I SA/Bk 57/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska (spr.), Sędziowie asesor WSA Piotr Pietrasz, asesor WSA Jacek Pruszyński, Protokolant Marcin Kojło, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 marca 2008 r. sprawy ze skargi T. G. i B. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 rok oddala skargę. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. decyzją z [...] sierpnia 2007 r. nr [...], określił B. G. i T. G. (dalej jako: "skarżący), zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. w kwocie: [...] zł w miejsce zadeklarowanego przez nich zobowiązania w wysokości: [...] zł. Organ kontroli skarbowej ustalił, że skarżący, w ramach prowadzonej przez siebie w roku 2003 działalności gospodarczej w formie spółki cywilnej "W" dalej jako spółka, nie zaewidencjonowali w urządzeniach księgowych tej firmy przychodu z tytułu sprzedaży wyrobów betonowych o wartości [...] zł (wartość brutto [...] zł) oraz nie zaewidencjonowali kosztów uzyskania przychodu w łącznej kwocie [...] zł (rzeczywista wysokość wypłaconego pracownikom wynagrodzenia). Ponadto organ stwierdził zawyżenie kosztów uzyskania przychodu na kwotę [...] zł, dotyczącą skorzystania z premii podatkowej na podstawie art. 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców. Powyższych ustaleń organ dokonał m.in. na podstawie zeznań świadków (nabywców wyrobów betonowych, pracowników spółki), a także wynikach kontroli "krzyżowych", przeprowadzonych u kontrahentów spółki oraz na podstawie dokumentów zabezpieczonych podczas przeszukania pomieszczeń spółki, przeprowadzonego [...] sierpnia 2006 r. przez funkcjonariuszy policji z udziałem pracowników Urzędu Kontroli Skarbowej włączonych, jako dowody do postępowania (postanowienie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z [...] czerwca 2007 nr [...]), na podstawie art.181 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (jedn. tekst: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) – w dalszej części przywoływanej w skrócie "O.p.". Wśród zabezpieczonych dokumentów znalazły się m.in.: dokumenty wydania towaru WZ, a także inne dokumenty sporządzone na luźnych kartkach bez przepisanej formy dotyczące wydania towaru w 2003 r.; zeszyty zawierające zapisy wpłat do kasy, z których jeden nosi nazwę "Kasa"; zeszyty zawierające chronologiczne zestawienie dokumentów WZ od nr 1 do 2435 wystawionych przez skarżących w okresie od 20 stycznia 2003 r. do 30 grudnia 2003 r. W dokumentach finansowych przedłożonych do kontroli nie stwierdzono faktur wystawionych na nazwiska figurujące w w/w dokumentach. W przypadku kontrahentów, dla których prowadzono konta analityczne rozrachunków z odbiorcami, wyroby betonowe wymienione na kwestionowanych dokumentach, nie zostały ujęte w fakturach VAT, wystawionych na rzecz tychże kontrahentów. Kwoty sprzedaży, wynikające z przedmiotowych dokumentów, porównano z kwotami sprzedaży zaewidencjonowanej na kasie fiskalnej i stwierdzono, że sprzedaż dokumentowana tymi dowodami nie została zaewidencjonowana na kasie fiskalnej. Na dokumentach tych znajdowały się także adnotacje: "zapłacił", "rozliczono", "dostarczono", "zapłacono", "bez faktury" oraz podpisy osób odbierających towar lub odciski pieczęci o treści "zapłacono gotówką". Dyrektor Izby Skarbowej w B. decyzją z [...] grudnia 2007 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu stwierdził, że wszczęcie postępowania kontrolnego w zakresie podatku dochodowego w stosunku do małżonków było następstwem postępowania kontrolnego prowadzonego w stosunku do spółki, w trakcie którego stwierdzono nieprawidłowości w zakresie przychodów ze sprzedaży, wpłat do kasy, ewidencji sprzedaży VAT i raportów kasowych. Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu zarzutu naruszenia podstaw prawnych wszczęcia postępowania kontrolnego, organ odwoławczy uznał go za niezasadny z uwagi na to, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki zastosowania trybu nadzwyczajnego wszczęcia kontroli podatkowej, na podstawie art. 13. ust. 9 ustawy z 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 65 ze zm.), w dalszej części w skrócie, jako: u.k.s. oraz art. 284a O.p. W konsekwencji za nieuzasadniony uznano zarzut naruszenia terminów wynikających z art. 284a § 2 i § 3 O.p., poprzez niedostarczenie kontrolowanym upoważnienia do kontroli w terminie 3 dni od daty przeszukania przez funkcjonariuszy policji z udziałem pracowników Urzędu Kontroli Skarbowej w B. Dyrektor Izby Skarbowej w B. podkreślił, że materiał dowodowy został włączony do przedmiotowego postępowania na podstawie art. 180 § 1 i art. 181 O.p. podnosząc również, że wykorzystanie zeznań świadków z innego postępowania samo w sobie nie narusza zasady czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym, ani też nie wskazuje na naruszenie jakichkolwiek innych przepisów O.p. Organ odwoławczy podniósł, że przedstawione dowody (zeznania świadków złożone w postępowaniu karnym potwierdzające fakt zakupu wyrobów betonowych wyprodukowanych przez kontrolowanych, skonfrontowane z pozostałymi dowodami zgromadzonymi w sprawie, tj. zabezpieczonymi w trakcie przeszukania dokumentami WZ odniesionymi do ksiąg rachunkowych, ewidencji VAT, raporty kasowe), dają podstawę do kwestionowania rzetelności ksiąg podatkowych spółki. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej organ pierwszej instancji w oparciu o zebrany materiał dowodowy ponad wszelką wątpliwość udowodnił, że w 2003 r. miała miejsce sprzedaż wyrobów betonowych poza ewidencją księgową. Odnosząc się do kwestii zawyżenia kosztów uzyskania przychodu na kwotę [...] zł, związaną z tzw. "premią podatkową", organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 14 ust.2 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przychodem z działalności gospodarczej jest również wartość zwróconych wierzytelności, które zostały, zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 20, odpisane jako nieściągalne albo na które utworzono rezerwy zaliczone uprzednio do kosztów uzyskania przychodów. Dyrektor Izby Skarbowej w B. stwierdził, że podnoszony przez skarżących fakt nie uregulowania wierzytelność przez dłużnika i brak pisemnej zgody na (umowy) przyjęcie długu, stoi w sprzeczności z faktem przyjęcia wpłaty na poczet tej wierzytelności(wpływ środków finansowych na konto spółki). Za nieistotny organ uznał, więc fakt, czy była pisemna umowa przejęcia długu oraz pisemna zgoda wierzyciela na takie przejęcie. Dokumenty przedstawione przez dłużnika Pana W. P. potwierdzają, iż uregulował on całość swojego zadłużenia wobec spółki, wynikającego z faktur ujętych w księgach spółki jako premia podatkowa. W złożonej do Sądu skardze T. i B. G. wnieśli o uchylenie powyższej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. i poprzedzającej jej wydanie decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. Zaskarżonym decyzjom zarzucili naruszenie przepisów: art. 284a § 2 i 3 O.p.; oraz art. 13 ust. 9 i 10 u.k.s., poprzez dopuszczenie jako dowodu w sprawie materiałów, które nie mogły zostać wykorzystane w postępowaniu podatkowym; art. 122, art. 123, art. 180, art. 181, art. 190 i art. 289 O.p., poprzez pominięcie zeznań wnioskowanych przez stronę świadków, nie powiadamianie strony o podejmowanych czynnościach, wyciągnięcie błędnych wniosków z zebranego materiału dowodowego. W uzasadnieniu skarżący podnieśli, że Dyrektor Izby Skarbowej w B. nie uwzględnił podnoszonych w odwołaniu zarzutów, iż wydając decyzję organ pierwszej instancji oparł się na dokumentach zabezpieczonych w toku przeszukania dokonanego w dniu [...] sierpnia 2006 r. w siedzibie Spółki, natomiast upoważnienie do przeprowadzenia kontroli podatkowej w niniejszej sprawie zostało dostarczone Spółce dopiero po upływie zastrzeżonych 3 dni od daty dokonania przeszukania pomieszczeń Spółki i zatrzymania materiałów. Skarżący wskazali, że dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być materiały i dokumenty z czynności dokonanych z zastrzeżeniem art. 284a § 3, art. 284b § 3 i art. 288 § 2 O.p. Zdaniem strony, przyjęcie przez organ, że przeszukania pomieszczeń Spółki dokonywali funkcjonariusze policji, a pracownicy UKS uczestniczyli w tej czynności w ramach postępowania karnego, jest błędne, ponieważ Prokurator w postanowieniu o dokonaniu przeszukania zlecił wykonanie tych czynności funkcjonariuszom Komendy Miejskiej Policji w B., a nie pracownikom UKS. W ocenie skarżących, dokonując przeszukania i zabezpieczenia dokumentów, pracownicy UKS mogli to uczynić jedynie w ramach kontroli podatkowej, wszczętej w trybie art. 13 ust. 9 u.k.s. Nie mogli natomiast dokonać przeszukania i zabezpieczenia dokumentów w trybie art. 13 ust. 1 u.k.s., gdyż w dniu przeszukania nie zostało wszczęte postępowanie kontrolne za 2003 r., a jedynie za lata 2004-2006. Dlatego też zdaniem skarżących postępowanie kontrolne w niniejszej sprawie (za rok 2003) zostało wszczęte w trybie art. 13 ust. 9 u.k.s. W tej sytuacji kontrolowanemu należało niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie 3 dni od dnia wszczęcia kontroli, doręczyć postanowienie w wszczęciu postępowania oraz upoważnienie do przeprowadzenia kontroli. W innym przypadku materiały i dokumenty z dokonanych czynności, nie mogą stanowić dowodu w postępowaniu podatkowym. Odnosząc się do poczynionych przez organy skarbowe ustaleń stanu faktycznego skarżący podnieśli, iż wielokrotnie w toku kontroli podkreślali, że zeszyty o nazwie "Wpłaty-Wypłaty" były wewnętrznym rozliczeniem pomiędzy nimi a pracownikiem Spółki Panią E. S., której podatnicy przekazywali pieniądze następnie przekazywała na różne potrzeby, np. kierowcom na zakup benzyny, innym osobom na zakup niezbędnych rzeczy oraz na inne zakupy gotówkowe wskazane przez wspólników pod ich nieobecność. W zeszycie znajdowały się też inne kwoty wpłat i wypłat dokonywanych przez różne osoby. Były też zapisy wpłat dokonywanych przez kontrahentów, którzy nabyli towar we wcześniejszym okresie nawet w latach poprzednich, a pod nieobecność wspólników przekazywali pieniądze Pani E. S. Zabezpieczone druki "WZ" były jedynie pomocne do prowadzenia zamówień klientów. W przypadku złożenia zamówienia pracownicy lub wspólnicy zapisywali na druku "WZ" fakt wstępnego zamówienia towaru. Zapis taki nie świadczył natomiast o wydaniu towaru lub jego sprzedaży. Organ nie dał wiary powyższym wyjaśnieniom podatników w toku prowadzonego postępowania, mimo tego w żaden sposób nie zweryfikował zabezpieczonych dokumentów. Odmówił przeprowadzenia dowodów z zeznań wnioskowanych świadków mimo, że wskazane okoliczności na dowód których mieli zostać przesłuchani były niezbędne dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego. W ocenie skarżących, takie podejście organów, uniemożliwia im jako stronie czynny udział w postępowaniu, uniemożliwia wyjaśnienie sprawy i ustalenie prawdy obiektywnej. Skarżący uznali także za błędne stanowisko organów, iż podatnicy nie ujęli do swoich przychodów w grudniu 2003 r. kwoty [...] zł, wynikającej z opłacenia przez [...] Zakład Ochrony Środowiska "B." W. P. wszystkich faktur wystawionych w 2000 r. i 2001 r. Podnieśli, że nie wyrazili zgody na przejęcie długu. W ten sposób zaprzeczają, aby W. P. uregulował zadłużenia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Uwzględnienie skargi może nastąpić w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miałoby ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogłoby ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – w dalszej części przywoływanej w skrócie "p.p.s.a." W przedmiotowej sprawie Sąd nie stwierdził istnienia którejś z wymienionych przesłanek dających podstawę do uchylenia decyzji. W pierwszej kolejności, należało się odnieść się do zarzutu skargi, dotyczącego wykorzystania przez organy skarbowe, jako dowodu w sprawie, materiałów zabezpieczonych w wyniku dokonanego [...] sierpnia 2006 r. przeszukania pomieszczeń spółki "W", który został powiązany z zarzutem niewłaściwego wszczęcia postępowania kontrolnego w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku dochodowego za 2003 rok. Przedłożone Sądowi akta administracyjne całkowicie potwierdzają stanowisko organów skarbowych, iż przeprowadzone w tej sprawie postępowanie kontrolne nie zostało wszczęte [...] sierpnia 2006 r. w tzw. trybie nadzwyczajnym, o którym mowa w art. 13 ust. 9 u.k.s., tj. na podstawie legitymacji służbowej inspektora kontroli skarbowej. Tego dnia, jak zauważyła to również strona skarżąca, zostały wszczęte inne postępowania kontrolne, w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatków stanowiących dochód budżetu państwa lub dochód jednostek samorządu terytorialnego, a także innych należności pieniężnych budżetu państwa lub państwowych funduszy celowych za 2004 i 2005 r. (nr [...], nr [...]), a także w zakresie: rzetelności i prawidłowości ustalania i wpłacania podatku od towarów i usług za miesiące: styczeń - sierpień 2006 r. (nr [...]). Natomiast postępowanie kontrolne w tej sprawie, którego wynikiem jest zaskarżona decyzja, zostało wszczęte [...] listopada 2006 r. w tzw. trybie zwykłym, o którym mowa w art. 13 ust. 1 i 2 u.k.s., tj. po doręczeniu kontrolowanym postanowienia o wszczęciu postępowania kontrolnego (k. 2 tomu I akt administracyjnych). Zatem wbrew twierdzeniom strony skarżącej, w niniejszej sprawie nie miał zastosowania przepis art. 13 ust. 9 u.k.s. i zawarta w nim dyspozycja, aby w terminie 3 dni od daty wszczęcia postępowania na podstawie legitymacji służbowej doręczyć kontrolowanemu postanowienie o wszczęciu postępowania kontrolnego oraz upoważnienie do przeprowadzenia kontroli podatkowej. Skoro nie miał w tej sprawie zastosowania przepis art. 13 ust. 9 u.k.s., toteż nie miały w niej również zastosowania przepisy art. 284a § 2 i 3 O.p w zw. z art. 13 ust. 10 u.k.s. W konsekwencji zarzut naruszenia tych przepisów jest całkowicie bezzasadny. Jeżeli chodzi o możliwość wykorzystania przez organy skarbowe, jako dowodu w sprawie, materiałów zabezpieczonych w trakcie przeprowadzonego [...] sierpnia 2006 r. przeszukania pomieszczeń spółki "W", należy w pierwszym rzędzie zauważyć, iż przeszukanie tych pomieszczeń i zabezpieczenie dokumentów odbyło się w ramach postępowania karnego, a nie któregokolwiek z postępowań kontrolnych. Charakteru tych czynności nie zmienia fakt, że obok funkcjonariuszy policji Komendy Wojewódzkiej Policji w B. i Komendy Miejskiej Policji w B., uczestniczyli w nich także pracownicy Urzędu Kontroli Skarbowej w B. Dysponentem tych dowodów od początku były organy ścigania. W konsekwencji ich wykorzystanie w postępowaniu prowadzonym przez organy skarbowe mogło nastąpić dopiero poprzez wydanie oddzielnego postanowienia o włączeniu ich w poczet dowodów tego postępowania. Tak też się w tej sprawie stało. Otóż po wszczęciu postępowania, co jak wykazano wyżej miało miejsce [...] listopada 2006 r., organ kontroli skarbowej wydał [...] czerwca 2007 r. postanowienie o włączeniu do akt materiałów dowodowych z prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową w B. postępowania sygn. [...], w tym materiałów zabezpieczonych w trakcie przeprowadzonego [...] sierpnia 2006 r. przeszukania pomieszczeń spółki "W", a także protokołów przesłuchań świadków (k. 112/1 tomu VIII akt administracyjnych). Pozyskanie powyższych dowodów i włączenie ich do akt sprawy odbyło się, zatem zgodnie z postanowieniami art. 180 O.p. i art. 181 §1 O.p. Pierwszy z nich stanowi, że jako dowód w postępowaniu należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a co nie jest sprzeczne z prawem. Zgodnie zaś z treścią art. 181 §1 O.p. dowodem w postępowaniu mogą być w szczególności materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa karne skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Nie ma przy tym wymogu, aby czynności dowodowe przeprowadzone w postępowaniu karnym były powtarzane w postępowaniu podatkowym. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela i przyjmuje jako własny, pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku z 10 stycznia 2008 r. w sprawie sygn. akt I SA/Bk 546/07 (ze skargi "W" B. T. G.), że "wykorzystanie materiałów dowodowych przeprowadzonych i zgromadzonych w toku postępowania karnego, co do zasady nie narusza podstawowych zasad prowadzenia postępowania podatkowego, w tym zasady czynnego udziału strony w tym postępowaniu. Powtórzenie określonych czynności dowodowych przeprowadzonych w toku postępowania karnego będzie konieczne jedynie wówczas, kiedy ocena tych dowodów dokonana w powiązaniu z materiałem dowodowym zebranym w postępowaniu podatkowym, uniemożliwia jednoznaczne i prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w konkretnej sprawie podatkowej". Sąd nie ma wątpliwości, że takie okoliczności w niniejszej sprawie nie występują. W ocenie Sądu prawidłowe są również ustalenia organu w kwestii nie uwzględnienia przez skarżących w przychodach kwoty [...] zł, będącej wynikiem różnicy faktur wystawionych przez skarżących na rzecz firmy Pana W. P. ([...] zł) a kwotą przedstawioną przez skarżących, jako uregulowaną przez dłużnika ([...] zł). Materiał dowody zgromadzony przez organy wskazuje tymczasem, że pozostała wierzytelność na kwotę [...] zł, została również uregulowana. Z uwagi na to, że wierzytelności wynikające z przedmiotowych faktur zostały objęte premią podatkową na podstawie art. 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz.U. Nr 155, poz.1287), w przypadku ich zwrotu, zastosowanie znajduje przepis art. 14 ust. 2 pkt 7 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., Nr 14, poz.176 ze zm.). Zgodnie z tym uregulowaniem, przychodem z działalności gospodarczej jest wartość zwróconych wierzytelności, które zostały, zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 20, odpisane jako nieściągalne albo na które utworzono rezerwy zaliczone uprzednio do kosztów uzyskania przychodów. W myśl cytowanej normy w dacie zwrotu wierzytelności powstał przychód w spółce "W". Istotny w sprawie jest zwrot wierzytelności, czyli faktyczne przekazanie środków finansowych z tytułu istnienia określonej wierzytelności przez firmę T. w imieniu Pana W. P. Nie ulega jednak wątpliwości, że chodzi o wierzytelności, jakie skarżący posiadali wobec Pana W. P., a które wcześniej zostały uwzględnione do premii podatkowej jako wierzytelności nieściągalne. Dla wykładni art. art. 14 ust. 2 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie ma znaczenia podnoszony przez skarżących brak zgody na przejęcie długu Pana P. przez firmę T. Istotny jest natomiast faktyczny zwrot wierzytelności, który w przedmiotowej sprawie miał miejsce ponad wszelką wątpliwość. Prowadząc postępowanie, organ podatkowy ma obowiązek podjąć wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Zasadzie tej towarzyszy obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 122 i 187 O.p.). Dowodem w sprawie podatkowej jest wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, o ile nie jest to sprzeczne z prawem. Okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeśli strona miała możliwość wypowiedzenia się, co do przeprowadzonych dowodów oraz całego zebranego w sprawie materiału dowodowego (art. 192, art. 200 § 1 O.p.). Równie istotny filar dowodzenia w