I SA/Bk 621/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz, Sędziowie sędzia WSA Andrzej Melezini,, sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 8 listopada 2017 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2017 oddala skargę. Decyzją z dnia [...] lutego 2017 r., Burmistrz S. ustalił Panu J. B. (dalej powoływany także jako Skarżący) na 2017 r. wymiar podatku od nieruchomości za budynki mieszkalne o ogólnej powierzchni 156,09 m2 w kwocie 108,00 zł, podatku rolnego od pow. 8,1380 ha obliczeniowych w kwocie 1067,00 zł i podatku leśnego od lasu o pow. 3,6822 ha w kwocie 155,00 zł - pobieranych jako łączne zobowiązanie pieniężne. Nie zgadzając się z powyższą decyzją, Skarżący złożył odwołanie w części ustalającej podatek rolny. Zarzucił decyzji naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów przez ich tendencyjną i jednostronną ocenę, przejawiającą się wzięciem pod uwagę tylko wygodnych dla organu dowodów do z góry zaplanowanej treści decyzji, przy jednoczesnym pominięciu dowodów na posiadanie samoistne przez podatnika gruntów zapisanych w ewidencji gruntów i budynków na inne osoby oraz posiadania gruntów podatnika przez inne osoby, bez dokonania wszechstronnej analizy zebranego materiału dowodowego. Skarżący zanegował zasadność powołania się przez organ I instancji na wyrok WSA w Białymstoku o sygn. akt I SA/Bk 443/08. Skarżący powołał się natomiast na wyrok Sądu Rejonowego w S. z [...] marca 2014 r. sygn. akt [...], wskazując, że wyrok ten potwierdza, iż Gminie S. przysługuje skuteczne władztwo nad działkami [...], co oznacza że niezasadnie został nałożony podatek na Skarżącego. Ponadto wskazał, że zobowiązanie pieniężne za działkę [...] powinno być zwiększone, a za działkę [...] zmniejszone, działka [...] powinna być obciążona podatkiem rolnym, gdyż znajduje się na niej stodoła i sad. Ponadto nieprawidłowa jest interpretacja decyzji podziałowej z [...] października 1987 r. i rzekomego przejścia działki nr [...] na własność Skarbu Państwa jako ulicy. Decyzją z dnia [...] maja 2017 r., Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że ustalenie zobowiązania podatkowego na rok 2017 r. w podatku od nieruchomości zostało przede wszystkim oparte na danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Z ewidencji tej wynika, że Skarżący jest właścicielem następujących działek: w obrębie wsi K.: [...], w obrębie m. S. : [...], w obrębie m. S. : [...]. Ponadto Skarżący jest dzierżawcą gruntu o nr [...] od Gminy S. położonego w obrębie m. S. Wszystkie działki, których właścicielem jest Skarżący zostały uwidocznione w księgach wieczystych o nr [...], z tym że działka o numerze [...] figuruje w księdze wieczystej jako [...], działki [...] figurują jako [...], a działki [...] figurują jako [...]. Odnośnie działki [...] - jej podział na działki [...] nie został odnotowany w księdze wieczystej. Fragment działki o nr [...] został jednak zajęty pod ulicę [...] i stanowi nieruchomość o numerze [...] - dlatego nie został objęty opodatkowaniem. W zakresie podatku leśnego, dane w kwestii wieku lasu wynikają z oświadczenia Skarżącego z dnia [...] lipca 1989 r. W kwestii powierzchni mieszkalnej budynków przyjęto dane za protokołem oględzin z dnia [...] sierpnia 2007 r. W aktach sprawy znajdują się złożone przez Skarżącego w dniu [...] sierpnia 2009 r. informacje podatkowe za lata 2007-2009, w których wykazał inne przedmioty do opodatkowania niż we wcześniejszej informacji dot. roku 2004. Wynika z nich, że Skarżący zgłosił do opodatkowania tylko część gruntów: do podatku rolnego - działkę nr geod. [...] (z obrębu S.), działkę nr geod. [...] (z obrębu S.) i działkę nr [...] (z obrębu S.), do opodatkowania podatkiem od nieruchomości za rok 2008-2009 zgłosił pow. mieszkalną - 62,62 m2 (ul. [...]). Organ podkreślił, że ponieważ od kilku lat Skarżący kwestionuje prawidłowość opodatkowania podatkiem wyżej wymienionych nieruchomości, ustalenie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2017 r. w znacznej mierze opiera się także na materiałach dowodowych zgromadzonych w toku prowadzonych postępowań dotyczących lat poprzednich, m.in. informacje podatkowe składane przez Skarżącego w latach poprzednich, wypisy z ksiąg wieczystych, umowę dzierżawy dot. działki Nr [...], protokoły z oględzin nieruchomości z [...] sierpnia 2007 r., z [...] kwietnia 2009 r., wyjaśnienia strony z [...] sierpnia 2009 r., protokół przesłuchania Skarżącego, akt notarialny z [...] lutego 2007 r., decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z [...] lutego 2010 r. o stwierdzeniu nieważności podziału działki [...], decyzję Starostwa Powiatowego z [...] maja 2007 r. o odmowie wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów i budynków. Wskazując na charakter danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, Kolegium wyjaśniło że w ewidencji gruntów figurują działki [...], a w księdze wieczystej [...] figuruje działka [...]. Powyższe wynika z faktu, że w księdze wieczystej nie uwzględniono podziału z 1987 r. na działki [...], następnie podziału działki [...] na działki [...]. Z tego powodu nie doszło do wyodrębnienia z księgi działki [...], która już 1986 r. stała się własnością Skarbu Państwa i weszła w skład działki nr [...], stanowiącą obecnie ulicę [...] (została ujawniona w księdze wieczystej [...]). W księdze wieczystej [...] nie uwzględniono także zdarzenia, że działka [...] została darowana na mocy aktu notarialnego bratu R. B. W kwestii podziału działki [...] zapadła decyzja SKO z dnia [...] lutego 2010 r. Nr [...] stwierdzająca nieważność decyzji podziałowej działki nr [...] na działki [...]. W toku niniejszego postępowania ustalono zatem, że z uwagi na to, że nabywca działki [...] – R. B. nie został ujawniony w Księdze wieczystej, nie działa zatem wobec niego ochrona wynikająca z rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych. Uwzględniając ponadto pozostałe dowody takie jak: zeznanie z [...] marca 2011 r. Skarżącego co do korzystania i władania całą nieruchomością [...], przekazania bratu części działki ale wyłącznie na mocy umowy użyczenia, a także fakt zadeklarowania do opodatkowania całej działki [...] – organ stwierdził, że opodatkowaniu podlega działka [...] o powierzchni objętej wcześniejszymi działkami o numerach [...] oraz [...]. Skarżący jest podatnikiem jako samoistny posiadacz części wcześniej darowanej bratu. W tym stanie rzeczywisty istniejący stan prawny przesądza o tym, by fragment [...] nie obciążał podatnika J. B. (weszła w skład ul. [...]). Kolegium zaznaczyło, że wprawdzie, stosownie do art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, organ przy wymiarze jest związany zapisem w ewidencji, to jednak związanie to odnosi się wyłącznie do powierzchni gruntów i budynków, oraz rodzaju ich oznaczenia. Dane z ewidencji gruntów nie mogą przesądzać jednak o własności nieruchomości i podmiotowości podatkowej. W przypadku sprzeczności, pierwszeństwo mają przepisy wieczystoksięgowe (podobnie wyrok z 14 grudnia 2010 r., sygn. akt I SA/Gl 838/1). Ustosunkowując się do zarzutów odwołania, Kolegium uznało je za niezasadne. Powołanie przez organ I instancji, jak i tut. Kolegium wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o sygn. akt I SA/Bk 443/08 nie oznacza, że organy uznały ten wyrok jako dowód na prawidłowość ustaleń, lecz jako potwierdzenie tezy w zakresie kierowania się danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków. Wbrew twierdzeniom Skarżącego, z przywołanego wyroku Sądu Rejonowego w S. z [...] marca 2014 r. sygn. akt [...], nie wynika, iż Gminie S. przysługuje skuteczne władztwo nad działkami [...], co oznacza że niezasadnie został nałożony podatek na podatnika. Wyrok ten znajduje się w aktach sprawy, z jego treści w żadnym miejscu Sąd nie dokonał takich stwierdzeń. Z treści uzasadnienia wyroku można wyczytać, że wydzielona działka o nr [...] została przeznaczona pod ul. [...], zaś do działek [...] Gmina S. nie kwestionuje prawa własności podatnika, nie włada tymi działkami, zatem spór co do tych działek się nie toczył. Na powyższą decyzję Skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, zarzucając: – obrazę art. 228 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r., poz. 201 ze zm., dalej powoływana jako o.p.) przez przyjęcie i rozpoznanie odwołania od nieistniejącej części decyzji w zakresie opodatkowania będących w posiadaniu samoistnym J. B. części działki nr [...] oraz działek: [...]; – naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów przez pominięcie dowodów dotyczących posiadania samoistnego przez Skarżącego części działki [...] i działek: [...]oraz przez Gminę S. działek nr [...] - co doprowadziło do niewłaściwego zastosowania art. 3 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 716 ze zm.; dalej jako powoływana jako "u.p.o.l."), art. 3 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 617 ze zm.; dalej powoływana jako "u.p.r.") wskutek kierowania się danymi z ewidencji gruntów i budynków oraz zapisami jedynie słusznej księgi wieczystej prowadzonej na rzecz Gminy S., uniemożliwiające opodatkowania posiadacza samoistnego. W uzasadnieniu skargi, jej autor wskazał przede wszystkim, że zaskarżona decyzja jest całkowicie "nie na temat". Przedmiotem sporu była kwestia opodatkowania części działki [...] oraz działek: [...], które znajdują się w posiadaniu samoistnym Skarżącego oraz kwestia opodatkowania działki nr [...], które znajdują się w posiadaniu samoistnym Gminy S. Wszelkie zatem wywody SKO, a wcześniej Burmistrza S. o zaistniałych zmianach w prawie własności z oczywistych powodów nie mogą być i nie są dowodami na to, że grunty te nie znajdują się w posiadaniu samoistnym J. B. i Gminy S. Z tych też powodów nie może być zaakceptowany nakaz zmuszania Skarżącego do podważania danych z ewidencji gruntów i budynków, przy użyciu ulubionej tezy, że dane te wiążą organy podatkowe, gdyż mają one walor dokumentu urzędowego i jeżeli podatnik kwestionuje te dane to powinien wszcząć procedurę do ich podważenia. Skarżący wskazał, że z samej istoty posiadania samoistnego wynika, że posiadacz samoistny nie posiada tytułu prawnego do nieruchomości, a przez to twierdzenie, że jest się posiadaczem samoistnym nie jest równoznaczne z podważaniem danych z ewidencji gruntów i budynków. Zdaniem Skarżącego, Burmistrz S. i SKO są niekonsekwentni w swym rozumowaniu, bowiem skoro uznali, że podatek od nieruchomości i rolny powinien płacić właściciel figurujący w ewidencji gruntów i budynków, a nie posiadacz samoistny - to powinni wydać decyzję podatkową na właściciela, czego jednak nie uczynili. Z kolei stwierdzenie, że działki części działki nr [...] oznaczone jako działka nr [...] są własnością J. B., nie zmienia faktu, że Burmistrz S. przy użyciu Policji dokonał w dniu [...] listopada 2002 r. eksmisji powoda z całej działki nr [...] oraz, że z mocy wyroku zapadłego w sprawie Sądu Rejonowego w S. sygn. akt [...] J. B. nie odzyskał żadnej z części tych nieruchomości. Nadto w zakresie działek [...] wywłaszczonych pod poszerzenie ulicy [...], na których do dnia dzisiejszego nie dokonano urządzenia ulicy – Skarżący wskazał, że do mieszkańców znajdujących się w analogicznej sytuacji Burmistrz S. sam wysyła pisma obligujące do zawarcia umowy dzierżawy na tego rodzaju grunta lub do ich odkupienia. Tak więc oprócz czynszu dzierżawnego osoby te będą płacić podatek od nieruchomości. Wskazując na powyższe, Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę, Kolegium podtrzymując stanowisko w sprawie, wniosło o jej oddalenie. W piśmie procesowym z 10 lipca 2017 r. Skarżący podniósł dodatkowo zarzut "naruszenia prawa do bezstronnego organu odwoławczego", wskazując na stronniczość SKO w B. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje. Skarga jest niezasadna. Zasadniczy spór w sprawie sprowadza się do oceny, czy organy prawidłowo obciążyły Skarżącego zobowiązaniem podatkowym w podatku od nieruchomości, podatku rolnym i leśnym za 2017 r., płatnym w formie łącznego zobowiązania pieniężnego, w szczególności w odniesieniu do działek, których jest właścicielem, a które znajdują się w posiadaniu samoistnym Gminy S. oraz, których nie jest właścicielem, a które znajdują się w jego posiadaniu samoistnym. Wskazać należy, że zgodnie art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 716 ze zm., dalej powoływana jako u.p.o.l.), podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem sytuacji, gdy przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym (art. 3 ust. 3 u.p.o.l.). W tym ostatnim przypadku obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczu samoistnym. Podobne regulacje zawarto także w art. 3 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy o podatku rolnym (Dz. U. z 2016 r., poz. 617 ze zm.) oraz w art. 2 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy o podatku leśnym (Dz. U. z 2016 r., poz. 374), zgodnie z nimi regułą jest, że podatnikami podatku rolnego i leśnego są właściciele gruntów i lasów, chyba że grunt lub las znajduje się w samoistnym posiadaniu. Podstawę wymiaru podatków w myśl postanowień art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2016 r. poz. 1629 ze zm.), stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Jednakże związanie to odnosi się wyłącznie do powierzchni gruntów i budynków, ich rodzaju oraz oznaczenia. Dokonując oceny prawidłowości przeprowadzonego postępowania podatkowego należy stwierdzić, że Burmistrz S. ustalił wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego w oparciu m.in. o dane zawarte w ewidencji gruntów, z których wynika, że Skarżący figuruje jako właściciel działek oraz dzierżawca działki nr [...], stanowiącej własność Gminy S. Wszystkie działki, których właścicielem jest Skarżący zostały uwidocznione w księgach wieczystych o nr [...], z tym że działka o numerze [...] figuruje w księdze wieczystej jako [...], działki [...] figurują jako [...], a działki [...] figurują jako [...]. Jednakże podział działki [...] na działki [...] oraz [...] nie został odnotowany w księdze wieczystej. Fragment działki nr [...] został jednak zajęty pod ulicę [...] i stanowi nieruchomość o nr [...] – dlatego nie został objęty opodatkowaniem. Działka nr [...] stała się własnością Skarbu Państwa i weszła w skład działki nr [...], która stanowi ulicę [...]. Ostatnia okoliczność została ujawniona w księdze wieczystej [...]. W orzecznictwie wskazuje się, że w przypadku sprzeczności danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków z danymi ujawnionymi w księdze wieczystej nieruchomości, pierwszeństwo mają wpisy wieczystoksięgowe (wyrok WSA w Gliwicach w sprawie o sygn. I SA/Gl 838/10, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Mając powyższe na uwadze należy uznać, że rzeczywisty stan posiadania działek nr [...] został prawidłowo ustalony. Podkreślić należy, że w sytuacji wątpliwości co do zgodności z rzeczywistością zapisów ksiąg wieczystych i ewidencji gruntów, organy podatkowe nie mają uprawnienia ustalania rzeczywistego stanu prawnego czy rzeczywistego stanu władania poszczególnymi nieruchomościami. Stan prawny nieruchomości określają wpisy w księdze wieczystej, a ewentualne wątpliwości i spory z tym związane badane i rozstrzygane być powinny w toku postępowania wieczystoksięgowego. Również dlatego podatkowo istotne i wiążące organy podatkowe dane, zawarte w ewidencji gruntów i budynków, winny być korygowane i ewentualnie zmieniane w odpowiednim postępowaniu administracyjnym, a nie postępowaniu podatkowym. Z powyższych względów powinnością organów podatkowych jest wprawdzie ustalenie stanu prawnego oraz istotnych podatkowo cech nieruchomości, stanowiących przedmiot opodatkowania, ale tylko przez zgromadzenie informacji wynikających – odpowiednio – z wpisów do ksiąg wieczystych oraz z wpisów do ewidencji gruntów i budynków – zob. wyrok NSA z 11 grudnia 2015 r., II FSK 1203/15 w sprawie ze skargi kasacyjnej Skarżącego dotyczącej podatku od nieruchomości za wcześniejsze lata. Owszem, w świetle art. 194 § 3 o.p. dopuszczalne jest przeprowadzenie dowodu przeciw dokumentowi będącemu wypisem z rejestru gruntów, ale tylko gdy odnosi się do wadliwości jego treści. Odrębną od postepowania podatkowego kwestią pozostaje też ustalenie spornego przebiegu granic działek, czemu może służyć postępowanie rozgraniczeniowe. Reasumując, organy prawidłowo ustaliły Skarżącemu łączne zobowiązanie pieniężne na 2017 r. uwzględniając zapisy ewidencji gruntów oraz ksiąg wieczystych. Opodatkowane zostały działki stanowiące własność Skarżącego oraz te, które były w jego samoistnym posiadaniu oraz posiadaniu zależnym (dzierżawionym od Gminy S.). Zaznaczyć przy tym należy, że w odniesieniu do fragmentu działki nr [...], zajętego pod ulicę [...], Skarżący nie został uznany za podatnika i nie został obciążony podatkiem od nieruchomości. Tym samym, organy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy. Zgodzić się należy ze Skarżącym, że zapisy ewidencji gruntów nie przesądzają, czy dany grunt znajduje się w posiadaniu samoistnym, jednakże w tym zakresie organy oparły się nie tylko na zapisach ewidencji, ale również innym materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie, w szczególności protokołach oględzin nieruchomości z 2007 r. i 2009 r., wyjaśnieniach Skarżącego z [...] sierpnia 2009 r., czy decyzjach stwierdzających nieważność podziału działki, bądź też odmawiających wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków. Zaznaczyć przy tym należy, że Skarżący nie zgłaszał na etapie postępowania przed organami podatkowymi, jakoby stan faktyczny i prawny spornych nieruchomości w 2017 r. uległ zmianie w porównaniu do lat wcześniejszych, dlatego też organy mogły oprzeć się w tym zakresie na ustaleniach z lat poprzednich, które były poddane ocenie również przez sądy administracyjne. Sąd podziela stanowisko organu odnośnie wpływu wyroku Sądu Rejonowego w S. z [...] marca 2014 r. sygn. akt [...] oddalającego powództwo o ustalenie, wydanie nieruchomości i przywrócenie stanu zgodnego z prawem na stan faktyczny w sprawie. Podkreślić należy, że orzeczenie to w żadnym zakresie nie zmieniło zakresu władania nieruchomościami należącymi do Skarżącego, jak również posiadania nieruchomości przez Gminę S. Wywody Sądu zawarte w uzasadnieniu są zbieżne ze stanowiskiem zawartym w skarżonej decyzji podatkowej. Nadto Burmistrz S. w piśmie z dnia [...] grudnia 2012 r. podtrzymał oświadczenia z dnia [...] sierpnia 2009 r., że Gmina S. nie władała i nie włada jako posiadacz samoistny działkami nr [...]. Tym samym błędne jest stanowisko Skarżącego, jakoby z wyroku tego wynikało, że nieprawidłowo został on obciążony podatkiem, który powinna opłacać Gmina S. Z uzasadnienie przywołanego wyroku wynika, że wydzielona działka nr [...] została przeznaczona pod ul. [...], zaś do działek nr [...] Gmina S. nie kwestionuje prawa własności podatnika, nie włada tymi działkami. Działka nr [...] została opodatkowana według danych i powierzchni zapisanych w ewidencji gruntów i budynków. W zakresie opodatkowania działki nr [...] SKO stwierdziło, że nie podlegała ona opodatkowaniu ani podatkiem od nieruchomości, ani podatkiem rolnym bowiem została zajęta na ulicę. Oceniając przeprowadzone w sprawie postępowanie Sąd podkreśla, że na organy nałożony został obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, czemu towarzyszy obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 122 i 187 § 1 o.p.). Warunkiem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy jest nie tylko zebranie wszystkich istotnych dla sprawy dowodów, ale również ich prawidłowa ocena. Oceny tej organ powinien dokonać na podstawie własnej wiedzy oraz doświadczenia życiowego, a o jej prawidłowości decyduje to, czy wyciągnięte przez organ wnioski mają logiczne uzasadnienie (art. 191 o.p.). Wyniki rozpatrzenia dowodów, dające obraz stanu faktycznego, powinny być przekonująco umotywowane i znajdować odzwierciedlenie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, obrazując proces myślowy, który doprowadził do podjęcia określonych ustaleń i w konsekwencji wydania takiego, a nie innego rozstrzygnięcia. Zdaniem Sądu, organy obu instancji w pełni zrealizowały wymienione zasady prowadzenia postępowania podatkowego. Na podstawie zgromadzonych dowodów i ustalonego stanu faktycznego dokonały prawidłowej subsumpcji pod obowiązujące przepisy prawa. Zarzucając pominięcie dowodów dotyczących posiadania samoistnego Skarżący nie wskazuje jakie dowody pominięto. Organy w uzasadnieniach decyzji przedstawiły dowody, na których oparto rozstrzygnięcie oraz dokonały ich oceny, która mieści się w granicach wyznaczonych przez zasadę swobodnej oceny dowodów. Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 228 § 1 pkt 1 o.p. "przez przyjęcie i rozpoznanie odwołania od nieistniejącej części decyzji w zakresie opodatkowania będących w posiadaniu samoistnym J. B.". Burmistrz S. w decyzji z dnia [...] lutego 2017 r. ustalił wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na 2017 r. W skład tego zobowiązania wchodzą trzy podatki – od nieruchomości, rolny i leśny. Zobowiązanie to jest ustalane łącznie, zatem decyzja organu I instancji, jak i decyzje organu II instancji muszą odnosić się do całego zobowiązania, nawet jeżeli Skarżący kwestionuje jedynie ustalenie podatku rolnego. W wydanych decyzjach opodatkowano grunty, odnośnie których zebrane dowody pozwalały na stwierdzenie, że podatnikiem jest Skarżący oraz przedstawiono argumenty przemawiające za takim stanowiskiem. Decyzje nie mogły ze swej istoty rozstrzygać o prawach i obowiązkach innych podatników nie będących stroną postępowania. Trzeba też zauważyć, że w odwołaniu Skarżący zaskarżył decyzję organu I instancji w części ustalającej podatek rolny, a takie rozstrzygnięcie składało się na ustalenie łącznego zobowiązania pieniężnego. Nie ma podstaw do uwzględnienia zarzutu dotyczącego braku bezstronności SKO w B. w rozpoznaniu kontrolowanej sprawy. Wbrew stanowisku Skarżącego uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonej decyzji spełnia wymogi określone w art. 210 § 4 o.p., w szczególności wskazuje dowody na których oparto rozstrzygnięcie, w przypadku odnoszenia się do orzeczeń sądowych lub administracyjnych opisuje je w sposób nie budzący wątpliwości co do ich identyfikacji. W kwestionowanej odpowiedzi na skargę organ odwoławczy stwierdził jedynie, że oparł się na zgromadzonym materiale dowodowym, nie ma natomiast kompetencji do rozstrzygania sporów o charakterze cywilnym. Niewątpliwe nie podważa to możliwości wykazania istnienia po stronie Skarżącego posiadania samoistnego przez przedłożenie stosownych dowodów. Mając na uwadze powyższe, Sąd nie dostrzegając naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), orzekł o oddaleniu skargi.