I SA/Bk 607/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, Sędziowie sędzia WSA Andrzej Melezini (spr.), sędzia WSA Jacek Pruszyński, , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 grudnia 2018 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi D. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej oddala skargę Naczelnik D. Urzędu Skarbowego w B. postanowieniem z dnia [...] maja 2018 r., nr [...], nadał rygor natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji Naczelnika D. Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] maja 2018 r., nr [...], orzekającej o solidarnej odpowiedzialności podatkowej C. K. i D. K. (dalej jako: "Skarżący") jako osób trzecich – byłych wspólników PPH "K." K. Sp. j., przekształconej w dniu [...] lipca 2015 r. w PPH "K." Sp. z o.o. sp. komandytowa (dalej jako: "Spółka"): a) wraz z tą Spółką oraz komplementariuszem tej Spółki – PPH "K." Sp. z o.o. za zaległości podatkowe tej Spółki z tytułu podatku VAT za marzec, kwiecień, maj i czerwiec 2014 r., odsetki za zwłokę od tych zaległości i za koszty postępowań egzekucyjnych; Łączna wysokość należność należności wynikających z ww. decyzji to 1.202.973,80,70 zł (w tym kwota zaległości podatkowych 857.888,70 – za które odpowiada Skarżący, odsetki za zwłokę od tych zaległości – 272.345 zł, koszty postępowań egzekucyjnych - 72.740,10 zł). W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżący zarzucił naruszenie: art. 239b § 1 pkt 2, § 2 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm., dalej jako: "o.p."); art. 122 w zw. z art. 187 § 1 i art. 191 o.p.; art. 187 § 1 o.p.; art. 210 § 4 o.p. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...], utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy przytoczył treść przepisów art. 239b § 1 i § 2 o.p., podnosząc, że w sprawie wystąpiły przesłanki wymienione w art. 239b § 1 pkt 2 o.p. Organ zaznaczył, ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że Skarżący był współwłaścicielem (na zasadzie wspólności ustawowej małżeńskiej) nieruchomości (dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...]), obejmującej: działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], położone w obrębie Z. w B.; działkę nr [...], zabudowaną budynkiem mieszkalnym, położoną w obrębie Z. w B.; działki nr [...] i nr [...] położone w miejscowości P. gm. D., powiat b. Łączna powierzchnia nieruchomości to 2,3915 ha, a jej całkowita wartość to ok. 635.500 zł. Przy czym z treści ww. księgi wieczystej wynika, że ww. nieruchomość obciążona jest hipoteką umowną łączną na kwotę 1.856.400 zł. W przypadku kolejnych wpisów nie korzystałyby one z pierwszeństwa zaspokojenia. Skarżący był również właścicielem (na zasadzie wspólności ustawowej małżeńskiej) udziału ½ części w prawie własności nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni 1,0679 ha położonej w obrębie Z. w B., dal której prowadzona jest księga wieczysta nr [...]. Przy czym łączna wartość ½ części w prawie własności (przypadająca Skarżącemu i jego żonie) wynosiła ok. 211.000 zł. Z treści księgi wieczystej wynika, że ww. nieruchomość obciążona jest hipoteką umowną łączną na kwotę 1.856.400 zł. W przypadku kolejnych wpisów nie korzystałyby one z pierwszeństwa zaspokojenia. Organ ustalił także, że na dzień wydania zaskarżonego postanowienia Skarżący był współwłaścicielem (na zasadzie wspólności ustawowej małżeńskiej) nieruchomości oznaczonych jako działka nr [...] o pow. 0,4886 ha, położonej w W., powiat b., dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...] oraz jako działka nr [...] o powierzchni 0,6385 ha, położonej w W., powiat b., dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...]