postępowaniu podatkowym, stanowi zasada swobodnej oceny dowodów (art. 191 O.p.). Oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego organ podatkowy dokonuje na podstawie własnej wiedzy oraz doświadczenia życiowego. Ocenie podlega każdy dowód z osobna oraz wszystkie dowody we wzajemnej z sobą łączności. Na prawidłowość dokonanej oceny materiału dowodowego wskazuje to, czy wyciągnięte na jego podstawie wnioski mają logiczne uzasadnienie. Zdaniem Sądu, dokonana w tej sprawie przez organy skarbowe ocena dowodów całkowicie mieści się w granicach wyznaczonych przez zasadę swobodnej oceny dowodów. Organy skarbowe podjęły wystarczające działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i nie naruszyły postanowień art. 122 O.p. Zebrany w sprawie materiał dowodowy w pełni pozwalał na wyciągniecie wniosku, iż skarżący, w ramach prowadzonej przez siebie działalności w spółce "W", nie ewidencjonowali dla potrzeb podatkowych wszystkich zdarzeń gospodarczych. Wniosek ten został wyciągnięty na podstawie wszechstronnej oceny całego zebranego w sprawie materiału dowodowego. Ograny poddały wnikliwej analizie zapisy zawarte w dokumentach ujawnionych podczas przeszukania pomieszczeń spółki skonfrontowały je z zeznaniami świadków oraz wynikami kontroli "krzyżowych" przeprowadzonych u kontrahentów. W uzasadnieniach wydanych decyzji wskazano fakty, które uznano za udowodnione, dowody, którym dano wiarę, oraz przekonująco wyjaśniono przyczyny, dla których odmówiono wiarygodności wyjaśnieniom podatników. W świetle przedstawionych przez organy skarbowe dowodów całkowicie nieprzekonująco brzmią twierdzenia skarżących, że zapisy z zeszytów "Wpłaty-Wypłaty" dotyczyły zamówień niezrealizowanych, bądź zrealizowanych i potwierdzonych fakturą VAT lub paragonem fiskalnym. Zapewniono też skarżącym czynny udział w postępowaniu, umożliwiając wypowiedzenie się, co do materiału zgromadzonego w sprawie. Odmowa przeprowadzenia wnioskowanych przez skarżących dowodów z zeznań świadków, nie świadczy o naruszeniu przez organy zasady zapewnienia stronie czynnego udziału w tym postępowaniu. W postanowieniu z [...] czerwca 2007 r., Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. w zwięzły i logiczny sposób argumentował odmowę przeprowadzenia wnioskowanych dowodów (k.121/1-2 tom XI akt administracyjnych). Po pierwsze zwraca uwagę fakt, że wnioskowani przez skarżących świadkowie byli już przesłuchiwani w sprawie. Strona była zaś o fakcie przesłuchiwania tych świadków prawidłowo zawiadamiana i miała możliwość uczestniczenia w tych czynnościach dowodowych. Ponadto trafnie organ nie uwzględnił wniosku o przesłuchanie skarżących, gdyż jak wynika z akt sprawy, okoliczności mające być przedmiotem tej czynności dowodowej zostały wystarczająco stwierdzone innymi dowodami. Poza tym, co do części materiału zgromadzonego przez organy, skarżący odnieśli się i złożyli wyjaśnienia, które to wyjaśnienia stanowiły jeden z analizowanych w skarżonym rozstrzygnięciu dowodów. Ze względu na powyższe okoliczności za nieuzasadniony uznano zarzut naruszenia art. 122 i 123 O.p. Wbrew twierdzeniom skargi nie naruszono również art. 190 § 1 O.p. Przepis ten wprowadza obowiązek zawiadomienia o miejscu i terminie przeprowadzenia m.in. dowodu z zeznań świadków przynajmniej na 7 dni przed terminem ich przeprowadzenia. Analiza akt sprawy wskazuje, że strona została zawiadomiona o terminie i miejscu przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków w dniu 25 stycznia 2007 r. (k.22/1 tom I akt administracyjnych). Wspomniane czynności dowodowe przeprowadzono zaś w dniach 8 lutego 2007 r. i 13-15 lutego 2007 r. Dyspozycja przepisu art. 190 § 1 O.p. została zatem zachowana. W tym stanie rzeczy Sąd uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa, na podstawie art.151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.