II FSK 1310/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska - Nowacka (sprawozdawca), Sędzia NSA Bogusław Dauter, Sędzia WSA (del.) Beata Cieloch, Protokolant Janusz Bielski, po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2011 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej T. S.A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 24 lutego 2010 r. sygn. akt I SA/Ol 822/09 w sprawie ze skargi T. S.A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E. z dnia 5 października 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 r. oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 24 lutego 2010 r., sygn. akt I SA/Ol 822/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę T. S.A. (dalej jako: spółka) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E. z dnia 5 października 2009 r. nr Rep. [...]. Decyzją tą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy M. z dnia 15 lipca 2009 r. określającą spółce zobowiązanie w podatku od nieruchomości za rok 2008 w kwocie 48.150 zł. Z akt sprawy wynika, że spółka złożyła w dniu 14 stycznia 2008 r. deklarację na podatek od nieruchomości, ujmując w niej budowle o wartości 1.583,457 zł oraz wykazując kwotę należnego podatku na 31.669,14 zł. Z uwagi na znaczącą różnicę w wartości budowli podanej w deklaracji za 2007 i 2008 r. organ podatkowy I instancji postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2008 r. wezwał T. S.A. Region Zarządzania Standardami i Zasobami [...] w G. do przedłożenia uzasadnienia korekty deklaracji. Pełnomocnik spółki pismem z dnia 19 sierpnia 2008 r. wyjaśnił, iż spółka nie złożyła korekty deklaracji tylko deklarację na podatek od nieruchomości na 2008 rok. Zmiana wartości zadeklarowanych budowli w stosunku do wartości zadeklarowanych budowli w roku 2007 wynikała z faktu wyłączenia z podstawy opodatkowania wartości linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej. Postanowieniem z dnia 17 grudnia 2008 r. organ podatkowy wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia T. S.A. Region Zarządzania Standardami i Zasobami [...] w G. wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2008, a postanowieniem z dnia 7 stycznia 2009 r. wezwał T. S.A. Region Zarządzania Standardami i Zasobami [...] w G. do przedstawienia wartości budowli określonej na dzień 1 stycznia 2008 r. stanowiącej podstawę obliczania amortyzacji, pominiętych w deklaracji w sprawie podatku od nieruchomości na rok 2008, stanowiącej linie kablowe ułożone w kanalizacji kablowej. Pełnomocnik spółki pismem z dnia 20 stycznia 2009 r. odmówił złożenia wyjaśnień, zarzucając organowi I instancji chęć przerzucenia ciężaru dowodu na podatnika, a także zarzucając, iż organ podatkowy nie podjął postępowania dowodowego mającego na celu ustalenie, czy linie kablowe położone w kanalizacji kablowej mogą być przedmiotem opodatkowania. Decyzją z dnia 18 marca 2009 r. organ podatkowy umorzył postępowanie w sprawie określenia T. S.A. Region Zarządzania Standardami i Zasobami [...] w G. wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2008. Postanowieniem z dnia 18 marca 2009 r. wszczął postępowanie w sprawie określenia spółce wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2008. W wyniku dokonanych ustaleń organ podatkowy wydał decyzję z dnia 15 lipca 2009 r., w której zakwalifikował linie kablowe ułożone w kanalizacji kablowej jako samodzielne budowle. Na budowle te składają się zarówno podziemne kanały kanalizacyjne, jak i kable stanowiące część składową tej budowli. Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 5 października 2009 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy uznał, że kable telekomunikacyjne ułożone w kanalizacji kablowej wchodzą w skład budowli stanowiącej przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Za właściwe uznał stanowisko organu I instancji, że stan posiadania budowli przez spółkę nie uległ zmianie. Pełnomocnik spółki wskazał jedynie, że zmiana wartości zadeklarowanych budowli w roku 2008 w stosunku do wartości zadeklarowanych budowli w roku 2007 wynika z faktu, iż z podstawy opodatkowania wyłączono linie kablowe położone w kanalizacji kablowej. W związku z powyższym, za prawdziwe uznał dane zawarte we wcześniejszych deklaracjach podatkowych. Odrzucił przy tym zarzut odwołującego się, że postępowanie podatkowe wymagało przeprowadzenia postępowania w zakresie ustalenia stanu faktycznego czy też dokonania oględzin przedmiotu opodatkowania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie spółka wniosła o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zwrot kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - art. 122 w zw. z art. 180, art. 187 § 1 oraz art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej: O.p.), gdyż pomimo ciążącego na organach podatkowych obowiązku wykazania nieprawidłowości deklaracji podatkowej złożonej przez spółkę, organy te nie przedstawiły nawet jednego dowodu, z którego wynikałaby nieprawidłowość deklaracji, w tym przede wszystkim nie przedstawiły nawet jednego dowodu, z którego wynikałoby, że linie kablowe położone w kanalizacji kablowej stanowią wraz z tą kanalizacją - całość techniczną (czyli nie wykazały powiązania fizycznego) oraz całość użytkową (czyli nie wykazały powiązania funkcjonalnego), choć uznały, że obiekty te tworzą jeden obiekt, tj. sieć telekomunikacyjną, który jest budowlą i dlatego jako całość obiekty te podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości - art. 21 § 2 i § 3 oraz art. 81 w zw. z art. 180, art. 187 §1 oraz art. 191 O.p., gdyż zakwestionowały wysokość zobowiązania podatkowego zadeklarowaną w korekcie deklaracji danymi wynikającymi z deklaracji złożonej pierwotnie, - art. 210 § 4 O.p. w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613, ze zm., dalej jako: u.p.o.l.) ze względu na wadliwość uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji, które polega przede wszystkim na błędnej interpretacji przepisów prawa budowlanego przy ocenie, czy obiekt jest budowlą w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych - art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo iż nie stanowią one budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W ocenie spółki, linie kablowe ułożone w kanalizacji kablowej nie są instalacjami lub urządzeniami stanowiącymi całość techniczno-użytkową z kanalizacją. Linia kablowa nie jest fizycznie połączona z kanalizacją, gdyż można ją swobodnie wprowadzać i usuwać z kanalizacji. Nie będzie przy tym naruszona ani integralność fizyczna kanalizacji, ani integralność fizyczna kabla. Zdaniem spółki, linie kablowe ułożone w kanalizacji kablowej nie stanowią również samodzielnej budowli. Budowlą na gruncie Prawa budowlanego jest tylko taka budowla, która nie posiada szczególnych cech, które pozwalałyby ją kwalifikować jako budynek lub obiekt małej architektury. Linie kablowe położone w kanalizacji kablowej nie są również w ocenie spółki obiektem budowlanym w rozumieniu przepisów prawa budowlanego i nie mogą podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Powyższą interpretację potwierdza także rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. Spółka podniosła również, że linie kablowe ułożone w kanalizacji kablowej nie są urządzeniem budowlanym związanym z obiektem budowlanym w sposób zapewniający korzystanie z tego obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. W jej ocenie, budynek nadaje się do użytku i może być wykorzystywany zarówno wówczas, gdy doprowadzona została do budynku linia kablowa jak również wówczas, gdy linia taka nie została doprowadzona. Ponadto, nie jest możliwym przyporządkowanie linii kablowych konkretnym obiektom budowlanym. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Wnioskiem z dnia 4 stycznia 2010 r. spółka zwróciła się o zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.). Podniosła, że rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy zależy od wyniku postępowania w sprawie skargi konstytucyjnej Polskich Sieci Energetycznych S.A. (sygn. akt SK 21/07) oraz od wyniku postępowania w sprawie pytania prawnego, jakie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach skierował do Trybunału Konstytucyjnego (sygn. akt P 33/09). W piśmie z dnia 29 stycznia 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie postanowieniem z dnia 24 lutego 2010 r. odmówił zawieszenia postępowania sądowego w sprawie. Oddalając skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd stwierdził, iż nie ulega wątpliwości, że kanalizacja kablowa, w której są położone kable jest częścią sieci uzbrojenia terenu, które expressis verbis zostały wskazane jako budowle w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118, ze zm., dalej jako: P.b.). Kanalizacja kablowa i znajdujące się w niej kable są elementem sieci telekomunikacyjnej. Funkcją kanalizacji kablowej jest stworzenie przestrzeni, w której mogą być układane kable, jest ona zatem elementem infrastruktury telekomunikacyjnej. Kanalizacja kablowa i znajdujące się w niej kable są elementem sieci telekomunikacyjnej. Z kolei sieć telekomunikacyjna, w tym kanalizacja kablowa, w której są położone kable, jest budowlą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości od jej wartości. W skład uzbrojenia terenu wchodzą zarówno sieci wodociągowe, gazowe, energetyczne, energetyki cieplnej, telewizji kablowej, a także sieci telekomunikacyjne. Teren nieposiadający tych mediów jest terenem nieuzbrojonym. Skoro w art. 3 pkt 3 P.b., do którego odsyła art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy podatkowej jest umowa o sieciach, to należy je traktować jako funkcjonalną całość. W przypadku sieci telekomunikacyjnej, są to przewody, punkty wzmacniające sygnał elektromagnetyczny, punkty przecięcia się sieci i cały zespół urządzeń służących do przekazywania sygnałów. Nie można więc traktować kabli telekomunikacyjnych w kanalizacji kablowej samoistnie w oderwaniu od całości sieci. Kable telekomunikacyjne i kanalizacja kablowa pozostają ze sobą w związku funkcjonalnym i technicznym. W związku z tym Sąd podzielił pogląd, że przedmiotem opodatkowania jest sieć telekomunikacyjna, jako sieć uzbrojenia terenu. Nie ma przy tym znaczenia, w jaki sposób położona jest kanalizacja kablowa z kablami telekomunikacyjnymi w niej umieszczonymi. Kable i kanalizacja kablowa tworzą bowiem sieć telekomunikacyjną. Sieć (jakakolwiek) to nic innego niż krzyżujące się ze sobą przewody lub linie, jakiś układ umożliwiający przesyłanie czegoś. Tak rozumiana sieć zarówno w oparciu o prawo podatkowe, jak i przepisy prawa budowlanego uzasadnia pogląd, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają kable sieci telekomunikacyjnej i kanalizacja kablowa, w której te kable ułożono, tworząc funkcjonalną całość. Zdaniem Sądu, linie kablowe położone w kanalizacji kablowej, stanowiące element sieci telekomunikacyjnej, mogą być uznane za budowlę w rozumieniu ustawy podatkowej. W konsekwencji należy zaaprobować stanowisko organów podatkowych, że linie kablowe położone w kanalizacji kablowej są również przedmiotem opodatkowania. W związku z tym Sąd nie podzielił zarzutu skargi, że organy podatkowe dopuściły się naruszenia art. 122 w zw. z art. 180, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p., gdyż pomimo ciążącego na organach podatkowych obowiązku wykazania nieprawidłowości deklaracji podatkowej złożonej przez podatnika, organy te nie przedstawiły nawet jednego dowodu, z którego wynikałaby nieprawidłowość deklaracji, w tym przede wszystkim nie przedstawiły nawet jednego dowodu, z którego wynikałoby, że linie kablowe położone w kanalizacji kablowej stanowią wraz z tą kanalizacją całość techniczną oraz całość użytkową. Organy podatkowe dokonały oceny deklaracji na rok 2007 i 2008. Ponieważ stan posiadania budowli przez spółkę nie uległ zmianie w 2008 r., wartość linii kablowej została ustalona na podstawie danych wskazanych przez podatnika w deklaracji z dnia 10 stycznia 2007 r. Organy przyjęły za prawdziwe dane wskazane przez spółkę we wcześniejszych deklaracjach podatkowych. Sąd nie zgodził się z poglądem spółki, że "Sieć techniczna stanowi budowlę jako pewna zorganizowana całość, służąca