I SA/Bk 660/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, Sędziowie sędzia WSA Andrzej Melezini, sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Świętochowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 4 marca 2015 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] października 2014 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 rok oddala skargę. Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w B. z [...] października 2014 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z [...] sierpnia 2014 r. nr [...], w której określono W. K. (dalej powoływany jako Skarżący) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. w kwocie [...] zł. Z zaskarżonej decyzji wynika, że w dniu 15 kwietnia 2013 r. Skarżący złożył zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu w roku podatkowym 2012 - PIT-37, w którym wykazał podatek należny w wysokości [...] zł i nadpłatę w kwocie [...] zł. Kwota nadpłaty została zwrócona Skarżącemu 28 maja 2013 r. W trakcie czynności sprawdzających organ pierwszej instancji ustalił, iż wykazane przez Skarżącego w zeznaniu PIT-37 za 2012 r. przychody/dochody z tytułu emerytury znajdują odzwierciedlenie w PIT-40A wystawionym przez ZUS, nieprawidłowo jednak została wykazana kwota zaliczek na podatek dochodowy z tytułu emerytury w wysokości [...] zł. Pobrane przez Skarżącego zaliczki powiększono o kwotę stanowiącą różnicę pomiędzy kwotą składek na ubezpieczenie zdrowotne pobranych przez płatnika w wysokości 9 %, a kwotą odliczoną od podatku w wysokości 7,75 % świadczenia, tj. 1,25 % składki na ubezpieczenie zdrowotne. Mimo wezwania, Skarżący nie złożył korekty zeznania podatkowego PIT-37 za 2012 r. W związku z powyższym, Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. decyzją nr [...] z [...] sierpnia 2014 r. określił Skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. w kwocie [...] zł. Nie godząc się z decyzją organu I instancji Skarżący złożył odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej w B., w którym wnosił m. in. o uchylenie zaskarżonej decyzji, spowodowanie wypłaty w kwocie [...] zł stanowiącej nadpłatę składki na ubezpieczenie społeczne w 2013 r. Zarzucił ponadto zwlekanie w rozpatrywaniu pism kierowanych przez niego do organu I instancji, a w szczególności pisma z 4 sierpnia 2014 r. z dołączonymi dowodami wypłat, a także niezajęcie stanowiska co do art. 139 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2013 r., poz. 1440 ze zm.). Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wskazał, że stanowisko Skarżącego nie znajduje uzasadnienia w przepisach prawa regulujących rozliczenie składki na ubezpieczenie zdrowotne. Stosownie do art. 79 ust. 1 ustawy z 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. z 2004 r. Nr 210, poz. 2135), składka na ubezpieczenie zdrowotne wynosi 9% podstawy wymiaru składki. Natomiast, zgodnie z art. 27b ust. 2 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2010 r., Nr 51, poz. 307 ze zm., dalej powoływana jako u.p.d.o.f.), kwota składki na ubezpieczenie, o którą zmniejsza się podatek, nie może przekroczyć 7,75% podstawy wymiaru tej składki. A zatem, zgodnie z powyżej wskazanymi przepisami, w 2012 r. z emerytury podatnika ZUS prawidłowo potrącił składkę na ubezpieczenie zdrowotne w wysokości 9 % świadczenia brutto ([...] zł) tj. [...] zł. Jednakże, mając na uwadze przepis art. 27b ust 2 u.p.d.o.f., od podatku można było odliczyć tylko 7,75 % powyższego świadczenia, tj. kwotę [...] zł. Niedopuszczalne jest zatem pomniejszenie podatku dochodowego o całą faktycznie potrąconą przez płatnika kwotę składki na ubezpieczenie zdrowotne. Za niesłuszne organ odwoławczy uznał zarzuty dotyczące pominięcia pism składanych w trakcie prowadzonego postępowania jak również nie wydania decyzji w terminie. Organ pierwszej instancji zebrał i w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy niezbędny do rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, w tym przeanalizował pisma złożone przez Skarżącego w dniach [...].06.2014 r. i [...].08.2014 r. Z kolei decyzja została wydana w terminie określonym w art. 139 § 1 o.p. t.j. miesiąca od dnia wszczęcia postępowania. Ustosunkowując się do zarzutu nie zastosowania przepisów zawartych w art. 139 ust. 2 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych organ odwoławczy stwierdził, że jest on bezpodstawny. Przepis ten nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie, bowiem odliczenie od podatku składki zdrowotnej odbywa się na podstawie przepisów prawa podatkowego. Na powyższą decyzję Skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji i zaniechanie postępowań zmierzających do ściągnięcia nadpłat za lata 2010-2012. Skarżonym decyzjom zarzucił nieprawidłowy sposób