I SA/Bk 521/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz, Sędziowie sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, sędzia WSA Andrzej Melezini (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 października 2018 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi U. w M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w sprawie określenia zobowiązania w opłacie paliwowej za miesiąc wrzesień 2014 r. oddala skargę Decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...], Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. określił firmie U. w M. z Litwy (dalej jako: "Skarżąca") wysokość zobowiązania w opłacie paliwowej za miesiąc wrzesień 2014 r. w kwocie 7.876 zł. Przesyłka została doręczona Skarżącej w dniu [...] czerwca 2017 r. Z uwagi na brak zwrotnego potwierdzenia obioru, datę doręczenia przesyłki ustalono za pośrednictwem systemu internetowego Poczty Polskiej – śledzenie przesyłek. W dniu [...] kwietnia 2018 r. Skarżąca złożyła do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B., za pośrednictwem Naczelnika US w S., sporządzony w języku litewskim wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji. Wraz wnioskiem Skarżąca złożyła odwołanie od tej decyzji. Przetłumaczony przez tłumacza przysięgłego wniosek wpłynął do organu w dniu [...] kwietnia 2018 r. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...], Dyrektor IAS w B. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Organ przytoczył treść przepisów art. 223 § 2 pkt 1 oraz art. 162 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm., dalej jako: "o.p."). Wskazał, że pierwszą przesłanką co do tego, że Skarżąca powzięła informację o wydaniu decyzji w jej sprawie było pismo z dnia [...] marca 2018 r., skierowane do Naczelnika US w S. W drodze tego pisma przedstawiciel Skarżącej zwracał się z prośbą o skuteczne doręczenie pisma z dnia [...] czerwca 2017 r., na podstawie którego została nałożona kara pieniężna w wysokości 7.876 zł, przy czym skutecznym doręczeniem według Skarżącej byłoby doręczenie pisma przetłumaczonego na język litewski. W piśmie tym Skarżąca informowała, że prowadzone są wobec niej czynności egzekucyjne wynikające z niniejszej decyzji. Jak ustalono w drodze analizy zapisów w systemie Zefir 2, dnia [...] lutego 2018 r. tytuł wykonawczy dotyczący należności przeterminowanej w wysokości 7.876 zł wynikającej z decyzji Naczelnika US w S. z [...] czerwca 2017 r., nr [...], został przyjęty przez organ egzekucyjny. Fakt ten, zdaniem organu, niewątpliwie miał wpływ na reakcję Skarżącej i wysłanie w dniu [...] marca 2018 r. pisma do Naczelnika US w S. Zdaniem Dyrektora IAS w B., co najmniej jeden z warunków formalnych przywrócenia terminu do wniesienia odwołania nie został spełniony przez Skarżącą, nie dochowano bowiem siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, liczonego od dnia ustania przyczyny niedochowania tego terminu. Z akta spraw wynika, że Skarżąca zaczęła interesować się losem wszczętego w dniu [...] kwietnia 2017 r. i doręczonego w dniu [...] kwietnia 2017 r. postępowania podatkowego dopiero po powzięciu informacji o toczącym się wobec niej postępowaniu egzekucyjnym, wynikającym z decyzji Naczelnika US w S. z dnia [...] czerwca 2017 r. Wynika to z pisma z dnia [...] marca 2018 r. skierowanego do Naczelnika US w S. W niniejszej sprawie, zdaniem organu, przyczyną niedochowania terminu nie mógł być brak wiedzy o wydaniu decyzji, ponieważ mimo powzięcia przez Skarżącą informacji o wydaniu decyzji najpóźniej w dniu [...] marca 2018 r., złożyła ona wniosek o przywrócenie terminu dopiero w dniu [...] kwietnia 2018 r. Także argumentacja Skarżącej dotycząca nieprzyjmowania decyzji niesporządzonej w języku litewskim nie może być usprawiedliwieniem dla braku winy w niedopełnieniu obowiązku dochowania terminu do wniesienia odwołania, gdyż językiem urzędowym w Rzeczypospolitej Polskiej jest język polski. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wywiodła Skarżąca, zaskarżając postanowienie w całości i zarzucając mu naruszenie art. 162 § 1 i § 2 o.p., przez niewłaściwe uznanie, że podmiot skarżący w trakcie toczącego się z jego udziałem postępowania nie uprawdopodobnił, że – ewentualne- uchybienie do wniesienia odwołania od decyzji nastąpiło bez jego winy. Pełnomocnik wskazał, że zdaniem Skarżącej decyzja Naczelnika US w S. z dnia [...] czerwca 2017 r. nie została jej skutecznie doręczona. System śledzenia przesyłek Poczty Polskiej jest zdaniem pełnomocnika mylny i niemiarodajny w kwestii uznania przesyłki za doręczoną. Skarżąca nie widziała o wydanej wobec niej decyzji i tak naprawdę powzięła informację o tym na zupełnie innym etapie przedmiotowej sprawy. Skarżąca wskazała, dlaczego wystąpiła z tego rodzaju inicjatywą i stosownie to uargumentowała. Mając na uwadze powyższe, pełnomocnik Skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i o zasądzenie kosztów postępowania na jej rzecz. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez m.in. kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem wydawanych przez nią decyzji, postanowień bądź innych aktów. Na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., dalej jako: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Istotą sporu w przedmiotowej sprawie jest kwestia, czy Skarżąca uprawdopodobniła, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez jego winy. Sąd uznał za zasadne stanowisko Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. w kwestii odmowy przywrócenia terminu. W myśl art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej (Dz. U. z 2017 r. poz. 201 z późn. zm., dalej jako: "o.p.") dla przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności niezbędne jest łączne spełnienie następujących warunków: (1) uprawdopodobnienie przez stronę braku winy w uchybieniu terminu, (2) złożenie wniosku o przywrócenie terminu, (3) dochowanie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu oraz (4) dopełnienie czynności, dla której był ustanowiony przywrócony termin. Stosownie do przywoływanego przepisu prawa w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. W sądownictwie administracyjnym wyrażany jest pogląd, zgodnie z którym przepisy art. 162 § 1 i 2 o.p. określają ustawowe przesłanki przywrócenia terminu, które muszą wystąpić łącznie, aby wniosek mógł zostać uwzględniony. Warunkiem przywrócenia terminu na podstawie art. 162 § 1 o.p. jest uprawdopodobnienie zdarzeń, które były przeszkodą do złożenia pisma w terminie. (por. wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2018 r. sygn. akt IIFSK 1046/16). Nie zmienia to jednak faktu, że obowiązek wykazania okoliczności w tym zakresie spoczywa na stronie (por. wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2013 r., sygn. akt II FSK 178/12). Wykazane okoliczności faktyczne stanowiące podstawę przywrócenia terminu podlegają ocenie organu, który jednak nie ma obowiązku poszukiwania dowodów wskazujących na możliwość braku winy strony w uchybieniu terminu. Uprawdopodobnienie okoliczności uzasadniających przywrócenie terminu nie może ograniczać się jedynie do niczym niepopartych, samych twierdzeń strony. Dokonując oceny zawinienia strony w uchybieniu terminowi należy wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności faktyczne sprawy i ocenić winę strony według obiektywnych mierników jej staranności. W konsekwencji brak winy w uchybieniu terminu należy oceniać w kategoriach zachowania reguł starannego działania, jakiego można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Tym samym o braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w sytuacji stwierdzenia, że dopełnienie takiego obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, a więc wystąpienia okoliczności nagłych nieprzewidywalnych, których człowiek dbający należycie o swoje interesy nie mógł przewidzieć i im zapobiec, nawet przy użyciu największego wdanych warunkach wysiłku. Przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (por. wyrok NSA z dnia 12 lipca 2017 r., sygn. akt II GSK 3163/15). Rację ma organ wskazując, że dwie przesłanki z czterech, niezbędne do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania zostały przez stronę spełnione. Złożony został wniosek o przywrócenie terminu a wraz z nim zostało złożone odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego nr [...]. Należy też się zgodzić ze stanowiskiem organu, że w realiach niniejszej sprawy pozostałe dwa warunki nie zostały spełnione. Zgodnie z art. 223 § 2 pkt 1 o.p., odwołanie od decyzji wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. W myśl art. 162 § 1 o.p., w razie niedotrzymania terminu do wniesienia odwołania można przywrócić termin na wniosek strony, jeżeli uprawdopodobni ona, że spóźnienie nastąpiło bez jej winy. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania składa się do organu odwoławczego w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi wraz z odwołaniem od decyzji (art. 162 § 2 o.p.). Z akt sprawy wynika, że strona powzięła informację o wydaniu decyzji (poz. 13-15 akt administracyjnych) w jej sprawie, o czym świadczy po pierwsze wydruk z systemu internetowego Poczty Polskiej – śledzenie przesyłek z którego wynika, że przesyłka zawierająca decyzję nr [...] została doręczona w dniu [...].06.2017 r. (poz. 15-16 akt administracyjnych), na który to dowód nie przedstawiono, żadnego kontrdowodu, czy też reklamacji w tym zakresie, a po drugie pismo z dnia [...].03.2018 r. (poz. 30-31 akt administracyjnych), czyli niemal dziewięć miesięcy po wydaniu decyzji skierowane do Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. Przedstawiciel firmy U. w niniejszym piśmie zwraca się z prośbą o skuteczne doręczenie pisma z dnia [...] czerwca 2017 r., na podstawie którego została nałożona kara pieniężna w kwocie 7 876 zł. Skutecznym doręczeniem w rozumieniu strony postępowania jest doręczenie pisma przetłumaczonego na język litewski. W dalszej części pisma, strona postępowania informuje, że wobec niej prowadzone są czynności egzekucyjne wynikające z niniejszej decyzji. Organ dokonał dodatkowo ustaleń w systemie Zefir 2 (Zintegrowany System Poboru Należności i Rozrachunków z UE i Budżetem), z których wynika, że w dniu [...].02.2018 r. tytuł wykonawczy dotyczący należności przeterminowanej w wysokości 7 876 zł wynikającej z decyzji nr [...] został przyjęty przez organ egzekucyjny. Fakt ten niewątpliwie miał wpływ na reakcję Skarżącej i wysłanie w dniu [...].03.2018 r. pisma do Naczelnika Urzędu Skarbowego z prośbą o przekazanie decyzji. Z powyższego wynika, że Skarżąca była świadoma wydania decyzji w sprawie określenia zobowiązania w opłacie paliwowej w dniu [...].03.2018 r. Zatem termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania upłynął najpóźniej w dniu [...].03.2018 r. Sąd tym samym w pełni podzielił argumentacje organów, że Skarżąca składając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania nie podnosiła faktu, że decyzja nie została doręczona. Bardzo wyraźnie jednak argumentowała, że decyzja nie została przez firmę zrozumiana, gdyż sporządzona jest w języku obcym dla strony. Wskazuje to jednoznacznie na fakt, że Skarżąca decyzję odebrała. W całym wniosku o przywrócenie terminu Skarżąca, nie wskazała w jakim dniu nastąpiło odebranie decyzji lub powzięcie informacji o wydaniu decyzji i dlaczego nie dochowała 14 dniowego terminu do złożenia odwołania. Mając powyższe na uwadze, skoro Skarżąca nie kwestionuje terminu odbioru przesyłki, termin doręczenia decyzji ustalony przez organ podatkowy należy uznać za wiarygodny. Tym samym należy stwierdzić, że Skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w spóźnieniu złożenia odwołania. Brak zrozumienia treści decyzji nie jest przyczyną obiektywną, nagłą i niezależną od podatnika, uniemożliwiającą złożenie odwołania. Ponadto przyczyna wskazana przez stronę, która uniemożliwiła jej złożenie odwołania (brak znajomości języka polskiego) istniała od dnia doręczenia decyzji i nie ustała aż do dnia złożenia odwołania wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Zatem nie była to przyczyna uniemożliwiająca wykonanie obowiązku dotrzymania terminu do wniesienia odwołania. Organ zasadnie wskazuje, że zgodnie z treścią art. 27 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej językiem urzędowym w Rzeczypospolitej Polskiej jest język polski. W myśl art. 4 ustawy z dnia 07.10.1999 r. o języku polskim (t.j. Dz. U. z 2011, nr 43, poz. 224 ze zm.), język polski jest językiem urzędowym m.in.: konstytucyjnych organów państwa, organów jednostek samorządu terytorialnego i podległych im instytucji w zakresie, w jakim wykonują zadania publiczne. Podmioty wykonujące zadania publiczne na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stosownie do art. 5 ust. 1 ustawy o języku polskim dokonują wszelkich czynności urzędowych oraz składają oświadczenia woli w języku polskim, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. W związku z powyższym nie może stanowić usprawiedliwienia dla nie złożenia w terminie odwołania, fakt że decyzja wydana przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. skierowana do podatnika, została sporządzona w języku polskim. Reasumując, wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania nie wskazywał przesłanek do oceny braku winy w spóźnieniu wniesienia odwołania i został złożony z poważnym naruszeniem 7-dniowego terminu, o którym mowa w art. 162 § 2 o.p. W tym stanie rzeczy, uznając za chybione zarzuty skargi i stwierdzając brak innych naruszeń prawa warunkujących uchylenie zaskarżonego postanowienia, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.).