realizacji określonych celów". W skład sieci telekomunikacyjnej wchodzą wszelkie elementy niezbędne do jej prawidłowego funkcjonowania (skrzynki, studzienki, przyłącza linii kabli, linie kablowe, kanalizacja kablowa, itp). Łączna wartość tych elementów ustalona na podstawie przepisów art. 4 u.p.o.l. oraz przepisów ustawy o podatku dochodowym stanowi podstawę opodatkowania na potrzeby wymiaru podatku do nieruchomości. Spółka dokonała bowiem wadliwej oceny powołanych przepisów prawa materialnego. Rezultatem zakwestionowania związku linii kabli i kanalizacji kablowej z siecią telekomunikacyjną było wyłączenie przez spółkę linii kabli w kanalizacji kablowej z podstawy opodatkowania. W konsekwencji nie można również uznać zarzutów naruszenia art. 210 § 4 O.p. w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. poprzez obciążenie podatkiem od nieruchomości linii telekomunikacyjnych kablowych położonych w kanalizacji kablowej, mimo iż nie stanowią one budowli w rozumieniu u.p.o.l. W związku z tym Sąd nie podzielił argumentów zawartych w uzasadnieniu skargi, że nie dokonano kwalifikacji obiektu jako budowli w rozumieniu ustawy podatkowej. Sąd zwrócił uwagę, że stan faktyczny w dacie złożenia deklaracji na rok 2008 nie zmienił się. Był on dokładnie taki sam jak w dacie złożenia deklaracji na rok 2007. Skarżąca spółka dokonała w deklaracji na rok 2008 odmiennej oceny tego stanu faktycznego. To strona skarżąca wyprowadziła wniosek, że sporne linie kablowe nie spełniają cech budowli i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Organ podatkowy I instancji wezwał spółkę do wyjaśnienia różnicy, tj. zmniejszenia wartości budowli wykazywanych w deklaracji na rok 2008. W konsekwencji zasadnie organ I instancji przyjął wartość budowli z deklaracji za 2007 r. w wysokości 2.407.476 zł. W rzeczywistości przedmiot opodatkowania, a tym samym i jego wartość nie uległa zmianie. W odpowiedzi spółka poinformowała bowiem organ, że w 2008 r. wyłączyła z podstawy opodatkowania część składową budowli. Na rozprawie sądowej pełnomocnik spółki przedstawił kserokopię decyzji z dnia 21 grudnia 2009 r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E., odmawiającą wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji SKO w E. z dnia 5 października 2009 r., utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy M. z dnia 15 lipca 2009 r. w przedmiocie określenia podatku od nieruchomości za 2008 r., wnioskując jednocześnie o zawieszenie postępowania sądowego na podstawie art. 56 p.p.s.a. Sąd oddalając przedmiotowy wniosek, wziął pod uwagę to, że wniosek nie spełniał dyspozycji art. 56 p.p.s.a. Z treści kserokopii decyzji z dnia 21 grudnia 2009 r. wynikało, że pełnomocnik sporządził wniosek w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 5 października 2009 r. w dniu 12 listopada 2009 r. Skarga na decyzję z dnia 5 października 2009 r. została datowana na dzień 20 listopada 2009 r. W tej sytuacji nastąpiła dwutorowość postępowania, a obowiązkiem Sądu było zbadanie czy wszczęto nadzwyczajne postępowanie administracyjne, które stanowiło przeszkodę do rozpoznania skargi. Z treści kopii decyzji z dnia 21 grudnia 2009 wynika, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w E. odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji SKO w E. z dnia 5 października 2009 r., zatem nie doszło do wszczęcia postępowania administracyjnego przed organem administracji, stąd upadła przeszkoda do rozpatrzenia przez Sąd skargi na decyzję z dnia 5 października 2009 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 rok. W skardze kasacyjnej spółka zarzuciła wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie: 1. naruszenie przepisów postępowania – art. 174 pkt 2 p.p.s.a., polegające na naruszeniu: - art. 141 § 4 p.p.s.a., w tym również w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a., przez to, że w uzasadnieniu wyroku z dnia 24 lutego 2010 r. Wojewódzki Sad Administracyjny w Olsztynie: a) nie przedstawił stanu faktycznego, który uznał za ustalony, b) dokonał kwalifikacji podatkowej spornych obiektów, przyjmując za podstawę tej kwalifikacji niezgodne ze stanem rzeczywistym twierdzenia o stanie faktycznym w zakresie opisu spornego obiektu, c) nie odniósł się do podniesionego w skardze zarzutu nieustalenia przez organy podatkowe stanu faktycznego w zakresie przedmiotu opodatkowania, tj. w zakresie tego, czy sporne linie kablowe położone w kanalizacji kablowej są budowlami, podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, d) nie wyjaśnił przesłanek rozstrzygnięcia, e) nie ustalił zakresu znaczeniowego pojęcia obiekt budowlany na gruncie przepisów prawa budowlanego, f) nie wyjaśnił, czym jest sieć uzbrojenia terenu jako obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, a także nie wyjaśnił, dlaczego linie kablowe położone w kanalizacji kablowej stanowią sieć uzbrojenia terenu, będącą obiektem budowlanym w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, pomimo iż uznał za przesądzające dla rozstrzygnięcia, że sieć uzbrojenia terenu została wymieniona w art. 3 pkt 3 P.b., a linie telekomunikacyjne są sieciami uzbrojenia terenu, g) tym samym uzasadnienie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Olsztynie jest wadliwe, gdyż nie zawiera prawidłowo zbudowanego "zwięzłego przedstawienia stanu sprawy", przez co Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie orzekł o prawidłowości rozstrzygnięcia podatkowego w sytuacji, w której nie wyjaśnił, z jakich powodów uznał, że został ustalony stan faktyczny sprawy; a ponadto w uzasadnieniu wyroku nie zawarto prawidłowego "przedstawienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia" – co również jest naruszeniem, które ma istotny wpływ na wynik sprawy; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p., gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie nie uchylił decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E. w sytuacji, w której decyzja ta naruszała przepisy postępowania podatkowego, tj. art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p., w sposób mający wpływ na wynik sprawy; naruszenie to polegało na: - uznaniu wymiaru podatku od nieruchomości za prawidłowy przy braku ustalenia stanu faktycznego w zakresie wykazania, że należące do spółki linie kablowe położone w kanalizacji kablowej, tj. obiekty niezadeklarowane do opodatkowania w roku 2008, są budowlami w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (tj. wobec nieustalenia, że zaistniał przedmiot opodatkowania), a także - uznaniu wymiaru podatku od nieruchomości za prawidłowy przy braku ustalenia stanu faktycznego w zakresie podstawy opodatkowania od obiektów niezadeklarowanych przez spółkę do opodatkowania w roku 2008, ale uznawanych przez organy podatkowe za budowle w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych; - art. 1 § 2 w zw. z § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm., dalej jako: p.u.s.a.) przez pominięcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie kontroli zgodności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E. z prawem w zakresie ustalenia stanu faktycznego, podczas, gdy rozstrzygnięcie Sądu powinno zawierać kontrolę legalności działania organu administracji zarówno w zakresie poprawności wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego, jak również poprawności dokonanych przez organ administracji ustaleń faktycznych; naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy, gdyż na jego skutek Sąd nieprawidłowo przyjął, że należące do spółki linie kablowe położone w kanalizacji kablowej stanowią budowle w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a zatem przyjął jako podstawę rozstrzygnięcia nieprawidłowo ustalony stan faktyczny; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 207 § 2 i art. 21 § 3 O.p., w zw. z art. 6 ust. 9 pkt 1 u.p.o.l. oraz w zw. z art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p., gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie nie uchylił decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E. wskutek nieprzeprowadzenia dowodu z deklaracji, w której spółka zadeklarowała budki telefoniczne, które z kolei nie zostały uwzględnione w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E., choć dowód z dokumentu w postaci tych deklaracji potwierdzał podniesione w skardze zarzuty naruszenia wskazanych powyżej przepisów O.p. o postępowaniu dowodowym, a także potwierdzał, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E. nie określała zobowiązania w prawidłowej wysokości; - art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz w zw. z art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. przez oddalenie skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E. w sytuacji, w której z uwagi na naruszenie przy wydawaniu tej decyzji przepisów postępowania podatkowego, decyzję tę należało uchylić; - art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. przez oddalenie skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E., podczas, gdy z uwagi na naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 2 oraz art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. decyzja ta wymagała uchylenia z uwagi na naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. 2. naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 174 pkt 1 p.p.s.a., polegającego na naruszeniu: - art. 1a ust. 1 pkt 2 oraz art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przez ich błędną wykładnię, w zw. z naruszeniem art. 1, art. 3 pkt 1, art. 3 pkt 3 P.b. przez ich błędną wykładnię, w tym również w związku z niewłaściwym zastosowaniem art. 2 oraz art. 217 Konstytucji RP przy wykładni wskazanych przepisów u.p.o.l. oraz P.b., polegające na: a) nieuwzględnieniu wynikającej z Konstytucji RP zasady określoności przepisów podatkowych, b) pominięciu ustalenia zakresu znaczeniowego pojęcia obiektu budowlanego w rozumieniu przepisów prawa budowlanego przy definiowaniu budowli na gruncie u.p.o.l., c) uznaniu, że przy ustaleniu zakresu znaczeniowego pojęcia budowla na gruncie u.p.o.l. należy odwołać się tylko do wybranych aktów i przepisów P.b. – podczas, gdy przepis ten odwołuje się do całości przepisów prawa budowlanego, d) co z kolei doprowadziło do wniosku, że linie kablowe położone w kanalizacji kablowej powinny zostać opodatkowane podatkiem od nieruchomości, podczas, gdy nie są budowlami w rozumieniu u.p.o.l.; - art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.przez jego niewłaściwe zastosowanie, w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 tej ustawy oraz w zw. z art. 1, art. 3 pkt 1, art. 3 pkt 3 P.b., przez ich niewłaściwe zastosowanie, gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości należące do spółki linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo iż nie stanowią one budowli w rozumieniu u.p.o.l.; - art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., przez jego niewłaściwe zastosowanie, jako podstawy opodatkowania w roku 2008 wartości, która nie jest podstawą obliczenia amortyzacji wynikającą z ewidencji środków trwałych spółki; - art. 21 ust. 3 O.p. w zw. z art. 6 ust. 9 pkt 1 u.p.o.l., przez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na nieuwzględnieniu tych przepisów przy ocenie, czy złożenie dwóch odrębnych deklaracji podatkowych przez jednego podatnika w jednej gminie jest prawidłowe, a w konsekwencji na uznaniu za prawidłową decyzję określającą zobowiązanie podatkowe w niepełnej wysokości, a więc decyzję, która nie określa zobowiązania podatkowego w prawidłowej wysokości. Spółka zaskarżyła wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie w całości i w tym zakresie wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia temu Sądowi, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz rozpoznanie merytorycznie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w E. nie skorzystało z możliwości udzielenia odpowiedzi na skargę kasacyjną. W piśmie procesowym z dnia 24 marca 2011 r. oraz na rozprawie pełnomocnik spółki uzupełnił uzasadnienie skargi kasacyjnej- zarzutu odnoszącego się do nieustalenia podstawy opodatkowania (wartości kabli umieszczonych w kanalizacji), zwracając uwagę na istniejącą w tym zakresie rozbieżność w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Część składów orzekających uwzględniała bowiem skargi kasacyjne spółki w sprawach o analogicznych stanach faktycznych i prawnych (II FSK 1499/09, II FSK 1078/10. II FSK 481/09, II FSK 482/09) uznając, że nawet brak współdziałania podatnika nie zwalniał organów podatkowych od wynikającego z art. 122 i art. 187 § 1 O.p. wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, niezbędnych dla rozstrzygnięcia, w tym kwestii wartości budowli. Wskazywano na wynikającą z art. 4 ust. 7 u.p.o.l. możliwość ustalenia tej wartości na podstawie opinii biegłego zanegowano w związku z tym możliwość ustalenia wartości budowli na podstawie deklaracji za rok poprzedni. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Strona skarżąca oparła ją na obu podstawach kasacyjnych, wymienionych w art. 174 p.p.s.a. Najpierw odnieść się zatem należy do wskazanych w niej naruszeń przepisów postępowania. Najdalej idącym zarzutem podniesionym w ramach tej podstawy jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zarzut uchybienia temu przepisowi, wskazanemu jako samodzielna podstawa kasacyjna może odnieść skutek, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, opubl. w ONSAiWSA z 2010r., nr 3, poz. 39, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt II FSK 568/08, opubl. w Lex pod nr 513044). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Za jego pomocą nie można jednak skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Ustalenia stanu faktycznego podważać można za pomocą zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w powiązaniu z odpowiednimi przepisami postępowania administracyjnego, zaś podstawę prawną rozstrzygnięcia- za pomocą zarzutu naruszenia prawa materialnego (w ramach podstawy wskazanej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) ewentualnie poprzez zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. w powiązaniu z przepisami prawa materialnego (por. powołana uchwała z 15 lutego 2010 r., wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lutego 2009 r., sygn. akt I GSK 450/08, opubl. w Lex pod nr 516681). Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, jaki stan faktyczny Sąd I instancji przyjął za podstawę orzekania. Stanowisko Sądu w tym zakresie zawarte zostało na stronie 12-13 uzasadnienia. Wynika z niego, że w istocie stan faktyczny (co do budowli objętych opodatkowaniem) w roku 2008 nie zmienił się w stosunku do stanu faktycznego w roku 2007, ujawnionego w deklaracji za ten okres. Zmieniła się jedynie ocena prawna tego stanu faktycznego dokonana przez podatniczkę. Sąd ocenił prawidłowość i zupełność postępowania dowodowego przeprowadzonego przez organy podatkowe i nie stwierdził w tym zakresie żadnych uchybień. Zauważyć należy, że stawiając ten zarzut (a także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art.122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 O.p.) strona skarżąca nie wyjaśniła, na czym polegać miało – co do ustaleń faktycznych- niewyjaśnienie stanu faktycznego przez organy, a także- do jakich spornych kwestii w związku z tym odnieść się miałby Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. W tym przypadku (co do charakteru kabli ułożonych w kanalizacji) spór nie dotyczył bowiem, co trafnie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny faktów, ale stosowania prawa poprzez stwierdzenie, czy w przypadku ułożenia linii kablowej w kanalizacji kablowej budowlę stanowi łącznie kanalizacja wraz z kablami czy tylko kanalizacja. Cechy i właściwości kanalizacji kablowej i kabli (istotne ze względu treść rozstrzygnięcia) były bowiem znane i nie ma co do nich sporu, co wynika także z uzasadnienia skargi kasacyjnej. Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut nieustalenia w uzasadnieniu zakresu pojęcia obiekt budowlany na gruncie przepisów prawa budowlanego. Sąd pierwszej instancji odniósł się do zarzutów spółki w tym zakresie na stronach 9-11 uzasadnienia, przeprowadzając wywód, z odwołaniem się zarówno do przepisów prawa budowlanego, jak i przede wszystkim- do ustawy podatkowej, dlaczego uważa, że linie kablowe ułożone w kanalizacji kablowej stanowią łącznie z nią sieć telekomunikacyjną i wytłumaczył, na czym w jego ocenie polega związek między tymi elementami i z jakich powodów związek ten pozwala za uznanie ich za jedną całość- budowlę. Istotnie nie zawarto w uzasadnieniu wywodów odnoszących się abstrakcyjnie do pojęcia budowli w P.b., nie było to jednak konieczne Uwadze strony uszedł fakt, że uzasadnienie wyroku, zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. zawierać ma wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. W tym przypadku podstawowe znaczenie miało zatem wyjaśnienie znaczenia pojęcia budowli w przepisach u.p.o.l., a nie wyjaśnienie znaczenia terminu obiekt budowlany w prawie budowlanym. Wprawdzie u.p.o.l. odwołuje się do definicji obiektu budowlanego i budowli w ustawie P.b., jednak decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia ma w tym przypadku definicja tych pojęć dla celów podatku od nieruchomości. Sąd wskazał ponadto, ze kable w kanalizacji kablowej tworzą sieć telekomunikacyjną, a dopiero w dalszej części wywodów wskazał, że sieć ta jest jedną z sieci uzbrojenia terenu i siecią wymienioną w definicji budowli zawartej w Pb. Sąd pierwszej instancji wskazał przy tym zakres pojęcia budowli, odwołując się do przepisów prawa budowlanego i u.p.o.l. , a więc dokonał wykładni pojęć, użytych w przepisach stanowiących podstawę prawną rozstrzygnięcia i odnoszących się do przedmiotu sporu. Nie miał potrzeby prowadzenia ogólnych rozważań co do zakresu znaczeniowego pojęcia obiektu budowlanego w prawie budowlanym, skoro nie było to mu potrzebne do dokonania wykładni pojęcia budowli dla celów podatkowych. Wprawdzie Sąd nie wskazał, z jakich przepisów prawa wywiódł definicję sieci uzbrojenia terenu, jednak wobec wskazania w załączniku do P.b. w kategorii sieci, w tym telekomunikacyjnych, bez ich podziału na sieci techniczne i uzbrojenia terenu, wadliwość