I SA/Bk 626/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Sławomir Presnarowicz, Sędziowie sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, Protokolant Beata Rusiecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 lutego 2011 r. sprawy ze skargi R. D. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] września 2010 r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej za 2008 r. oraz określenia odsetek za zwłokę od zaniżonych zaliczek miesięcznych na podatek dochodowy od osób fizycznych za poszczególne miesiące 2008 r. oddala skargę. Decyzją z [...] września 2010 r. nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z [...] czerwca 2010 r. nr [...], w której określono R. D. G. (dalej przywoływany również jako skarżący) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej za 2008 r. w miejsce zadeklarowanej w zeznaniu rocznym PIT-36L straty. Organy ustaliły, że skarżący prowadził w 2008 r. działalność gospodarczą w ramach firmy Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "G", której przedmiotem było m.in. wydobycie i sprzedaż kruszywa mineralnego, piasku, remont dróg żwirowych, kruszenie kamienia. W toku przeprowadzonych czynności stwierdzono, że w badanym okresie firma skarżącego dokonywała dostawy kruszywa i piasku firmie P.T.H.U. P, z którą istniały powiązania o charakterze rodzinnym, o których mowa w art. 25 ust. 5 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, Dz. U. z 2000 r., Nr 14, poz. 176 ze zm. (dalej w skrócie: "u.p.d.o.f.") po cenach znacznie odbiegających od cen sprzedaży dla pozostałych odbiorców. Stwierdzono, że ceny netto sprzedaży kruszywa (w zależności od frakcji) i piasku dla firmy P. wahały się między 6 zł a 55 zł za tonę, zaś ceny netto sprzedaży dla pozostałych odbiorców wahały się między 6 zł a 90 zł za tonę. Wezwany do wskazania powodów stosowania innych cen sprzedaży dla firmy P., skarżący wyjaśnił, że ceny zbytu kruszywa dla tej firmy są cenami rynkowymi, ponieważ nie uwzględniają cen transportu. Natomiast w przypadku pozostałych odbiorców w cenie netto sprzedaży zawarte są koszty transportu. Organ I instancji nie dał wiary tym wyjaśnieniom i powołując się na art. 25 ust. 4 w zw. z art. 25 ust. 1 i 5 u.p.d.o.f. określił dochody skarżącego oraz należny podatek bez uwzględnienia warunków wynikających ze stwierdzonych powiązań. Kierując się dyrektywą zawartą w art. 25 ust. 2 u.p.d.o.f. oraz rozporządzeniem Ministra Finansów z 10 września 2009 r. w sprawie sposobu i trybu określania dochodów osób fizycznych w drodze oszacowania oraz sposobu i trybu eliminowania podwójnego opodatkowania osób fizycznych w przypadku korekty zysków podmiotów powiązanych, Dz. U. Nr 160, poz. 1267 (dalej również jako "rozporządzenie z 10 września 2009 r."), do określenia dochodów w drodze oszacowania cen organ ten przyjął metodę porównywalnej ceny niekontrolowanej. Organ I instancji sporządził zestawienie wszystkich transakcji sprzedaży dokonanych z P. oraz z pozostałymi, niezależnymi podmiotami, z uwzględnieniem asortymentów i w rozbiciu na poszczególne miesiące 2008 r. Z uwagi na stosowanie przez skarżącego zróżnicowanych cen sprzedaży kruszywa i piasku dla podmiotów niezależnych organ ten, w celu określenia wartości rynkowej przedmiotu transakcji z firmą P., przyjął średnie ceny jednostkowe brutto sprzedaży dla podmiotów pozostałych, ustalone w odniesieniu do poszczególnych miesięcy i pomniejszył je o średnią cenę brutto usługi transportowej wyliczoną w kwocie 2,59 zł brutto za 1 tonę