I SA/Bk 55/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), Sędziowie sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, sędzia WSA (del.) Patrycja Joanna Suwaj, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Rusiecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 marca 2014 r. sprawy ze skargi O. P. S.A. w W. następca prawny T. P. S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] marca 2013 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 r. oddala skargę. Wójt Gminy S. po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją z [...]grudnia 2012 r. znak: [...] określił T. P. S.A. z siedzibą w W. (dalej Spółka, Skarżąca) wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 rok w wysokości 59.968,00 zł, na którą składa się 67,20 zł za 4,20 m² budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej - 16,00 zł od 1 m² powierzchni użytkowej oraz 59.900,40 zł od 2.995.020,00 zł wartości odpowiadającej 2% wartości budowli. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał m.in. na definicję budowli zawartą w art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.) – dalej: u.p.o.l. w powiązaniu z art. 3 pkt 1, 3 i 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) - dalej: u.p.b. - w odniesieniu do przedmiotu opodatkowania, tj. sieci telekomunikacyjnej położonej w kanalizacji kablowej. Zdaniem organu w świetle tych przepisów nieuzasadnione jest dokonywanie przez podatnika "rozdzielania" budowli na poszczególne elementy, gdyż stanowi ona całość, na którą składają się kable światłowodowe wraz z urządzeniami i instalacjami. Zdaniem organu, wbrew stanowisku podatnika, linie telekomunikacyjne podziemne nie mogą funkcjonować bez kanalizacji kablowej, która służy wyłącznie liniom kablowym i jest ich częścią składową. Zaś sama kanalizacja kablowa bez kabla jest również budowlą, lecz nie realizującą swojego przeznaczenia. Ponadto wskazano, że w art. 3 pkt 3 u.p.b. są wymienione m.in. sieci techniczne. Organ przyjął, że sieć telekomunikacyjna jest obiektem budowlanym w rozumieniu prawa budowlanego. Powołał się na wydanie przez Starostę S. dla TP SA decyzji zatwierdzających projekt budowlany i pozwolenie na budowę inwestycji obejmującej kanalizację teletechniczną i linię kablową optotelekomunikacyjną, budowę sieci telefonicznej doziemnej, budowę kabla optotelekomunikacyjnego, telefonicznej sieci kablowej, co świadczy, iż sieć telekomunikacyjna jest budowlą w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Wskazano, że w sprawie powołano biegłego rzeczoznawcę majątkowego w celu wydania opinii, czy światłowód (kabel z rurą), należący do Spółki, położony na terenie gminy S., stanowi budowlę w rozumieniu art. 1a pkt 2 u.p.o.l. oraz ustalenia wartości ww. budowli stanowiącej przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości za 2008 rok. Według organu podatkowego ustalony stan faktyczny nie budzi wątpliwości, a zmniejszenie wartości budowli na 2008 rok wynika z błędnej interpretacji przez podatnika przepisów, co do charakteru linii kablowych umieszczonych w kanalizacji kablowej i samej kanalizacji. Wysokość zobowiązania podatkowego na 2008 rok określono przy zastosowaniu przepisów uchwały Rady Gminy S. z dnia [...] grudnia 2007 r. Nr [...] w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości. W złożonym odwołaniu pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o umorzenie postępowania w sprawie podatku od nieruchomości za 2008 rok. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z [...]marca 2013 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Zdaniem organu odwoławczego ustawodawca w sposób bezpośredni ujął sieci techniczne do zakresu pojęciowego budowli w art. 3 pkt 3 u.p.b., tym samym dał możliwość kwalifikowania ich wprost do pojęcia budowli, a więc linie kablowe są elementem składowym sieci technicznej. Przyjęcie tego poglądu odpowiada także sformułowaniu art. 3 pkt 1 lit. b ww. ustawy, gdzie jako obiekt budowlany wskazano budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. W tym znaczeniu linie kablowe stanowiące całość techniczno - użytkową wraz z kanalizacją stanowią budowlę podlegającą opodatkowaniu. SKO wskazało, że stan faktyczny w sprawie, co do istnienia przedmiotu opodatkowania budowli nie był sporny od chwili złożenia przez podatnika deklaracji na podatek od nieruchomości za 2007 rok, tj. w dniu [...] stycznia 2007 r., w której wskazano do