I SA/Bk 514/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, Sędziowie asesor WSA Piotr Pietrasz,, sędzia WSA Sławomir Presnarowicz (spr.), Protokolant Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi A. M. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od maja do grudnia 2003 r. oddala skargę Decyzją z dnia [...] maja 2007 r., Nr [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B., dokonał A. M. R. odmiennego niż zadeklarowane rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiące od maja do grudnia 2003 r. W uzasadnieniu decyzji organ kontroli skarbowej stwierdził, że w rozliczeniach podatku od towarów i usług za niektóre miesiące 2003 r. podatnik zadeklarował preferencyjną stawkę 0% do sprzedaży, udokumentowanej dokumentami TAX FREE, które nie zostały potwierdzone przez właściwe organy celne, przez co zaniżył deklarowany podatek należny od towarów i usług o łączną kwotę [...] zł. Po rozpatrzeniu odwołania strony od powyższego rozstrzygnięcia, Dyrektor Izby Skarbowej w B., decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. Nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy przeanalizował przepisy ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. - o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, Dz. U. Nr 11 poz. 50 ze zm. (dalej: "ustawa o VAT"), umożliwiające osobom fizycznym nie mającym stałego miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, zwanym "podróżnym", otrzymanie zwrotu podatku zapłaconego przy nabyciu towarów, które w stanie nienaruszonym zostały wywiezione poza państwową granicę RP. Stwierdził, że w świetle tych przepisów sprzedawca ma prawo do zastosowania 0 % stawki podatku do sprzedaży towarów, o ile dokonał zwrotu podatku podróżnemu i otrzymał dokument zawierający potwierdzenie wywozu towaru za granicę. Z akt niniejszej sprawy wynika natomiast zdaniem organu odwoławczego, iż kwestionowane dokumenty TAX FREE nie spełniały jednego z ustawowych wymogów, tj. wywóz towarów ujętych na dokumentach nie został potwierdzony przez graniczny urząd celny. Dokumenty te ostemplowano bowiem pieczęciami, które nie były faktycznie stosowane przez graniczny urząd celny. Do dowodów przemawiających za powyższym twierdzeniem organ zaliczył: – ekspertyzę biegłego w przedmiocie badania dokumentów oraz opinie wydane na podstawie ekspertyz kryminalistycznych; – pismo P. Oddziału Straży Granicznej w B. z 24 października 2006 r. dotyczące odnotowania faktu kontroli granicznej osób, na które zostały wystawione kwestionowane dokumenty TAX FREE; – protokóły przesłuchania w charakterze świadka funkcjonariuszy celnych; – protokół przesłuchania w charakterze świadka N. A.; – pismo Urzędu Celnego w S. z 26 lipca 2004 r., Pismo Urzędu Celnego w B., OC Drogowy K. z 17 listopada 2004 r., wyciąg z ewidencji stempli i pieczęci stosowanych w oddziale Celnym O. oraz z ewidencji przebiegu służby, pismo Izby Celnej w B. P. z 21 marca 2005 r., pismo Urzędu Celnego w B. z 30 marca 2005 r., z których wynika, że zakwestionowane dokumenty TAX FREE, nie są zarejestrowane w rejestrze R-30. Na podstawie wymienionych pism organ ustalił także, iż funkcjonariusze celni, których nazwiska widnieją na kwestionowanych dokumentach, bądź nie pracowali w danym dniu, bądź widniejące na kwestionowanych dokumentach stemple nie były przydzielone funkcjonariuszowi, którego pieczęć imienna figuruje na tych dokumentach, bądź też używane były stemple o innych numerach bocznych lub innych numerach pięciocyfrowych, zmieniających się przy każdorazowym przystawieniu stempla. Odnotowano również różnice w treści imiennej pieczęci funkcjonariusza celnego. Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że ze zgromadzonego materiału wynika, iż nabywcy wyszczególnieni na kwestionowanych dokumentach TAX FREE nie potwierdzili dokonania zakupu. Ponadto w toku przeprowadzonego postępowania bezwzględnie udowodniono, że figurujące na kwestionowanych dokumentach TAX FREE odciski stempli, jak i podpisy funkcjonariuszy celnych, które miały potwierdzać wywóz towaru za granicę kraju zostały sfałszowane, a co się z tym wiąże, graniczny urząd celny nie potwierdził wywozu towarów na kwestionowanych dokumentach TAX FREE. Stwierdzono również, że strona nie wykazała się należytą starannością i rzetelnością sprzedając towar na zasadach TAX FREE obcokrajowcom. Potwierdzeniem powyższego jest zdaniem organu m.in. ekspertyza z zakresu badań dokumentów z dnia [...] czerwca 2005 r., wykonana przez mgr W. S. - biegłego przy Sądzie Okręgowym w Białymstoku oraz opinie wydane na podstawie ekspertyz kryminalistycznych z zakresu badań dokumentów TAX FREE, wykonane w Laboratorium Kryminalistycznym Komendy Wojewódzkiej Policji w B. przez W. S. oraz eksperta z zakresu klasycznych badań dokumentów – H. T. W ocenie organu odwoławczego opinie wydane na podstawie ekspertyz kryminalistycznych są szczegółowe, ze wskazaniem przyjętej metody badań. Badaniom poddano zarówno odciski stempli znajdujące się na rewersach kwestionowanych dokumentów jak i podpisy nieczytelne, znajdujące się na pieczątkach imiennych funkcjonariuszy celnych oraz inne podpisy nieczytelne i cyfry kreślone ręcznie na w/w dokumentach TAX FREE. Sposób badania dokumentów przez biegłego, zastosowana metoda oraz inne okoliczności związane z przedmiotem ekspertyzy leżą wyłącznie w gestii biegłego sądowego, posiadającego specjalistyczną wiedzę w tym zakresie. Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, że opinie biegłych nie są jedynymi dowodami w sprawie, ale potwierdzają w sposób znaczący udowodniony w mniejszym postępowaniu stan faktyczny. Dodał, że wnioski biegłych, wynikające z przeprowadzenia badań kwestionowanych dokumentów TAX FREE, jak i zeznania funkcjonariuszy celnych jednoznacznie potwierdzają, że wszystkie odciski stempli widniejące na rewersach kwestionowanych dokumentów TAX FREE, jak i podpisy funkcjonariuszy celnych, którzy mieli potwierdzać wywóz towaru za granicę kraju zostały sfałszowane. Szczegółowe badania odcisków stempli, znajdujących się na kwestionowanych dokumentach TAX FREE oraz podpisów funkcjonariuszy celnych jednoznacznie wykluczyły fakt, że graniczny urząd celny potwierdził wywóz towaru za granicę. Organ podkreślił, że fakt, iż w rejestrze R-30 prowadzonym przez graniczny urząd celny nie zarejestrowano kwestionowanych dokumentów TAX FREE, jest w niniejszej sprawie jednym z dodatkowych dowodów wskazującym na brak potwierdzenia wywozu towarów poza granicę Rzeczypospolitej Polskiej i nie stanowił podstawy wydania skarżonej decyzji. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, działający w imieniu strony pełnomocnik wnosił o uchylenie powyższej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B., zarzucając jej naruszenie: 1. art. 10 ust. 2, art. 21c ust. 2 i 3, art. 21d ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. 2. art.180 § 1, art. 181, art. 187 § 1 i art. 191, art. 192 ustawy - Ordynacja podatkowa. Autor skargi podnosił, że w okresie roku 2003, którego dotyczy przedmiotowa decyzja, skarżący nie miał faktycznych i prawnych możliwości weryfikacji prawdziwości składanych mu w ramach TAX FREE dokumentów, w tym w szczególności stempli i pieczęci oraz podpisów na nich się znajdujących. Fakt ten powodował, iż przy zachowaniu niezbędnej tym zakresie należytej staranności brak podejrzeń, co do autentyczności stempli i podpisów, obligował podatnika do dokonania zwrotu podatku. Z