sprzedanego towaru, na podstawie faktur z wyszczególnioną usługą. Rozpatrujący odwołanie Dyrektor Izby Skarbowej potwierdził, że organ I instancji bezsprzecznie wykazał istnienie powiązań o charakterze rodzinnym pomiędzy firmą skarżącego a przedsiębiorstwem P., w wyniku których ustalone zostały warunki sprzedaży różniące się od tych jakie ustalone zostały dla podmiotów niepowiązanych. Dlatego też jego zdaniem, nie można zarzucić organowi pierwszej instancji niewłaściwego zastosowania art. 25 i 26 u.p.d.o.f. Dyrektor Izby Skarbowej nie podzielił stanowiska strony o nie reprezentatywnym doborze firm do analizy. Stwierdził, że wzięto pod uwagę wszystkie dokonane przez podatnika transakcje. Z analizy wystawionych faktur wynika bezsprzecznie, że przedsiębiorstwo skarżącego dokonywało w 2008 r. dostawy kruszywa i piasku dla firmy P. po cenach zaniżonych w stosunku do cen sprzedaży dla pozostałych odbiorców. Organ odwoławczy potwierdził stanowisko Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B., iż usługa transportowa, na którą powołuje się podatnik nie miała wpływu na cenę towaru. Wyliczenie wartości usługi transportowej dokonane na podstawie przedstawionych przez podatnika faktur, na których widniała wartość usługi transportowej, wskazuje, że wartość tej usługi w odniesieniu do 1 tony sprzedanego towaru wyniosła netto 2,12 zł. Wyliczenia te zostały przeprowadzone na podstawie przedstawionych przez podatnika dokumentów. W ocenie organu odwoławczego, wartość nie mogła mieć wpływu na tak duże różnice w cenach sprzedawanego kruszywa i piasku. Dyrektor Izby Skarbowej nie uznał za wiarygodne wyliczenie wartości usługi transportowej dla klientów niepowiązanych na kwotę 32,3 zł netto za 1 tonę. Stwierdził, że taka cena usługi transportowej przewyższałaby niejednokrotnie cenę netto 1 tony sprzedanego towaru dla tych podmiotów. Organ nie zgodził się również ze stanowiskiem skarżącego, że koszty transportu wyszczególniano na fakturze tylko w tych przypadkach gdzie życzył sobie tego klient. Odnośnie wyliczonej przez stronę ceny brutto sprzedaży 1 tony kruszywa sprzedanego na rzecz P. i odbieranego jej transportem oraz ceny sprzedaży kruszywa dla klientów niepowiązanych i ceny brutto 1 tony kruszywa bez kosztów transportu w ramach grupy podmiotów niepowiązanych, organ odwoławczy stwierdził, że skarżący przyjął zbiorczą wartość różnych rodzajów sprzedanego kruszywa i piasku bez podziału na poszczególne frakcje, a co za tym idzie nie uwzględniając różnic w cenie za 1 tonę danego towaru. Dyrektor Izby Skarbowej nie zgodził się także z zarzutem, iż analiza porównawcza cen zastosowana przez organ pierwszej instancji narusza § 9 przywołanego rozporządzenia z 10 września 2009 r. Zauważył, że analiza wszystkich transakcji przeprowadzonych w 2008 r. przez skarżącego uwzględnia warunki transakcji oraz ceny. Przeprowadzone przez organ I instancji czynności wykazały, że koszty transportu, na jakie powołuje się strona, nie miały wpływu na różnice cen sprzedaży pomiędzy firmą P. a podmiotami niepowiązanymi z podatnikiem. W skardze do Sądu pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie decyzji organu odwoławczego, zarzucając jej naruszenie: art. 120, art. 122 w zw. z art. 187, art. 210 § 4 i art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) - dalej w skrócie: "o.p." oraz art. 25 ust. 2 pkt 1, ust. 4, ust. 5, ust. 6, art. 26 ust. 1 u.p.d.o.f. w zw. z § 6 - § 11 rozporządzenia z 10 września 2009 r. W ocenie autora skargi podstawową kwestią przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy jest kwestia oceny porównywalności transakcji - tej ocenianej, która ma miejsce pomiędzy podmiotami powiązanymi, oraz tej modelowej, która stanowić ma punkt odniesienia do oceny. Pełnomocnik zwrócił uwagę, że organy obu instancji nie rozpatrzyły tej kwestii w sposób zgodny z prawem. W petitum decyzji brak jest powołanych przepisów § 6 - § 11 rozporządzenia z 10 września 2009 r. Także brak jest wyczerpującego zbadania kwestii porównywalności cen wg wszystkich kryteriów określonych tymi przepisami. Skarżący nie zgodził się z twierdzeniami organów obu instancji, iż jego firma dokonywała dostawy kruszywa i piasku dla firmy P. po cenach zaniżonych w stosunku do cen sprzedaży dla pozostałych odbiorców. Ceny netto kruszywa w obu grupach odbiorców faktycznie się między sobą nie różnią. Ceny zbytu kruszyw dla P. są cenami rynkowymi, ponieważ nie uwzględniają między innymi cen transportu. Nabywane kruszywo w/w firma wywoziła z kopalni własnym transportem natomiast w przypadku pozostałych odbiorców w cenie netto sprzedaży zawarte są koszty transportu. Sprzedawany towar objęty jest ceną umowną. Poziom ceny zależy w dużej części od indywidualnych negocjacji z nabywcą. Potwierdza to, także fakt, że nawet w grupie podmiotów nie powiązanych z firmą nie ma jednego poziomu cen w danym asortymencie towaru. Koszty transportu generalnie uzależnione są od odległości, na jakiej dokonywany jest fracht i liczony jest w zł/km. Skarżący wyjaśnił, że koszty transportu wyszczególniano na fakturze tylko w tych przypadkach, gdzie życzył sobie tego klient. W innych przypadkach cena kruszywa obejmowała także koszty transportu. W skardze dokonano wyliczenia wartości usług transportowych dla klientów niepowiązanych w kwocie 39,41 zł brutto oraz wyliczenia ceny brutto 1 tony kruszywa bez kosztów transportu w ramach grupy podmiotów powiązanych w kwocie 22,05 zł brutto. Zdaniem pełnomocnika, organ błędnie dokonał ustalenia ceny sprzedaży tony kruszywa dla podmiotów niepowiązanych. Nie uwzględnił bowiem i niewłaściwie rozliczył koszty transportu. Z danych księgowych wynika, że cena 1 tony kruszywa dla firmy P. wynosi 21,72 zł, natomiast cena 1 tony kruszywa dla podmiotów niepowiązanych - 22,05 zł. Pomiędzy poziomem cen dla podmiotów powiązanych i nie powiązanych nie występują zatem jakiekolwiek różnice. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera regulacje mające zapobiegać negatywnym konsekwencjom istnienia powiązań pomiędzy podmiotami. W razie stwierdzenia istnienia takich powiązań i ustalenia, że w ich wyniku zostały ustalone lub narzucone warunki różniące się od warunków, które ustaliłyby między sobą niezależne podmioty, i w wyniku tego podmiot nie wykazuje dochodów albo wykazuje dochody niższe od tych, jakich należałoby oczekiwać, gdyby wymienione powiązania nie istniały - dochody danego podmiotu oraz należny podatek określa się bez uwzględnienia warunków wynikających z tych powiązań (zob. art. 25 ust. 1 u.p.d.o.f.). Uzyskane w ten sposób dochody określane są w drodze oszacowania. Ustawodawca wskazuje jednocześnie dostępne metody szacunku przeprowadzanego przez organy podatkowe (metody porównywalnej ceny niekontrolowanej, ceny odprzedaży, rozsądnej marży ("koszt plus"), zysku transakcyjnego - zob. art. 25 ust. 2 i 3 u.p.d.o.f.). Ponadto, realizując upoważnienie zawarte w ustawie, do określenia sposobu i trybu określania dochodów w drodze oszacowania według ww. metod, Minister Finansów wydał 10 