I SA/Bk 618/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.), Sędziowie sędzia WSA Andrzej Melezini, sędzia WSA Jacek Pruszyński, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 2 września 2015 r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. oddala skargę Decyzją z [...] czerwca 2014 r. Nr [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. określił Z. K. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu pozarolniczej działalności gospodarczej za 2011 r. w wysokości 11.949,00 zł w miejsce zadeklarowanego w kwocie 3.139,00 zł. Skarżący dokonywał sprzedaży pospółki (tj. kruszywa naturalnego), pochodzącej z tzw. nadkładu (odkrywki) złoża "[...]" oraz ze złoża "[...]" w gminie R. W roku 2011 podatnik posiadał koncesje na wydobycie kruszywa naturalnego (udzielone przez Starostę S. i Marszałka Województwa P.) ze złóż o nazwach "[...]", "[...]", "[...]" i "[...]". W oparciu o zebrany materiał dowodowy organ kontroli skarbowej stwierdził, iż Z. K. w rozliczeniu rocznym podatku dochodowego od osób fizycznych z pozarolniczej działalności gospodarczej za 2011 r. zaniżył przychód ze sprzedaży kruszywa naturalnego o kwotę 46.369,92 zł. Z rozstrzygnięciem tym nie zgodził się Z. K., w odwołaniu wniesionym do Dyrektora Izby Skarbowej w B. zarzucając naruszenie: - art. 45 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 poz. 361 ze zm.) – dalej również jako u.p.d.o.f, poprzez przyjęcie innego wyniku finansowego od wynikającego ze złożonego zeznania za 2011 r., - art. 23 § 1 i 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) – dalej jako o.p., poprzez ustalenie podstawy opodatkowania w drodze oszacowania bez wskazania przesłanek wynikających z przepisu art. 23 § 1 powołanej ustawy i bez wskazania innego sposobu ustalenia podstawy opodatkowania w drodze szacunku. Dodatkowo skarżący wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów (pismo z dnia [...] września 2014 r. – data wpływu) tj.: 1) umowy nr [...] pożyczki pieniężnej w kwocie 100.000 zł z dnia [...] grudnia 2009 r. zawartej pomiędzy Z. K. jako pożyczkobiorcą, a B. S.A. w W., a w szczególności z postanowień § 8 ust. 2 pkt 1 tej umowy oraz z wyciągu z rachunku bankowego skarżącego za 2011 r. (umowa pożyczki oraz wyciąg z rachunku w aktach sprawy), 2) z przesłuchania J. K. w charakterze świadka, 3) z przesłuchania Z. K. w charakterze strony na okoliczność wykazania, że wpłacone na rachunek bankowy skarżącego środki pieniężne nie stanowiły przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej. W wyniku rozpatrzenia odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w B. decyzją z dnia [...] września 2014 r. Nr [...], uchylił w całości sporne rozstrzygnięcie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. i określił Z. K. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu pozarolniczej działalności gospodarczej za 2011 r. w wysokości 11.635,00 zł w miejsce zadeklarowanego zobowiązania w kwocie 3.139,00 zł. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż podstawę uchylenia spornego rozstrzygnięcia Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. i orzeczenia co do istoty sprawy stanowiło odstąpienie przez organ I instancji od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, pomimo zaistnienia przesłanki wynikającej z art. 23 § 1 o.p. Dodatkowo brak było wystarczających podstaw do uwzględnienia przy ustalaniu wysokości osiągniętego przez podatnika przychodu wpłaconej w dniu [...] września 2011 r. przez J. K. kwoty 2.035,00 zł na konto Z. K. Organ I instancji nie wykazał związku tej kwoty z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą. Podsumowując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy Dyrektor Izby Skarbowej w B. stwierdził, że