I SA/Bk 666/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, Sędziowie SO del. do WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz (spr.), WSA Jacek Pruszyński, Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Ł. z dnia [...] kwietnia 2016 roku nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwoleń: – nr [...] z dnia [...] listopada 2014 r. na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5% alkoholu oraz piwa, – nr [...] z dnia [...] listopada 2014 r. na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5% do 18% alkoholu (z wyjątkiem piwa), – nr [...] z dnia [...] listopada 2014 r. na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 18% alkoholu, przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży-w sklepie spożywczo-przemysłowym w miejscowości S. ul. [...]. U podstaw decyzji legło ustalenie, iż w dniu [...] września 2015 roku Komendant Miejski Policji w Ł. zwrócił się do Wójta Gminy Ł. o przeprowadzenie postępowania w celu cofnięcia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych w sklepie spożywczym w miejscowości S. ul. [...]. W rejonie sprzedaży alkoholu przez sklep spożywczy dochodziło bowiem do interwencji policyjnych związanych z zakłócaniem porządku publicznego z uwagi na sprzedaż alkoholu, jak również miały miejsce skargi mieszkańców na otoczenie sklepu i przebywające tam osoby. Dnia [...] września 2015 r. Wójt Gminy Ł. wszczął z urzędu postępowanie w tej sprawie. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 roku nr [...] Wójt Gminy Ł. cofnął A. K. wyżej wymienione zezwolenia. W uzasadnieniu organ I instancji podał między innymi, że w okresie od [...] maja 2015 r. do [...] września 2015 r. doszło do naruszenia art. 18 ust. 10 pkt 2 i 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, zarówno poprzez zakłócanie porządku publicznego, jak też spożywanie alkoholu w miejscu publicznym, jakim niewątpliwie jest sklep i jego najbliższa okolica dla wszystkich chcących skorzystać z jego usług. Ponadto, co wynika w sposób oczywisty z art. 18 ust 1. ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, jak też otrzymanych przez A. K. zezwoleń, sprzedaż napojów alkoholowych dotyczyła ich spożycia jedynie poza miejscem sprzedaży nie zaś w miejscu sprzedaży, do czego prowadząca punktu sprzedaży dopuściła i co potwierdził zebrany w sprawie materiał dowodowy. Taka sytuacja stanowiła naruszenie art. 18 ust 10 pkt 2 w związku z art. 18 ust 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, a także warunków wynikających z poszczególnych zezwoleń wydanych przez Wójta Gminy Ł. o dopuszczalności sprzedaży napojów alkoholowych tylko do spożycia poza miejscem ich zbytu. A. K. nie zgodziła się z decyzją i wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. Skarżonej decyzji zarzuciła: 1) niewłaściwe zastosowanie art. 18 ust. 10 pkt 2 w związku z art. 18 ust. 7 i art. 14 ust. 2 a ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, w sytuacji gdy nie było spożycia alkoholu w punkcie sprzedaży, 2) niewłaściwe zastosowanie art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy w sytuacji braku ustalenia przez organ związku przyczynowego pomiędzy zakłócaniem porządku publicznego a miejscem sprzedaży alkoholu, co czyni bezpodstawnym cofnięcie stronie zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych, 3) naruszenie art. 7, art. 80 kpa , poprzez brak dostatecznych ustaleń, czy w sprawie zaistniały przesłanki do cofnięcia koncesji na podstawie art. 18 ust. 10 pkt 2 i 3 ustawy. Wniosła o uchylenie skarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania pierwszej instancji w całości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. po rozpatrzeniu odwołania utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Przywołując stosowne przepisy ustawy z dnia 26 pazdziernika1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 roku poz. 487 z późn. zm. ) wskazało na obowiązki organów samorządu terytorialnego w zakresie podejmowania działań zmierzających do ograniczania spożycia alkoholu, zmiany struktury jego spożycia i szeregu innych przedsięwzięć. Argumentowało, iż jednym ze sposobów realizacji tych zadań jest ograniczanie dostępności alkoholu realizowane poprzez reglamentowanie podmiotów zajmujących się obrotem hurtowym i detalicznym napojami alkoholowymi. Sprzedaż detaliczna napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być mianowicie prowadzona jedynie na podstawie zezwolenia wydawanego