września 2009 r. rozporządzenie w sprawie sposobu i trybu określania dochodów osób fizycznych w drodze oszacowania oraz sposobu i trybu eliminowania podwójnego opodatkowania osób fizycznych w przypadku korekty zysków podmiotów powiązanych. Dodać należy, że powiązania uprawniające organ podatkowy do szacowania dochodów w sposób określony w 25 ust. 2 i 3 u.p.d.o.f., to m.in. powiązania o charakterze rodzinnym, przez które ustawodawca rozumie małżeństwo oraz pokrewieństwo lub powinowactwo do drugiego stopnia (art. 25 ust. 5 i 6 u.p.d.o.f.). W realiach rozpatrywanej sprawy poza sporem pozostaje fakt istnienia między firmą skarżącego a przedsiębiorstwem P. powiązań rodzinnych, o których mowa w art. 25 ust. 5 i 6 u.p.d.o.f. Właścicielem P. jest synowa skarżącego. Nie ma też sporu co do tego, że między tymi podmiotami dochodziło do transakcji gospodarczych. Kwestią sporną stały się natomiast twierdzenia organów, że skarżący dokonywał dostaw kruszywa i piasku do firmy synowej po cenach zaniżonych w stosunku do cen sprzedaży dla pozostałych, niepowiązanych z "G" odbiorców. W tym zakresie strona skarżąca postawiła zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Oceniając ich wagę wskazać należy, że to na organy nałożony jest obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, czemu towarzyszy obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 122 i 187 o.p.). Warunkiem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy jest zarówno zebranie wszystkich istotnych dla sprawy dowodów, a także ich prawidłowa ocena. Dowodem w sprawie podatkowej jest przy tym wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, o ile nie jest to sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 o.p.). Oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego organ dokonuje natomiast na podstawie własnej wiedzy oraz doświadczenia życiowego, a o jej prawidłowości decyduje to, czy wyciągnięte przez organ wnioski mają logiczne uzasadnienie (zob. art. 191 o.p.). Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie organy nie uchybiły powyższym zasadom postępowania podatkowego i dołożyły wszelkich starań, by dokładnie ustalić stan faktyczny sprawy. Należy zauważyć, że organ I instancji zwrócił się do podatnika o wyjaśnienie powodów stosowania wobec firmy P. cen sprzedaży znacznie odbiegających od cen sprzedaży dla pozostałych odbiorców. W odpowiedzi na to wezwanie skarżący poinformował, że ceny stosowane wobec P. nie uwzględniają kosztów transportu. W związku z powyższym organ zbadał, czy koszty usługi transportu, na które powołuje się strona, miały wpływ na ostateczną cenę towaru oferowanego podmiotom niepowiązanym. W świetle zgromadzonych w sprawie dowodów wynik tej analizy nie pozostawia wątpliwości, że usługa transportowa nie miał wpływu na cenę towaru. Jak ustalono, skarżący wystawiał faktury, w których ceny jednostkowe kruszywa odbieranego własnym transportem nabywcy były wyższe lub takie same, jak ceny kruszywa dostarczanego transportem sprzedawcy. Nadto, na podstawie przedstawionych przez stronę faktur, w których wyszczególniono usługę transportową (14 faktur), organ dokonał wyliczenia wartości usług transportowych, stwierdzając, że wartość ta w odniesieniu do jednej tony sprzedanego towaru wynosiła 2,12 zł netto (iloraz wartości netto usług transportowych wyszczególnionych w fakturach i ilości ton sprzedanego kruszywa). Należy zauważyć, że w tym zakresie organ operował dostępnym materiałem dowodowym w postaci faktur, innych dowodów, pomimo