I SA/Bk 619/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.), Sędziowie sędzia WSA Andrzej Melezini, sędzia WSA Jacek Pruszyński, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 2 września 2015 r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące październik, listopad i grudzień 2010 r. oddala skargę Decyzją z [...] czerwca 2014 r. Nr [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. dokonał Z. K. (dalej również jako skarżący) rozliczenia podatku od towarów i usług za okresy od października do grudnia 2010 r. w sposób odmienny, aniżeli zadeklarowano. W oparciu o zebrany materiał dowodowy organ kontroli skarbowej stwierdził, iż Z. K. dokonywał wydobycia i sprzedaży kruszywa naturalnego (piasku ze żwirem) ze złoża "[...]" w gminie R. na podstawie koncesji Starosty S. udzielonej decyzją z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...]. Skarżący nie wykazał w rejestrze sprzedaży prowadzonym za listopad 2010 r. oraz nie zadeklarował w deklaracjach VAT-7 złożonych za październik, listopad i grudzień 2010 r. obrotu netto w łącznej wysokości 164.685,15 zł i należnego podatku VAT w kwocie 36.230,73 zł ze sprzedaży co najmniej 34.965 ton kruszywa naturalnego (piasku ze żwirem), wydobytego ze złoża "[...]" w gminie R. Za październik i grudzień 2010 r. rejestry sprzedaży nie były prowadzone, pomimo iż w tych miesiącach podatnik dokonywał sprzedaży kruszywa. Powyższe skutkowało uznaniem ewidencji prowadzonej przez podatnika w zakresie podatku od towarów i usług za listopad 2010 r. za nierzetelną oraz oszacowaniem podstawy opodatkowania na podstawie art. 23 § 1, § 4 i § 5 Ordynacji podatkowej (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, ze zm.) – dalej również jako o.p. Z rozstrzygnięciem tym nie zgodził się Z. K., w odwołaniu wniesionym do Dyrektora Izby Skarbowej w B. zarzucając naruszenie: 1) art. 5, art. 29 ust. 1 i art. 109 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) – dalej również jako u.p.t.u. poprzez przyjęcie innego wyniku finansowego od wynikającego ze złożonych deklaracji VAT-7 za miesiące od października do grudnia 2010 r.; 2) art. 23 § 1 i § 4 o.p. poprzez określenie podstawy opodatkowania w drodze oszacowania bez wskazania przesłanek wynikających z przepisu art. 23 § 1 powołanej ustawy i bez wskazania innego sposobu ustalenia podstawy opodatkowania w drodze szacunku. Dodatkowo skarżący wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów (pismo z dnia 05 września 2014 r.): 1) z załączonej do pisma mapy sytuacyjno-wysokościowej z 2008 r., 2) z załączonej do pisma mapy terenu i obszaru górniczego [...] z rzędnymi wyrobiska terenu z listopada 2011 r., 3) z załączonego do pisma oświadczenia T. C. z dnia [...] września 2014 r. w sprawie metodologii sporządzenia operatu zmian eksploatacyjnych w latach 2010 i 2011, 4) z przesłuchania w charakterze świadków: T. C., R. K., M. O. na okoliczność wykazania, że kruszywo rzekomo wydobyte ze złoża w 2010 r. przez skarżącego znajdowało się na terenie górniczym "[...]", tzn. nie było wydobyte ze złoża w dacie sporządzenia mapy (listopad 2011 r.), 5) z faktur VAT nr: [...] z [...] maja 2013 r., [...] z [...] czerwca 2013 r. i [...]z [...] września 2013 r. (znajdujących się w aktach sprawy), 6) z przesłuchania w charakterze świadka H. B. z A. Sp. z o.o. w L. na okoliczność wykazania, że kruszywo wydobyte ze złoża w 2010 r. przez Z. K. na terenie górniczym "[...]" zostało objęte dostawą zgodnie z ww. fakturami z 2013 r., 7) z opinii biegłego geodety na okoliczność ustalenia wielkości wydobytego kruszywa w latach 2010-2011 na terenie górniczym "[...]" - na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy oraz map załączonych do niniejszego wniosku dowodowego. W wyniku rozpatrzenia odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w B. decyzją z dnia [...] września 2014 r. Nr [...], utrzymał w mocy z sporne rozstrzygnięcie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż ustalenia podjęte w trakcie prowadzonego postepowania administracyjnego, dają