skarżący nie potrafił w sposób logiczny i spójny wyjaśnić z jakich źródeł pochodziły wpłaty na rachunki bankowe (w toku postępowania podatnik zmieniał swoje wyjaśnienia w tym zakresie) Z. K. dokonywał pozaewidencyjnej sprzedaży. Źródłem wpłat była pozarolniczą działalność gospodarcza podatnika, przychód wyniósł co najmniej 55.000,00 zł - kwota ta wynika z wpłat, jakie Z. K. dokonywał na rachunki bankowe. Natomiast wpłatę dokonaną przez J. K. w wysokości 2.035,00 zł organ uznał (zgodnie z wyjaśnieniami strony), za mającą na celu zasilenie konta podatnika, tj. niezwiązaną z prowadzoną przez skarżącego działalnością gospodarczą - nie było podstaw do przyjęcia, że kwota ta stanowiła przychód z działalności gospodarczej skarżącego. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że przedłożone przez skarżącego dokumenty w postaci rachunków i podatkowej księgi przychodów i rozchodów za 2011 r. nie odzwierciedlają faktycznych przychodów uzyskanych z prowadzonej działalności gospodarczej. Rzeczywistego przychodu uzyskanego przez podatnika w 2011 r. nie można ustalić również poprzez zsumowanie wpływów na rachunki bankowe. Nie ma bowiem dowodów na to, że wszystkie kwoty uzyskane w postaci gotówkowej przez skarżącego ze sprzedaży kruszywa były lokowane na rachunkach bankowych. Z powyższych względów określenie podstawy opodatkowania za 2011 r. jest możliwe jedynie w drodze oszacowania. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. dokonując rozstrzygnięcia w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. odstąpił od określenia podstawy opodatkowania w drodze szacunku, stwierdzając że podstawa opodatkowania została określona na podstawie zgromadzonych w toku postępowania dowodów. W ocenie organu odwoławczego zgromadzony materiał dowodowy nie pozwalał na odstąpienie od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, w trybie art. 23 § 2 o.p. Dowody pozyskanie w trakcie postępowania nie wskazywały bowiem wprost na rzeczywistą kwotę przychodu. Tym samym konieczne było uchylenie decyzji pierwszoinstancyjnej i ponowne określenie zobowiązania podatkowego w oparciu o przepis art. 23 § 1 o.p. oraz dokonanie zmiany uzasadnienia w tym zakresie. Organ II instancji powołując art. 23 § 3 o.p. wskazał metody określania podstawy opodatkowania w drodze oszacowania tj. porównawczą wewnętrzną, porównawczą zewnętrzną, remanentową, produkcyjną, kosztową oraz udziału dochodu w obrocie. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej zgromadzone w toku postępowania dowody nie pozwalają na zastosowanie żadnej z tych metod. W rozpatrywanej sprawie nie może być zastosowana metoda porównawcza wewnętrzna, strona nie ewidencjonowała bowiem wszystkich przychodów (obrotów) za kontrolowane lata tj. za 2010 i 2011 rok. Zatem nieznana jest wielkość obrotów (przychodów). Podobnie jest w przypadku metody porównawczej zewnętrznej organy nie posiadają bowiem danych o podmiotach działających w podobnym zakresie i podobnych warunkach. Niemożliwe jest również stosowanie metody remanentowej z uwagi na fakt, że podatnik sprzedawał i wydobywał kruszywo na bieżąco w zależności od pojawiającego się popytu. Nie magazynował kruszywa na hałdach, wykazywał stan remanentów zerowy. Nie można również ustalić szybkości rotacji towarów, z uwagi na fakt, że strona nie gromadziła zapasów i nie odnawiała ich stanu. Wykluczone jest stosowanie metody produkcyjnej mając na uwadze specyfikę prowadzonej przez stronę działalności tj. w której ustalenie zdolności produkcyjnej nie będzie miarodajne. Strona wydobywała bowiem kruszywo w zależności od popytu w danym okresie, wydobycie uzależnione było od zgłaszających się odbiorców, a nie samych zdolności produkcyjnych. W niniejszej sprawie niemożliwe