I SA/Bk 534/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Melezini, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz (spr.), sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 4 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia powstania długu celnego w odniesieniu do towaru nieunijnego w postaci oleju napędowego wprowadzonego na obszar celny Unii oddala skargę W dniu [...] lutego 2019 r. J. S. (dalej powoływany również jako skarżący, strona) przekraczając na wjeździe przejście graniczne w P. dokonał ustnego zgłoszenia celnego do procedury dopuszczenia do obrotu ze zwolnieniem z należności celnych przywozowych paliwa w postaci 80 litrów oleju napędowego znajdującego się w zbiorniku samochodu marki V. o nr rej. [...] oraz 10 litrów paliwa w kanistrze. W związku z przeprowadzoną weryfikacją powyższego zgłoszenia celnego w trybie art. 188 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz.UE.L. z 2013 r., poz. 269.1, dalej: UKC), funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej powzięli wątpliwości co do zasadności udzielenia zwolnienia paliwa z należności przywozowych. W dniu [...] lutego 2019 r. J. S. złożył w Oddziale Celnym w P. wyjaśnienia, w których stwierdził, że na Białoruś wyjeżdża w celach turystycznych, a przywożone paliwo zużywa na własny użytek. Po przeanalizowaniu elektronicznego systemu odpraw celnych organ celny ustalił, że w okresie od dnia 19 stycznia 2019 r. do dnia 13 lutego 2019 r. J. S. złożył 9 ustnych zgłoszeń celnych deklarując przywóz w pojeździe marki V. o nr rej. oleju napędowego od 75 do 90 litrów (w łącznej ilości 722 litrów). Wwożone w baku przedmiotowego pojazdu paliwo korzystało każdorazowo ze zwolnienia z należności przywozowych. W związku z powyższym, organ celny wezwał ww. osobę do udzielenia wyjaśnień dotyczących celu podróży, sposobu wykorzystania przywożonego paliwa oraz wskazania ceny zakupu paliwa na Białorusi. W odpowiedzi na wezwanie J. S. wskazał, że w okresie od dnia 19 stycznia 2019 r. do dnia 13 marca 2019 r. jeździł do miejscowości W. na Białorusi w celu turystycznym oraz spotkania ze znajomymi. Wyjaśnił, że zakupu paliwa dokonywał na stacjach benzynowych i za litr oleju płacił niespełna 3 zł. Paliwo było wykorzystywane w samochodzie osobowym na wyjazdy do lekarza, Narodowego Funduszu Zdrowia oraz do B. i W. w celu odwiedzin dzieci. W toku prowadzonego postępowania organ ustalił również, na podstawie dostępnych baz elektronicznych, że podróże J. S., włączając przebywanie na przejściu granicznym (w tym kontrole paszportowe i celne) po stronie białoruskiej i polskiej, były bardzo krótkie i w większości przejazdów nie przekraczały 2 godzin (8 na 9 przejazdów). W jednym przypadku pobyt na Białorusi trwał 3 godziny i 37 minut. Realizując obowiązek określony w art. 22 ust. 6 UKC, organ celny poinformował stronę o zamiarze wydania decyzji niekorzystnej oraz o przysługującym prawie do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Zdaniem organu w przedmiotowej sprawie przywóz paliwa w okresie od dnia 19 stycznia 2019 r. do dnia 13 marca 2019 r. nie miał charakteru okazjonalnego, a zatem nie zostały spełnione warunki do zwolnienia z należności przywozowych paliwa przywożonego przez J. S. w ww. pojeździe. Po zakończeniu postępowania celnego Naczelnik P. Urzędu Celno-Skarbowego w B. decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. stwierdził, że w stosunku do 722 litrów oleju napędowego powstał z mocy prawa na podstawie art. 79 ust. 1 lit. c UKC dług celny w przywozie. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ wyjaśnił, że w toku przeprowadzonego postępowania zbadał oba warunki udzielonego zwolnienia paliwa z należności przywozowych, tj. wykorzystanie go na potrzeby własne podróżnego oraz okazjonalność przywozu. Ocena, czy przywóz ma charakter niehandlowy została dokonana z uwzględnieniem zwłaszcza ilości i charakteru przywozu, jego częstotliwości oraz rzeczywistych potrzeb podróżnego i możliwości zużycia paliwa w przedmiotowym pojeździe. W powyższej decyzji stwierdzono, że aktywność podróżnego w zakresie przywozu na obszar celny Unii paliwa narusza definicję "towarów pozbawionych charakteru handlowego", których obejmowanie procedurą celną powinno mieć charakter sporadyczny. Poczynione w sprawie ustalenia nie potwierdziły turystycznego i towarzyskiego charakteru wyjazdów na Białoruś. Powyższe skutkowało odmową udzielenia zwolnienia