podstawę do twierdzenia, że w 2010 r. skarżący wydobył i sprzedał ze złoża [...] kruszywo naturalne w ilości 38.500 ton. Zgodnie z operatem ewidencyjnym nr 1 zmian zasobów złoża [...] (piasku ze żwirem) wykonanym przez geologa T. C. nie wystąpiły straty eksploatacyjne i pozaeksploatacyjne w 2010 r. Skoro całość wydobycia została sprzedana, nie wystąpiły straty eksploatacyjne i pozaeksploatacyjne, a zgodnie z zeznaniami strony stany remanentowe na początek i koniec roku 2010 były "zerowe",to zasadnie przyjęto sprzedaż kruszywa w 2010 roku na poziomie 38.500 ton. W związku z dokonanymi ustaleniami w zakresie sprzedaży w 2010 roku łącznie 38.500 ton kruszywa, wyliczono niezaewidencjonowaną sprzedaż jako różnicę 38.500-3.535 = 34.965 ton kruszywa (piasku i żwiru), gdzie 3.535 ton - ilość sprzedanego kruszywa zaewidencjonowana w księgach. Niezaewidoncjonowany obrót netto został oszacowany w wysokości 164.685,15 zł (34.956 ton x 4,71 zł/tonę) na podstawie średniej ceny sprzedaży netto 1 tony kruszywa w 2010 r. przez skarżącego, która wyniosła 4,71 zł za tonę. Przyjęcie tej ceny jest zbliżone do informacji udzielonej przez stronę, albowiem ona sama zeznała podczas przesłuchania w dniu [...] lutego 2014 r., że cena sprzedaży wydobytego kruszywa w 2010 - 2011 r. (piasku ze żwirem) z załadunkiem na obce samochody, bez kosztów transportu, wynosiła 5-6 złotych za tonę. Dyrektor Izby Skarbowej w B. nie zgodził się z twierdzeniem skarżącego, że organ I instancji dopuścił się naruszenia art. 5, art. 29 ust. 1 i art. 109 ust. 3 o.p. W przedmiotowej sprawie zebrano bowiem niezbędne dowody w celu ustalenia stanu faktycznego oraz wydania rozstrzygnięcia w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. W szczególności zebrano dowody w postaci: rachunków bankowych podatnika, kwartalnych informacji podatnika o wydobyciu w 2010 r. kruszywa ze złoża "[...]", zestawień Z-2 zmian zasobów złoża "[...]" za lata 2011-2013, złożonych przez Z. K. do Starostwa Powiatowego w S., sporządzonych przez uprawnionego geologa operatów ewidencyjnych zmian zasobów kruszywa tego złoża, protokołów przesłuchania podatnika z [...] i [...] lutego 2014 r. oraz z [...] marca 2014 r., a także oświadczenia strony z [...] lutego 2014 r., protokołu przesłuchania geologa T. C., zestawienia poniesionych w 2010 r. kosztów zakupu oleju napędowego zużytego do wydobycia kruszywa. Dowody te pozwoliły na ustalenie że Z. K. zaniżał obrót i podatek należny ze sprzedaży kruszywa. Za bezpodstawny uznał organ II instancji zarzut, iż sprzedaży kruszywa wydobytego w 2010 r. dokonano według wskazanych faktur w 2013 r. Wydobyte kruszywo uznano za sprzedane, na co wskazywały zeznania skarżącego w których wskazał on, że wydobycie i sprzedaż kruszywa odbywały się bezpośrednio poprzez odspojenie kopaliny ze ściany złoża i załadowanie jej samochody. Nie składowano kruszywa na hałdach i nie dokonywano jego segregowania na odpowiednie frakcje (piasek, kamień, żwir). Ponadto, geolog T. C., sporządzając operaty zmian w zasobach złoża "[...]" jednoznacznie stwierdził, że podczas wydobycia kruszywa w 2010 r. nie powstały straty eksploatacyjne i pozaeksploatacyjne. W protokołach przesłuchania Z. K. potwierdził ilość wydobytego i sprzedanego w 2010 r. kruszywa na poziomie 38.500 ton, natomiast geolog T. C. uściślił okres, wskazując miesiące: październik, listopad i grudzień 2010 r., w których prowadzono wydobycie ze złoża "[...]". Organ odwoławczy nie uwzględnił również wniosku podatnika o przyporządkowanie obrotów do poszczególnych miesięcy 2010 r. w celu poprawnej oceny rzetelności rejestru sprzedaży bowiem, w toku prowadzonego postępowania Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. poczynił czynności zmierzające do ustalenia wysokości sprzedaży w poszczególnych miesiącach 2010 r. Jednak skarżący wezwany pismem z [...] marca 2014 r. do złożenia zeznań m.in. w celu uściślenia ilości sprzedanego kruszywa w poszczególnych miesiącach 2010 r., nie stawił się. Zatem na podstawie zeznań geologa T. C. (protokół