. Łączna wartość tych dwóch nieruchomości to ok. 300.000 zł. Z ustaleń Naczelnika D. US w B. wynika dodatkowo, że Skarżący jest właścicielem samochodu osobowego BMW [...], rok produkcji 2010, o szacunkowej wartości 114.000 zł oraz 5 udziałów o łącznej wartości 5.000 zł w spółce C. Sp. z o.o. Organ zauważył, że zastaw skarbowy (art. 41 § 1 o.p.) co do zasady można ustanowić na wszystkich rzeczach będących własnością podatnika oraz stanowiących współwłasność łączną podatnika i jego małżonka oraz na zbywalnych prawach majątkowych, jeśli wartość poszczególnych praw lub rzeczy wynosi w dniu ustanowienia zastawu co najmniej 12.600 zł (wartość na rok 2018). Z uwagi na powyższe, a w szczególności ze względu na wartość poszczególnych nieobciążonych składników majątku Skarżącego, czy też fakt obciążenia niektórych nieruchomości hipoteką, należy zdaniem organu stwierdzić, że nie jest on właścicielem majątku o wartości odpowiadającej wysokości należności wynikającej z ww. decyzji, która wynosi 1.130.233,70 zł, a z kosztami postępowań egzekucyjnych łącznie 1.202.973,80 zł. Z tego względu, spełniony został warunek z art. 239b § 1 o.p. Organ zauważył, że w dniu [...] maja 2018 r., czyli po wydaniu zaskarżonego postanowienia, Skarżący oraz H. K. zawarli umowę podziału majątku wspólnego (co wskazuje, że musieli ustanowić także rozdzielność majątkową). W wyniku podziału majątku wspólnego: - H. K. stała się właścicielem udziału wynoszącego ½ części w prawie własności nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni 1,0679 ha położonej w obrębie Z. w B., dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...]; - H. K. stała się jedynym właścicielem nieruchomości dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...] obejmująca: działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] położone w obrębie Z. w B.; działkę nr [...] zabudowaną budynkiem mieszkalnym położoną w obrębie Z. w B.; działki nr [...] i nr [...] położone w miejscowości P. gm. D., powiat b.; - Skarżący stał się współwłaścicielem nieruchomości oznaczonych: jako działka [...] o powierzchni 0,4886 ha położone w W., dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...]; jako działka [...] o powierzchni 0,6385 ha położonej w W., dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...]; udziały Skarżącego w prawie własności ww. dwóch nieruchomości wynoszą po 1/8; łączna wartość tych udziałów to ok. 37.500 zł. Podsumowując powyższe organ stwierdził, że majątek Skarżącego uległ dalszemu uszczupleniu. Dalej organ przytoczył okoliczności, które w jego ocenie uprawdopodabniają, że zobowiązania wynikające z decyzji nie zostaną wykonane. Wskazano, nieruchomości dla których prowadzone są księgi wieczyste nr [...] oraz [...] były obciążone hipoteką umowną łączną na kwotę 1.856.400 zł, czyli znacznie wyższą niż wartość ww. nieruchomości (udziałów w nich). Z kolei wartość składników majątku Skarżącego, które nie były obarczone obciążeniami, wynosiła na dzień wydania zaskarżonego postanowienia łącznie ok. 419.000 zł, była więc znacznie niższa od łącznej kwoty należności wynikających z decyzji wymiarowej. W tej sytuacji, w opinii organu, trudno oczekiwać, aby doszło do wykonania zobowiązań wynikających z decyzji nieostatecznej. Dodatkowym uzasadnieniem tego wniosku jest to, że na skutek zawartej umowy o podział majątku wspólnego doszło do uszczuplenia majątku Skarżącego. Zdaniem organu odwoławczego, w przedmiotowej sprawie spełnione zostały przesłanki do nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności. Zostały bowiem spełnione warunki z art. 239b § 1 pkt 2 o.p., uprawdopodobniono, że zobowiązania wynikające z decyzji nie zostaną wykonane; wykazano, że Skarżący nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy; uprawdopodobniono, że zobowiązania wynikające z decyzji nie zostaną wykonane, odnosząc się do sytuacji majątkowej i finansowej Skarżącej. Organ zaznaczył, że w zażaleniu nie wskazano konkretnych danych lub innych informacji, które wskazywałyby, że sytuacja majątkowa i finansowa Skarżącej jest inna niż ustalona przez organy podatkowe. Organ podkreślił również, że PPH "K." Sp. z o.o. sp. komandytowa jest podmiotem odrębnym od PPH "K." Sp. z o.o. W kontekście powyższego należy zdaniem organu zaznaczyć, że w zażaleniu wskazano na szereg okoliczności odnoszących się do działań czy stanu majątkowego PPH "K." Sp. z o.o. sp. komandytowa, czyli podmiotu, który nie jest stroną postępowania. Na powyższe postanowienie Skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Zaskarżając je w całości, zarzucił naruszenie: - art. 239b § 1 pkt 2, § 2 i § 3 o.p., przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w wyniku uznania, że w niniejszej sprawie zaistniała przesłanka określona w ww. artykule do nadania decyzji Naczelnika D. US w B. rygoru natychmiastowej wykonalności, bowiem w ocenie organu wynik ustaleń odnośnie sytuacji majątkowej wskazuje na istnienie realnej i