z cła w odniesieniu do oleju napędowego w ilości 722 litrów oraz w konsekwencji powstaniem długu celnego na podstawie art. 79 ust. 1 lit. c UKC. Pismem z dnia [...] czerwca 2019 r. J. S. złożył odwołanie. Zarzucił w nim błędne przyjęcie, że olej napędowy przewożony w baku był towarem o charakterze handlowym, podczas gdy w rzeczywistości był to towar o charakterze niehandlowym, przeznaczony na potrzeby osobiste. Przyjęte ilości oleju napędowego 75-90 litrów nie mogły być przeznaczone na handel z tej przyczyny, iż samochód był wykorzystywany do celów osobistych, takich jak odwiedziny rodziny, wyjazdy turystyczne, zakupy, wyjazdy do lekarza, każde inne potrzeby dnia codziennego. Podniósł również, że prowadzi gospodarstwo rolne o powierzchni 30 ha i przewożony olej napędowy wykorzystywał też jako paliwo do trzech posiadanych ciągników. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. o nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. (dalej: DIAS) utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, że wyjaśnienia strony zawarte w pismach kierowanych do organu prowadzącego postępowanie, uzasadniające jej zdaniem, konieczność częstego przekraczania granicy, w kontekście poczynionych przez organ ustaleń, należy uznać za niewiarygodne. Nie sposób bowiem, zdaniem DIAS, ocenić jako wiarygodne wyjaśnienia, że wyjazdy podróżnego na Białoruś związane były z odwiedzinami znajomych jeśli odbywały się z częstotliwością średnio co 3 dni i trwały łącznie z czasem niezbędnym na dojazd i powrót, odprawy celne i paszportowe po stronie białoruskiej oraz czas oczekiwania w kolejce na odprawę celną i paszportową około 2 godzin. Ponadto twierdzenia strony dotyczące celu wyjazdów na Białoruś nie zostały potwierdzone żadnymi dowodami. Dowody zebrane w sprawie wskazują natomiast na fakt, iż każdorazowo przejazdowi towarzyszył zakup znacznej ilości paliwa. Częstotliwość wyjazdów na Białoruś oraz nieuwiarygodnienie przyczyn tych podróży, a także krótkie pobyty za granicą wskazują, w ocenie organu odwoławczego, że strona postępowania nie dokonywała zakupu paliwa "przy okazji pobytu" na terytorium Białorusi, ale udawała się tam tylko po to, aby je nabyć. Istotne jest przy tym to, że ilość importowanego paliwa znacznie przekraczała potrzeby strony postępowania związane z przemieszczaniem się przedmiotowym samochodem. Wprowadzona w okresie od dnia 19 stycznia 2019 r. do dnia 13 lutego 2019 r. ilość 722 litrów oleju napędowego przy założeniu średniego zużycia 8 litrów na 100 km (zgonie z deklaracją strony złożoną do protokołu z kontroli z dnia [...] lutego 2019 r.) pozwała na przejechanie 9.025 km. Z danych dokumentu wygenerowanego elektronicznie ze strony www.historiapoiazdu.gov.pl. Wynika natomiast, że roczny przebieg tego samochodu pomiędzy kolejnymi badaniami technicznymi w okresie od dnia 4 kwietnia 2018 r. do dnia 3 kwietnia 2019 r. wynosił 10.775 km. Zatem mało prawdopodobne jest, w ocenie DIAS, aby J. S. wykorzystał na potrzeby związane z przemieszczaniem się przedmiotowym samochodem paliwo przywiezione w przeciągu miesiąca ze zwolnieniem z należności przywozowych skoro ilość ta pozwalała na przejechanie takiego dystansu jak roczny przebieg. Zdaniem DIAS, zasadnie zatem uznał organ pierwszej instancji, że w niniejszej sprawie nie zostały spełnione warunki do zwolnienia od cła, określone w art. 41 UKC, a skonkretyzowane w art. 56 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2018 r., poz. 2174, dalej: u.p.t.u., ustawa o VAT). Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem J. S. wywiódł skargę do tut. sądu wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji zarzucił niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, jak też błędną ocenę stanu faktycznego. W uzasadnieniu podniósł, że na przejściach granicznych brak jest rzetelnej informacji odnośnie limitów przewozu paliwa przez granicę. Taki mało transparentny stan rzeczy pozwala funkcjonariuszom państwowym na swobodną interpretację, co skutkuje niejednolitą praktyką organów państwowych polegającą na karaniu tylko niektórych osób. Skarżący zarzucił również niedokładność i brak staranności w sporządzeniu decyzji, bowiem na stronie 6 wskazana została inna osoba. Podniósł, że zaskarżona decyzja odnosi się do całości przywiezionego paliwa, a nie ewentualnych nadwyżek, o ile takie nastąpiły - z uwagi bowiem na brak informacji trudno jest bowiem określić jaka ilość mieściła się w normie. W zaskarżonej decyzji brak jest, w ocenie strony, rozgraniczenia co można było przewozić bezcłowo, a za co należy ewentualnie uiścić opłatę. Skarżący podkreślił, że przywożone paliwo było wykorzystywane wyłącznie na potrzeby przejazdu samochodem własnym, jak też na potrzeby pojazdów i maszyn rolniczych znajdujących się na stanie gospodarstwa. Podniósł, że zaskarżona decyzja nie wskazuje dowodów na zbywanie importowanego paliwa w celach zarobkowych. Powyższe okoliczności uzasadniają, zdaniem skarżącego, konieczność weryfikacji decyzji administracyjnych w przedmiotowym postępowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2019, poz. 2167, dalej: p.u.s.a.), sąd administracyjny przeprowadza kontrolę pod względem zgodności z prawem aktów wydawanych przez organy administracji publicznej. Z przepisu art. 1 p.u.s.a. wynika, że sądowoadministracyjna kontrola administracji publicznej zawsze powinna uwzględniać trzy aspekty, a mianowicie: 1) ocenę zgodności rozstrzygnięcia z prawem materialnym; b) ocenę dochowania wymaganej procedury; c) ocenę respektowania reguł kompetencji. Kontrola ta polega więc na wszechstronnym zbadaniu stanu faktycznego i prawnego sprawy, a sąd powinien poddać szczególnie gruntownej ocenie i analizie te wszystkie aspekty sprawy, w odniesieniu do których istnieją wątpliwości, a ustalenia organów są odmienne od wniosków i twierdzeń strony. Należy również dodać, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. 2019 poz. 2325, dalej: p.p.s.a.). Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji według wyżej wymienionych kryteriów sąd doszedł do wniosku, że skarga jest bezzasadna. Zasadniczym przedmiotem sporu było to, czy w okresie od dnia 19 stycznia 2019 r. do dnia 13 lutego 2019 r. (9 wyjazdów na Białoruś wykonywanych zazwyczaj co 3 dni) skarżący dokonał zwykłego importu paliwa z Białorusi, czy też dokonał niehandlowego przywozu o charakterze okazjonalnym, korzystającego ze zwolnień celnych i podatkowych. Paliwo przywiezione w ramach importu podlega bowiem procedurze celnej i podatkowej, gdyż taki import paliwa, na terytorium Wspólnoty, nie korzysta ze zwolnienia z należności celnych i podatkowych. W drugim przypadku, przywiezione w bagażu osobistym paliwo, podlega zwolnieniu warunkowemu. Zwolnieniu z należności celnych przywozowych, zgodnie z art. 41 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1186/2009 z dnia 16 listopada 2009 r. ustanawiające wspólnotowy system zwolnień celnych (Dz. U. UE. L. z 2009 r., poz. 324.23, dalej: rozporządzenie 1186/2009), podlegają towary znajdujące się w bagażu osobistym podróżnych przyjeżdżających z państw trzecich, jeżeli przywożone towary są zwolnione z podatku od wartości dodanej (VAT) na mocy przepisów prawa krajowego, przyjętych zgodnie z przepisami dyrektywy Rady 2007/74/WE z dnia 20 grudnia 2007 r. w sprawie zwolnienia towarów przywożonych przez osoby podróżujące z państw trzecich z podatku od wartości dodanej i akcyzy (Dz. U. UE. L. z 2007 r., poz. 346.6, dalej: Dyrektywa). Zgodnie natomiast z art. 110 rozporządzenia 1186/2009 paliwo zwolnione z należności celnych przywozowych nie może być wykorzystywane w pojazdach innych niż te, w których zostało przywiezione, ani nie może zostać usunięte z tych pojazdów. Nie może też zostać odpłatnie lub nieodpłatnie zbyte przez osobę korzystającą ze zwolnienia. Państwa członkowskie zwalniają z podatku VAT i akcyzy, w przypadku dowolnego pojazdu silnikowego, paliwo znajdujące się w standardowym zbiorniku paliwa oraz ilość paliwa nieprzekraczającą 10 litrów w przenośnym kanistrze (art. 11 Dyrektywy). Do celów stosowania zwolnień za przywóz, który nie ma charakteru handlowego, uważa się przywóz, który spełnia następujące warunki: a) odbywa się okazjonalnie; b) obejmuje wyłącznie towary na własny użytek podróżnych lub ich rodzin lub towary przeznaczone na prezenty. Charakter lub ilość tych towarów nie może wskazywać na przywóz w celach handlowych (art. 6 powołanej Dyrektywy). Stosownie do treści art. 56 ust. 1 ustawy o VAT zwalnia się od podatku import towarów przywożonych w bagażu osobistym podróżnego przybywającego z terytorium państwa trzeciego na terytorium kraju, jeżeli ilość i rodzaj tych towarów wskazuje na przywóz o charakterze niehandlowym, a wartość tych towarów nie przekracza kwoty wyrażonej w złotych odpowiadającej równowartości 300 euro. Według art. 56 ust. 5 ustawy o