I SA/Bk 574/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), Sędziowie sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, sędzia WSA Andrzej Melezini, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do grudnia 2010 r. oddala skargę Działając na podstawie upoważnienia wydanego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. przeprowadzono kontrolę podatkową wobec J. K. (dalej również jako Skarżący) prowadzącego Przedsiębiorstwo Handlowo - Usługowe H. w H. w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2010 r. Ustalono, że Skarżący w okresie styczeń - grudzień 2010 r. prowadził działalność polegającą na: handlu stalą, produkcji i handlu maszynami do cięcia blach oraz stołami ekshaustorowymi. W toku kontroli stwierdzono, że J. K. w badanym okresie ujął w ewidencji księgowej faktury zakupu i sprzedaży, które nie dokumentują rzeczywistych transakcji, w szczególności nie miały miejsca: odbiór leasingowanych przedmiotów oraz transakcje dotyczące obrotu stalą, podatnik nie produkował maszyn wypalających i stołów ekshaustorowych, a także nie świadczył usług wynajmu sprzętu i usług marketingowych. W konsekwencji Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] maja 2014 r. Nr [...] określił Skarżącemu podatek do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) – dalej również jako "u.p.t.u." za marzec - grudzień 2010 r., oraz dokonał odmiennego, niż zadeklarowała strona rozliczenia w VAT w okresach za styczeń - grudzień 2010 r. Z rozstrzygnięciem tym nie zgodził się Skarżący składając odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej w B. W wyniku rozpatrzenia odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w B. decyzją z dnia [...] września 2014 r. Nr [...], utrzymał w mocy z rozstrzygnięcie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż w aktach sprawy znajdują się umowy leasingowe dotyczące finansowania m.in. podwieszonej platformy, wypalarki, przecinarki czy podestu nożycowego, w których jako strona wskazany został Skarżący. Łączna wartość leasingowanych urządzeń opiewała na kwotę 2.833.678 zł. Podatnik ujmował w rejestrach zakupu VAT za poszczególne miesiące i rozliczał w deklaracjach VAT-7 podatek naliczony wynikający z faktur wystawionych przez podmioty wskazane w umowach jako finansujące. Oceniając materiał dowodowy organ przyjął, iż faktury te nie mogą być podstawą do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony na nich wykazany. W rzeczywistości bowiem przedmioty tych umów nie były dostarczone podatnikowi, a zatem nie służyły mu w działalności gospodarczej. Firmy występujące jako dostawcy nie potwierdziły, aby przedmiot leasingu został faktycznie dostarczony. Dodatkowo protokoły odbioru w znacznej części były niekompletne, tj. bez podpisów dostawców, bądź bez wskazania miejsca odbioru. Z protokołów tych wynika, że w przeważającej części przypadków przedstawiciele firm leasingowych nie brali udziału przy odbiorze. W jednej sytuacji, gdzie widnieje podpis przedstawiciela B. L. przy odbiorze urządzenia, ustalono, że dostawca tego urządzenia posługiwał się nieistniejącym adresem. Kontakt z dostawcą był niemożliwy, pomimo wielokrotnych, udokumentowanych prób. W innym przypadku, gdzie przy oględzinach urządzenia udział brał przedstawiciel leasingodawcy, udowodniono natomiast, że przedmiotem leasingu oznaczono maszyny, które nie zostały wyprodukowane przez wskazanego w umowie sprzedaży producenta. Sama okoliczność udziału przedstawiciela leasingodawcy nie daje podstaw do uznania, że w rzeczywistości odebrano wskazane w umowach leasingu przedmioty. Znajdujące się w aktach umowy nie odzwierciedlają zatem rzeczywistych