uzasadnionej obawy dającej duże prawdopodobieństwo, że należności nie zostaną wykonane; - art. 122 w zw. z art. 187 § 1 i art. 191 o.p., przez brak zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego niezbędnego dla ustalenia istnienia przesłanek uzasadniających nadanie decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności, poczynienie ustaleń faktycznych sprzecznych z rzeczywistym stanem rzeczy, a w rezultacie wadliwe przyjęcie przez organ pierwszej instancji, iż zachodzi uzasadniona obawa, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane; - art. 187 § 1 o.p., przez niedopełnienie obowiązku zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, pomijając prowadzone wobec spółki postępowanie egzekucyjne, w którym organ dokonał zajęcia szeregu ruchomości o łącznej wartości szacowanej 354.899,00 zł, które mogą podlegać sprzedaży; - art. 210 § 4 o.p., przez sporządzenie uzasadnienia w sposób niezgodny z wymogami, w szczególności przez niewskazanie faktów, które organ uznał za uprawdopodobnione, którym dał wiarę, zwłaszcza wobec braku uzasadnienia zarzutu w przedmiocie posiadania przez organ informacji o toczącym się wobec Spółki postępowaniu egzekucyjnym. Mając na uwadze tak sformułowane zarzuty, autor skargi wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania oraz orzeczenie o kosztach postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik Skarżącego podkreślił, że na organie spoczywa ciężar udowodnienia, że w sprawie zachodzi jedna z okoliczności z art. 239 § 1 o.p. Zdaniem pełnomocnika, organ powinien w pierwszej kolejności zmierzać do ustanowienia hipoteki przymusowej lub zastawu skarbowego, a dopiero wówczas, gdy okaże się, że strona nie dysponuje majątkiem, który mógłby zostać obciążony tymi ograniczonymi prawami rzeczowymi, dopuszczalne jest nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności. W ocenie strony, dopóki organ egzekucyjny nie zakończy postępowania egzekucyjnego wobec PPH "K." Sp. z o.o. sp. komandytowa, nie przekaże wyegzekwowanych kwot na poczet zaległości i nie stwierdzi bezskuteczności postępowania, zgodnie z art. 115 w zw. z art. 108 § 4 o.p., nie powinien wydawać decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej, tym bardziej nadawać rygoru natychmiastowej wykonalności. Pełnomocnik Skarżącej podkreślił, że PPH "K." Sp. z o.o. sp. komandytowa w marcu 2018 r. wygenerowała zysk, przysługuje jej także zwrot podatku VAT za marzec w wysokości 5.921 zł, a za kwiecień w wysokości 1.563 zł. W związku z powyższym, zdaniem Skarżącej, brak jest podstaw do uznania, że istnieje uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania. Strona podkreśliła dodatkowo, że dla możliwości nadania nieostatecznej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności nie wystarczy samo wskazanie zaistnienia jednej z przesłanek z art. 239b § 1 o.p. - organy mają bowiem dodatkowo obowiązek wykazania, że w sprawie istnieją takie okoliczności, które uprawdopodabniają groźbę niewykonania zobowiązania podatkowego uzasadniającą sięgnięcie do instytucji nadania rygoru natychmiastowej wykonalności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Stosownie do treści przepisu art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 - dalej również jako: p.p.s.a.) sąd administracyjny uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Badając legalność zaskarżonego postanowienia i postanowienia go poprzedzającego Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, ani procesowego w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest ocena prawidłowości nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji. W ocenie Sądu, stanowisko zaprezentowane przez organy w wydanych aktach jest prawidłowe i poparte przepisami prawa. Zgodnie z art. 239b § 1 o.p., decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności w przypadku gdy: 1) organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych lub 2) strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, lub 3) strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości, lub 4) okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące. Jednocześnie w art. 239b § 2 o.p. zastrzeżono, że przepis § 1 stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, iż zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Z przywołanych