tę uznać należy za niemającą wpływu na wynik sprawy. Nie można również podzielić zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 180 § 1, art. 187 i art. 191 O.p. w wyniku niewyjaśnienia stanu faktycznego co do istnienia przedmiotu opodatkowania. Przypomnieć należy, iż naruszenie przepisów postępowania skutkuje koniecznością uchylenia decyzji jedynie wówczas, gdy miało charakter istotny i mogłoby wpłynąć na wynik sprawy. Jak wskazano wyżej, kwestia uznania kanalizacji kablowej wraz z kablami za budowlę w rozumieniu u.p.o.l. dotyczyła subsumcji i wykładni przepisów prawa, a nie ustaleń faktycznych. W zakresie zaś podstawy opodatkowania nie wykazano, iż niewyjaśnienie, na podstawie dowodów źródłowych, jaką wartość miały kable umieszczone w kanalizacji, mogło wpłynąć na wynik sprawy. Istotnie przy ustalaniu podstawy opodatkowania organy podatkowe oparły się o dane wskazane w deklaracji za rok poprzedzający rok badany. Jednakże uwadze strony skarżącej uszedł fakt, iż wcześniej uzyskały (po wezwaniu strony skarżącej) oświadczenie i wyjaśnienie podatniczki o przyczynach różnic w wartościach budowli zgłoszonych do opodatkowania w roku 2007 i 2008. W wyjaśnieniu tym strona skarżąca wskazała, że różnica ta wynika z pominięcia w wartości budowli wartości linii kablowych. Wartości budowli wskazanej w pierwotnej deklaracji za rok 2007 organy podatkowe nie kwestionowały. Deklaracja podatkowa, wbrew wywodom skarżącej może być dowodem w postępowaniu podatkowym, co wprost wynika z art. 181 O.p. Wyjaśnienie udzielone przez podatniczkę wraz z danymi wynikającymi z deklaracji za rok 2008 stanowiły wskazanie wartości budowli. Art. 4 ust. 7 u.p.o.l. nie ogranicza przy tym możliwości określenia wartości budowli tylko do deklaracji za badany rok podatkowy. Organy podatkowe, w ocenie Sądu orzekającego w tej sprawie, nie były zatem nawet uprawnione (a tym bardziej zobowiązane) do powołania biegłego w celu określenia wartości rynkowej budowli stanowiących własność skarżącej, stosownie do art. 4 ust. 7 u.p.o.l. Nie można też zapominać, że biegły nie mógłby ustalać wartości rynkowej sieci, ta wartość stanowi bowiem podstawę opodatkowania tylko w sytuacji, gdy budowla nie jest i nie była amortyzowana (art. 4 ust. 5 u.p.o.l.). Zauważyć także należy, iż w piśmie z dnia 20 stycznia 2009 r., w odpowiedzi na wezwanie organu podatkowego (w tej sprawie) do podania wartości budowli strona skarżąca zarzuciła organowi przerzucanie na nią obowiązku wyjaśnienia sprawy i dowodzenia, stwierdziła ponadto, że jedynym obowiązkiem podatnika podatku od nieruchomości jest złożenie deklaracji, nie ma on obowiązku składania innych dokumentów, w tym również dowodów znajdujących się w jego posiadaniu, także na żądanie organu podatkowego. Pomijając już merytoryczną niezasadność takiego stanowiska (przyjęcie takiej tezy czyniłoby nierealną możliwość weryfikacji przez organy podatkowe rzetelności składanych deklaracji, z art. 86 § 1 i § 2 w zw. z art. 189 O.p. wysnuć należy wniosek, że podatnik ma obowiązek przedstawienia dokumentów- ksiąg podatkowych, ewidencji przechowywanych przez niego, jeżeli dowód ten przyczynić się może do wyjaśnienia sprawy) wskazać należy, iż odmowę przedstawienia dowodów organ podatkowy ma prawo uwzględnić przy dokonywaniu oceny dowodów i oprzeć się na tych dowodach, które posiadał, a które, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, były wystarczające dla rozstrzygnięcia. Ponadto ani w odwołaniu, ani w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, ani w skardze kasacyjnej brak jest jakiejkolwiek argumentacji, wskazującej na konkretne różnice w wartości budowli między rokiem 2007 i 2008, pozwalające przynajmniej na przypuszczenie, że przeprowadzenie innych dowodów w celu ustalenia wartości budowli mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Tym samym nawet gdyby uznać, że doszło do wskazanych nieprawidłowości w postępowaniu dowodowym, to nie mogły one mieć wpływu na wynik sprawy i nie uzasadniały zastosowania przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., strona nie podniosła bowiem argumentów, które mogłyby w sposób jednoznaczny podważyć przyjętą przez organ podatkowy podstawę opodatkowania jako nieodpowiadającą podstawie obliczania odpisów amortyzacyjnych. Stawiany przez spółkę na etapie postępowania sądowoadministracyjnego zarzut, aczkolwiek zgodnie z przepisami O.p. i p.p.s.a. dopuszczalny, może być zatem oceniany jako postawiony w innym celu niż przewidziana przez prawo proceduralne ochrona interesu prawnego strony (por. H.Dolecki, Nadużycie prawa do sądu w: Sądownictwo administracyjne gwarantem wolności i praw obywatelskich 1980-2005, Warszawa 2005 r., s. 130-135, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 stycznia 2011 r., II FSK 1572/09). Zarzucając Sądowi I instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 106 § 3 tej ustawy i art. 207 § 2 i art. 21 § 3 O.p. oraz art. 6 ust. 9 pkt 1 i art. 187 § 1 i art. 191 O.p. strona zdaje się zapominać, że podstawę orzekania przez wojewódzki sąd administracyjny stanowią akta sprawy. Art. 133 § 1 p.p.s.a. nakazuje sądowi orzekanie na ich podstawie, co jest równoznaczne z koniecznością uwzględnienia przy dokonywaniu oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu lub czynności stanu faktycznego i prawego istniejącego na dzień wydania decyzji. Fakt złożenia przez podatniczkę (dwie jej jednostki organizacyjne) dwóch deklaracji na podatek od nieruchomości został zaś ujawniony po zakończeniu postępowania podatkowego. Na dzień wydawania tej decyzji okoliczność, że podatniczka jest właścicielem jeszcze innych rzeczy, podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie została ujawniona w postępowaniu podatkowym. Okoliczność ta nie mogłaby zatem być uwzględniona przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji, uwzględniając ją Sąd naruszyłby bowiem art. 133 § 1 p.p.s.a. Ponadto strona w tym postępowaniu wnosiła jedynie o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z uwagi na nieujęcie w niej wśród przedmiotów opodatkowania budek telefonicznych. Trzeba