zdarzeń. Organ kontroli skarbowej dowiódł, iż faktury wystawiane w związku z umowami leasingowymi dokumentują czynności, które nie zostały dokonane. Faktury te nie stanowią więc podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego w myśl art. 88 ust. 3a pkt 4 u.p.t.u. i nie dają podstaw do zastosowania w sprawie art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 a oraz art. 87 ust. 1 u.p.t.u. Organy kontroli skarbowej zbadały również transakcje przedsiębiorstwa Skarżącego w zakresie obrotu stalą stwierdzając fikcyjność transakcji udokumentowanych fakturami. W dokumentacji znajdowały się bowiem świadectwa odbioru stali, które nie zostały potwierdzone przez huty. Były również świadectwa odbioru wystawione na samego Skarżącego, których autentyczność nie została potwierdzona przez huty. Dodatkowo poza udokumentowanymi przypadkami nabycia stali w firmie A., brak jest w innych przypadkach źródła pochodzenia stali. Z dokumentów wynika, że dostawca przedsiębiorstwa skarżącego nabywał towar po cenach wyższych niż ceny sprzedaży. Ponadto, istnieje szereg udokumentowanych sprzeczności w zeznaniach oraz ustalono łańcuszek transakcji m.in. pomiędzy przedsiębiorstwami A. – W.- H. – E. - N. - A. Zdaniem organu II instancji okoliczności te świadczą, że w rzeczywistości mamy w sprawie do czynienia z obrotem fakturami, a nie towarem. Faktury te dokumentują zatem czynności, które nie zostały dokonane, tym samym nie dają podstawy zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 4 u.p.t.u., do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w nich wykazany. Znamiennym jest również to, że stan wiedzy przedstawicieli firm W., E. , M. w zakresie przewozu towaru odznacza się wyłącznie tym, że to dostawca bezpośrednio zapewnia transport towaru. Jak wynika z powyższych ustaleń nawet wskazanie tego właściwego dostawcy stanowi problem w firmach biorących udział w obrocie fakturami. W łańcuchu tych transakcji nikt nie był w stanie też wskazać dokąd faktycznie przewożony był ten towar. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej zgromadzony w sprawie materiał dowodowy świadczy o tym, że podatnik w badanym okresie wystawiał faktury sprzedaży maszyn wypalających i stołów ekshaustorowych. Z dokonanych ustaleń wynika natomiast, że faktycznie sprzedaży tych urządzeń nie było. Organ ustalił ciąg sprzeczności w samych zeznaniach oraz między zeznaniami, a innymi dowodami zebranymi w sprawie które dowodzą, iż Skarżący nie prowadził produkcji przedmiotowych urządzeń. Brak jest bowiem miejsca produkcji tych urządzeń, brak jest potwierdzonych zakupów podzespołów do ich produkcji, brak jest firmy ukraińskiej, która rzekomo miała zajmować się ich produkcją. W końcu brak jest również finalnego nabywcy tych urządzeń, gdyż właściciel W. nie jest w stanie go podać, a spółkę sprzedał w styczniu 2011 r. obywatelowi ukraińskiemu, który nie figuruje w żadnych ewidencjach, pomimo że stał się właścicielem spółki prawa handlowego. W konkluzji organ stwierdził, iż Skarżący nie mógł wprowadzić do obrotu przedmiotowych towarów. Dokumenty dotyczące rzekomej produkcji i sprzedaży towarów nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Towary te nie mogły być więc faktycznie sprzedane do .E., aby potem trafić poprzez N. Sp. z o.o., T. Sp. z o.o. i A. s.r.o. z Czech do W. Sp. z o.o. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje również, że Skarżący nie świadczył usług w zakresie wynajmu sprzętu spółkom T. i W., który rzekomo miał leasingować. W zeznaniach z lipca 2012 r. podatnik stwierdził, że jego działalność polegać miała na handlu towarami, a jedynymi usługami, które świadczył był transport. Ponadto, Skarżący nie był w stanie wskazać miejsca użytkowania urządzeń leasingowanych, które miały być wynajmowane. Podatnik nie mógł też świadczyć usług marketingowych. U jego kontrahenta, tj. spółki M. nie stwierdzono zaewidencjonowania faktury dokumentującej zakup takich usług od przedsiębiorstwa skarżącego. Podatnik zeznał natomiast, że poza transportem nie świadczył żadnych innych usług, a w dokumentacji strony brak jest dowodów, że usługi te były świadczone (brak umów, protokołów itp.). Dyrektor Izby Skarbowej powołując treść art. 108 ust. 1 u.p.t.u. stwierdził, że zdarzeniem rodzącym obowiązek zapłaty danej kwoty nie jest wykonanie określonej czynności, ale sam fakt wystawienia faktury, w której została wykazana kwota podatku. W konsekwencji również faktury wystawione przez podatnika, które nie dokumentują faktycznych transakcji rodzą obowiązek zapłaty podatku należnego wynikającego z tych faktur. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Materiał dowodowy wskazuje bowiem, że firma "H." prowadzona przez Skarżącego brała udział w fikcyjnym obrocie stalą oraz maszynami wypalającymi i stołami ekshaustorowymi oraz fikcyjnym świadczeniem usług. Zdaniem organu II instancji bezzasadnym pozostaje zarzut naruszenia art. 122 i 187 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) – dalej "o.p.", bowiem przy ocenie wiarygodności zgromadzonych dowodów organ kontroli skarbowej nie był skrępowany żadnymi regułami określającymi wartość poszczególnych rodzajów dowodów i dokonał ją w sposób swobodny, na podstawie własnego przekonania opartego na wiedzy, doświadczeniu życiowym, prawach logiki, wzajemnych relacjach między poszczególnymi dowodami, z uwzględnieniem całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Powyższe znajduje swoje odzwierciedlenie w treści decyzji. Tym samym nie można przyjąć, że ocena ta nosi w sobie znamiona dowolności. Organ dokonał przy tym szeregu czynności, które zmierzały do ustalenia rzeczywistego przebiegu zdarzeń, co potwierdza obszernie zgromadzony materiał dowodowy Podobnie Dyrektor Izby Skarbowej nie stwierdził naruszenia art. 190 § 1 i 2 o.p. Wskazał, że nie istnieje prawny nakaz, aby w toku postępowania podatkowego koniecznym było powtórzenie przesłuchania świadka, który zeznawał w innych postępowaniach, a korzystanie przez organy z tak uzyskanych zeznań samo w sobie nie narusza zasady czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym, ani też nie narusza jakichkolwiek innych przepisów Ordynacji podatkowej. Za nieuzasadniony uznano również zarzut naruszenia art. 193 o.p. Organ wskazał, że materiał dowodowy na który składają się: protokoły z czynności sprawdzających, przesłuchania świadków, przesłuchanie strony, materiał uzyskany od władz czeskich, wyjaśnienia hut wskazuje bowiem, że księgi podatkowe były prowadzone nierzetelnie. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ podatkowy zarzucając spornemu rozstrzygnięciu: 1) naruszenie przepisów postępowania podatkowego: a) art. 233 § 1 ust. 2 w zw. z art. 191 o.p. poprzez zaakceptowanie wadliwej decyzji organu pierwszej instancji opartej na dokonanej w sposób dowolny ocenie dowodów zgromadzonych w niniejszym postępowaniu i nie uchyleniu jej, b) art. 233 § 1 ust. 2 w zw. z art. 193 o.p. poprzez zaakceptowanie wadliwej decyzji organu pierwszej instancji opartej na uznaniu przez ten organ ksiąg podatkowych przedstawionych przez Skarżącego za prowadzone w sposób nierzetelny i nieuznanie ich za dowód w niniejszej sprawie i nie uchyleniu jej, c) art. 233 § 1 ust. 2 w zw. z art. 122 oraz 187 § 1 o.p. poprzez zaakceptowanie wadliwej decyzji organu pierwszej instancji opartej na błędnie przeprowadzonym