tych względów skuteczne zakwestionowanie przez organy podatkowe możliwości stosowania w ramach TAX FREE przez podatnika stawki VAT w wysokości 0% musi wynikać z materiału dowodowego kompletnego i absolutnie bezspornego, nie wzbudzającego jakichkolwiek wątpliwości. W razie zaś ich pojawienia się nie mogą być one rozstrzygane na niekorzyść podatnika. W sprawie niniejszej, podatnik został obciążony skutkami działań urzędów celnych, w tym wadliwym prowadzeniem rejestrów R-30, które za okres objęty przedmiotową skargą bez wątpienia nie miały przymiotu kompletności. Pełnomocnik strony wskazał, że organy skarbowe swoje stanowisko oparły na opinii biegłych oraz niezgodności pomiędzy grafikiem służby funkcjonariuszy celnych a datą złożenia przez nich pieczęci na dokumentach TAX FREE oraz zeznaniach świadków-funkcjonariuszy celnych. Mając powyższe na względzie, jego zdaniem, postępowanie organu kontroli skarbowej i organu podatkowego II instancji, narusza wskazane na wstępie zasady (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 kwietnia 2004 r., K 24/03 OTK-A 2004/4/33) i przepisy art. 122, 187 i 191 Ordynacji podatkowej. Autor skargi podniósł także, iż biegły popełnił identyczne błędy, jak w innych sprawach rozpoznawanych przed tut. WSA. Opinia ta jako wzbudzająca zbyt wiele wątpliwości nie może być podstawą prawidłowych rozstrzygnięć organów podatkowych, tym bardziej, że została ona zakwestionowana w poprzednich wyrokach wydanych w sprawie skarżącego przez WSA w Białymstoku (I SA/Bk 10/06, I SA /Bk 11/06). Ponadto w skardze zarzucono, że wnioski dowodowe złożone przy odwołaniu mające na celu uzupełnienie sporządzonej opinii drugiego z biegłych H. T., nie zostały uwzględnione. Podkreślono, że opinia H. T. została wydana w innym postępowaniu bez udziału strony i jej pełnomocnika. Podatnik nie miał prawnych możliwości obrony swych praw w sytuacji, gdy odmówiono mu zapoznania się z dokumentami i opinią sporządzoną przez biegłą. Pełnomocnik skarżącego podniósł również, że odmowa uwzględnienia złożonych w sprawie wniosków dowodowych narusza wskazane na wstępie skargi przepisy prawa. Co do zeznań funkcjonariuszy celnych wskazano, iż w trakcie przesłuchań doręczano im tylko dokumenty "sfałszowane". Nie ma to jednak żadnego związku z dążeniem organów państwowych dojścia do prawdy obiektywnej. Konkludując, pełnomocnik skarżącego wskazał, że w sprawie niniejszej istniały wszystkie niezbędne dokumenty uprawniające do zastosowania 0% stawki podatku VAT, a towar sprzedany podróżnym wyjechał za granicę. Nadto, podczas rozprawy w dniu 14 grudnia 2007 r., pełnomocnik skarżącego podniósł dodatkowo zarzut naruszenia art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez modyfikację wytycznych wskazanych w wyroku w sprawie I SA/Bk 11/06. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w B. wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest stan faktyczny związany z ustaleniem, czy skarżący uprawniony był w oparciu o przepis art. 21d ust. 1 ustawy o VAT, do zastosowania stawki podatku 0 % od sprzedanych przez niego w 2003 r. towarów ujętych w zakwestionowanych przez organy dokumentach "Zwrot VAT dla podróżnych". Rozstrzygnięcie powyższej kwestii wymaga oceny zgromadzonego materiału dowodowego, który stał się podstawą ustaleń faktycznych dokonanych przez organy w niniejszej sprawie, z punktu widzenia jego kompletności, jak i wyczerpującego rozpatrzenia zwłaszcza w kontekście wypełnienia przez organ zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, co do dalszego postępowania, wyrażonych w wyroku z 21 marca 2006 r., w sprawie I SA/Bk 11/06. Instytucja zwrotu podatku od towarów i usług podróżnym została uregulowana szczegółowo w art. 21a - 21e cytowanej wyżej ustawy o VAT. Zgodnie z tymi uregulowaniami, zwrot podatku może być dokonany, jeżeli podróżny wywiózł zakupiony towar za granicę nie później niż w ostatnim dniu trzeciego miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonał zakupu. Wywóz towaru, powinien być potwierdzony przez graniczny urząd celny stemplem zaopatrzonym w numerator na imiennym dokumencie, wystawionym przez sprzedawcę (zawierającym w szczególności kwotę podatku zapłaconego przy sprzedaży towarów). Do dokumentu należało także dołączyć wystawiony przez sprzedawcę, paragon z kasy rejestrującej. Ponadto sprzedawca powinien posiadać przed złożeniem deklaracji podatkowej za dany miesiąc – imienny dokument "TAX FREE", wystawiony przez sprzedawcę podróżnemu, już z potwierdzeniem wywozu towarów poza państwową granicę RP, a po dniu 1 maja 2004 r. poza terytorium Wspólnoty, dokonanym przez graniczny urząd celny. We wspomnianym wyroku 21 marca 2006 r., sygn. akt I SA/Bk 11/06, Sąd wypowiadając się w sprawie zebranego materiału dowodowego w związku z kwestionowanym przez organy prawem strony do zastosowania preferencyjnej stawki VAT od sprzedanych w 2003 r. towarów, ujętych w zakwestionowanych dokumentach "Zwrot VAT dla podróżnych", dokonał także oceny prawnej przepisów, regulujących instytucję zwrotu podatku od towarów i usług podróżnym. W uzasadnieniu orzeczenia zawarł wskazania, co do dalszego postępowania w tym zakresie, które były konsekwencją przyjętej przez Sąd oceny prawnej przepisów. Wskazania Sądu, wyznaczyły kierunek, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie, by uniknąć błędów już popełnionych, np. braków w materiale dowodowym lub uchybień procesowych. W wyroku tym Sąd podkreślił, że: "rozwiązania prawne przyjęte w dacie stosowania przez skarżącego preferencyjnej stawki podatku 0 % od sprzedaży towarów, nie dawały w istocie podatnikowi faktycznej możliwości zweryfikowania przedkładanych mu przez podróżnych dokumentów TAX FREE, w tym zweryfikowania autentyczności pieczęci na tych dokumentach. Jeżeli przy zachowaniu należytej staranności autentyczność dokumentów i pieczęci nie wzbudzała podejrzeń podatnika, nie miał on innego wyjścia, jak dokonanie zwrotu podatku podróżnemu. Powyższe daje podstawę do sformułowania tezy (...), że zakwestionowanie przez organy podatkowe prawo podatnika do zastosowania preferencyjnej stawki podatku 0 % z tego tytułu, może być oparte jedynie na dowodach nie budzących jakichkolwiek wątpliwości. Wszelkie natomiast pojawiające się w sprawie wątpliwości winny być rozstrzygane na korzyść podatnika". W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia, Sąd poddał w wątpliwość przydatność opinii biegłego do jednoznacznego zakwestionowania potwierdzenia wywozu towarów poza granice RP, jak też oparcie rozstrzygnięcia m.in. na oświadczeniach funkcjonariuszy celnych, wyrażając pogląd, że dla pełnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy powinien zostać przeprowadzony dowód z przesłuchania tych funkcjonariuszy w charakterze świadka. Na mocy art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wyrażona w orzeczeniu z 21 marca 2006 r. ocena prawna warunków materialno-prawnych uprawniających do zastosowania preferencyjnej stawki podatku 0 % od sprzedanych w 2003 r. towarów, jak i wskazania, co do dalszego postępowania, wiążą Sąd orzekający w niniejszej sprawie. Ponownie przeprowadzone i uzupełnione zgodnie ze wskazaniami WSA postępowanie wykazało, że figurujące na kwestionowanych dokumentach TAX FREE odciski stempli i podpisy funkcjonariuszy celnych są fałszywe. Materiał dowodowy został uzupełniony o opinie W. S. i H. T., wydane w ramach prowadzonego postępowania karnego w sprawie [...] na