VAT bagaż osobisty obejmuje paliwo znajdujące się w standardowym zbiorniku dowolnego pojazdu silnikowego oraz paliwo znajdujące się w przenośnym kanistrze, którego ilość nie przekracza 10 litrów, z zastrzeżeniem art. 77. Zgodnie zaś z treścią art. 77 ust. 1 ustawy o VAT zwalnia się od podatku import: paliwa przewożonego w standardowych zbiornikach. Towary, o których mowa w ust. 1, są zwolnione od podatku, jeżeli są wykorzystywane wyłącznie przez środek transportu, w którym zostały przywiezione. Towary te nie mogą zostać usunięte z tego środka transportu ani być składowane, chyba że jest to konieczne w przypadku jego naprawy, oraz nie mogą zostać odpłatnie lub nieodpłatnie odstąpione przez osobę korzystającą ze zwolnienia. W przypadku naruszenia warunków, o których mowa w ust. 3, wysokość podatku określa się według stanu i wartości celnej towaru w dniu naruszenia tych warunków oraz według stawek obowiązujących w tym dniu (art. 77 ust. 3 i 4 powołanej ustawy). W przedmiotowej sprawie, powracając z wyprawy na Białoruś, skarżący złożył 9 ustnych zgłoszeń celnych deklarując przywóz, w pojeździe marki V. o nr rej., oleju napędowego w ilości od 75 do 90 litrów (w łącznej ilości 722 litrów). Podróże za granicę odbywały się regularnie, w kontrolowanym okresie 9 razy, zazwyczaj co 3 dni. Z uzyskanego z Izby Administracji Skarbowej w B. Rejestru Dokumentów "ZWROT VAT DLA PODRÓŻNYCH" - ZAOiL wynika, że w kontrolowanym okresie skarżący przekraczał granice polsko-białoruską aż dziewięciokrotnie, za każdym razem przez przejście graniczne w P.: w dniu [...] stycznia wyjechał za granicę o godzinie 9:15, natomiast wrócił do kraju o godzinie 11.11; w dniu [...] stycznia wyjechał o godzinie 9:20, zaś wrócił o godzinie 11.20; w dniu [...] stycznia wyjechał o godzinie 9:49, a wrócił o godzinie 11:27; w dniu [...] stycznia wyjechał za granicę o godzinie 10:34, a wrócił o godzinie 11:57; w dniu [...] stycznia wyjechał o godzinie 10:40, zaś wrócił o godzinie 12:13; w dniu [...] lutego wyjechał o godzinie 8:31, zaś wrócił o godzinie 9:54; w dniu [...] lutego wyjechał o godzinie 9:13, natomiast wrócił do kraju o godzinie 10:39; w dniu [...] lutego wyjechał o godzinie 9:38, zaś wrócił o godzinie 11:28; natomiast w dniu [...] lutego skarżący wyjechał o godzinie 10:16 a wrócił o godzinie 13:53 (k. 18 akt administracyjnych). Z dokumentów udostępnionych przez Oddział Celny w P. dotyczących godzin przekraczania granicy na kierunku wwozowym wynika, że skarżący w kontrolowanym okresie 9 razy wwoził na terytorium kraju olej napędowy w ilości – kolejno – 87, 80, 76, 75, 79, 77, 80, 78 oraz 90 litrów – w łącznej ilości 722 litrów (k. 1 akt administracyjnych), tj. wracając z każdej wyprawy na Białoruś. We wskazanych wyżej datach wyjazdów skarżący przebywał na Białorusi bardzo krótko – w ośmiu przypadkach czas podróży od odprawy wywozowej z Polski do odprawy przywozowej do Polski nie przekroczył 2 godzin, a jedynie czas jednej wyprawy przekroczył 3 godziny, co czyni wyjaśnienia skarżącego, jakoby odwiedzał tam znajomych, mało wiarygodnymi. Wyjazdy odbywały się w godzinach porannych, o stałych godzinach - poczynając od godziny 8:31 do godziny 10:40. Trudno uznać, aby wynikający z ewidencji przejazdów, czas pozostawania skarżącego na Białorusi, był wystarczający na załatwienie deklarowanych przez niego spraw - wizyta u znajomych trwa zazwyczaj dłużej niż czas, przez jaki skarżący przebywał na Białorusi. Jednakże czas ten idealnie wpisuje się w schemat ustalony przez organy, że wizyty na Białoruś miały na celu zatankowanie paliwa. Skarżący w toku postępowania podał, że jest rencistą oraz właścicielem pojazdu marki V., w którym wwoził na terytorium kraju olej napędowy, za który płacił kartą, 2,80 zł za litr (strona podawała również cenę "niespełna 3 zł"). Nie są mu znane zasady okazjonalności przywozu paliwa. Na Białoruś w kontrolowanym okresie wyjeżdżał w celach turystycznych oraz spotkania się ze znajomymi. Odwiedzał miejscowość W. Zakupiony olej napędowy był wykorzystywany w samochodzie osobowym, którym skarżący jeździł między innymi do lekarza, do Narodowego Funduszu Zdrowia, odwiedzał dzieci mieszkające w B. i W., robił zakupy oraz wykonywał inne czynności dnia codziennego. Ponadto strona w toku postępowania wskazywała, że na przejściu granicznym nie ma informacji odnośnie tego, jaka ilość paliwa podlega zwolnieniu z należności celnych (mimo podanych informacji