było ustalenie faktycznego wskaźnika udziału kosztów w obrocie z uwagi na brak pełnych danych o przychodach w jakimkolwiek okresie, dlatego też nie można zastosowań metody kosztowej. Podobnie wygląda sytuacja odnośnie metody udziału dochodu w obrocie zgromadzony materiał dowodowy nie pozwala na zastosowanie tej metody, albowiem brak jest rzetelnych danych w zakresie przychodów. Ponadto, przedmiot działalności Z. K. był jednorodny (nie sprzedawano różnego rodzaju towarów i usług). Mając na uwadze treść art. 23 § 4 o.p., organ ustalił wartość niezaewidencjonowanego obrotu za poszczególne okresy 2011 r. na podstawie wpłat dokonanych przez stronę na rachunki bankowe, wykorzystywane w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Kierował się przy tym zeznaniami strony, że źródłem pochodzenia wpłat jest prowadzona działalność gospodarcza. Moment powstania obowiązku podatkowego przyjęto również szacunkowo - uznano, że powstał on w dniu wpłat. Metodę tę przyjęto z uwagi na fakt, iż umożliwia ona określenie podstawy opodatkowania w wysokości maksymalnie zbliżonej do rzeczywistej w zaistniałych realiach faktyczno-prawnych. Organ II instancji wskazując treść art. 5a pkt 6, art. 10 ust. 1 pkt 3 i art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f. oraz na zgromadzony w sprawie materiał dowodowy ustalił wysokość wpłat gotówkowych na rachunki bankowe, które Z. K. faktycznie wykorzystywał w działalności gospodarczej na kwotę 55.000,00 zł brutto, co stanowi 44.715,45 zł netto (podatek VAT należny 23% stanowi 10.284,55 zł). Kwotę tę szacunkowo przyjęto za przychód z prowadzonej działalności gospodarczej za rok 2011. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu Dyrektor Izby Skarbowej za niezasadny uznał zarzut naruszenia art. 45 ust. 6 u.p.d.o.f. Przepis ten wyraźnie zezwala organom na określenie wysokości zobowiązania podatkowego w decyzji podatkowej. Prawo organu do wydania decyzji w przypadku stwierdzenia innej wysokości zobowiązania podatkowego wynika również z art. 21 § 3 o.p. Na uwzględnienie nie zasługuje również wniosek skarżącego o przeprowadzenie dowodów wskazanych w odwołaniu. Organ II instancji powołując treść art. 188 i 229 o.p. stwierdził, iż okoliczności wskazane we wniosku zostały stwierdzone innymi dowodami zebranymi w toku postępowania i opisanymi w uzasadnieniu decyzji. Wpłacane na rachunki bankowe środki pieniężne nie mogły pochodzić z przedłożonej przez pełnomocnika strony umowy pożyczki pieniężnej z dnia [...] grudnia 2009 r. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku Z. K. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. zarzucając spornemu rozstrzygnięciu: 1. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego tj.: a) art. 23 § 1 i 4 o.p. poprzez ustalenie podstawy opodatkowania na drodze oszacowania bez wskazania przesłanek wyłączających zastosowanie przepisu art. 23 § 1 powoływanej ustawy oraz bez wskazania innego sposobu ustalenia podstawy opodatkowania na drodze oszacowania – art. 23 § 4 o.p., b) art. 187 § 1 o.p. poprzez odmowę zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego, c) art. 191, 121 § 1 i 122 o.p. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji w sposób dowolny, z naruszeniem zasady zaufania i prawdy obiektywnej, d) art. 210 § 4 o.p. poprzez sporządzenie uzasadnienia prawnego decyzji niezawierającego wyjaśnienia podstawy prawnej, a jedynie z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie prawne decyzji w zasadzie ograniczono do zacytowania przez organ odwoławczy treści danego przepisu prawa, bez przedstawienia umotywowanej oceny obowiązku zastosowania danego przepisu. Nie odniesiono się merytorycznie do wniosków dowodowych skarżącego do stanu faktycznego ustalonego