opodatkowania m.in. budowle o wartości 2.995.029,00 zł. Dowodem na istnienie przedmiotu opodatkowania są przede wszystkim deklaracje na podatek od nieruchomości na 2008 rok i 2007 rok złożone w organie podatkowym oraz dokumentacja architektoniczno-budowlana Urzędu Rejonowego w S. z okresu czerwiec 1993 r. - styczeń 2002 r. dotycząca realizacji inwestycji w zakresie budowy kanalizacji teletechnicznej i linii kablowej na terenie gminy S.. Odnośnie zarzutu dotyczącego nie wskazania konkretnych obiektów, których podatnik nie zadeklarował, wyjaśniono, że budowle wskazane przez podatnika do opodatkowania zarówno 2007 r., jak też w 2008 r. nie są zindywidualizowane i wyszczególnione jako obiekty. Za niezasadne uznano żądanie podatnika o przeprowadzanie dowodu z oględzin linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej. Organ stwierdził, że w sprawie sporna była jedynie wartość tych budowli w deklaracji na podatek od nieruchomości na 2008 rok w stosunku do zadeklarowanych w 2007 roku. Wskazano, że wartość budowli wynika z treści deklaracji na podatek od nieruchomości złożonych przez podatnika w dniu [...] stycznia 2008 r. i [...] stycznia 2007 r. W trakcie postępowania toczącego się przed organem I instancji, jak też na etapie postępowania odwoławczego podatnik nie udokumentował faktów lub też okoliczności, które potwierdzałyby, np. sprzedaż lub likwidację tych budowli, zmianę sposobu ich wykorzystania lub też innych okoliczności, które miałyby wpływ na zmianę wysokości opodatkowania, o których mowa w art. 6 ust. 3 u.p.o.l. Podzielono stanowisko organu I instancji, że zmniejszenie wartości budowli na 2008 rok przez podatnika wobec deklarowanej w 2007 roku, wynikało z błędnej interpretacji przepisów dot. definicji budowli. SKO podniosło, że organ I instancji, po bezskutecznych wezwaniach Skarżącej do dostarczenia dokumentacji i złożenia wyjaśnień powołał w sprawie biegłego. Było to jednak zbędne, bowiem to, czy światłowód jest budowlą, wynika z definicji budowli określonej w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych oraz ustawie prawo budowlane. Również wartość przedmiotowej budowli określona w sposób opisany w tejże opinii nie wniosła nowych ustaleń, niż te jakie wynikały z dotychczas zgromadzonego materiału dowodowego. Opinia taka była spowodowana brakiem współdziałania podatnika w gromadzeniu materiału dowodowego i wręcz utrudnianiem ustalenia stanu faktycznego. Wynika to z licznych pism Spółki znajdujących się w aktach sprawy, a zwłaszcza pismo z [...] lipca 2012 r., przy którym dołączono wykaz budowli znajdujących się na terenie gminy S., a których wartość do opodatkowania na 2008 rok wyniosła 1.626.654,13 zł. Wykaz ten zawiera specyfikację wybranych budowli i stanowi w istocie powtórzenie deklaracji złożonej przez podatnika na 2008 rok, której prawidłowość jest kwestionowana w sprawie. W wykazie nie wskazano jego autora, brak jest podpisu i daty sporządzenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku pełnomocnik Spółki zarzucił decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. naruszenie: 1) art. 122 w związku z art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188 oraz art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), gdyż organ podatkowy nie przedstawił dowodów, z których wynikałaby, że opodatkowane obiekty spełniają cechy budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, co oznacza, że organ podatkowy nie ustalił, że zaistniał przedmiot opodatkowania; 2) art. 4 ust. 7 i ust. 8 u.p.o.l. poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu i uwzględnienie wartości wskazanej przez biegłego, która nie została ustalona zgodnie z tym przepisem; 3) art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo iż nie stanowią one budowli w rozumieniu u.p.o.l. Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy S. i zwrot kosztów postępowania, w tym zwrot kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi wskazano, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na stwierdzenie, że obiekty, które organ podatkowy opodatkował, jako budowle stanowią przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Organ powinien przeprowadzić dowód z oględzin opodatkowanych obiektów, o co wnosiła Spółka. Podniesiono, że z art. 4 ust. 7 i 8 u.p.o.l. nie wynika, że ustalenie wartości budowli jest równoznaczne z porównaniem wartości zawartych w deklaracjach za różne lata podatkowe, a tego w swojej opinii dokonał powołany w sprawie biegły. Ustalenie wartości budowli polega na wycenie tej wartości. Biegły w sporządzonej opinii nie wskazał wyboru podejścia, metody i techniki szacowania, a także nie dokonał analizy i charakterystyki rynku nieruchomości w zakresie dotyczącym celu i sposobu wyceny. Opinia w tym kształcie nie może stanowić dowodu w sprawie. Podkreślono, że zaskarżona decyzja narusza przede wszystkim art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Organ dokonując wykładni tych przepisów pominął definicję budowli, jaką przedstawił Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 13 września 2011 r., sygn. akt P 33/09. Linie kablowe w kanalizacji kablowej nie zostały wymienione expressis verbis jako budowle, ani w art. 3 pkt 3 u.p.b., ani w innych przepisach tej ustawy, ani w załączniku do niej i nie są również urządzeniem technicznym scharakteryzowanym w art. 3 pkt 9 u.p.b. lub w innych przepisach tej ustawy albo w załączniku do niej. Nie są zatem budowlami podlegającymi podatkowi od nieruchomości. Linie kablowe nie stanowią też - wraz z kanalizacja techniczną, w której zostały położone - sieci technicznej. Dodatkowo w piśmie procesowym z [...] marca 2014 r. zarzucono naruszenie: art. 210 § 4 w związku z art. 124 o.p. poprzez nie zawarcie w decyzji zestawienia obiektów, które zdaniem organu podlegają opodatkowaniu; art. 122 i art. 187 § 1 o.p. oraz art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przez zaniechanie zbadania ewidencji środków trwałych; art. 191 o.p. poprzez nieuwzględnienie jako dowodu wykazu budowli dołączonego do pisma z [...] lipca 2012 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Zasadniczym elementem sporu w sprawie jest zakwalifikowanie telekomunikacyjnych linii kablowych umieszczonych w kanalizacji kablowej jako budowli w rozumieniu u.p.o.l. i w konsekwencji opodatkowanie ich podatkiem od nieruchomości, jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Orzekający w tej sprawie Sąd nie podzielił stanowiska Spółki, która wywodziła, że linie kablowe umieszczone w kanalizacji kablowej nie są budowlą, stąd nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Rozstrzygnięcie tej kwestii wymaga analizy przepisów prawa mających zastosowanie w tej sprawie. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Według ustawodawcy podatkowego budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem (art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.). Zgodnie z art. 3 pkt 1 lit. b u.p.b., obiektem budowlanym jest budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Z kolei definicja budowli dla potrzeb ustawy Prawo budowlane została zawarta w art. 3 pkt 3 tej ustawy. Według niej budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Kwestia opodatkowania linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej, jest przedmiotem ugruntowanego już orzecznictwa, według którego linie takie stanowią sieć telekomunikacyjną, będącą budowlą w rozumieniu art. 1a pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., stanowiąc tym samym przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości (zob. np. wyrok NSA z 27 maja 2010 r. sygn. akt II FSK 2049/09, LEX nr 590575; wyroki NSA z 13 kwietnia 2011 r. sygn. akt II FSK 144/10 i sygn. akt II FSK 1310/10 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Stanowisko to znajduje także potwierdzenie w doktrynie - R. Dowgier, Sieć techniczna jako przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości (Finanse Komunalne z 2004 r., nr 12, s. 26), L. Etel, B. Pahl, Opodatkowanie linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej (Prawo i podatki z 2009 r., nr 4, s. 34). Przedstawiając najważniejsze argumenty przemawiające za postawioną tezą wskazać trzeba, że definicja budowli w u.p.b. jest niepełna i ogranicza się do przykładowego wyróżnienia elementów zawartych w art. 3 pkt 3 tej ustawy. Zaliczenie konkretnego obiektu do budowli wymaga stwierdzenia, czy został on wymieniony w art. 3 pkt 3, a jeżeli nie, to czy jest on podobny do obiektów w nim wymienionych i jednocześnie nie ma cech, pozwalających na zaliczenie go do budynków lub obiektów małej architektury. Wśród desygnatów budowli w art. 3 pkt 3 u.p.b. wymieniono m.in. sieci techniczne i sieci uzbrojenia terenu. Ponadto, pomocne dla zrozumienia pojęć użytych w art. 3 pkt 3 tej ustawy może być odwołanie się do dalszych jej postanowień, z