dotyczących alkoholu i papierosów). Pomimo pytań, również funkcjonariusze Urzędu Celnego nie chcieli udzielić skarżącemu takich informacji. W ocenie skarżącego powyższe okoliczności uzasadniają duże zużycie palia oraz zakup go przy okazji zagranicznych wyjazdów (protokół przesłuchania strony z dnia [...] lutego 2019 r., k. 5; wyjaśnienia strony z dnia [...] lutego 2019 r., k. 17, wyjaśnienia strony z dnia [...] marca 2019 r., k. 22 akt administracyjnych). Zdaniem skarżącego, w przypadku wwozu paliwa na terytorium kraju w ilości 75-90 litrów, nie można mówić o handlowym charakterze tego towaru. W treści odwołania od decyzji organu pierwszej instancji wskazał, że wspólnie z żoną prowadzi gospodarstwo rolne o powierzchni 30 ha i przywożony olej napędowy służy mu również do napędzania trzech posiadanych ciągników oraz posiadanych maszyn rolniczych. W jego ocenie wniosek, jakoby przywóz paliwa w kontrolowanym okresie miał charakter handlowy, stanowi nadinterpretację okoliczności stanu faktycznego i nie znajduje uzasadnienia w zgromadzonym materiale dowodowym. Ponadto, zdaniem skarżącego, nie ma jakiejkolwiek poszlaki wskazującej, że olej napędowy był przywożony w celu handlowym, a każdorazowo był zużywany przez pojazdy wchodzące w skład majątku skarżącego i jego małżonki, tj. auta osobowe i maszyny rolnicze (odwołanie z dnia [...] czerwca 2019 r., k. 36; pismo z dnia [...] lipca 2019 r., k.43 akt administracyjnych). Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie, nie można było jednak dać wiary argumentom prezentowanym w toku całego postępowania przez skarżącego. Wskazać w tym miejscu należy, że w celu potwierdzenia wiarygodności tak dużego zapotrzebowania na paliwo przez J. S., Naczelnik P. Urzędu Celno-Skarbowego w B., jako dowód w sprawie dopuścił wydruk dokumentu wygenerowanego elektronicznie ze strony [...] w dniu [...] maja 2019 r. Z analizy tego dokumentu wynika, że samochód osobowy marki V. w dniu [...] kwietnia 2018 r. był poddany badaniu technicznemu, podczas którego stwierdzono, że pojazd ten na dzień badania miał przebieg 193.727 km. Jak wynika natomiast z protokołu nr [...] sporządzonego w Oddziale Celnym w P. - przebieg na dzień 13 lutego 2019 r. wynosił 202.933 km. Z powyższego wynika, że przedmiotowy pojazd w ciągu niespełna roku pokonał 9.206 km, co daje w przybliżeniu 921 km miesięcznie. Skarżący podpisał ww. protokół akceptując przy tym zawarte w nim dane. Porównując zatem stan licznika z dnia 4 kwietnia 2018 r. ze stanem z dnia 13 lutego 2019 r. można wywnioskować, że skarżący, w ciągu 10 miesięcy, przebył 9.206 km, co daje, przy deklarowanym średnim spalaniu 8 litrów na 100 km, zużycie paliwa w okolicach 722,1 litra. Biorąc pod uwagę przywóz w kontrolowanym okresie 722 litrów paliwa, dawałoby to możliwość pokonania w kontrolowanym okresie 26 dni aż 9.025 km, co stanowi wartość niemalże równą ze zużyciem paliwa w przedmiotowym samochodzie osobowym w ciągu poprzednich 10 miesięcy. Nie można zatem uznać, że skarżący pokonał tyle kilometrów jeżdżąc m.in. do lekarza, do Narodowego Funduszu Zdrowia, odwiedzając dzieci mieszkające w B. i W., robiąc zakupy czy też wykonując inne czynności dnia codziennego. Ponadto z danych zawartych na stronie [...] wynika, że roczny przebieg przedmiotowego pojazdu pomiędzy kolejnymi badaniami technicznymi (od dnia 4 kwietnia 2018 r. do dnia 3 kwietnia 2019 r.) wyniósł 10.775 km. Biorąc pod uwagę, że od dnia 4 kwietnia 2018 r. do dnia 13 lutego 2019 r. samochód ten pokonał 9.026 km niemożliwe jest deklarowane przez skarżącego wykorzystanie w okresie od dnia 19 stycznia 2019 r. do dnia 13 lutego 2019 r. 722 litrów paliwa pozwalających na przejechanie 9.025 km, bowiem z powyższych danych wynika, że samochód skarżącego pokonał w kontrolowanym okresie 1.749 km (10.775-9.026=1.749). W toku postępowania skarżący wskazywał, że przywożony olej napędowy był wykorzystywany również jako paliwo do trzech posiadanych ciągników oraz pojazdów wchodzących w skład gospodarstwa, co dodatkowo przeczy tezie prezentowanej przez skarżącego, że paliwo nie było celem wyjazdów na Białoruś, a jedynie przywoził je przy okazji podróży turystycznych i odwiedzin u znajomych, a potwierdza ustalenia poczynione przez organy celne, że skarżący udawał się za granicę celem nabycia oleju napędowego na potrzeby wszystkich posiadanych pojazdów i maszyn rolniczych oraz że przedmiotowe paliwo zostało usunięte z