w niniejszej sprawie. Pominięto w uzasadnieniu decyzji wniosek skarżącego z [...] września 2014 r. błędnie przyjmując, że przedłożone dowody i wnioski dowodowe oraz naruszenie przepisów prawa materialnego: 2. oraz naruszenie przepisów prawa materialnego: - art. 45 ust. 6 u.p.d.o.f. poprzez przyjęcie innego wyniku finansowego od wynikającego ze złożonego zeznania PIT - 36L za 2011 r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Organ II instancji wskazał, że na uwzględnienie nie zasługuje zarzut naruszenia art. 210 § 4 o.p. poprzez sporządzenie uzasadnienia prawnego decyzji nie zawierającego wyjaśnienia podstawy prawnej, jedynie z przytoczeniem przepisów prawa. Organy obu instancji w uzasadnieniu decyzji powoływały nie tylko przepisy prawa, ale je uzasadniły w możliwie szczegółowym stopniu, wskazując konkretne okoliczności na potwierdzenie prezentowych twierdzeń. Ponadto, skarżący nie określił w jaki sposób utrzymanie w obrocie prawnym zaskarżonej decyzji spowoduje dwukrotne opodatkowanie sprzedaży. Organy obu instancji nie twierdziły, że kruszywo raz sprzedane mogło być sprzedane ponownie. Z kolei podatnik ma prawo złożyć na podstawie art. 81 i 81b o.p., korektę zeznania za rok podatkowy, w którym zgłosił do opodatkowania przychód, który faktycznie wystąpił w roku 2010 i co zostało stwierdzone w skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu. Sąd administracyjny został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, Sąd bada jej zgodność z przepisami prawa (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm. oraz art. 3 i art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Podstawowym celem i efektem kontroli sądowej jest więc eliminowanie z obrotu aktów i czynności organów administracji publicznych niezgodnych z prawem i przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez wydanie orzeczenia odpowiedniej treści. Dokonując kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, sąd rozpoznając sprawę bada, czy organy do ustalonego stanu faktycznego zastosowały właściwą normę prawa materialnego oraz czy nie uchybiły przepisom prawa regulującym zasady postępowania, a jeśli dopuściły się takich uchybień, to czy te uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uchylenie zaskarżonej decyzji następuje bowiem – m.in. wówczas, gdy sąd stwierdzi, że w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź gdy dopuszczono się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W sprawie będącej przedmiotem niniejszego postępowania sytuacja taka niewątpliwie nie zachodzi. Przede wszystkim należy wskazać, że niezasadny jest zarzut wskazujący na naruszenie art. 23 O.p. Organ powołał w decyzji przepis art. 23 § 1 pkt 2 ustawy stanowiący, iż organ podatkowy określa podstawę opodatkowania w drodze oszacowania, jeżeli dane wynikające z ksiąg podatkowych nie pozwalają na określenie podstawy opodatkowania. Zasadnie organ zatem wskazał, że z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Ze zgromadzonego materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy podatkowej wynika bowiem, że dane wynikające z ksiąg podatkowych z uwagi na nierzetelne prowadzenie tychże ksiąg nie pozwalały na określenie podstawy opodatkowania. Dopiero po pozyskaniu innych dowodów, w tym m.in. dowodów z wpłat na rachunki bankowe oraz zeznań Skarżącego możliwe było określenie podstawy w drodze szacowania w wysokości zbliżonej do rzeczywistej, o czym stanowi przepis art. 23 § 5 O.p. Organ I instancji w protokole badania ksiąg, na podstawie przeprowadzonego postępowania kontrolnego, stwierdził że Skarżący nie zaewidencjonował wszystkich przychodów. Z kolei organ odwoławczy w skarżonej decyzji uzasadnił metodę szacunku podstawy opodatkowania, którą