I SA/Bk 652/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), Sędziowie sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, sędzia WSA Andrzej Melezini, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi C. B. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę W dniu [...] lipca 2018 r. C. B. (dalej powoływany także jako Wnioskodawca, Skarżący) wystąpił do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych i podatku od towarów i usług. Z przedstawionego sanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca prowadzi od dnia 1 maja 1997 r. działalność gospodarczą w zakresie usług budowlanych. Przeważający kod PKD prowadzonej działalności to 43.22.Z. Formą opodatkowania jest podatek liniowy 19%. Jako rodzaj dokumentacji podatkowej dla celów działalności gospodarczej w 2012 r. oraz w 2018 r. Wnioskodawca wybrał podatkową księgę przychodów i rozchodów. W dniu [...] lutego 2012 r. Wnioskodawca prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą W. [...] zawarł z firmą Przedsiębiorstwo Budowlano-Usługowe "A." Spółka jawna (dalej powoływany także jako kontrahent), umowę na wykonanie kotłowni technologicznej wraz z zakupem urządzeń w hali produkcji styropianu, tj. na wykonanie instalacji gazowej doziemnej i wewnętrznej, kotłowni parowej wraz ze stacją uzdatniania wody i kompleksowej instalacji pary wody i kanalizacji, zgodnie z dokumentacją techniczną w hali produkcyjnej styropianu, w miejscowości W., ul. [...]. W dniu [...] maja 2012 r. Wnioskodawca wystawił kontrahentowi końcową VAT nr [...], opiewającą na kwotę 135 300,00 zł. Termin płatności, zgodnie z umową, upływał w dniu [...] czerwca 2012 r. Kontrahent dokonał częściowej zapłaty za fakturę VAT nr [...] w dniu [...] lutego 2012 r. w kwocie 20 300 zł. Był zatem nadal zobowiązany do zapłaty z faktury VAT nr [...] kwoty 115 000,00 zł. Z uwagi na brak zapłaty, w dniu [...] marca 2013 r. Wnioskodawca wytoczył przeciwko kontrahentowi powództwo o zapłatę kwoty 115 000,00 zł. Ostatecznie, w wyniku rozpatrzenia powyższego powództwa, Sąd Apelacyjny w B. zasądził od kontrahenta na rzecz Wnioskodawcy kwotę 52 606,71 zł. tytułem wynagrodzenia za wykonane roboty budowalne. Stan faktyczny przedstawiony powyżej oznacza, że na podstawie prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w B. z dnia [...] kwietnia 2015 r., sygn. akt [...], zmienionego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w B. z dnia [...] listopada 2015 r., sygn. akt [...], z dochodzonego częściowego roszczenia z faktury VAT nr [...] w kwocie 115 000,00 zł Wnioskodawca otrzymał jedynie kwotę 52 606,71 zł. A tym samym doszło do nienależnego odprowadzenia podatku VAT w kwocie 21 504,07 zł i podatku dochodowego w kwocie 17 764,00 zł, zamiast 9 837,03 zł - podatku VAT i 8 126,00 zł - podatku dochodowego od wystawionej faktury VAT nr [...] z dnia [...] maja 2012 r. Faktura VAT nr [...] została zaewidencjonowana w dokumentacji podatkowej z datą [...] maja 2012 r. z wartością 110 000 zł netto. Zaliczka na podatek dochodowy została odprowadzona dnia [...] listopada 2012 r. od całej kwoty, następnie rozliczona na koniec 2012 r., przy rozliczeniu rocznym. Faktura nie została skorygowana. O zwrot nadpłaty podatku dochodowego, Wnioskodawca chce ubiegać się od Urzędu Skarbowego poprzez złożenie korekty deklaracji za 2015 r. i zwrot na rachunek bankowy. Na chwilę obecną kontrahent nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej i jest w likwidacji. Z prowadzonych postępowań sądowych i egzekucyjnych wynika, że na chwilę obecną Przedsiębiorstwo Budowlano-Usługowe "A." Spółka jawna nie posiada majątku, z którego można zaspokoić roszczenie. Ponadto posiada jeszcze zadłużenie w kwocie 1 638 149,97 zł wobec uprzywilejowanych wierzycieli: ZUS, Urząd Skarbowy, Urząd Marszałkowski, dla których II Urząd Skarbowy w B. prowadzi postępowanie egzekucyjne. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania: 1) Czy Wnioskodawca może ubiegać się o zwrot nadpłaty podatku VAT (art. 89a ustawy od towarów i usług) z faktury VAT nr [...] Czy prawidłowo Wnioskodawca uznaje, że postępowanie sądowe o zapłatę wynagrodzenia wynikającego z wystawionej faktury VAT przerywa bieg przedawnienia, który wynosi 5 lat wynikający z ustawy Ordynacja podatkowa i biegnie on ponownie od daty wydania prawomocnego wyroku przez Sąd Apelacyjny w B., tj. od dnia [...] listopada 2015 r., a zatem Wnioskodawca może dokonać korekty deklaracji za 2015 r. uznając, że zachował termin przewidziany w art. 70 § 6 ustawy Ordynacja podatkowa? 