baku pojazdu, w którym wjechało na terytorium Wspólnoty. Podkreślenia również wymaga, że odległość od przejścia granicznego w P. do miejscowości W. wynosi 13 km. Zauważyć należy, że jak wynika z opisanej powyżej, szczegółowej analizy godzin wyjazdów za granicę i wjazdów z powrotem do kraju – w kontrolowanym okresie skarżący zaledwie 1 raz przebywał na Białorusi przez czas dłuższy niż trzy godziny. W pozostałych wypadkach czas podróży nie przekroczył dwóch godzin. Pokonanie wskazywanych odległości, jakie dzielą odwiedzaną przez stronę miejscowość, z przejściem granicznym w P., przeczy jego twierdzeniom o turystycznym celu podróży oraz odwiedzinach u znajomych – wątpliwym jest w ocenie sądu, aby czas niespełna dwóch godzin był wystarczający na wizytę u znajomych, wypoczynek, zwiedzanie czy też zrobienie zakupów (deklarowany cel turystyczny) oraz zatankowanie oleju napędowego. Z dokumentów zgromadzonych w przedmiotowej sprawie wynika natomiast, że skarżący każdorazowo deklarował zakup znacznej ilości paliwa. Z powyższego można zatem wysnuć wniosek, że to właśnie zatankowanie oleju napędowego było głównym celem podróży skarżącego. Bardzo krótki, zaledwie w jednym przypadku przekraczający 2 godziny, czas wizyt na Białorusi w sposób oczywisty przeczy wyjaśnieniom skarżącego o odwiedzinach u znajomych oraz turystycznych celach tych wyjazdów, zaś potwierdza wnioski, do jakich doszły organy - tak krótkie wyjazdy byłoby możliwe i racjonalne jedynie w wypadku, w którym skarżący udawał się na Białoruś tylko po to, aby zatankować tam tańsze niż w kraju paliwo i zaraz potem wracać z powrotem do Polski (najkrótszy pobyt strony na Białorusi trwał zaledwie 83 minuty). Z przedstawionej prezentacji przepisów prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego wynika, że importowane z Białorusi paliwo zostało przywiezione w standardowym zbiorniku pojazdu silnikowego – samochodu osobowego V., którym podróżował skarżący. Paliwo w ilości 722 litrów oleju napędowego przywiezione w ww. pojeździe w okresie od dnia 19 stycznia 2019 r. do dnia 13 lutego 2019 r. zostało zwolnione z należności celnych przywozowych. Z danych, udostępnionych przez Oddział Celny w P. wynika, że w trakcie kontroli skarżący deklarował każdorazowo przywóz 75-90 litrów oleju napędowego w oraz wskazywał średnie zużycie paliwa 8 litrów na 100 km. Przywożone paliwo zostało zakwalifikowane jako bagaż osobisty W przedmiotowej sprawie zostały zgromadzone liczne dokumenty, szczegółowo opisane powyżej, pozwalające na ustalenie, czy paliwo zostało wykorzystywane w tym pojeździe, w którym zostało przywiezione oraz umożliwiające kontrolę obrotu paliwem. Z dokumentów tych jednoznacznie wynika, że paliwo zostało usunięte z pojazdu, w którym wjechało na teren UE, bowiem niemożliwym jest, aby zostało przez ten pojazd wykorzystane na własny użytek. Dokumenty te dały podstawy do ustalenia, że paliwo w ilości 722 litrów nie mogło zostać przez ten pojazd wykorzystane, a w rzeczywistości zostało wykorzystywane w celach handlowych. Możliwość częstego przekraczania granicy w ramach tzw. "małego ruchu granicznego" wynika z przepisów rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1931/2006 z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiające przepisy dotyczące małego ruchu granicznego na zewnętrznych granicach lądowych państw członkowskich i zmieniające postanowienia Konwencji z Schengen (Dz.U. UE L 2006 r. Nr 405, s. 1). W interesie rozszerzonej Wspólnoty leży zapewnienie, aby granice z państwami sąsiadującymi nie stanowiły barier dla handlu, wymiany społecznej i kulturalnej czy współpracy regionalnej. W tym celu powinien zostać opracowany skuteczny system dla potrzeb małego ruchu granicznego (ust. 2 preambuły powołanego Rozporządzenia). Wspólnota powinna ustanowić kryteria i warunki, które mają zostać spełnione przy wprowadzaniu ułatwień dla mieszkańców strefy przygranicznej przy przekraczaniu zewnętrznej granicy lądowej w ramach zasad małego ruchu granicznego. Takie kryteria i warunki powinny zapewnić równowagę pomiędzy ułatwianiem przekraczania granicy mieszkańcom strefy przygranicznej działającym w dobrej wierze, mającym uzasadnione powody do częstego przekraczania zewnętrznej granicy lądowej, z jednej strony, a potrzebą zapobiegania nielegalnej imigracji oraz potencjalnym zagrożeniom dla bezpieczeństwa, jakie stanowi działalność przestępcza, z drugiej strony (ust. 4 