przesłuchania z [...] marca 2014 r.) ustalono, że wydobycie i sprzedaż kruszywa odbywały się od października do grudnia 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. uznał za niezasadny zarzut naruszenia art. 23 § 1 pkt 2 o.p. Z całokształtu materiału dowodowego, w tym z protokołu badania ksiąg wynika bowiem, że dane z rejestru sprzedaży prowadzonego za listopad 2010 r. oraz brak rejestrów sprzedaży za październik i grudzień 2010 r. nie pozwalały na określenie podstawy opodatkowania. Organ kontroli skarbowej w skarżonej decyzji uzasadnił metodę szacunku podstawy opodatkowania, którą dopuszcza art. 23 § 4 o.p. Na uwzględnienie nie zasługuje również wniosek skarżącego o przeprowadzenie dowodów wskazanych w odwołaniu. Organ II instancji powołując treść art. 188 i 229 o.p. stwierdza, iż okoliczności wskazane we wniosku zostały stwierdzone innymi dowodami zebranymi w toku postępowania i opisanymi w uzasadnieniu decyzji. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku Z. K. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. zarzucając spornemu rozstrzygnięciu: 1. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego tj.: a) art. 23 § 1 i 4 o.p. poprzez ustalenie podstawy opodatkowania na drodze oszacowania bez wskazania przesłanek wyłączających zastosowanie przepisu art. 23 § 1 powoływanej ustawy oraz bez wskazania innego sposobu ustalenia podstawy opodatkowania na drodze oszacowania – art. 23 § 4 o.p., b) art. 187 § 1 o.p. poprzez odmowę zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego, c) art. 191, 121 § 1 i 122 o.p. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji w sposób dowolny, z naruszeniem zasady zaufania i prawdy obiektywnej, d) art. 210 § 4 o.p. poprzez sporządzenie uzasadnienia prawnego decyzji niezawierającego wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji, a jedynie z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie prawne decyzji w zasadzie ograniczono do zacytowania przez organ odwoławczy treści danego przepisu prawa, bez przedstawienia umotywowanej oceny obowiązku zastosowania danego przepisu. Nie odniesiono się merytorycznie do wniosków dowodowych skarżącego do stanu faktycznego ustalonego w niniejszej sprawie. Pominięto w uzasadnieniu decyzji wniosek skarżącego z [...] września 2014 r. błędnie przyjmując, że przedłożone mapy nie dotyczą złoża "[...]", 2. oraz naruszenie przepisów prawa materialnego: - art. 5, art. 29 ust. 1 i art. 109 ust. 3 u.p.t.u. poprzez przyjęcie innego wyniku finansowego od wynikającego ze złożonych deklaracji VAT-7 za miesiące od października do grudnia 2010 r.. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Organ II instancji wskazał na sprzeczności zawarte we wniosku dowodowym strony, bowiem z jednej strony chce ona dowieść, że w okresie od 2010 r. do listopada 2011 r. nie dokonano wydobycia kruszywa ze złoża "[...]", z drugiej chce dowieść, że kruszywo wydobyte z tego złoża w 2010 r. zostało sprzedane w 2013 r. Dodatkowo na uwzględnienie nie zasługuje zarzut naruszenia art. 210 § 4 o.p. poprzez sporządzenie uzasadnienia prawnego decyzji nie zawierającego wyjaśnienia podstawy prawnej, jedynie z przytoczeniem przepisów prawa. Organy obu instancji w uzasadnieniu decyzji powoływały nie tylko przepisy prawa, ale je uzasadniły w możliwie szczegółowym stopniu, wskazując konkretne okoliczności na potwierdzenie prezentowych twierdzeń. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu. Sąd administracyjny został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, Sąd bada jej zgodność z przepisami prawa (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm. oraz art. 3 i art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Podstawowym celem i efektem kontroli sądowej jest więc eliminowanie z obrotu aktów i czynności organów administracji publicznych niezgodnych z prawem i przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez wydanie orzeczenia odpowiedniej treści. Dokonując kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, sąd rozpoznając