2) Czy Wnioskodawca może ubiegać się o zwrot nadpłaty podatku dochodowego (art. 23 ust. 1 pkt 20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych) z faktury VAT nr [...] Czy prawidłowo Wnioskodawca uznaje, że postępowanie sądowe o zapłatę wynagrodzenia wynikającego z wystawionej faktury VAT przerywa bieg przedawnienia, który wynosi 5 lat, wynikający z ustawy Ordynacja podatkowa i biegnie on ponownie od daty wydania prawomocnego wyroku przez Sąd Apelacyjny w B. tj. od dnia [...] listopada 2015 r., a zatem Wnioskodawca może dokonać korekty deklaracji za 2015 r. uznając, że zachował termin przewidziany wart. 70 § 6 ustawy Ordynacja podatkowa? W wydanej [...] września 2018 r. interpretacji indywidualnej nr [...], wydanej w zakresie odpowiedzi na pytanie drugie, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe. W uzasadnieniu interpretacji, organ przytaczając brzmienie art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 3, art. 5a pkt 6, art. 14 ust. 1, ust. 1o, ust. 2 pkt 7, ust. 2a oraz art. 22 ust. 1 oraz ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2016 r., poz. 2032 ze zm., dalej powoływana jako u.p.d.o.f.) wskazał, że aby dany wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodu musi spełniać łącznie następujące przesłanki: (-) musi być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu,(-) nie może być wymieniony w art. 23 ww. ustawy, wśród wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów,(-) musi być należycie udokumentowany. Stosownie do treści art. 23 ust. 1 pkt 20 u.p.d.o.f., nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wierzytelności odpisanych jako nieściągalne, z wyjątkiem wierzytelności lub ich części, które uprzednio na podstawie art. 14 zostały zarachowane jako przychody należne, i których nieściągalność została udokumentowana w sposób określony w ust. 2. Za wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 20, uważa się te wierzytelności, których nieściągalność została udokumentowana: (-) postanowieniem o nieściągalności, uznanym przez wierzyciela jako odpowiadające stanowi faktycznemu, wydanym przez właściwy organ postępowania egzekucyjnego, albo (-) postanowieniem sądu o oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości, jeżeli majątek niewypłacalnego dłużnika nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania lub wystarcza jedynie na zaspokojenie tych kosztów, lub umorzeniu postępowania upadłościowego, jeżeli zachodzi okoliczność, o której mowa w lit. a), lub zakończeniu postępowania upadłościowego, albo (-) protokołem sporządzonym przez podatnika, stwierdzającym, że przewidywane koszty procesowe i egzekucyjne związane z dochodzeniem wierzytelności byłyby równe albo wyższe od jej kwoty. W cytowanym przepisie art. 23 ust. 2 u.p.d.o.f. ustawodawca dokonał ścisłego i wyczerpującego wyliczenia, jakimi środkami można dokumentować nieściągalność wierzytelności. Jest to wyliczenie kompletne, co oznacza, że jakikolwiek inny dokument niż wymieniony w tym przepisie nie może skutecznie udokumentować faktu nieściągalności wierzytelności. Udokumentowanie nieściągalności wierzytelności w inny sposób niż wskazany w u.p.d.o.f., nie skutkuje powstaniem prawa do zaliczenia ich wartości do kosztów uzyskania przychodów. Jednakże, aby wierzytelność mogła być uznana za nieściągalną i w konsekwencji zaliczona do kosztów uzyskania przychodów, z treści dokumentów wskazanych w powyższym przepisie (co do zasady) powinien wynikać fakt braku majątku dłużnika na zaspokojenie choćby części określonej wierzytelności. Organ dodał również, że możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wierzytelności odpisanych jako nieściągalne, które na podstawie art. 14 u.p.d.o.f. zostały zarachowane jako przychody należne, i których nieściągalność została udokumentowana w sposób przewidziany w art. 23 ust. 2 ww. ustawy, istnieje do momentu przedawnienia takiego zobowiązania. Odnosząc się do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, organ stwierdził, że do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wierzytelności odpisanych jako nieściągalne, w świetle przepisu art. 23 ust. 1 pkt 20 u.p.d.o.f., konieczne jest wystąpienie łącznie obu przesłanek, tj. uprzednie zarachowanie wierzytelności