podstawie ekspertyz kryminalistycznych z zakresu badań dokumentów, protokoły przesłuchania w charakterze świadka funkcjonariuszy celnych, protokół przesłuchania w charakterze świadka N. A. Kserokopie powyższej dokumentacji, udostępnionej przez Prokuraturę Rejonową [...] w B. zostały włączone przez organy skarbowe do akt postępowania prowadzonego w niniejszej sprawie (vide: postanowienia Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] stycznia 2007 r. i z [...] stycznia 2007 r. Nr [...]). Z załączonych do akt sprawy opinii wynika, iż odciski pieczęci VAT-ZWROT, POLSKA-CŁO, jak też pieczątki imienne funkcjonariuszy, widniejące na zakwestionowanych dokumentach TAX FREE, nie pochodzą od pieczęci, których wzory odcisków stanowił dla biegłych materiał porównawczy. Na uwagę zasługują również wnioski biegłych w zakresie nieautentyczności podpisów funkcjonariuszy celnych, widniejących na kwestionowanej dokumentacji TAX FREE przedłożonej do badania wraz z materiałem porównawczym w postaci wzorów pisma ręcznego i podpisów funkcjonariuszy. Ocena załączonych do sprawy opinii jest zdaniem Sądu prawidłowa i mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów, wynikającej z art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.). Wywody organu są logiczne, spójne i w przekonujący sposób uzasadnione. Konkluzje opinii wzajemnie się uzupełniają, potwierdzając, że w zakwestionowanych dokumentach TAX FREE znajdują się odciski pieczątek, które nie pochodzą od odcisków załączonych przez organ jako materiał porównawczy. Stwierdzono również nieautentyczność podpisów funkcjonariuszy celnych. W kontekście tak brzmiących wniosków z ekspertyz przedłożonych przez biegłych, bezprzedmiotowe stało się wyjaśnienie okoliczności wykonywania odcisków pieczęci. Pominięcie przez organ wyjaśnienia tych okoliczności nie stanowi naruszenia art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd w sprawie sygn. akt I SA/Bk 10/06, zobowiązał organy do rozważenia uzupełnienia materiału dowodowego, poprzez uzyskanie dodatkowej opinii biegłego, wyjaśniającej podniesione wątpliwości. Zauważenia przy tym wymaga, iż przedstawione opinie nie stanowią jedynego w sprawie dowodu, stanowiąc cześć materiału dowodowego, będącego podstawą wydania decyzji. Przesłuchani w charakterze świadka funkcjonariusze celni nie potwierdzili autentyczności podpisów widniejących na zakwestionowanych dokumentach TAX FREE. Ponadto w trakcie ponownego rozpoznawania sprawy, uzupełniono materiał dowodowy o zeznania podróżnej N. A., pozyskane w drodze pomocy prawnej od organów białoruskich, o którą wnioskowała Prokuratura Rejonowa [...]. Z zeznań tych wynika, że świadek nie nabywała żadnych towarów w firmie skarżącego i nie otrzymała tam zwrotu podatku. Świadek stwierdziła, że nie jeździła nigdy przez przejścia graniczne w Sławatyczach i Terespolu. Sąd stwierdza, że przeprowadzone w sprawie dowody (przede wszystkim opinie biegłych, zeznania podróżnych zagranicznych, zeznania funkcjonariuszy celnych, pisma z Urzędów Celnych i Izb Celnych, na które powołano się w uzasadnieniu decyzji, ewidencja Centralnego Archiwum Odprawowego), we wzajemnej ze sobą łączności, potwierdzają stanowisko organów, iż towar wyszczególniony w zakwestionowanych dokumentach TAX FREE nie został sprzedany wymienionym w nich podróżnym. Jako dowód dopuszczono wszystko co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Organ odwoławczy w postanowieniu z dnia [...] sierpnia 2007 r. przekonująco wywiódł, że wnioskowane przez stronę przeprowadzenie dowodów z opinii biegłych, dotyczy okoliczności, stwierdzonych innymi dowodami. Do akt sprawy dołączono bowiem opinie biegłych W. S. oraz H. T. Materiały zgromadzone w toku postępowania karnego zostały dołączone do akt sprawy i wykorzystane w zgodzie z art. 181 ustawy - Ordynacja podatkowa. Tak zgromadzony materiał dowodowy został właściwie oceniony. Wyciągnięto logiczne wnioski, pozwalające na stwierdzenie, że zakwestionowane dokumenty TAX FREE nie potwierdzają wywozu towarów poza granice RP. W ocenie Sądu nie doszło zatem do naruszenia art. 180, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy - Ordynacja podatkowa. Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie organy nie uchybiły również uregulowaniu art. 192 ustawy – Ordynacja podatkowa. Przepis ten konkretyzuje zasadę czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania, wyrażoną w art. 123 § 1 tejże ustawy. Należy zauważyć, że skarżący miał możliwość wypowiedzenia się, co do przeprowadzonych w sprawie dowodów. Zarówno w postępowaniu przed organem pierwszej instancji i organem odwoławczym, został zawiadomiony o prawie wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego w terminie 7-dniowym. Odmowa zapoznania się z materiałami pochodzącymi z postępowania karnego prowadzonego przez organy ścigania, znalazła swój wyraz w prawomocnym postanowieniu Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] lutego 2007 r., wydanym na podstawie art. 179 § 1 ustawy – Ordynacja podatkowa. Nie można również postawić organom zarzutu zgromadzenia materiału dowodowego niezgodnie z wytycznymi WSA w wyroku w sprawie sygn. akt I SA/Bk 11/06. W myśl art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W sprawie sygn. akt I SA/Bk 11/06, Sąd zobowiązał organy do rozważenia uzupełnienia materiału dowodowego, poprzez uzyskanie dodatkowej, wyjaśniającej podniesione przez Sąd wątpliwości, opinii biegłych. Sąd ten wyraził też pogląd o powinności przeprowadzenia dowodu z przesłuchania funkcjonariuszy celnych w charakterze świadka. Wskazania sądu administracyjnego, co do dalszego postępowania, wytyczyły zatem kierunek działania organu przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Wyżej przedstawione okoliczności wskazują, że ponownie przeprowadzone postępowanie pozwoliło rozwiać wątpliwości, które pojawiły się na tle zgromadzenia i oceny materiału dowodowego w sprawie sygn. akt I SA/Bk 11/06. Materiał dowodowy został uzupełniony o opinie biegłych, zeznania w charakterze świadka funkcjonariuszy celnych, jak też dodatkowo zeznania zagranicznej podróżnej, co pozwoliło na wszechstronną jego ocenę. Skład orzekający w sprawie podziela pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie sygn. akt I SA/Bk 312/06, iż w stanie prawnym obowiązującym w 2003 r., bez wykazania, że podatnik wiedział lub przy zachowaniu należytej staranności mógł i powinien przypuszczać, że wymieniony w tym dokumencie towar nie został faktycznie wywieziony za granicę lub też na wystawionym przez niego dokumencie TAX FREE nie znajduje się odcisk stempla urzędu celnego, nie można go pozbawiać prawa do zastosowania 0% stawki podatku. Jednak w świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie ma wątpliwości, że Spółka nie była uprawniona do zastosowania preferencyjnej stawki podatku od towarów i usług na podstawie art. 21d ustawy o VAT, albowiem zakwestionowane dokumenty TAX FREE nie potwierdzają wywozu towarów poza granice RP, o czym podatnik wiedział lub przy zachowaniu należytej staranności mógł i powinien przypuszczać. Takie wnioski, wynikają również z uzasadnienia wyroku WSA w Białymstoku z dnia 21 marca 2006 r. sygn. akt I SA/Bk 11/06, którego oceną prawną i wskazaniami związany jest ten Sąd. W tym stanie rzeczy zarzut naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego uznano za bezzasadny. Dlatego też orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.