których wynika np., iż do obiektów budowlanych zalicza się m.in. sieci elektroenergetyczne, wodociągowe, kanalizacyjne, gazowe, cieplne i telekomunikacyjne (art. 29 ust. 2 pkt 11, załącznik do ustawy - kategoria XXVI). Przy czym ustawodawca i w tym przypadku nie definiuje pojęcia sieci telekomunikacyjnej. Nie oznacza to jednak, iż obiekty telekomunikacyjne, po ich połączeniu, nie mogą stanowić sieci telekomunikacyjnej, rozumianej jako całość techniczno-użytkowa. Tworzenie całości techniczno-użytkowej należałoby rozumieć jako połączenie poszczególnych elementów w taki sposób, aby zgodnie z wymogami techniki nadawały się one do określonego użytku. Nie można przy tym wykluczyć, iż każdy z tych elementów może być samodzielnym obiektem, choć nie zawsze będzie mógł być samodzielnie wykorzystywany do określonego celu, budowla stanowić ma zaś całość techniczno-użytkową. Przykładem takiego obiektu jest kanalizacja kablowa. Jest ona samodzielnym obiektem budowlanym, jednakże bez wypełnienia jej kablami nie pełni ona żadnej konkretnej funkcji użytkowej. Dopiero kanalizacja kablowa i położone w niej kable i pozostałe elementy, stanowią całość użytkową, pozwalającą na prowadzenie działalności gospodarczej w postaci świadczenia usług telekomunikacyjnych. Stanowią one zatem razem budowlę sieciową, o której mowa w art. 3 pkt 3 u.p.b. Pogląd ten w pełni podziela Sąd orzekający w tej sprawie. Powyższe względy legły u podstaw nie uwzględnienia zarzutów naruszenia art. 1a ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. W kontekście tych rozważań nie można zaakceptować stanowiska podatnika, że organy pominęły prokonstytucyjną wykładnię spornych przepisów przedstawioną w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 13 września 2011 r. sygn. akt P 33/09. Wskazać należy, że w art. 3 ust. 3 u.p.b. jest wprost mowa o sieciach technicznych i sieciach uzbrojenia terenu. Jak wskazano wyżej, z dalszych przepisów tej ustawy wynika w drodze wykładni, że kable telekomunikacyjne ułożone w kanalizacji kablowej tworzą z nią całość techniczno-użytkową, a zatem stanowią ową sieć, o której jest mowa w art. 3 ust. 3 u.p.b. Są zatem budowlą podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Oceniając stawiane w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania Sąd stwierdza, że organy podjęły niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia tej sprawy. Materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia. Organy zebrały dowody pozwalające na ustalenie przedmiotu i podstawy opodatkowania w zakresie nieruchomości należących do Spółki. Trzeba podkreślić, że w sprawie nie wymagało przeprowadzania postępowania dowodowego ustalenie, czy linie kablowe położone w kanalizacjach kablowych stanowią budowle. Spór w tym zakresie dotyczył bowiem nie faktów, lecz kwalifikacji prawnej tych faktów z punktu widzenia przepisów prawa. W sprawie nie jest sporne umieszczenie przewodów w kanalizacji i brak ich fizycznego powiązania z kanalizacją, lecz kwalifikacja tego faktu z punktu widzenia normy prawnej. Przeprowadzanie postępowania dowodowego na tę okoliczność dla rozstrzygnięcia sprawy nie byłoby celowe i prowadziłoby do potwierdzenia tego, czego ani strona, ani organy nie kwestionują. Należy zgodzić się z organem I instancji, że dla wyjaśnienia sprawy nie mogły przyczynić się wnioskowane przez Skarżącą oględziny wszystkich linii telekomunikacyjnych położonych na terenie gminy S. nie ujętych w deklaracji na 2008 rok. Przede wszystkim wnioskujący nie wyjaśnił, jakie ustalenia faktyczne miałoby umożliwić przeprowadzenie tego dowodu. Spółka nie kwestionowała bowiem faktu ułożenia linii kablowych w kanalizacji kablowej (por. pismo z [...] września 2008 r.). Stąd dokonywanie oględzin (jak zauważa Wójt Gminy S. było to faktycznie niemożliwe), było zbędne z punktu widzenia rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Na marginesie należy zauważyć, że strona skarżąca była wielokrotnie bezskutecznie wzywana do przedłożenia dokumentów i udzielenia informacji, które wraz z danymi zawartymi w deklaracjach podatkowych miały służyć określeniu podstawy opodatkowania w 2008 r. (wezwania z: [...] czerwca 2011 r., [...] czerwca 2011 r., [...] lipca 2011 r.). Z pisma Skarżącej z dnia [...] września 2008 r. wynika jednoznacznie, że zmiana wartości budowli zadeklarowanej na rok 2008 w stosunku do wartości budowli zadeklarowanej na rok 2007 wynika