ustalenia zobowiązania podatkowego poprzez nie dokonanie żadnych obliczeń, natomiast fakt pełnego sfinansowania podatku dochodowego nie może go przekroczyć, na co nie pozwalają przepisy zawarte w art. 139 ust. 2 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Wskazał, że w decyzjach z [...] sierpnia 2014 r. ujęto wypłaty w kasie Urzędu Skarbowego w B. kwot [...], [...] i [...] zł, które ten Urząd zwrócił za każdy kolejny rok nie przedstawiając żadnych zarzutów i to pozwalało na stosowanie tego w latach następnych. W uzasadnieniu skargi Skarżący przedstawił swoje wyliczenia dotyczące podatku dochodowego oraz rozliczenia składek na ubezpieczenie zdrowotne. Zdaniem Skarżącego nie ma podstaw żądanie zwrotu wypłaconych przez organ powstałych nadpłat. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga, jako niezasadna została oddalona, bowiem zaskarżona decyzja, wbrew zarzutom skargi, nie narusza prawa. Spór w sprawie dotyczy prawidłowości odliczenia od podatku składki na ubezpieczenie zdrowotne, o której mowa w ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 ze zm.). Możliwość odliczenia od podatku składek na ubezpieczenie zdrowotne została wyrażona w art. 95 ust. 1 pkt 1) ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. W myśl wspomnianego przepisu składka na ubezpieczenie zdrowotne podlega odliczeniu od podatku dochodowego od osób fizycznych - na zasadach określonych w u.p.d.o.f. Zasady odliczenia składek zdrowotnych od należnego podatku dochodowego określono w sposób szczegółowy w art. 27b u.p.d.o.f. Z brzmienia art. 27b ust. 1 pkt 1 lit. b) u.p.d.o.f. wynika, że podatek obliczony zgodnie z art. 27 lub art. 30c u.p.d.o.f., w pierwszej kolejności ulega obniżeniu o kwotę składki na ubezpieczenie zdrowotne pobranej w roku podatkowym przez płatnika zgodnie z przepisami o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych - obniżenie nie dotyczy składek, których podstawę wymiaru stanowi dochód (przychód) zwolniony od podatku na podstawie ustawy oraz składek, których podstawę wymiaru stanowi dochód, od którego na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Jednocześnie ustawodawca zastrzegł, że kwota składki na ubezpieczenie zdrowotne, o którą zmniejsza się podatek, nie może przekroczyć 7,75 % podstawy wymiaru tej składki (art. 27b ust. 2 u.p.d.o.f.). Zastrzeżenie to jest o tyle istotne, że w myśl postanowień art. 79 ust. 1 ustawy o świadczeniach zdrowotnych finansowanych ze środków publicznych wynika, że składka na ubezpieczenie zdrowotne wynosi 9 % podstawy wymiaru składki. Skoro kwota składki na ubezpieczenie zdrowotne, o którą zmniejsza się podatek dochodowy od osób fizycznych, nie może przekroczyć 7,75 % podstawy wymiaru tej składki, pozostała kwota składki tj. 1,25 % podstawy wymiaru (9 % - 7,75 %) jest finansowana przez podatnika z jego dochodu netto. Powyższe wskazuje, że nie wystąpiły podstawy do uwzględnienia stanowiska Skarżącego odnośnie możliwości odliczenia od podatku w pełnej wysokości potrąconej przez ZUS składki na ubezpieczenie zdrowotne stanowiącej 9 % wypłaconego świadczenia emerytalnego. Niezasadny okazał się także podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 139 ust. 2 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.), zgodnie z którym odliczenie składki na ubezpieczenie zdrowotne nie może przekraczać zaliczek i innych należności z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych. Wspomniany przepis wprowadza maksymalną granicę odliczenia składki zdrowotnej, jaką jest wysokości zaliczki i innych należności z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych. Z dokumentów zgromadzonych w sprawie nie wynika, by składka zdrowotna potrącona w 2012 r. przez płatnika (Zakład Ubezpieczeń Społecznych), odliczona została od podatku dochodowego od osób fizycznych w wysokości wyższej niż kwota podatku. Skarżący zarzuca, że organ podatkowy zwracał za kolejne lata deklarowane nadpłaty nie zgłaszając w tym zakresie zastrzeżeń. Jak wskazano w odpowiedzi na skargę, złożone przez podatnika zeznanie podatkowe PIT-37 za 2012 r. zostało poddane wstępnej analizie polegającej na sprawdzeniu terminowości oraz formalnej poprawności zawartych tam danych. Wobec niestwierdzenia nieprawidłowości w tym zakresie dokonano zwrotu wykazanej nadpłaty. Przeprowadzona następnie kontrola zeznania podatkowego wykazała zawyżenie przez podatnika wysokości odliczonych składek na ubezpieczenie zdrowotne. W konsekwencji, po bezskutecznym wezwaniu podatnika do skorygowania zeznania, wszczęto postępowanie podatkowe i wydano skarżone decyzje dokonując w nich prawidłowego rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 r. Przedstawione działania nie naruszały zatem prawa. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.