prambuły). Oczywistym jest, że z przekraczaniem zewnętrznej granicy lądowej w ramach zasad małego ruchu granicznego, wiąże się prawo do przywozu towarów na obszar Wspólnoty, a w tym i prawo do przywozu paliwa w bagażu osobistym. Korzysta ono na mocy powołanych przepisów prawa materialnego ze zwolnień przywozowych i podatkowych, jednakże charakter lub ilość tych towarów nie może wskazywać na przywóz w celach handlowych (art. 6 powołanej Dyrektywy). W wyroku z dnia 4 czerwca 2002 r., w sprawie C-99/00, Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdził, że narzędziem mającym na celu ułatwienie procedur celnych są instrukcje opracowane przez organy celne, które pozwalają na ograniczenie wyjazdów, które będzie można uznać za okazjonalne. Podsekretarz stanu w Ministerstwie Finansów z upoważnienia ministra, w odpowiedzi z dnia 24 kwietnia 2012 r. na interpelację nr 3436 w sprawie nielegalnego importu paliwa do Polski podał, że "kierując się wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 4 czerwca 2002 r. w sprawie C-99/00, w którym Trybunał stwierdził, że narzędziem mającym na celu ułatwienie procedur celnych są instrukcje opracowane przez organy celne - dyrektorzy izb celnych granicznych wprowadzili uregulowania wewnętrzne, a pod pojęciem okazjonalności należy rozumieć przejazd wykonywany nie częściej niż raz na dobę". Z powyższych rozważań wynika, że za przywóz o charakterze okazjonalnym, nie można uznać podróży w celu zaopatrzenia się poza obszarem Wspólnoty, w paliwo znajdujące się w standardowym zbiorniku dowolnego pojazdu silnikowego, gdyby odbywały się one z częstotliwością większą niż wynikającą z instrukcji opracowanych przez organy celne – dyrektorów izb celnych granicznych. Importowane paliwo w bagażu osobistym może zostać wykorzystywane wyłącznie przez środek transportu, w którym zostały przywiezione. W ocenie sądu, organ odwoławczy prawidłowo uznał, że przywóz paliwa dokonany w okresie od dnia 19 stycznia 2019 r. do dnia 13 lutego 2019 r., a będący przedmiotem zaskarżonej decyzji, nie spełnia warunku przywozu o charakterze niehandlowym. Z zestawienia treści zgromadzonych w przedmiotowym postępowaniu dokumentów jednoznacznie wynika, że przywiezione paliwo nie mogło być wykorzystane przez pojazd, w którym zostało przywiezione. Za tym, że wyjazdy po paliwo miały charakter handlowy, przemawia również to, że odbywały się często, z częstotliwością średnio co 3 dni i trwały łącznie z czasem niezbędnym na dojazd i powrót, odprawy celne i paszportowe po stronie białoruskiej oraz czas oczekiwania w kolejce na odprawę celną i paszportową najczęściej od około półtorej godziny do 2 godzin, a zaledwie raz w kontrolowanym okresie, czas podróży przekroczył 2 godziny i wyniósł 3 godziny i 37 minut. Ponadto twierdzenia skarżącego dotyczące celu wyjazdów na Białoruś nie zostały potwierdzone żadnymi dowodami. Dowody zebrane w sprawie wskazują natomiast na fakt, iż każdorazowo przejazdowi towarzyszył zakup znacznej ilości paliwa. Częstotliwość wyjazdów na Białoruś oraz brak uwiarygodnienia przyczyn tych podróży, a także krótkie, maksymalnie kilkugodzinne pobyty za granicą wskazują, że skarżący nie dokonywał zakupu paliwa "przy okazji pobytu" na terytorium Białorusi, ale udawał się tam tylko po to, aby je nabyć. Istotne jest przy tym to, że ilość importowanego paliwa znacznie przekraczała potrzeby związane z przemieszczaniem się przedmiotowym samochodem. Wprowadzona z terytorium Białorusi, w okresie niespełna miesiąca, ilość 722 litrów oleju napędowego, przy założeniu średniego zużycia 8 litrów na 100 km pozwala na przejechanie około 9.025 km. Nie sposób przyjąć, że skarżący, posiadający własne gospodarstwo rolne, jeżdżąc do lekarzy, Narodowego Funduszu Zdrowia, odwiedzając dzieci oraz załatwiając inne czynności dnia codziennego, w kontrolowanym okresie 26 dni dni pokonał aż tyle kilometrów. Powyższa wartość jest zaledwie o kilometr niższa od dziesięciomiesięcznego przebiegu przedmiotowego pojazdu (9.026 km) jaką pokonał od dnia 4 kwietnia 2018 r. do dnia 13 lutego 2019 r. Z powyższego wynika, że wykorzystanie na własne potrzeby paliwa przywiezionego w kontrolowanym okresie, pozwalającego na przejechanie około 9.025 km, jest nieprawdopodobne. Uwzględniając czas potrzebny na wizyty u lekarzy, u dzieci mieszkających w B. i W., w Narodowym Funduszu Zdrowia, pracując w swoim gospodarstwie rolnym, uwzględniając przy tym czas na