sprawę bada, czy organy do ustalonego stanu faktycznego zastosowały właściwą normę prawa materialnego oraz czy nie uchybiły przepisom prawa regulującym zasady postępowania, a jeśli dopuściły się takich uchybień, to czy te uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uchylenie zaskarżonej decyzji następuje bowiem – m.in. wówczas, gdy sąd stwierdzi, że w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź gdy dopuszczono się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W sprawie będącej przedmiotem niniejszego postępowania sytuacja taka niewątpliwie nie zachodzi. Sąd w pełni popiera stanowisko organu, iż nie sposób zgodzić się z twierdzeniem Skarżącego, że organ I instancji dopuścił się naruszenia art. 5, art. 29 ust. 1 i art. 109 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. W przedmiotowej sprawie organy prawidłowo zebrały i oceniły niezbędne dowody w celu ustalenia stanu faktycznego oraz wydania rozstrzygnięcia w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. W szczególności zebrano dowody w postaci: rachunków bankowych podatnika, kwartalnych informacji podatnika o wydobyciu w 2010 r. kruszywa ze złoża "[...]", zestawień Z-2 zmian zasobów złoża "[...] III" za lata 2011-2013, złożonych przez Skarżącego do Starostwa Powiatowego w S., sporządzonych przez uprawnionego geologa operatów ewidencyjnych zmian zasobów kruszywa tego złoża, protokołów przesłuchania podatnika z [...] i [...] lutego 2014 r. oraz z [...] marca 2014 r. oraz oświadczenia Skarżącego z [...] lutego 2014 r., protokołu przesłuchania geologa T. C., zestawienia poniesionych w 2010 r. kosztów zakupu oleju napędowego zużytego do wydobycia kruszywa. Wskazane wyżej dowody znajdujące się w aktach sprawy pozwoliły organom na ustalenie w sposób niebudzący wątpliwości, że Skarżący zaniżał obrót i podatek należny ze sprzedaży kruszywa. Zresztą sam Skarżący potwierdził w zeznaniach z [...] lutego 2014 r., z [...] lutego 2014 r. i z [...] marca 2014 r., że wydobył i sprzedał w 2010 roku 38.000 ton kruszywa. Jako niezasadny należy ocenić także zarzut naruszenia art. 23 § l i § 4 ustawy Ordynacja podatkowa. W okolicznościach przedmiotowej sprawy zaistniały bowiem, zdaniem Sądu, przesłanki uzasadniające oszacowanie podstawy opodatkowania wymienione w przepisie art. 23 § l pkt 2 Ordynacji podatkowej. Z całokształtu materiału dowodowego, w tym z protokołu badania ksiąg wynikało, że dane wynikające z rejestru sprzedaży prowadzonego za listopad 2010 r. oraz brak rejestrów sprzedaży za październik i grudzień 2010 r. nie pozwalały na określenie podstawy opodatkowania. Organ kontroli skarbowej w skarżonej decyzji prawidłowo uzasadnił metodę szacunku podstawy opodatkowania, którą dopuszcza art. 23 § 4 O.p. Organ ten ustosunkował się również do metod wymienionych w § 3 powołanego artykułu. Należy stwierdzić również, że organy nie utożsamiły pojęcia wydobycia ze sprzedażą kruszywa. Dyrektor Izby Skarbowej w B. orzekł bowiem, że zgromadzone w postępowaniu dowody i stwierdzone fakty, traktowane łącznie, we wzajemnym powiązaniu, dają podstawę do stwierdzenia, że w 2010 r. podatnik wydobył i sprzedał ze złoża "[...]" kruszywo naturalne w ilości 38.500 ton. Za powyższym przemawiało to, że zgodnie z operatem ewidencyjnym nr l zmian zasobów złoża [...] (piasku ze żwirem) wykonanym przez geologa T. C. nie wystąpiły straty eksploatacyjne i pozaeksploatacyjne w 2010 r, a wydobycie wyniosło 38.500 ton. Skoro całość wydobycia została sprzedana, co jest zgodne z zeznaniami Skarżącego, stany remanentowe na początek i koniec roku 2010 były "zerowe", jak wynika z akt sprawy złoże nie było bowie magazynowane na hałdach, nie wystąpiły straty eksploatacyjne i pozaeksploatacyjne, a co za tym idzie organy prawidłowo przyjęły sprzedaż kruszywa w 2010 roku na poziomie 38.500 ton. W świetle powyższego argument podniesiony w skardze, iż sprzedaży kruszywa wydobytego w 2010 r. dokonano w 2013 r. według wskazanych faktur, nie zasługuje na uwzględnienie. Kilkukrotne zeznania podatnika potwierdzające