z faktu, że w roku 2008 wyłączone zostały z podstawy opodatkowania obiekty nie będące (wg Spółki) budowlami w rozumieniu prawa budowlanego, tj. wartość linii kablowych położonych w kanalizacjach kablowych (k. [...] akt adm.). Na ocenę sprawy nie wpływa przedstawiony przez Spółkę wydruk - wykaz budowli zawierających specyfikację wybranych budowli znajdujących się na terenie gminy S., określający ich wartość do opodatkowania 1.626.654,13 zł. Kwota ta odzwierciedla wartość wykazaną deklaracji na 2008 rok, a zatem deklaracji, która została zakwestionowana w niniejszej sprawie. Wbrew zarzutom Spółki, w zaskarżonej decyzji dokument ten został poddany ocenie. Wobec powyższego, organy miały pełne prawo oprzeć się w prowadzonym postępowaniu na złożonej przez stronę deklaracji na podatek od nieruchomości na 2007 r. i wydać decyzję na podstawie art. 21 § 3 o.p. W świetle art. 180 § 1 o.p. dowodem może być wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Ponadto zgodnie z art. 181 o.p. deklaracja podatkowa stanowi dowód w postępowaniu podatkowym. Zgodzić się należy ze Skarżącą, iż deklaracje podatkowe nie mają waloru dokumentu urzędowego, jak również nie są księgami podatkowymi, jednakże powyższe nie dyskryminuje takiej deklaracji jako dowodu w sprawie. W kontrolowanej sprawie dokonując rozliczenia podatku od nieruchomości za 2008 rok organy przyjęły wartość budowli wskazaną w deklaracji dotyczącej 2007 roku. Skarżąca nie kwestionowała tej wartości, nie wskazywała, że nastąpiły jakiekolwiek zamiany wartości budowli, poza tym, że Spółka w deklaracji za 2008 rok dokonała wyłączenia wartości linii kablowych ze względu na odmienną interpretację pojęcia budowli. Skarżąca nie wskazuje, czemu w takiej sytuacji miałoby służyć badanie ewidencji środków trwałych. Stąd, zdaniem Sądu, nie ma podstaw by podważać stanowisko przedstawione w skarżonej decyzji. Skarżąca zarzuca, że nie wie, jakie obiekty zostały opodatkowane. Trudno uwzględnić ten zarzut w sytuacji, gdy to sama Spółka zgłosiła te obiekty do opodatkowania w roku 2007, a następnie wyłączyła je z deklaracji na rok kolejny. Spółka nie podnosi, że opodatkowaniem objęto budowle, które nie znajdowały się w jej posiadaniu w 2008 r. Szczególny charakter sieci telekomunikacyjnych powoduje, że trudne jest ich zindywidualizowanie i określenie w decyzji podatkowej, co jest też w istocie zbędne z punktu widzenia przedmiotowej sprawy. Stawiane w tym zakresie zarzuty, nie dawały zatem podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Zarzuty skargi odnoszą się także do zawartej w aktach sprawy opinii technicznej sporządzonej przez biegłego rzeczoznawcę majątkowego. Zdaniem Sądu, dowód w postaci wskazanej opinii nie miał istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia tej sprawy. W opinii tej biegły wypowiedział się w kwestii, czy światłowód (kabel z rurą) należący do TP S.A. położony na terenie gminy S. stanowi budowlę w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. oraz ustalenia wartości tej budowli stanowiącej przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości za 2008 rok. Rozstrzygnięcie kwestii prawnej, czy określony obiekt stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości w rozumieniu u.p.o.l. należy niewątpliwie do kompetencji organu podatkowego. Opinia biegłego ma w tym zakresie charakter opinii prawnej. Takiej oceny dokonały organy, organ I instancji wskazał dodatkowo na ww. opinię. Odnośnie określenia podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości biegły porównał wartości wykazane w deklaracji na podatek od nieruchomości za 2007 rok z wartościami wykazanymi w deklaracjach złożonych na następne lata, dokonał analizy decyzji dotyczących pozwolenia na budowę spornych obiektów, odniósł się do przedłożonego wykazu środków trwałych na 2008 rok. Biegły ostatecznie przyjął, że na 2008 rok należy przyjąć podstawę opodatkowania wykazaną przez Spółkę na rok 2007. Potwierdza to zatem wnioski organów. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że organy nie uchybiły regułom postępowania zawartym w art. 122, art. 124, art. 180, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 i art. 210 § 4 o.p. Reasumując, Sąd stwierdza, że organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny i zastosowały właściwe normy prawa materialnego. Dlatego też, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), orzeczono o oddaleniu skargi.