I SA/Bk 59/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński, Sędziowie sędzia WSA Piotr Pietrasz (spr.), sędzia WSA Wojciech Stachurski, Protokolant Beata Rusiecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi E. i P. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji uchylającej w całości decyzję ostateczną ustalającą wysokość zobowiązania w łącznym zobowiązaniu pieniężnym na 2010 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...].03.2011 r., nr [...], 2. stwierdza, że decyzje wymienione w pkt 1 nie mogą być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. solidarnie na rzecz strony skarżącej E. i P. R. kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., po rozpatrzeniu odwołań z dnia [...] czerwca 2010 r. i z dnia [...] października 2010 r. P. i E. R. (powoływanych dalej jako Skarżący) od decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] maja 2010 r., nr [...] uchylającej w całości ostateczną decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...]ustalającą wysokość zobowiązania w łącznym zobowiązaniu pieniężnym na 2010 r. w kwocie 598,00 zł i ustalającej wysokość zobowiązania w łącznym zobowiązaniu pieniężnym na 2010 r. w kwocie 1770,00 zł, oraz od decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...].09.2010 r, nr [...] w sprawie zmiany decyzji uchylającej w całości ostateczną decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] lutego 2010 r., celem dokonania wymiaru uzupełniającego w łącznym zobowiązaniu pieniężnym na 2010 r. w wysokości 1682,00 zł, w wyniku czego zobowiązanie z tego tytułu ustalono w kwocie 3452,00 zł – organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego wynika, że Prezydent Miasta S. decyzją z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] uchylił swoją decyzję z dnia [...] lutego 2010 r. i ustalił Skarżącym wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na 2010 r. w kwocie 1770,00 zł. Zobowiązaniem objęto w podatku od nieruchomości: 1) budynki mieszkalne o pow. 164,94 m2 x 0,57 zł = 94.02 zł, 2) budynki związane ze świadczeniami zdrowotnymi o pow. 106,55 m2 x 4,05 zł = 431,53 zł, 3) grunty pozostałe o pow. 288 m2 x 0,25 zł = 72,00 zł, 4) grunty związane z działalnością gospodarczą o pow. (756 m2+ 895 m2) x 0,71 zł = 1172,21 zł oraz w podatku rolnym grunty oznaczone symbolem R IVb - o pow. 0.0009 ha, Ps V - o pow. 0.0340 ha i R V o pow. 0.2651 ha ze stawką 170,50 zł. Razem po zaokrągleniu łączne zobowiązanie pieniężne wyniosło 1770,00 zł. Podstawą zmiany było zawiadomienie o zmianach w danych ewidencji gruntów i budynków w związku z nabyciem gruntu o pow. 895 m2 oznaczonego nr geodezyjnym [...]i gruntu o pow. 756 m2 oznaczonego nr geodezyjnym 34965 położonych przy ul. L. w S. Zgodnie z zapisami w aktach notarialnych grunty zostały nabyte na prowadzenie działalności gospodarczej przez Skarżącego i w związku z tym zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95. poz. 613 ze zm.), zwanej w skrócie: "u.p.o.l.", zostały opodatkowane stawkami właściwymi dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Od powyższej decyzji Skarżący w dniu 14 czerwca 2010 r. złożyli odwołanie, w którym zarzucili organowi naruszenie art. 210 § 1 pkt 4 i pkt 7 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), zwanej w skrócie: "o.p.", oraz art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Argumentując swoje stanowisko podnieśli, że ww. grunty są towarem handlowym firmy, na którym zostaną wybudowane budynki mieszkalne i sprzedane razem z gruntem, a zatem skoro ww. grunty są związane z budynkami mieszkalnymi nie może być zastosowana podwyższona stawka podatku od nieruchomości. Organ odwoławczy po rozpatrzeniu odwołania postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] zwrócił sprawę organowi I instancji w celu dokonania wymiaru uzupełniającego poprzez zmian zaskarżonej decyzji w związku z tym, że organ I instancji określił wysokość podatku od nieruchomości za część budynku o powierzchni 106,55 m2 stosując stawkę 4,05 zł jak dla budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych, podczas kiedy, do tej części budynku należało zastosować stawkę jak za budynki lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Decyzją z dnia [...] września 2010 r. nr [...] Prezydent Miasta S. zmienił swoją decyzję z dnia [...] lutego 2010 r. w ten sposób, że dla części budynku mieszkalno-użytkowego o powierzchni 106,55 m2 zajętego na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych przyjął stawkę 19,84 zł, tj. właściwą dla budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W pozostałym zakresie decyzja nie uległa zmianie. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem Skarżący w dniu [...] października 2010 r., złożyli odwołanie w którym powtórzyli zarzuty znajdujące się w odwołaniu z dnia [...] czerwca 2010 r. Dodatkowo zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d) u.p.o.l., bowiem ich zdaniem preferencyjna stawka podatku stosowana jest do powierzchni zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych i bez znaczenia jest kto jest właścicielem, a kto świadczy usługi zdrowotne i wskazali orzecznictwo w tym zakresie. Po rozpatrzeniu odwołania organ II instancji w uzasadnieniu decyzji stwierdził, że organ I instancji prawidłowo ustalił łączne zobowiązanie pieniężne na 2010 r. w kwocie 3.452,00 zł w oparciu o przepisy u.p.o.l., ustawy z dnia 15.11.1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969 ze zm.) oraz mając na względzie uchwałę Nr XLI/387/09 Rady Miejskiej w Suwałkach z dnia 25.11.2009 r. w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości na 2010 r. (Dz. Urz. Woj. Podl. Nr 234, poz. 2822). Argumentując swoje stanowisko organ stwierdził, że grunty nabyte przez przedsiębiorcę na budowę budynków mieszkalnych z lokalami na sprzedaż zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. są opodatkowane podatkiem od nieruchomości według stawek związanych z działalnością gospodarczą. Wynika to z brzmienia art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., zgodnie z którym przez grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej należy rozumieć grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Zdaniem organu odwoławczego, dopiero w momencie zakończenia budowy budynków grunty te powinny być opodatkowane wg stawek właściwych dla tzw. gruntów pozostałych. Tym samym twierdzenie podatnika, że grunty są towarem handlowym firmy i na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. jako związane z budynkami mieszkalnymi są "wyłączone" z grupy gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jest nieuzasadnione. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że w przedmiotowej sprawie w odniesieniu do części budynku zajętego na prowadzenie działalności gospodarczej, nie może mieć zastosowania stawka preferencyjna przewidziana dla budynków zajętych na udzielanie świadczeń zdrowotnych, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d ) u.p.o.l., bowiem stawka ta dotyczy jedynie tych budynków lub ich części, które są zajęte na udzielanie świadczeń zdrowotnych, ale jednocześnie podatnikami od takich obiektów budowlanych są podmioty świadczące ww. usługi. Skoro w przedmiotowej sprawie podatnikiem (właścicielem) jest P. R., a nie podmiot świadczący usługi zdrowotne - Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej "C. Z. P." w S., to przedmiotowa część budynku powinna być opodatkowana według stawek związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej według stawek przewidzianych w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l. Kolegium podniosło również, że wskazane przez stronę skarżącą orzecznictwo w tym zakresie odnosi się do innego stanu faktycznego, gdzie właściciel nieruchomości świadczy usługi zdrowotne. Tym samym zarzut niezastosowania preferencyjnej stawki należy uznać również za nieuzasadniony. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem Skarżący złożyli skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Białymstoku, wnosząc jednocześnie o uchylenie przedmiotowej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji organu I instancji oraz skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia celem właściwego naliczenia podatku od nieruchomości. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie: 1) art. 121, art. 122, art. 124, art. 180, art. 187, art. 191 o.p. poprzez niepełne zebranie materiału dowodowego, błędną ocenę stanu faktycznego i wydanie decyzji wewnętrznie sprzecznej, 1. art. 1a ust. 1 pkt 3 i pkt 4 oraz art. 5 ust. 1 lit. a) i b) oraz pkt 2 lit. b) i d) u.p.o.l. poprzez błędną interpretację przepisów i niewłaściwe zastosowanie stawek wynikających z uchwały Nr XLl/387/09 Rady Miejskiej w Suwałkach z dnia 25 listopada 2009 r. W uzasadnieniu strona skarżąca podniosła, że organy podatkowe zupełnie pominęły kwestę ustalenia stanu faktycznego. Skarżący wskazali, że podatnikami są E. i P. R., a działalność gospodarczą prowadzi jedynie P. R. Skarżący wyjaśnili, że na zasadzie wspólności małżeńskiej nabyli dwie działki oznaczone odpowiednio numerami geodezyjnymi [...]i [...] o powierzchni 895 m2 i 756 m2. Skarżący podkreślili, że organy podatkowe do dnia dzisiejszego nie sprawdziły jaki jest status tych gruntów w rejestrze gruntów naruszając przepisy o zaufaniu oraz o całościowym zgromadzeniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego. Skarżący nabyli te działki do działalności gospodarczej P. R., ale nie po to by prowadzić tam działalność gospodarczą, ale po to by wybudować na nich domy mieszkalne (realizacja celu mieszkaniowego przez dewelopera) i dlatego stawka podatku powinna wynosić 0,25 zł za jak za powierzchnię pod budownictwo mieszkaniowe, a nie jak ustaliły organy 0,71 zł. Argumentując swoje stanowisko Skarżący powołali wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 lutego 2010 r., sygn. akt I CSK 397/09, który co prawda