regulacji wynika, że dla nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności konieczne jest spełnienia dwóch przesłanek. Pierwszą z nich jest jedna z czterech okoliczności wskazanych w art. 239b § 1 pkt 1-4 o.p. Użycie przez ustawodawcę w powołanym przepisie spójnika "lub", wyrażającego zgodnie z zasadami poprawnej legislacji tzw. alternatywę łączną, oznacza, że stwierdzenie w stanie faktycznym sprawy już jednej z tych okoliczności daje organowi podatkowemu możliwość zastosowania wspomnianego rygoru. Nie wyklucza to jednak wystąpienia tych przesłanek łącznie, gdyż ustawodawca dopuszcza możliwość współwystępowania sytuacji komunikowanych przez zdanie łączone tym spójnikiem, a zatem możliwe jest spełnienie warunków wynikających z jednego lub kilku, a także z wszystkich zdań. Drugą przesłanką wskazaną w art. 239b § 2 o.p. jest uprawdopodobnienie, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Uprawdopodobnienie wystąpienia danej okoliczności oznacza wykazanie, że zachodzi duże prawdopodobieństwo zmaterializowania się jej. W orzecznictwie wielokrotnie już podkreślano, że przyjęcie w treści art. 239b § 2 o.p. pojęcia "uprawdopodobnienie" znajduje również przełożenie na zasady dowodzenia ziszczenia się wskazanej w tym przepisie przesłanki, tj. możliwości niewykonania zobowiązania wynikającego z decyzji (por. wyrok NSA z dnia 8 listopada 2016 r. sygn. akt I FSK 1327/16, LEX nr 2167212). Z treści ww. przepisów wynika więc, że fakt zaistnienia którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 239b § 1 o.p. organ podatkowy obowiązany jest ustalić przez udowodnienie, natomiast dla wykazania spełnienia warunku określonego w art. 239b § 2 o.p., wystarczy uprawdopodobnienie, które jest środkiem zastępczym dowodu. Dopiero jednak kumulatywne spełnienie przesłanek z obu paragrafów stanowi podstawę do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy podkreślić, że organ podatkowy prawidłowo wskazał na wystąpienie w sprawie przesłanki z art. 239b § 1 pkt 2 o.p. oraz zasadnie uprawdopodobnił, że zobowiązania wynikające z decyzji nie zostaną wykonane. Przede wszystkim w niniejszej sprawie organy podatkowe wykazały, że Skarżący nie posiadał majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia Organ w rozstrzygnięciu w sposób skrupulatny wymienił składniki majątku Skarżącego, których był właścicielem lub współwłaścicielem. Z uwagi na wartość poszczególnych nieobciążonych składników majątku (łączna kwota to około 419.000 zł, wg wyliczenia 300.000 zł + 114.000 zł + 5.000 zł), czy też fakt obciążenia niektórych nieruchomości hipoteką zasadnie stwierdzono, że Skarżący nie był właścicielem majątku o wartości odpowiadającej wysokości należności wynikającej z decyzji wymiarowej (która wynosiła 1.202.973,80 zł), na którym to majątku można by było ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia. W ocenie Sądu uprawdopodobniono także, że zobowiązania wynikające z decyzji wymiarowej nie zostaną wykonane, a świadczyły o tym takie okoliczności jak: a) obciążenie niektórych nieruchomości Skarżącego hipoteką na łączną kwotę 1.856.400 zł, czyli znacznie wyższą niż wartość ww. nieruchomości, b) fakt, że wartość składników majątku Skarżącego, które nie były obarczone obciążeniami, wynosiła łącznie na dzień wydania postanowienia organu podatkowego pierwszej instancji 419.000 zł (300.000 zł + 114.000 zł + 5.000 zł) - czyli była znacznie niższa od łącznej kwoty należności wynikających z decyzji wymiarowej (przekraczającej 1,2 min zł). W tej sytuacji trudno było oczekiwać aby doszło do wykonania tychże zobowiązań. Taki wniosek był tym bardziej uzasadniony, że na skutek umowy o podział majątku wspólnego (zawartej przez Skarżącego D. K. oraz Panią H. K. w dniu 17 maja 2018 r., czyli po wydaniu postanowienia przez Naczelnika D. Urzędu Skarbowego w B.) majątek Skarżącego uległ znacznemu uszczupleniu. Stał się on jedynie współwłaścicielem 2 nieruchomości (księgi wieczyste: nr [...] oraz nr [...]) a jego udziały w prawie własności ww. dwóch nieruchomości wynosiły po 1/8, zaś ich łączna wartość to około 37.500 zł. Należy także dodać, że ewentualna egzekucja z udziałów Skarżącego w ww. nieruchomościach byłaby również utrudniona lub wręcz niemożliwa. Praktyka organów podatkowych pozwala stwierdzić, iż tego rodzaju składniki majątku zobowiązanych (udziały w nieruchomościach) są w większości przypadków trudno zbywalne lub wręcz niezbywalne. Podkreślić należy, że na [...] sierpnia 2018 r. (data wydania postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. nr [...]) wartość nieobciążonych składników majątku Skarżącego wynosiła 156.500 zł (37.500 zł + 114.000 zł +5.000 zł) czyli była dużo niższa niż kwota należności wynikająca z decyzji nieostatecznej. Należy przy tym zaznaczyć, że w trakcie toczącego się postępowania odniesiono się do sytuacji majątkowej i finansowej Skarżącego, w szczególności w kontekście przesłanki o której mowa w art. 239b § 2 o.p. Przy czym w skardze (podobnie jaki w zażaleniu) poza ogólnikowymi twierdzeniami nie przedstawiono żadnych konkretnych danych czy też informacji, które wskazywałyby, że sytuacja majątkowa i finansowa Skarżącego była inna niż ustalona przez organy podatkowe. Należy również za organem podkreślić, że spółka PPH "K." spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa jest odrębnym podmiotem gospodarczym. W kontekście powyższego należy zauważyć, że w skardze (tak samo jak i w zażaleniu) wskazano na szereg okoliczności odnoszących się do działań czy też stanu majątkowego PPH "K." spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej (np. wniesienie przez spółkę skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z [...] listopada 2017 r. nr [...], wszczęcie wobec ww. spółki postępowania egzekucyjnego, czy też zajęcie jej ruchomości), czyli podmiotu, który nie był stroną przedmiotowego postępowania. A zatem zarzuty w tym zakresie są chybione (w szczególności ten dotyczący zajęcia majątku ww. podmiotu o łącznej wartości 354.899 zł). Podkreślić przy tym należy, że przesłanki do nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności określono w art. 239b o.p. i w przedmiotowej sprawie (we wskazanym wyżej zakresie) zostały one spełnione. Jedocześnie przepisy prawa podatkowego w żaden sposób nie wiążą możliwości nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji wydanej wobec osoby trzeciej z egzekucją toczącą się wobec majątku podmiotu głównego (PPH "K." spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa) czy też z możliwością ewentualnego wszczęcia egzekucji z majątku samej osoby trzeciej (Skarżącego). A zatem sugestie zawarte w tej materii w skardze są także chybione. Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 122 w związku z art. 187 § 1 i art. 191, art. 210 § 4 o.p. W przedmiotowej sprawie organy podatkowe działały zgodnie z obowiązującym prawem (w szczególności przepisami Ordynacji podatkowej). W wydanych w niniejszej sprawie rozstrzygnięciach wskazano podstawę prawną, zacytowano także przepisy z niezbędnymi wyjaśnieniami, a zaskarżone postanowienie organu podatkowego zawiera pełne uzasadnienie faktyczne i prawne. Podjęto również niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego, zebrano cały dostępny materiał dowodowy (jako dowód dopuszczono wszystko co mogłoby przyczynić się do wyjaśnienia sprawy), który oceniono zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. Wartość materiału dowodowego oceniono bezstronnie, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, a przede wszystkim obowiązującymi przepisami. Poszczególne dowody rozpatrzono odrębnie, jak i we wzajemnej łączności mając na uwadze całokształt sprawy. Nie była więc to ocena dowolna. Należy dodać, że postępowanie prowadzono w sposób bezstronny, zgodnie z obowiązującym prawem - co jest działaniem zgodnym z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa wyrażoną w art. 121 § 1 o.p. Wskazano przy tym i uzasadniono argumenty jakimi kierowano się rozstrzygając sprawę. Przy czym fakt, że ocena materiału doprowadziła organy podatkowe do odmiennych od oczekiwanych przez Skarżącego wniosków nie świadczy o naruszeniu przepisów i braku obiektywizmu. Reasumując, w sprawie bezsprzecznie zaistniały podstawy do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, co powoduje, że zarzuty strony Skarżącej muszą być uznane za niezasadne. Wydane postanowienia również są prawidłowe pod względem formalnym. W tym stanie rzeczy, uznając za chybione zarzuty skargi i stwierdzając brak innych naruszeń prawa warunkujących uchylenie zaskarżonego postanowienia, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.).