dopuszcza art. 23 § 4 O.p. Ustosunkowano się również do metod wymienionych w § 3 powołanego przepisu. W ocenie Sądu nie zostały naruszone przepisy prawa w tym zakresie. W świetle dokonanych w postępowaniu ustaleń organ miał prawo do zastosowania art. 45 ust. 6 O.p. Przepis ten zezwala na określenie wysokości zobowiązania podatkowego w decyzji podatkowej. Stosownie do jego brzmienia: "podatek dochodowy wynikający z zeznania jest podatkiem należnym od dochodów podatnika uzyskanych w roku podatkowym, chyba że właściwy organ podatkowy lub właściwy organ kontroli skarbowej wyda decyzje, w której określi inna wysokość podatku." Prawo organu do wydania decyzji w przypadku stwierdzenia innej wysokości zobowiązania podatkowego wynika również z art. 21 § 3 O.p. Zatem także w tym zakresie nie naruszono prawa wynikających z tego przepisu. W postępowaniu stwierdzono w roku 2011 wpłaty gotówkowe na rachunki bankowe, które Skarżący faktycznie wykorzystywał w działalności gospodarczej tj. w kwocie 57.035,00 zł (nie wykazano ich w przychodach w księgach podatkowych) oraz wpływy z tytułu przelewów bankowych w kwocie 51.660,00 zł (wykazano je w księgach podatkowych) co łącznie stanowi kwotę 108.695,00 zł brutto. Do protokołu przesłuchania z dnia [...].03.2014 r. Skarżący zeznał, że przelewy bankowe kontrahentów i wpłaty gotówkowe dokonywane przez niego w latach 2010-2011 na rachunek bankowy "dotyczyły prowadzonej działalności w zakresie sprzedaży kruszywa". Zeznał również, że wpłata gotówkowa w kwocie 36.000,00 zł na rachunek bankowy pochodziła z działalności gospodarczej. Organy, zdaniem Sądu, zasadnie w postępowaniu nie dały wiary twierdzeniom Skarżącego, jakoby środki pieniężne wpłacane przez podatnika na rachunki bankowe pochodziły z wcześniejszych przychodów, które wynikają z wykonania prawnie skutecznych umów i czynności cywilnoprawnych. Przede wszystkim zauważyć należy, że podatnik nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających wskazane okoliczności. Ponadto z wyjaśnień Skarżącego wynika, że dokonywane przez niego w 2011 r. wpłaty na wskazane rachunki bankowe miały związek z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. Słusznie nie dano także wiary innemu wyjaśnieniu Skarżącego, że środki wpłacane w roku 2011 na rachunki bankowe pochodziły z umowy pożyczki. Wskazać bowiem należy, że kwotę pożyczki B. wypłacił Skarżącemu w 2009 r. jednorazowo na rachunek bankowy związany z prowadzoną działalnością gospodarczą. Z akt sprawy wynika, że saldo początkowe na tym rachunku w 2010 r. wynosiło 6.984,20 zł, natomiast na początek 2011 r. - 17.370,71 zł. Oznacza to, że większość środków pochodzących z pożyczki została przez stronę wypłacona w 2009 r. i w tym też roku została wydatkowana. Trudno dać wiarę, że podatnik brał pożyczkę oprocentowaną tylko po to, aby trzymać środki pieniężne przez ponad rok w gospodarstwie domowym, by ponownie sukcesywnie wpłacać je na ten sam rachunek bankowy w 2011 roku. Tym bardziej, że w dniu [...].03.2014 r. Skarżący zeznał, że wpłaty gotówkowe dokonywane przez niego w latach 2010-2011 na rachunek bankowy pochodziły z prowadzonej działalności gospodarczej, nic nie wspominając o tym, iż mogły one pochodzić z pożyczki pieniężnej otrzymanej w 2009 r. Jak wyżej wskazano, w przesłuchaniach Skarżący sam potwierdził, że zapłatę od kontrahentów otrzymywał zarówno gotówkowo (nie wykazał tej części w przychodach) oraz w formie przelewów bankowych (przychody w tej części zostały przez stronę wykazane w podatkowej księdze przychodów i rozchodów). Zatem, w świetle zgromadzonych dowodów oraz z uwagi na fakt, że Skarżący nie potrafił w sposób logiczny i spójny wyjaśnić, z jakich źródeł pochodziły wpłaty na rachunki bankowe (w toku postępowania