dotyczy preferencyjnej stawki opłaty rocznej, ale jednoznacznie rozstrzyga definicję gruntów związanych z działalnością gospodarczą. Zdaniem strony skarżącej grunty wykorzystywane przez dewelopera do budowy mieszkań nie służą prowadzeniu na nich działalności gospodarczej przez Skarżącego i dlatego podatek winien być naliczony jak dla wszystkich deweloperów, ponieważ w przeciwnym wypadku Skarżący będzie jedynym deweloperem w Polsce opodatkowanym odmienną stawką podatkową. Ponadto strona skarżąca podniosła, że odnośnie pomieszczeń zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych decyzja organu odwoławczego jest wewnętrznie sprzeczna, ponieważ Kolegium niekonsekwentnie posługuje się pojęciem właściciela, nie odróżnia właścicieli jako małżonków, od męża prowadzącego działalność gospodarczą. Zdaniem Skarżących decyzja organu odwoławczego nie zawiera podstawy prawnej, z której wynikało by, że prawo do stawki preferencyjnej ma jedynie właściciel lokalu świadczący w nim usługi zdrowotne. W ocenie strony skarżącej jest to dowolna i niedopuszczalna interpretacja nie mająca odzwierciedlania w żadnych przepisach. W art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d) u.p.o.l. wprowadza odrębną stawkę podatkową od budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych. Definicję świadczeń zdrowotnych zawiera art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (tekst jednolity: Dz. U. 2007 r. Nr 14 poz. 89 ze zm.), a podmioty uprawnione do udzielania tych świadczeń określa art. 4 ustawy. Zgodnie z powołanymi przepisami świadczenia zdrowotne udzielane przez zakłady opieki zdrowotnej nie są uzależnione od posiadania na własność lokalu i odwrotnie właściciel lokalu nie musi uzyskiwać zezwoleń, gdy w jego lokalu usługi zdrowotne prowadzi Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej. Prowadzenie działalności w przedmiotowym lokalu przez NZOZ "C. Z. P." automatycznie oznacza, że lokal ten jest zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych i powinna być zastosowana stawka 4,05 zł za m2. Ponadto skarżący zarzucili Kolegium nie ustosunkowanie się do zarzutów odwołania z dnia [...] października 2010 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium w B. podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniosło o jej oddalenie. W dniu 1 kwietnia 2011 r. wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku pismo, z którego wynika, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały uchylone w dniu [...] marca 2011 r. decyzją SKO w Suwałkach, który to organ jednocześnie ustalił wysokość zobowiązania w łącznym zobowiązaniu pieniężnym na 2010 r. w kwocie 3363,00 zł. Do ww. pisma załączono ww. decyzję z dnia [...] marca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Jednakże nie wszystkie podniesione w niej zarzuty zasługują na uwzględnienie. Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej u.p.p.s.a., sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji, to jest jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej, i oceny tej dokonuje w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy. Sąd administracyjny orzeka w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 u.p.p.s.a.). Oznacza to, że sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nawet wówczas, gdy dany zarzut nie zostanie podniesiony w skardze. Ponadto, zgodnie z treścią art. 135 u.p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Uregulowanie to nakłada na sąd administracyjny obowiązek wyjścia poza granice skargi i zbadania wszystkich postępowań prowadzonych w ramach danej sprawy. Dotyczy to zarówno postępowań zaliczanych do tryby zwyczajnego, jak i postępowań nadzwyczajnych – między innymi w sprawie wznowienia postępowania (por. J. P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2004, s. 199). Rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie niniejszym doszedł do przekonania, że kontrola zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] grudnia 2010 r. wymaga uprzedniej ingerencji Sądu w odniesieniu do decyzji z dnia [...] marca 2011 r. Ostatnia ze wskazanych decyzji wydana została natomiast z istotnym naruszeniem przepisów proceduralnych. W przedmiotowej sprawie doszło bowiem do sytuacji, w której po uruchomieniu postępowania sądowoadministracyjnego organ wznowił z urzędu postępowanie zakończone zaskarżoną do sądu decyzją, a następnie w wyniku tego postępowania wydał decyzję, którą zmienił zaskarżoną decyzję. W ocenie Sądu organ podatkowy bezprawnie dokonał weryfikacji zaskarżonej decyzji ostatecznej, gdyż po uruchomieniu postępowania przed sądem administracyjnym, organ może zmienić własną decyzję jedynie w tzw. trybie autokontroli przewidzianym w art. 54 § 3 u.p.p.s.a. lub w wyniku ustaleń dokonanych w postępowaniu mediacyjnym na podstawie art. 117 § 1 u.p.p.s.a. Stosownie do treści art. 54 § 3 u.p.p.s.a, organ, którego bezczynność lub działanie zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Z brzmienia tego przepisu wynika, że inne rozstrzygnięcie organu w tym zakresie nie jest możliwe. Ponadto podkreślić należy, iż względy ekonomiki procesowej, jak również zasada trwałości decyzji ostatecznych wyklucza jednoczesne rozpatrywanie tej samej sprawy i wydawanie rozbieżnych orzeczeń przez organ podatkowy i sąd administracyjny (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 4 listopada 2010 r., sygn. akt I SA/Wr 844/10). W judykaturze podkreśla się, że każda ingerencja organu w sprawę zawisłą przed sądem administracyjnym wykraczająca poza dyspozycję wskazanego przepisu art. 54 § 3 u.p.p.s.a, jest niedopuszczalna, gdyż godzi w konstytucyjne prawo do sądu (m. in. wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2007 r., sygn. akt I FSK 1470/06, Lex nr 421611, wyrok WSA w Kielcach z dnia 6 sierpnia 2009 r., sygn. akt I SA/Ke 118/09, Lex 513059). Również w piśmiennictwie dominuje pogląd, że wstąpienia na drogę sądową wyłącza do czasu zakończenia postępowania sądowego możliwość wznowienia postępowania przez organ administracji w sprawie zakończonej decyzją ostateczną i wzruszenia decyzji ostatecznej (por. K. Sobieralski, "Praktyczne problemy wznowienia postępowania administracyjnego", Wrocław 2005, s. 58). Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Bez zabiegu wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji z dnia [...] marca 20011 r. nie jest możliwe przeprowadzenie kontroli zaskarżonej decyzji. Nie ma przy tym znaczenia to, że decyzja ta została wydana później niż zaskarżona decyzja. Przechodząc do zarzutów skargi dotyczących stawki podatku od nieruchomości, zgodzić się należy z zarzutami podniesionymi w skardze. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że w odniesieniu do części budynku zajętego na prowadzenie działalności gospodarczej, nie może mieć zastosowania stawka preferencyjna przewidziana dla budynków zajętych na udzielanie świadczeń zdrowotnych, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d) u.p.o.l., gdyż dotyczy ona jedynie tych budynków lub ich części, które są zajęte na udzielanie świadczeń zdrowotnych, ale jednocześnie podatnikami od takich obiektów budowlanych są podmioty świadczące ww. usługi. Dalej organ stwierdził, że skoro w przedmiotowej sprawie podatnikiem (właścicielem) jest P. R., a nie podmiot świadczący usługi zdrowotne - Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej "C. Z. P." w S., to przedmiotowa część budynku powinna być opodatkowana według stawek związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej według stawek przewidzianych w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l. Sąd nie podziela dokonanej przez organ oceny prawnej. Przede wszystkim wskazać należy, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d) w brzmieniu obowiązującym w 2010 r. rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie od budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych - 4,16 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej. Z powołanego przepisu wynika, że kryterium stosowania ww. stawki preferencyjnej ma charakter przedmiotowy i odnosi się do cech przedmiotu - a nie jak przyjął organ odwoławczy - podmiotu. Nie jest zatem istotne czy podatnikiem jest podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych. Z perspektywy art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d) u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym w 2010 r. decydujące znaczenie ma wyłącznie to, ażeby budynek lub jego część zajęte były na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych. Nie jest natomiast warunkiem zastosowania obniżonej stawki świadczenie tego rodzaju usług przez podatnika podatku od nieruchomości. Sąd pragnie również wskazać, iż nie zgadza się z zarzutem skargi dotyczącym zastosowania w stosunku do gruntów wykorzystywanych przez dewelopera do budowy mieszkań stawki podatku od nieruchomości dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą. Zgodnie z treścią art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, przez grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej należy rozumieć grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. A zatem dopiero w momencie zakończenia budowy przedmiotowe grunty będą mogły być opodatkowane stawką właściwą do tzw. gruntów pozostałych. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ podatkowy uwzględni ocenę sądu dotyczącą wykładni art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d) u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym w 2010 r. i dokona wymiaru zobowiązania w łącznym zobowiązaniu pieniężnym na 2010 r. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. O wstrzymaniu wykonania uchylonych decyzji Sąd orzekł na postawie art. 152, zaś o kosztach na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w związku z § 3 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. z 2011 r. Nr 31, poz. 153.), orzeczono jak w sentencji.