przez organ postępowaniu dowodowym polegającym na niepodjęcie przez organ wszystkich możliwych działań, które mogłyby pomóc w wyjaśnieniu niniejszej sprawy i nie uchyleniu jej, 2) oraz naruszenie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług: a) art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1a u.p.t.u. poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie i uznanie przez organ podatkowy, że strona nie mogła dokonać obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z uwagi na fakt, iż wystawione na stronę postępowania faktury VAT dotyczyły czynności, które nie zostały rzeczywiście dokonane, b) art. 87 ust. 1 u.p.t.u. poprzez jego niezastosowanie w sprawie i uznanie przez organ podatkowy, że stronie nie przysługuje możliwość obniżenia kwoty podatku należnego za następne okresy, z uwagi na fakt, iż wystawione na stronę postępowania faktury VAT dotyczyły czynności, które nie zostały rzeczywiście dokonane, c) art. 88 ust. 3a pkt 4a u.p.t.u. poprzez błędne uznanie przez organ podatkowy, że czynności stwierdzone fakturami, których dotyczy niniejsze postępowanie, nie zostały dokonane, z uwagi fakt, iż wystawione na stronę postępowania faktury VAT nie dokumentowały rzeczywistych transakcji, d) art. 108 ust. 1 u.p.t.u. poprzez przyjęcie, że na stronie ciąży obowiązek zapłaty VAT wskazanego na fakturach, które zostały przez organ podatkowy zakwestionowane, jako niedokumentujące rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja wydana w przedmiocie podatku od towarów i usług, dotycząca określenia Skarżącemu podatku do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 u.p.t.u. za marzec - grudzień 2010 r. oraz odmiennego, aniżeli zadeklarowała strona, rozliczenia w VAT w okresach styczeń - grudzień 2010 r. Podstawą do wydania decyzji były ustalenia dokonane po prowadzeniu postępowania kontrolnego. W jego trakcie Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. sprawdzał transakcje Skarżącego dotyczące obrotu stalą, produkcji maszyn wypalających i stołów ekshaustorowych oraz obrotu tymi towarami. Zbadano również zawarte przez podatnika umowy leasingowe. Zdaniem Sądu organ zgromadził materiał wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Organ dokonał przy tym szeregu czynności, które zmierzały do ustalenia rzeczywistego przebiegu zdarzeń. Zebrane dowody zostały ocenione w sposób swobodny, z uwzględnieniem całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym wzajemnych relacji między poszczególnymi dowodami. Podjęta ocena jest zgodna z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Argumentacja organu została w sposób przekonujący przestawiona w uzasadnieniu decyzji. Z tych względów nie zasługują na uwzględnienie zarzuty naruszenia art. 122 i 187 § 1 oraz 191 o.p. W szczególności organ dowiódł, że faktury wystawiane w związku z umowami leasingowymi dokumentują czynności, które nie zostały dokonane. W tym zakresie organy wskazały, że firmy występujące jako dostawcy nie potwierdziły, aby przedmiot leasingu został faktycznie dostarczony. Protokoły odbioru w znacznej części były niekompletne, tj. bez podpisów dostawców, bądź bez wskazania miejsca odbioru. Z protokołów tych wynika, że w przeważającej części przypadków przedstawiciele firm leasingowych nie brali udziału przy odbiorze. W jednej sytuacji, gdzie widnieje podpis przedstawiciela B. L., przy odbiorze urządzenia ustalono, że dostawca tego urządzenia posługiwał się nieistniejącym adresem. Kontakt z dostawcą był niemożliwy. W innym wypadku, gdzie przy oględzinach urządzenia udział brał przedstawiciel leasingodawcy, udowodniono natomiast, że przedmiotem leasingu oznaczono maszyny, które nie zostały wyprodukowane przez wskazanego w umowie sprzedaży producenta. Wbrew zarzutom Skarżącego, zasadnym jest wniosek, iż urządzenia tego producenta nie mogły stać się przedmiotem leasingu i nie były użytkowane przez stronę. Przede wszystkim jednak, sam Skarżący nie potwierdził w trakcie prowadzonego postępowania istnienia leasingowanych urządzeń żadnymi dowodami (łączna wartość leasingowanych urządzeń - według umów - opiewała na kwotę 2.833.678 zł). Nie wskazał on miejsca ich użytkowania, pomimo że zobowiązał się do tego w trakcie przesłuchania. Także dodatkowo wezwany do wskazania miejsca, gdzie znajdują się maszyny nie udzielił odpowiedzi. Skarżący nie osiągał z tego tytułu przychodów i nie świadczył innych usług niż transportowe. Jako miejsce użytkowania urządzeń wskazywano siedzibę Skarżącego, w której nie było warunków technicznych do tego typu działalności (podwieszona platforma, wypalarka, przecinarka, czy podest nożycowy). Przeprowadzona w sprawie analiza zebranych dowodów wskazuje, że przedmioty tych umów nie były dostarczone podatnikowi i nie służyły mu w działalności gospodarczej. Stąd faktury dokumentujące usługi leasingowe, stosownie do art. 88 ust. 3a pkt 4 u.p.t.u., nie mogą być podstawą do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony na nich wykazany, ponieważ nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń. Skarga nie zawiera żadnych konkretnych zarzutów dotyczących pozostałych ustaleń zawartych w zaskarżonej decyzji. Także w przypadku tych ustaleń Sąd nie znalazł podstaw do podważenia stanowiska organów skarbowych. W przypadku obrotu stalą w dokumentacji Skarżącego znajdowały się świadectwa odbioru stali, które nie zostały potwierdzone przez huty. Były tam również świadectwa odbioru wystawione na samego Skarżącego, których autentyczność również nie została potwierdzona przez huty. Poza udokumentowanymi przypadkami nabycia stali w firmie A., brak jest w innych przypadkach źródła pochodzenia stali. Z dokumentów wynika również, że dostawca firmy Skarżącego – W. miała nabywać towar po cenach wyższych, niż ceny sprzedaży, dodatkowo miała ponosić koszt transportu. Materiał dowodowy wskazuje na istnienie łańcuszka transakcji, m.in. pomiędzy A. – W.- H. – E. – N. - A. Z materiału dowodowego wynika szereg udokumentowanych sprzeczności w wyjaśnieniach składanych przez przedstawicieli poszczególnych firm. Stan wiedzy przedstawicieli W., E., M. dotyczący przewozu towaru ograniczał się wyłącznie do tego, że to dostawca bezpośrednio zapewnia transport towaru. W łańcuchu tych transakcji nikt nie był w stanie wskazać, kto i dokąd faktycznie przewoził towar. Skarżący wynajmował lokal o powierzchni 25 m², nie posiadał magazynów, nikogo nie zatrudniał, nie znał miejsca składowania stali, nigdy nie weryfikował towaru. Podobnie działał jego bezpośredni dostawca – firma W. Sąd podziela stanowisko organów, że ustalone okoliczności wskazują na fikcyjność transakcji dokumentowanych fakturami. Skarżący w istocie nie uczestniczył w obrocie stalą, a jedynie w obrocie fakturami. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie dowodzi również, że podatnik faktycznie nie dokonywał sprzedaży urządzeń, tj. maszyn wypalających i stołów ekshaustorowych, mimo, że wystawiał z tego tytułu faktury VAT. W przypadku produkcji tych urządzeń stwierdzono istnienie całego ciągu sprzeczności pomiędzy treścią zeznań składanych przez przedstawicieli poszczególnych firm, a także między zeznaniami, a innymi dowodami zebranymi w sprawie. Sprzeczności te dotyczą również zeznań samego Skarżącego. W istocie brak jest wiarygodnych danych dotyczących miejsca produkcji tych urządzeń, firmy ukraińskiej, która rzekomo miała zajmować się ich produkcją, zakupów podzespołów do ich produkcji, dokumentacji projektowej, realizacji obowiązków wynikających z gwarancji, w końcu również finalnego nabywcy tych urządzeń. Powyższe musi prowadzić do wniosku, że Skarżący faktycznie nie prowadził działalności polegającej na produkcji maszyn wypalających i stołów ekshaustorowych, ani sprzedaży tych urządzeń. Wystawione w tym zakresie faktury na sprzedaż towarów nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Zebrane dowody nie potwierdziły również wykonywania przez Skarżącego usług w zakresie wynajmu sprzętu spółkom T. i W. oraz usług marketingowych na rzecz spółki M. W pierwszej kolejności należy wskazać, że podatnik zeznał, iż jego działalność polegała na handlu towarami, a jedynymi usługami, które świadczył był transport. Nadto w przypadku świadczenia usług w zakresie wynajmu sprzętu Skarżący nie był w stanie wskazać miejsca użytkowania urządzeń leasingowanych, które miały być wynajmowane. Co istotne, firmy p. P. zajmowały się wyłącznie obrotem towarem, nie świadczyły usług, które wiązać należałoby z wykorzystywaniem rzekomych urządzeń Skarżącego. Odnośnie usług marketingowych u kontrahenta Skarżącego spółki M. nie stwierdzono zaewidencjonowania faktury dokumentującej zakup takich usług. W dokumentacji strony brak jest jakichkolwiek dowodów świadczących o tym, że usługi te były wykonywane. Konsekwentnie faktury dokumentujące wskazane czynności również nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. W tych okolicznościach, wobec wystawienia przez Skarżącego faktur na sprzedaż maszyn wypalających i stołów ekshaustorowych oraz świadczenie usług, które nie dokumentują faktycznych transakcji organ zasadnie zastosował regulację przewidzianą w art. 108 ust. 1 u.p.t.u. Zgodnie z tym przepisem, w przypadku gdy osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej lub osoba fizyczna wystawi fakturę, w której wykaże kwotę podatku, jest obowiązana do jego zapłaty. Skoro podatnik wystawił faktury, w których została wykazana kwota podatku, mimo braku czynności, które te faktury miały dokumentować, jest zobowiązany do zapłaty wynikającego z tych faktur podatku należnego. Sąd podziela stanowisko organu, że nie ma obowiązku, aby w toku postępowania podatkowego powtarzać przesłuchanie świadka, który zeznawał w innych postępowaniach, a korzystanie przez organy z tak uzyskanych zeznań samo w sobie nie narusza zasady czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym, ani też innych przepisów Ordynacji podatkowej. Sporne protokoły przesłuchań świadków zostały włączone do akt sprawy i strona miała możliwość zapoznania się z tymi materiałami. Wniosek o ponowne przesłuchanie tych osób, poza chęcią zadawania pytań świadkom, nie został w żaden sposób uzasadniony. Strona nie wskazała niezbędnych do wyjaśnienia okoliczności faktycznych lub sprzeczności w tych zeznaniach, które wymagały wyjaśnienia w drodze ponownego przeprowadzenia tych dowodów. Nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia art. 193 o.p. Podjęte ustalenia wskazują, że księgi podatkowe podatnika były prowadzone nierzetelnie. Z zebranych dowodów wynika, że zaewidencjonowane w księgach podatkowych faktury wystawione przez W. Sp. z o.o. i M. Sp. z o.o. na rzecz PHU H., faktury związane z umowami leasingowymi, faktury wystawione przez PHU H. na rzecz E., M. Sp. z o.o., PPHU E., W. Sp. z o.o., T. Sp. z o.o. nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Przeprowadzona kontrola wykazała zatem, że nie zachodzą podstawy uzasadniające uchylenie zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł o oddaleniu skargi.