stawianych zarzutów, strona nie przedstawiła. Nie ma podstaw, by podważać wiarygodność danych zawartych w przyjętych do wyliczenia fakturach, trzeba też podnieść, że zostały one wystawione przez skarżącego trzem różnym odbiorcom. Powyższe pozwala stwierdzić, że wyliczona wartość usługi transportowej, w zestawieniu z wcześniejszymi uwagami, jest w pełni miarodajna dla podjęcia wniosku, że koszt transportu nie mógł uzasadniać stwierdzonego zróżnicowania cen. Należy zgodzić się z organem odwoławczym, że przedstawione przez podatnika wyliczenie kosztów usługi transportu na kwotę 32,30 zł netto za tonę, a następnie ceny brutto 1 tony kruszywa bez kosztów transportu na kwotę 22,05 zł dla podmiotów niepowiązanych ma charakter czysto teoretyczny i opiera się na błędnych założeniach. Skarżący przyjął do kalkulacji zbiorczą wartość wszystkich rodzajów kruszywa i piasku znajdującego się w asortymencie, w sytuacji, gdy oferuje on frakcje kruszywa i piasku istotnie zróżnicowane cenowo. Przedstawiona kalkulacja bez żadnego uzasadnienia wiąże ogół nabytych przez skarżącego usług transportowych z analizowanymi transakcjami sprzedaży kruszywa. Na marginesie należy zauważyć, że sama strona (pomimo zarzutów stawianych organowi), w przedstawionej kalkulacji nie odnosi się do kwestii odległości, na jakich dokonywany jest fracht. Słusznie zauważył też organ odwoławczy, że wyliczona przez skarżącego cena usługi transportu 1 tony towaru niejednokrotnie przewyższałaby cenę netto tony sprzedawanego towaru. Stąd wartości uwidocznione w wystawionych fakturach w tych przypadkach nie pokrywałyby nawet kosztów transportu. W ocenie Sądu organy podatkowe zasadnie uznały za niewiarygodne wyjaśnienia skarżącego, iż nie uwzględnianie kosztów transportu w cenach oferowanych firmie powiązanej miałoby uzasadniać różnice w stosunku do cen stosowanych w transakcjach z pozostałymi podmiotami gospodarczymi. Materiał dowodowy nie zweryfikował też pozytywnie twierdzeń podatnika o rzekomym wyszczególnianiu kosztów transportu jedynie na wyraźne życzenie kontrahenta. Zgodnie z obowiązującymi przepisami, to organ ma obowiązek ustalania stanu faktycznego. W procesie gromadzenia dowodów strona powinna jednak współdziałać z organem. Tymczasem skarżący nie przedstawił, poza fakturami dokumentującymi transakcje sprzedaży kruszywa, innych dowodów popierających składane wyjaśnienia. Za nieuzasadniony Sąd uznał zarzut naruszenia § 6-11 rozporządzenia z 10 września 2009 r. Co prawda w petitum decyzji organów brak jest powołania się na wskazane przez stronę przepisy rozporządzenia, niemniej jednak analiza uzasadnienia decyzji organu I instancji nie pozostawia wątpliwości, że organ ten zastosował cytowany akt. Dokonano bowiem porównania transakcji zawieranych przez skarżącego z firmą powiązaną P. i transakcji zawieranych z pozostałymi, niepowiązanymi kontrahentami. Organ zestawił sprzedaż kruszywa i piasku z jednej strony na rzecz firmy powiązanej, z drugiej zaś - na rzecz pozostałych podmiotów. Dodatkowo, w ramach każdej z tych kategorii dokonał rozbicia zestawienia na poszczególne asortymenty i miesiące badanego okresu. Pod uwagę wzięto transakcje udokumentowane fakturami przedłożonymi przez skarżącego. Analiza porównywalności transakcji spełnia zdaniem Sądu wymogi określone w cytowanym rozporządzeniu. Stawiane w tym zakresie zarzuty skargi ograniczają się do cytowania treści poszczególnych przepisów rozporządzenia z 10 września 2009 r. oraz orzeczeń sądowych. Niezrozumiałe jest