I SA/Bk 502/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] "D" w B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2011 r. p o s t a n a w i a: oddalić wniosek. W związku ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] lipca 2014 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2011 r. Stowarzyszenie [...] "D" wniosło o wstrzymanie wykonania rozstrzygnięć wydanych w obu instancjach. Działający w imieniu strony pełnomocnik wskazał, że Stowarzyszenie działa non-profit i realizuje ważne cele społeczne w sferze szeroko rozumianej działalności oświatowej, kultury, kultury fizycznej, sportu i dobroczynności. Decyzja umożliwia egzekucję z majątku Stowarzyszenia bez ograniczeń. Postępowanie egzekucyjne zostało już wszczęte. Pełnomocnik podniósł, że prowadzenie egzekucji spowoduje nieodwracalne skutki dla Stowarzyszenia i brak możliwości jego działania, co z kolei wywoła negatywny stosunek kibiców, członków stowarzyszenia, a tym samym zniweczy działania Stowarzyszenia w sferze propagowania kulturalnego zachowania kibiców, podnoszenia ich wiedzy w tym zakresie, propagowania kultury fizycznej i sportu oraz klęskę w polu działalności oświatowej. Budowany przez wiele lat wizerunek poprawnego kibica legnie w gruzach. Prowadzenie egzekucji do majątku Stowarzyszenia to praktycznie jego likwidacja. Nie można jedną decyzją niszczyć ruchu społecznego i zniechęcać młodych ludzi do rezygnacji z działalności społecznej. We wnioski podkreślono ponadto, że Stowarzyszenie nie prowadzi działalności gospodarczej, nie generuje zysków, nie dokonuje lokat. Z uwagi na ważne przyczyny społeczne i ważne przyczyny dla Stowarzyszenia pełnomocnik uznał, że zasadne jest wstrzymanie wykonania decyzji organów obu instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), Sąd może wstrzymać wykonanie aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty, a ich wykazanie jest rzeczą wnioskodawcy. Przesłanki wstrzymania wykonania to nie jakiekolwiek skutki, czy jakakolwiek szkoda. Ochrona tymczasowa dotyczy sytuacji, gdy niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody bądź niebezpieczeństwo powstania skutków przekracza normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu. Przesądza o tym sformułowanie przesłanek wstrzymania w cyt. regulacji w sposób kwalifikowany: szkoda – znaczna, skutki – trudne do odwrócenia. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że pod pojęciem znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (np. postanowienie NSA z dnia 26 lutego 2013 r. II FSK 1064/12). Trudne do odwrócenia skutki, to z kolei takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (np. postanowienie NSA z dnia 13 maja 2010 r. II FZ 182/10, oba orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W ocenie Sądu Stowarzyszenie nie wskazało okoliczności, które świadczyłyby o tym, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki. Głównym argumentem przemawiającym zdaniem strony za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji jest to, że akt ten umożliwia egzekucję z majątku Stowarzyszenia bez ograniczeń, a prowadzenie egzekucji spowoduje niemożliwość jego działania i praktycznie jego likwidację. Sąd zwraca jednak uwagę, że Stowarzyszenie ubiegając się w tej sprawie o przyznanie prawa pomocy oświadczyło, że nie posiada majątku trwałego, który mógłby zostać spieniężony. Posiadany rachunek bankowy jest już wprawdzie przedmiotem zajęcia związanego z prowadzonym już postępowaniem egzekucyjnym, tym niemniej nie spowodowało to jak dotychczas tak daleko idących skutków jak zlikwidowanie działalności Stowarzyszenia. Owszem prowadzona egzekucja może utrudnić realizację celów statutowych Stowarzyszenia. Należy jednak podkreślić, że zobowiązanie podatkowe ma charakter pieniężny i z natury rzeczy skutki wykonania zobowiązania są odwracalne. Jego uregulowanie nie tworzy z reguły takiego stanu rzeczy, w którym strona poniosłaby znaczną szkodę lub wystąpiłyby trudne do odwrócenia skutki. W przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zdjęcia zajęcia egzekucyjnego bądź zwrotu zapłaconych kwot, łącznie z oprocentowaniem według zasad przewidzianych w Ordynacji podatkowej. W tym stanie rzeczy Sąd uznał zatem za zasadne odmówić udzielenia stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o czym w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.