posiłki i odpoczynek oraz czas spędzony na wyjazdach co 3 dni na Białoruś, skład orzekający w niniejszej sprawie uznał, że nie było możliwe pokonanie tak długich tras i przejechanie 9.025 km w tak krótkim czasie. Aby zużyć paliwo wprowadzone na obszar celny Unii w ilości 722 litrów skarżący musiałaby zawodowo trudnić się przewozem z wykorzystaniem tego pojazdu, w którym paliwo było przywożone. Pokonywanie tak długich tras w tak krótkich odstępach czasu nie znajduje odzwierciedlenia w materiale dowodowym zgromadzonym w przedmiotowej sprawie ani w prowadzonym przez skarżącego trybie życia. Doświadczenie życiowe uczy, że nawet w przypadku prowadzenia działalności gospodarczej z zakresu usług transportowych, rzadko spotykane jest pokonywanie tylu kilometrów w tak krótkim czasie. W świetle powyższych ustaleń prawidłowe jest stanowisko organu, że przedmiotem obrotu był przywóz o charakterze handlowym. Taki import paliwa podlega opłatom przywozowym i podatkowym. W związku z tym organy nie musiały wykazać, czy i w jakim zakresie przywiezione paliwo zostało usunięte spod dozoru celnego. Tylko w przypadku przywozu paliwa w bagażu osobistym paliwa, które nie miało charakteru handlowego, procedurze celnej i podatkowej podlegałaby tylko ta część paliwa, która została usunięta spod dozoru celnego. Przedmiotem tego postępowania był przywóz paliwa, który nie podlegał zwolnieniu od należności przywozowych i podatkowych (por. Wyrok WSA w Olsztynie z dnia 2014-01-09, sygn. I SA/Ol 825/13, LEX nr 146663). Przywóz odbywający się okazjonalnie oznacza, iż nie jest on powtarzany w sposób ciągły czy częsty. Okazjonalny przywóz towarów w bagażu podróżnego będzie miał miejsce gdy przejazdy odbywają się sporadycznie, których częstotliwość, jak i łączna liczba w dłuższym okresie nie wskazują na charakter handlowy. Kwestia, czy przywóz ma charakter niehandlowy, okazjonalny, musi być rozpatrywana dla każdego przypadku indywidualnie, na podstawie ogólnej oceny okoliczności, z uwzględnieniem co najmniej ilości i charakteru przywozu oraz jego częstotliwości w odniesieniu do takich samych produktów przez danego podróżnego. Skarżący na poparcie swoich twierdzeń odnośnie celu, długości oraz ilości wwożonego paliwa nie przedłożył żadnych dowodów, a jego wywody stanowią jedynie polemikę z wnioskami wysnutymi przez organy. Są to dowolne twierdzenia skarżącego nie znajdujące potwierdzenia w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym ani zgromadzonym w przedmiotowej sprawie materiałem dowodowym, a co za tym idzie – nie mogły stanowić podstawy do uznania kreowanego przez niego stanu faktycznego niniejszej sprawy i okazjonalności zagranicznych podróży oraz wzruszenia słusznie wydanych, przez organy administracji publicznej, decyzji. Skarżący nie wskazał również na żadne konkretne błędy organów celnych, które doprowadziły do błędnych – jego zdaniem – ustaleń. Skarżący przywoził towar regularnie i systematycznie, co kłóci się to z przesłanką okazjonalności. Przywóz przedmiotowego paliwa wypełnia natomiast definicję charakteru handlowego. Głównym celem wyjazdów za granicę był jego zakup. W tej sytuacji nie można uznać, że wielokrotny przywóz przedmiotowego paliwa miał niehandlowy charakter, gdyż nie został spełniony warunek okazjonalności, do którego odwołują się powoływane wyżej przepisy. Z powyższego wynika, że organy celne prawidłowo przyjęły, że w sprawie niniejszej nie mamy do czynienia z przywozem okazjonalnym. Trzeba też zwrócić uwagę, że zgodnie ze zdaniem ostatnim art. 6 dyrektywy 2007/74/WE: "Charakter lub ilość tych towarów nie może wskazywać na przywóz w celach handlowych". Tymczasem, jak ustaliły to organy celne, w kontrolowanym okresie strona skarżąca dokonała 9 przywozów paliwa w ilości 75-90 litrów za każdym razem, a podróże odbywały się regularnie, średnio co trzy dni. Taka częstotliwość przejazdów i przywożonej ilości paliwa w sposób jednoznaczny wskazuje na przewóz w celach handlowych. W konsekwencji powyższych rozważań sąd nie uznał zarzutów skargi. Stan faktyczny rozpoznawanej sprawy został ustalony prawidłowo. W okolicznościach przedmiotowej sprawy mamy do czynienia z nieokazjonalnym przywozem paliwa, a w związku z tym nie było ono zwolnione z należności przywozowych, co skutkowało powstaniem z mocy prawa długu celnego w przywozie. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, sąd orzekł o jej oddaleniu po myśli art. 151 p.p.s.a.