natomiast powoływanie się przez skarżącego na fakt stosowania niższych cen w przypadku udziału w przetargach publicznych. W konsekwencji organy podatkowe uprawnione były do określenia dochodu podatnika w drodze oszacowania, albowiem wykazane zostało, że pomiędzy firmą skarżącego a P. istnieją powiązania o charakterze rodzinnym, w wyniku których ustalone zostały warunki sprzedaży różniące się od tych jakie ustalono dla podmiotów niepowiązanych. Podstawę prawną działania organów stanowią w takim przypadku przepisy art. 25 ust. 1, 5 i 6 u.p.d.o.f. W wydanych decyzjach organy logicznie i spójnie wykazały potrzebę zastosowania do określenia dochodu podatnika w tej sprawie, metody porównywalnej ceny niekontrolowanej (art. 25 ust. 2 pkt 1 ustawy podatkowej). Przekonującą uzasadniły brak możliwości zastosowania metod ceny odprzedaży i rozsądnej marży ("koszt plus"). Zgodnie z § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia z 10 września 2009 r., metoda porównywalnej ceny niekontrolowanej polega na porównaniu ceny przedmiotu transakcji ustalonej w transakcjach między podmiotami powiązanymi z ceną stosowaną w porównywalnych transakcjach przez podmioty niezależne i na tej podstawie określeniu wartości rynkowej przedmiotu transakcji zawartej między podmiotami powiązanymi. Porównania tego dokonuje się na podstawie cen, jakie stosuje dany podmiot na danym lub porównywalnym rynku w transakcjach z podmiotami niezależnymi (wewnętrzne porównanie cen), lub na podstawie cen, jakie stosują w porównywalnych transakcjach inne niezależne podmioty (zewnętrzne porównanie cen). Dokonując porównania cen stosowanych przez skarżącego w transakcjach z podmiotami niepowiązanymi, organ I instancji w celu określenia wartości rynkowej przedmiotu transakcji z firmą P., przyjął średnie ceny jednostkowe brutto sprzedaży dla podmiotów pozostałych, ustalone w odniesieniu do poszczególnych miesięcy i pomniejszył je o średnią cenę brutto usługi transportowej wyliczoną w kwocie 2,59 zł brutto za 1 tonę sprzedanego towaru. Przyjęcie wielkości uśrednionych uzasadnione było stosowaniem zróżnicowanych cen sprzedaży kruszywa i piasku dla podmiotów niezależnych. Dodać ponadto należy, że określenie dochodu nastąpiło w rozbiciu na poszczególne miesiące badanego okresu oraz na poszczególne rodzaje oferowanego asortymentu. Organ podatkowy I instancji w uzasadnieniu swojej decyzji szczegółowo opisał zasady oszacowania dochodu skarżącego. W ocenie Sądu, wypracowana przez ten organ metoda pozwalała na określenie podstawy opodatkowania w sposób zbliżony do rzeczywistej podstawy opodatkowania. Pamiętać przy tym należy, że ustalenie dochodu w drodze oszacowania w sytuacji istniejących powiązań między podatnikami, zawiera już w swej istocie ryzyko, że dochód ten nie będzie dokładnie taki sam jak ten, jaki należałoby oczekiwać, gdyby wymienione powiązania nie istniały. Ryzyko to obciąża jednak podatnika, który wykorzystując istniejące powiązania rodzinne, wykazuje dochód niższy od tego, jakiego należałoby oczekiwać, gdyby powiązania takie nie wystąpiły. Wobec powyższego bezzasadne okazały się zarzuty naruszenia art. 120, art. 122 w zw. z art. 187, art. 210 § 4 i art. 233 § 1 pkt 1 o.p. oraz art. 25 ust. 2 pkt 1, ust. 4, 5 i 6, art. 26 ust. 1 u.p.d.o.f. w zw. z § 6 - § 11 rozporządzenia z 10 września 2009 r. Zaskarżona decyzja odpowiada prawu. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do uchylenia skarżonej decyzji, Sąd orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).