także podkreślić, że dowodowe postępowanie uzupełniające, przeprowadzane przez sąd służyć ma celowi tego postępowania, a nie ustalaniu stanu faktycznego i nie może postępowania znacząco wydłużać (por. wyrok Naczelnego sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2010 r., II FSK 1429/08, opubl. w Lex pod nr 558910). W tej sprawie strona złożyła tylko odpis decyzji, nie złożyła nawet deklaracji dotyczącej budek. Dowód ten nie tylko więc nie miał znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji, ale także jego przeprowadzenie przedłużyłoby postępowanie. Uznanie za nietrafny zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 180 § 1, art. 187 i art. 191 O.p. przesądza o nietrafności kolejnego z zarzutów opartych na podstawie wymienionej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał bowiem kontroli decyzji także pod kątem prawidłowości postępowania dowodowego, a tym samym przeprowadzona przezeń kontrola legalności działania administracji publicznej odpowiadała wymogom z art. 1 § 1 w zw. z § 1 p.u.s.a. Wobec bezzasadności zarzutów naruszenia przepisów postępowania za wiążący przy ocenie zarzutów naruszenia prawa materialnego Naczelny Sąd Administracyjny zobligowany jest przyjąć stan faktyczny stanowiący podstawę faktyczną zaskarżonego wyroku. W tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny podziela dotychczasową linię orzeczniczą, iż linie kablowe ułożone w kanalizacji kablowej stanowią sieć telekomunikacyjną, będącą budowlą w rozumieniu zarówno u.p.o.l., jak i P.b. Odwołując się do argumentacji zawartej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 stycznia 2011 r., II FSK 2017/10 (dostępnym w bazie orzeczeń-www.orzeczenia.nsa.gov.pl), którą Sąd w tym składzie w pełni podziela stwierdzić należy, że w art. 1 a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. budowlę na potrzeby ustawy podatkowej zdefiniowano jako obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Zgodzić się należy ze stroną skarżącą, iż odesłanie do "przepisów prawa budowlanego", a nie do przepisów ustawy P.b. oznacza, iż ustawodawca nie ograniczył tego odesłania tylko do przepisów ustawy P.b., ale także do innych przepisów tej dziedziny prawa. Świadczy o tym chociażby fakt, iż odsyłając do konkretnej ustawy (np. w art. 1b ust. 2 u.p.o.l.) ustawodawca wskazuje zarówno datę uchwalenia aktu, jak i jego pełen tytuł i miejsce ogłoszenia. Zauważyć jednak należy, iż odesłanie, o którym mowa w art. 1 a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., dotyczy określenia przedmiotu opodatkowania. Zgodnie z art. 217 Konstytucji przedmiot opodatkowania winien być uregulowany w ustawie. Do unormowania w aktach prawnych niższego rzędu mogą zostać, co wielokrotnie podkreślał Trybunał Konstytucyjny (por. choćby wyrok z 8 grudnia 2009 r., sygn. akt K 7/08, opubl. w OTK-A z 2009 r., nr 11,poz. 166 i powołane w jego uzasadnieniu orzeczenia Trybunału), przekazane tylko te sprawy, które nie mają istotnego znaczenia dla konstrukcji danej daniny. Dokonując wykładni pojęcia "przepisy prawa budowlanego", użytego w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zgodzie z Konstytucją RP uznać zatem należy, iż odesłanie to odnosić się może wyłącznie do przepisów rangi ustawowej. Zwrócić przy tym należy uwagę, iż kwestie związane z projektowaniem, budową i użytkowaniem i rozbiórką obiektów budowlanych uregulowane są również w innych- niż P.b. -ustawach (przykładowo wskazać można ustawę z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych- Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115 ze zm.). Budowlę zdefiniowano w ustawie P.b. poprzez definicję zakresową niepełną, nie wskazuje ona bowiem w definiensie wszystkich elementów z danego zakresu, a ogranicza się jedynie do wyróżnienia przykładu tych elementów (używając słowa " w szczególności", por. M. Zieliński, Wykładnia prawa. Zasady. Reguły. Wskazówki, Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2002, s. 199, B.Bodziony, R. Dziwiński, P. Gnacik, Nowe prawo budowlane z komentarzem, Ośrodek Doradztwa i Szkolenia, Jaktorów 1994, s. 14) . Mimo pewnej, wskazywanej w piśmiennictwie, wadliwości tej definicji przykładowe wyliczenie obiektów, które według ustawodawcy zaliczają się do tej kategorii oddaje intencje ustawodawcy co do objęcia zakresem tej definicji tych obiektów, które expressis verbis zostały w nim wymienione oraz tych, które są do nich podobne z uwagi na ich konstrukcję, przeznaczenie i charakter (por. wyrok NSA z dnia 7 października 2009 r., sygn. akt II FSK 635/08, opubl. w Lex pod nr 635/08). Zaliczenie konkretnego obiektu do budowli wymaga zatem stwierdzenia, czy został on wymieniony w art. 3 pkt 3, a jeżeli nie, to czy jest on podobny do obiektów w nim wymienionych i jednocześnie nie ma cech, pozwalających na zaliczenie go do budynków lub obiektów małej architektury. Przepis ten jest więc na tyle precyzyjny, że pozwala na określenie przedmiotu opodatkowania, a tym samym nie narusza art. 2 i art. 217 Konstytucji RP. Wśród desygnatów budowli w art. 3 pkt 3 P.b. wymieniono m.in. sieci techniczne i sieci uzbrojenia terenu. Ustawodawca nie zdefiniował tych pojęć. Z uwagi na specyficzny, techniczny charakter tych pojęć zawodne może być odwołanie się do ich potocznego rozumienia w języku etnicznym (np. w Słowniku współczesnego języka polskiego – Wyd. Wilga 1996, s. 1014-1015- sieć zdefiniowano jako ogół połączeń, dróg, linii przesyłowych itp. umożliwiających komunikację, przekazywanie czegoś, transport określonego typu na danym obszarze, np. sieć telefoniczna, drogowa, por. też B. Brzeziński, W. Morawski, Kable telekomunikacyjne znajdujące się w kanalizacji kablowej a podatek od nieruchomości, Przegląd Podatkowy z 2008 r., nr 10, s. 24). Również definicje tych pojęć zawarte w aktach prawnych regulujących inny zakres przedmiotowy (jak np. ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne – art. 2 pkt 11, Dz. U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027 ze zm. czy ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – art. 2 pkt 13, Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) nadają tym pojęciom znaczenie dla potrzeb tych ustaw. Nie wiążą więc w odniesieniu do pojęć uregulowanych w innych ustawach, dotyczących innych dziedzin (tak M.Zieliński, op.cit., s. 202, por. też § 3 ust. 2 i § 9 Zasad techniki prawodawczej, stanowiących załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej"- Dz. U. Nr 100, poz. 908). Pomocne dla zrozumienia pojęć użytych w art. 3 pkt 3 P.B. może być odwołanie się do dalszych postanowień ustawy P.b. Z jej przepisów wynika np., iż do obiektów budowlanych zalicza się m.in. sieci elektroenergetyczne, wodociągowe, kanalizacyjne, gazowe, cieplne i telekomunikacyjne (art. 29 ust. 2 pkt 11, załącznik do ustawy- kategoria XXVI). W wydanym na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 P.b .rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) uzbrojenie działki odnosi do sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, elektroenergetycznej i ciepłowniczej. W rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 30 kwietnia 2001 r. w sprawie warunków technicznych, jaki powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz. U. nr 97, poz. 1055), wydanym na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 P.b. sieć gazową zdefiniowano jako gazociągi wraz ze stacjami gazowymi, układami pomiarowymi, tłoczniami gazu, magazynami gazu, połączone i współpracujące ze sobą, służące do przesyłania i dystrybucji paliw gazowych, należące do przedsiębiorstwa gazowniczego (§ 2 pkt 1 tego rozporządzenia). Definicja ta i dalsze przepisy rozporządzenia wskazują na to, iż pod pojęciem sieci gazowej dla celów budowlanych ustawodawca rozumie pewną całość, składającą się z wielu połączonych ze sobą w sposób wskazany w rozporządzeniu (warunki techniczne) elementów (przy czym połączenie to nie musi mieć charakteru trwałego-por. § 13 i § 17), służących wspólnie do osiągnięcia określonego celu. Cechy takie przypisać zatem można także innym obiektom sieciowym. Ustawodawca nie definiuje użytego w ustawie P.b. pojęcia sieci telekomunikacyjnej. Również w powołanym przez stronę rozporządzeniu Ministra Infrastruktury wskazuje jedynie, co należy rozumieć przez telekomunikacyjne obiekty budowlane. Nie oznacza to jednak, iż brak tej definicji wyklucza, że obiekty te, po ich połączeniu, nie mogą stanowić sieci telekomunikacyjnej, rozumianej jako całość techniczno- użytkowa. Pojęcia całości techniczno – użytkowej nie można bowiem, jak wykazano wyżej, utożsamiać z rzeczą i jej częściami składowymi w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego. Ani prawo budowlane, ani u.p.o.l. nie odwołują się bowiem do art. 45 i 47 K.c. Tworzenie całości techniczno- użytkowej należałoby rozumieć jako połączenie poszczególnych elementów w taki sposób, aby zgodnie z wymogami techniki nadawały się one do określonego użytku. Nie można przy tym wykluczyć, iż każdy z tych elementów może być samodzielnym obiektem, choć nie zawsze będzie mógł być samodzielnie wykorzystywany do określonego celu, budowla stanowić ma zaś całość techniczno- użytkową. Przykładem takiego obiektu jest kanalizacja kablowa. Jest ona samodzielnym obiektem budowlanym, jednakże bez wypełnienia jej kablami nie pełni ona żadnej konkretnej funkcji użytkowej. Dopiero kanalizacja kablowa i położone w niej (zgodnie z warunkami technicznymi- § 4 powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury) kable i pozostałe elementy, stanowią pewną całość użytkową, pozwalającą na prowadzenie działalności gospodarczej w postaci świadczenia usług telekomunikacyjnych (por. R. Dowgier, Sieć techniczna jako przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, Finanse Komunalne z 2004 r., nr 12, s. 26, L. Etel, B. Pahl, Opodatkowanie linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej, Prawo i podatki z 2009 r., nr 4, s 34) . Stanowią one zatem razem budowlę sieciową, o której mowa w art. 3 pkt 3 P.b. Skoro kanalizacja kablowa i ułożone w niej kable stanowią budowlę w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, to tym samym stanowią (łącznie) przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości jako budowla w rozumieniu art. 1a pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3. Zarzut naruszenia tych przepisów (pierwszego przez błędną wykładnię, drugiego- niewłaściwe zastosowanie) w powiązaniu z naruszeniem art. 1, art. 3 pkt 1 oraz art. 3 pkt 3 P.b. uznać zatem należy za bezzasadny. Tym samym bezzasadny jest także zarzut naruszenia art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw z. art. 1a ust. 1 pkt 2 oraz art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Wobec niepodważenia ustaleń faktycznych dotyczących podstawy opodatkowania niezasadny jest również zarzut niewłaściwego zastosowania art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Brak jest bowiem podstaw do przyjęcia, iż podana przez stronę wartość budowli (łącznie z kablami w kanalizacji) nie odpowiadała wartości stanowiącej podstawę amortyzacji. Naruszenie prawa materialnego, aby mogło skutkować uchyleniem dotkniętej tym naruszeniem decyzji, musi zaś mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.). Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut niewłaściwego zastosowania art.21 § 3 O.p. w zw. z art. 6 ust. 9 pkt 1 u.p.o.l. w wyniku wydania dwóch odrębnych decyzji dotyczących podatku od nieruchomości za 2008 r. Przede wszystkim wątpliwość budzi zamieszczenie tego zarzutu w ramach podstawy kasacyjnej, o której mowa w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny nie oceniał w tej sprawie, czy złożenie przez podatnika dwóch deklaracji w podatku od nieruchomości stanowiło naruszenie art. 6 ust. 9 pkt 1 u.p.o.l. i czy decyzja, która nie uwzględnia całości zobowiązania w tym podatku jest prawidłowa z punktu widzenia art. 21 § 3 O.p. Nie mógł zatem zastosować tych przepisów niewłaściwie. Sąd odnosił się jedynie do kwestii, czy postępowanie o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji ma wpływ na postępowanie sądowoadministracyjne. Z tych względów skargę kasacyjną jako niezasadną należało oddalić na podstawie art. 184 p.p.s.a.