podatnik zmieniał swoje wyjaśnienia w tym zakresie) organ zasadnie stwierdził, że podatnik dokonywał pozaewidencyjnej sprzedaży. Z akt sprawy podatkowej wynika, że źródłem wpłat była pozarolnicza działalność gospodarcza Skarżącego, a co za tym idzie, zdaniem Sądu, zgromadzony materiał dowodowy nie pozwalał na odstąpienie od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, w trybie art. 23 § 2 O.p. Dowody pozyskane w trakcie postępowania nie wskazywały bowiem wprost na rzeczywistą kwotę przychodu. Tym samym słusznym było uchylenie decyzji i ponowne określenie zobowiązania podatkowego w oparciu o przepis art. 23 § 1 Ordynacji podatkowej oraz dokonanie zmiany uzasadnienia w tym zakresie, co uczynił organ odwoławczy. Mając na uwadze treść art. 23 § 4 powołanej ustawy, w niniejszej sprawie organ prawidłowo i rzetelnie ustalił wartość niezaewidencjonowanego przychodu w 2011 r. na podstawie wpłat dokonanych przez Skarżącego na rachunki bankowe, wykorzystywane w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Kierowano się przy tym zeznaniami samego Skarżącego, że źródłem pochodzenia wpłat jest prowadzona działalność gospodarcza. Moment powstania obowiązku podatkowego przyjęto również prawidłowo - uznano, że powstał on w dniu wpłat. W ocenie Sądu nie jest zasadny także zarzut naruszenia przepisów art. 121 § 1, art. 122 art. 187 § 1, art. 191 O.p. Organy podejmowały wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Organ zebrał i w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy. Ocenił na podstawie całego zebranego materiału, czy dana okoliczność została udowodniona. W postępowaniu odwoławczym organ co prawda nie uwzględnił wniosku podatnika z dnia [...].09.2014 r., jednakże przyczyny takiego działania zostały w skarżonej decyzji stronie wyjaśnione. W skarżonej decyzji organ prawidłowo wskazał, że złożony przez pełnomocnika skarżącego wniosek z [...].09.2014 r. oceniono przede wszystkim w oparciu o przepis art. 188 ustawy O.p. W myśl tego przepisu żądanie strony należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Organ odwoławczy uzasadnił w decyzji, że okoliczności wskazane we wniosku zostały stwierdzone innymi dowodami zebranymi w toku postępowania i opisanymi w uzasadnieniu decyzji. Wskazano, że tymi dowodami są przede wszystkim protokół przesłuchania Skarżącego z [...].03.2014 r. oraz oświadczenie strony z [...].02.2014 r. Z dowodów tych wynika, że środki pieniężne wpłacane w 2011 r. przez Skarżącego na wskazane rachunki bankowe pochodziły z prowadzonej przez niego pozarolniczej działalności gospodarczej. Należy wskazać również, że w skarżonej decyzji (w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r.) nie utożsamiono pojęcia wydobycia ze sprzedażą kruszywa. Niezaewidencjonowany przychód oszacowano bowiem na podstawie wpłat Skarżącego na rachunki bankowe. Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut naruszenia art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez sporządzenie uzasadnienia prawnego decyzji niezawierającego wyjaśnienia podstawy prawnej, jedynie z przytoczeniem podstawy prawnej. Organy obu instancji w uzasadnieniu decyzji powoływały nie tylko przepisy prawa, ale je uzasadniały w możliwie szczegółowym stopniu, wskazując konkretne okoliczności na potwierdzenie prezentowanych twierdzeń. Jak wyżej wskazano odniesiono się również w decyzji do wniosku dowodowego strony. Ponadto strona nie wskazała w jaki sposób utrzymanie w obrocie prawnym zaskarżonej decyzji spowoduje dwukrotne opodatkowanie sprzedaży. Organy obu instancji nie twierdziły, że kruszywo raz sprzedane mogło być sprzedane ponownie. Ze względu na powyższe, mając na uwadze treść art. 151 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji.