada 2008 r. wniosek o przesłuchanie świadków. Brak odniesienia się organów obu instancji do twierdzeń skarżących, w tym zaniechanie przeprowadzenia dowodów na okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy należy uznać za naruszenie art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 o.p., w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Brak jednoznacznych ustaleń w kwestii charakteru budynku należącego do skarżących położonego w miejscowości M. upoważnia do wniosku, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem powołanego przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) i e) u.p.o.l. oraz zasad postępowania określonych w art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 o.p. Mając to na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c), art. 152 oraz art. 200 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji. Organy podatkowe rozpoznając sprawę ponownie winny przede wszystkim ustalić czy przedmiotowy budynek służy, zgodnie z oświadczeniem skarżących, zaspokajaniu ich podstawowych potrzeb mieszkaniowych.