wydobycie kruszywa bez segregowania i sprzedaż w 2010 r. 38.500 ton kruszywa po odspojeniu kopaliny bezpośrednio ze ściany złoża wykluczają stawiane zarzuty o błędnej ocenie wyjaśnień i zeznań Skarżącego oraz geologa T. C. Także wniosek podatnika o przyporządkowanie obrotów do poszczególnych miesięcy 2010 r. w celu poprawnej oceny rzetelności rejestru sprzedaży nie mógł zostać uwzględniony z uwagi na fakt, że w toku prowadzonego postępowania organ pierwszej instancji poczynił czynności zmierzające do ustalenia wysokości sprzedaży w poszczególnych miesiącach 2010 r., jednak wezwany pismem z [...].03.2014 r. Skarżący do złożenia zeznań m.in. w celu uściślenia ilości sprzedanego kruszywa w poszczególnych miesiącach 2010 r., nie stawił się. A zatem na podstawie zeznań geologa T. C. (protokół przesłuchania z [...].03.2014 r.) ustalono, że wydobycie i sprzedaż kruszywa odbywały się od października do grudnia 2010 r. W oparciu o stosowaną przez podatnika średnią cenę jednostkową netto sprzedaży kruszywa w wysokości 4,71 zł/tonę ustalono zaniżony obrót netto i podatek należny VAT, przypadające w równych wartościach na każdy miesiąc od października do grudnia 2010 r. W ocenie Sądu nie są zasadne także zarzuty naruszenia przepisów art. 121 § l, art. 122 art. 187 § l, art. 191 O.p. Organy podejmowały wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Organ zebrał i w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy. Ocenił na podstawie całego zebranego materiału, czy dana okoliczność została udowodniona. W postępowaniu odwoławczym co prawda organ nie uwzględnił wniosku podatnika z dnia [...].09.2014 r, jednakże przyczyny takiego działania zostały w skarżonej decyzji stronie prawidłowo wyjaśnione w oparciu o brzmienie art. 188 o.p. W myśl tego przepisu żądanie strony należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wy starczające innym dowodem. Organ odwoławczy uzasadnił w decyzji, że okoliczności wskazane we wniosku zostały stwierdzone innymi dowodami zebranymi w toku postępowania i opisanymi w uzasadnieniu decyzji. Z dowodów tych wynikało, że w 2010 r. podatnik wydobył i sprzedał ze złoża "[...]" 38.500 ton kruszywa. Oceniając dowody załączone przez Skarżącego do wniosku z [...].09.2014 r. wskazano, że mapy: sytuacyjno-wysokościowa złoża "[...]" oraz terenu i obszaru górniczego "[...]" nie mają związku z przedmiotowym postępowaniem, z uwagi na fakt, że mapa sytuacyjno-wysokościowa dotyczy roku 2008 r., a mapa terenu i obszaru górniczego dotyczy złoża "[...]" (z którego brak wydobycia kruszywa nie był w 2010 r. kwestionowany). W przedmiotowej sprawie spór dotyczy bowiem ilości wydobycia i sprzedaży kruszywa w 2010 r. jedynie ze złoża "[...]". Nie można zatem czynić zarzutu, że organ wydał decyzję w sposób dowolny naruszając zasadę zaufania i prawdy obiektywnej. Z kolei oceniając oświadczenie T. C. z [...].09.2014 r. organ stwierdził, że już w toku postępowania przed organem pierwszej instancji geolog zeznał, iż w sporządzonym operacie zmian zasobów obliczeń dokonał na podstawie informacji uzyskanej od Skarżącego o wydobyciu ze złoża "[...]" 38.500 ton kruszywa. W trakcie przesłuchania potwierdził, że wydobycie ze złoża [...] miało miejsce. W toku postępowania geolog stwierdził również, że szczegółowa inwentaryzacja w terenie dokonywana była co trzy lata i przypadała na 2009 i 2012 rok, a zatem w 2010 r. inwentaryzacji w terenie nie dokonywano. Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut naruszenia art. 210 § 4 O.p. poprzez sporządzenie uzasadnienia prawnego decyzji nie zawierającego wyjaśnienia podstawy prawnej, jedynie z przytoczeniem przepisów prawa. Organy obu instancji w uzasadnieniu decyzji powoływały nie tylko przepisy prawa, ale je uzasadniły w możliwie szczegółowym stopniu, wskazując konkretne okoliczności na potwierdzenie prezentowanych twierdzeń. Jak wyżej wskazano, odniesiono się również w decyzji do wniosku dowodowego Skarżącego. Ze względu na powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji orzeczenia.