jako przychodu należnego i udokumentowanie jej nieściągalności w sposób przewidziany w art. 23 ust. 2 ww. ustawy. Jak wynika z wniosku, Wnioskodawca nie dokonał odpisu wierzytelności jako nieściągalnej w podatkowej księdze przychodów i rozchodów, tak więc nie została spełniona jedna z przesłanek zawartych w art. 23 ust. 1 pkt 20 u.p.d.o.f., warunkujących zaliczenie ww. wierzytelności do kosztów uzyskania przychodu. Z wniosku nie wynika również, by Wnioskodawca udokumentował nieściągalność tej wierzytelności w sposób przewidziany w art. 23 ust. 2 u.p.d.o.f.. W związku z powyższym Wnioskodawca nie może ubiegać się o zwrot podatku dochodowego, wynikającego z faktury VAT nr [...], na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 20 u.p.d.o.f. Organ zaznaczył również, że w przedstawionych we wniosku okolicznościach nie zachodzą żadne z wymienionych w ustawie Ordynacja podatkowa okoliczności, które zawieszają, bądź też przerywają bieg terminu przedawnienia. W opisanym we wniosku zdarzeniu, zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r., stosownie do art. 70 § 1 o.p., przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku, tj. 31 grudnia 2018 r. Na powyższą interpretację, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wywiódł pełnomocnik Skarżącego zaskarżając ją w całości. Wydanej interpretacji zarzucił m.in. naruszenie: - art. 70 § 1, 3, 4, 6 i 7, art. 72 § 1 ust. 1 i art. 80 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018 r., poz. 800 ze zm., dalej powoływana jako o.p.) w związku z art. 22 ust. 1 w związku z art. 14 w związku z art. 23 ust. 1 pkt 20 i ust. 2 u.p.d.o.f. poprzez błędną wykładnię art. 70 § 1, 3, 4, 6 i 7 o.p. przez przyjęcie, że postępowanie przed sądem powszechnym nie ma wpływu na bieg przedawnienia wynikającego z Ordynacji podatkowej i w konsekwencji uznanie, że nie doszło do przerwania lub zawieszenia biegu terminu przedawnienia, podczas gdy prawidłowa wykładania tego przepisu wskazuje, że postępowanie przed sądem powszechnym prowadzi do przerwania lub zawieszenia biegu terminu przedawnienia, a tym samym do uprawnienia podatnika do żądania zwrotu nadpłaty podatku nawet po upływie 5-letniego okresu przedawnienia przewidzianego w o.p. oraz przez błędna jego wykładnię i przyjęcie, że zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego z dniem wniesienia żądania ustalenia przez sąd powszechny istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa nastąpi tylko wtedy, gdy z żądaniem tym wystąpi tylko organ podatkowy w sytuacji, gdy z treści tego przepisu wcale nie wynika, że do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego na tej podstawie potrzebne jest wystąpienie z żądaniem do sądu powszechnego tylko przez organ podatkowy, a prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nastąpi w przypadku, gdy w stosunku do tego samego stosunku prawnego lub prawa także wystąpi podatnik; organ w wydanej interpretacji dokonał wyłącznie wykładni językowej przepisów, dochodząc tym samym do błędnych wniosków i w konsekwencji uznając stanowisko skarżącego za nieprawidłowe, a tym samym nie zastosował art. 72 § 1 ust. 1 i art. 80 o.p. w związku z w związku z art. 22 ust. 1 w związku z art. 14 art. 23 ust. 1 pkt 20 i ust. 2 u.p.d.o.f. przez nieuzasadnioną ocenę, że podatnik z dniem 31 grudnia 2017 r. utracił możliwość ubiegania się o zwrot nadpłaty podatku z uwagi na przedawnienie, gdyż prowadzone postępowanie sądowe przed sądem cywilnym nie doprowadziło do zawieszenia ewentualnie przerwania biegu terminu przedawnienia. - art. 14b § 1 - 3, 4 i 7b, art. 14c § 1 - 2, art. 14 hw związku z art. 120, art. 121 § 1 i art. 122 o.p. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na braku wskazania argumentów prawnych, uzasadniających nieprawidłowość stanowiska wnioskodawcy; niedokonania oceny stanowiska przedstawionego we wniosku wraz z przytoczeniem przepisów prawa w przedstawionym przez wnioskodawcę stanie faktycznym lub zdarzeniu przyszłym. Z interpretacji ma wynikać wyraźna odpowiedź na zadane przez podatnika pytanie, jak i jasno zaprezentowane stanowisko organu (stanowisko prawidłowe), poparte jednoznacznym i czytelnym dla adresata uzasadnieniem prawnym tego stanowiska. Prawidłowe uzasadnienie prawne interpretacji indywidualnej winno zawierać nie tylko przytoczenie przepisów prawa, na których organ oparł swoje stanowisko wraz z podaniem ich treści lecz bardziej, wyjaśnienie znaczenia tych przepisów, w kontekście podanego przez stronę stanu faktycznego. Wskazując na powyższe, pełnomocnik Skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. W odpowiedzi na skargę, organ podtrzymując stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. W myśl art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 – zwanej dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa wydawane w indywidualnych sprawach. Przy czym, zgodnie z art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej interpretacji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić (art. 146 § 1 p.p.s.a.). W przypadku zaś, gdy nie stwierdzi naruszenia prawa, skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. Rozpoznając sprawę w tak zakreślonych granicach Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W skarżonej interpretacji indywidualnej organ zgodnie z wnioskiem podatnika odniósł się do dwóch kwestii – możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wierzytelności odpisanych jako nieściągalne na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 20 u.p.d.o.f. oraz znaczenia postępowania sądowego o zapłatę wynagrodzenia wynikającego z wystawionej faktury VAT dla biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego na gruncie art. 70 § 6 o.p. Odnośnie pierwszego zagadnienia należy wskazać, że stosownie do treści art. 23 ust. 1 pkt 20 u.p.d.o.f., nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wierzytelności odpisanych jako nieściągalne, z wyjątkiem wierzytelności lub ich części, które uprzednio na podstawie art. 14 zostały zarachowane jako przychody należne, i których nieściągalność została udokumentowana w sposób określony w ust. 2. Zgodnie z art. 23 ust. 2 u.p.d.o.f., za wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 20, uważa się te wierzytelności, których nieściągalność została udokumentowana: 1) postanowieniem o nieściągalności, uznanym przez wierzyciela jako odpowiadające stanowi faktycznemu, wydanym przez właściwy organ postępowania egzekucyjnego, albo 2) postanowieniem sądu o: a) oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości, jeżeli majątek niewypłacalnego dłużnika nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania lub wystarcza jedynie na zaspokojenie tych kosztów, lub b) umorzeniu postępowania upadłościowego, jeżeli zachodzi okoliczność, o której mowa w lit. a), lub c) zakończeniu postępowania upadłościowego, albo 3) protokołem sporządzonym przez podatnika, stwierdzającym, że przewidywane koszty procesowe i egzekucyjne związane z dochodzeniem wierzytelności byłyby równe albo wyższe od jej kwoty. Organ - biorąc pod uwagę przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej stan faktyczny oraz przytoczone przepisy prawne - prawidłowo stwierdził, że do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wierzytelności odpisanych jako nieściągalne konieczne jest wystąpienie łącznie obu przesłanek, tj. uprzednie zarachowanie wierzytelności jako przychodu należnego i udokumentowanie jej nieściągalności w sposób przewidziany w art. 23 ust. 2 u.p.d.o.f. Jak wynikało z wniosku, Skarżący nie dokonał odpisu wierzytelności jako nieściągalnej w podatkowej księdze przychodów i rozchodów, tak więc nie została spełniona jedna z przesłanek zawartych w art. 23 ust. 1 pkt 20 u.p.d.o.f., warunkujących zaliczenie ww. wierzytelności do kosztów uzyskania przychodu. Z wniosku nie wynikało również, by Skarżący udokumentował nieściągalność tej wierzytelności w sposób przewidziany w art. 23 ust. 2 u.p.d.o.f. W związku z powyższym słusznie organ w zaskarżonej interpretacji wskazał, że Skarżący nie może ubiegać się o zwrot podatku dochodowego, wynikającego z faktury VAT nr [...], na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 20 u.p.d.o.f. W wydanej interpretacji, jak wyraźnie wskazano w tym akcie, organ nie rozstrzygał o możliwości i skutkach podatkowych wystąpienia przez Skarżącego z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty, stosownie do Rozdziału 9 - Nadpłata ustawy Ordynacja podatkowa. Jeżeli podatnik chce uzyskać stanowisko organu w tym zakresie, winien wystąpić o wydanie interpretacji indywidualnej właściwie formułując wniosek i własne stanowisko. Przechodząc do kwestii przedawnienia, jak stanowi art. 70 § o.p., zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W myśl art. 70 § 2 o.p., bieg terminu przedawnienia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu: 1) od dnia wydania decyzji, o których mowa w art. 67a § 1 pkt 1 lub 2, do dnia terminu płatności odroczonego podatku lub zaległości podatkowej, ostatniej raty podatku lub ostatniej raty zaległości podatkowej; 2) od dnia wejścia w życie rozporządzenia w sprawie przedłużenia terminu płatności podatku, wydanego przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych, do dnia upływu przedłużonego terminu. Bieg terminu przedawnienia przerywa ogłoszenie upadłości. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu uprawomocnienia się postanowienia o ukończeniu postępowania upadłościowego (art. 70 § 3 o.p.). Zgodnie z art. 70 § 4 o.p., bieg terminu przedawnienia zostaje również przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. W myśl art. 70 § 6 o.p., bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego zostaje również zawieszony z dniem: 1) wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania; 2) wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania; 3) wniesienia żądania ustalenia przez sąd powszechny istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa; 4) doręczenia postanowienia o przyjęciu zabezpieczenia, o którym mowa w art. 33d § 2, lub doręczenia zarządzenia zabezpieczenia w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji; 5) doręczenia zawiadomienia o przystąpieniu do zabezpieczenia w przypadkach określonych w art. 32a § 3 i art. 35 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r., poz. 1201, 1475, 1954 i 2491 oraz z 2018 r., poz. 138 i 398). Biorąc pod uwagę przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej stan faktyczny oraz przytoczone powyżej przepisy prawne organ prawidłowo stwierdził, że w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym nie zachodzą żadne z wymienionych w ustawie Ordynacja podatkowa okoliczności, które zawieszają, bądź też przerywają bieg terminu przedawnienia. Tym samym nie można zgodzić się ze stanowiskiem Skarżącego, że "wytoczenie sprawy o zapłatę wynagrodzenia za wykonaną usługę o określonej kwocie przerywa bieg przedawnienia, ewentualnie zawiesza, który biegnie od daty prawomocnego orzeczenia sądowego ustalającego rzeczywisty podatek należny Skarbowi Państwa". Skarżący w sposób nieuprawniony przekłada regulacje prawa cywilnego na grunt, który jest regulowany wyłącznie przez prawo podatkowe. W zaskarżonej interpretacji organ wskazał, że w opisanym we wniosku stanie faktycznym, zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r., stosownie do art. 70 § 1 o.p., przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku, tj. 31 grudnia 2018 r., a nie jak wskazuje Skarżący 31 grudnia 2017 r. Wobec powyższego zarzuty dotyczące naruszenia i błędnej interpretacji przepisów prawa materialnego, w szczególności: art. 70 § 1, § 3, § 4, § 6 i § 7, art. 72 § 1 ust. 1 i art. 80 o.p. w związku z art. 22 ust. 1 w związku z art. 14 w związku z art. 23 ust. 1 pkt 20 i ust. 2 u.p.d.o.f. są bezzasadne. Nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. art. 14b § 1-3, § 4 i § 7, art. 14c § 1-2, art. 14h w związku z art. 120, art. 121 § 1 i art. 122 o.p. W kontrolowanej sprawie, na podstawie analizy okoliczności przedstawionych we wniosku oraz przepisów prawa podatkowego, organ wydał interpretację indywidualną, w której uznano stanowisko Skarżącego za nieprawidłowe oraz wskazano uzasadnienie prawne tego stanowiska. Rozstrzygnięcie odpowiada przepisom prawa podatkowego. Organ przedstawił należyte uzasadnienie, motywując ocenę stanu faktycznego w oparciu o obowiązujące przepisy prawne i wyjaśnił wszystkie okoliczności mające wpływ na sprawę w sposób właściwy zgodnie z zasadami postępowania podatkowego. Z faktu, że stanowisko organu było odmienne od stanowiska Skarżącego nie można wywodzić, że interpretacja została wydana z naruszeniem prawa. Niewątpliwie kontrolowane postępowanie było prowadzone z uwzględnieniem zasad legalizmu i praworządności oraz w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Skarżący nie przedstawił w tym zakresie żadnych konkretnych zarzutów. Mając na uwadze ww. art. 14h o.p., stwierdzić należy, że bezpodstawny jest zarzut naruszenia art. 122 o.p., ponieważ przepis ten nie ma zastosowania w postępowaniu w przedmiocie wydawania interpretacji indywidualnej. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.