przez tzw. organ zezwalający, którym na terenie Gminy Ł. jest Wójt Gminy Ł. Organ zezwalający po zaistnieniu przewidzianych w ustawie okoliczności ma także obowiązek cofnięcia wydanego zezwolenia. Art. 18 ust. 10 cytowanej ustawy określa takie właśnie przypadki. Brzmienie tego przepisu nie daje organowi zezwalającemu możliwości stosowania uznania administracyjnego w zakresie cofania zezwoleń. Organ ten nie ma zatem wyboru co do tego, czy zezwolenie cofnąć czy też zaniechać cofnięcia, jeżeli stwierdzi zaistnienie jednego z przypadków wymienionych w tym przepisie w tym w art. 10 ust. 10 pkt 2 i 3. Cofnięcie zezwolenia następuje w przypadku nieprzestrzegania określonych w ustawie zasad sprzedaży napojów alkoholowych, a w szczególności: nieprzestrzegania określonych w ustawie warunków sprzedaży napojów alkoholowych, czy też powtarzającego się co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy, w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy, zakłócania porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży, gdy prowadzący ten punkt nie powiadamia organów powołanych do ochrony porządku publicznego. W dalszej kolejności SKO w Ł. ustaliło, iż Wójt Gminy Ł. trzema zezwoleniami z dnia [...] listopada 2014 r.: nr [...] na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5% alkoholu oraz piwa, nr [...] na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5% do 18% alkoholu (z wyjątkiem piwa) i nr [...], zezwolił A. K. na sprzedaż napojów alkoholowych z przeznaczeniem do spożycia poza miejscem sprzedaży w sklepie spożywczo-przemysłowym w miejscowości S. ul. [...]. Oznacza to, że napoje alkoholowe zakupione w sklepie nie mogły być spożywane w sklepie i w jego najbliższej okolicy, pod rygorem cofnięcia udzielonych zezwoleń. Zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazywał, iż w okresie od [...] maja 2015 r. do [...] września 2015 r. doszło do naruszenia art. 18 ust. 10 pkt 2 i 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, zarówno poprzez zakłócanie porządku publicznego, jak też spożywanie alkoholu w miejscu publicznym, jakim jest niewątpliwie najbliższa okolica sklepu. Ponadto, co wynika w sposób oczywisty z art. 18 ust 1. ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, jak też otrzymanych przez A. K. zezwoleń, sprzedaż napojów alkoholowych dotyczyła ich spożycia jedynie poza miejscem sprzedaży nie zaś w najbliższej okolicy sklepu, do czego prowadząca punkt sprzedaży dopuściła i co potwierdził zebrany w sprawie materiał dowodowy. Taka sytuacja stanowiła naruszenie art. 18 ust. 10 pkt 2 w związku z art. 18 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, a także warunków wynikających z poszczególnych zezwoleń wydanych przez Wójta Gminy Ł. o dopuszczalności sprzedaży napojów alkoholowych tylko do spożycia poza miejscem ich zbytu. Nadto jak wynika z pism Komendanta Miejskiej Policji z dnia [...] października 2015 r. i [...] grudnia 2015 r. w okresie od [...] maja 2015 r. do [...] września 2015 r. miały miejsce pięciokrotne interwencje Policji w najbliższych okolicach sklepu spożywczego w S. ul. [...]. Policjanci ujawnili zakłócanie porządku publicznego przez spożywanie alkoholu w miejscu publicznym. Zastosowali środki przewidziane prawem wobec 14 osób w postaci mandatów karnych za popełnione wykroczenia. Ponadto w dniu [...] maja 2015 r. przeprowadzono rozmowę ze Z. K. mężem A. K. który oświadczył, że jest osobą odpowiedzialną za funkcjonowanie sklepu. Poinformowano go o skargach mieszkańców na funkcjonowanie sklepu i jego otoczenie. Przekazano uwagi dotyczące otoczenia sklepu, które niewątpliwie sprzyja zakłócaniu porządku publicznego w tym miejscu. Mianowicie w szczytowej części budynku i za budynkiem sklepu od strony placu zabaw usytuowane są ławeczki i zadaszenie, co sprzyja ww. sytuacjom i głównie tam osoby spożywają alkohol. Miejsce jest zaśmiecone, leżą tam puszki po piwie, butelki, opakowania po produktach spożywczych, wdeptane w ziemię kapsle po piwie, niedopałki papierosów. Ani osoba prowadząca punkt sprzedaży, ani inna osoba przez nią upoważniona nie powiadamiała organów powołanych do ochrony porządku publicznego o zakłóceniach takiego porządku w rejonie sklepu S. ul. [...]. Spożywanie alkoholu w pobliżu sklepu potwierdzili w złożonych zeznaniach przed organem pierwszej instancji funkcjonariusze policji: W. P., A. F., M. C. i P. W., oraz potwierdziła również w złożonym piśmie i w zeznaniach E. S. Zeznania tych świadków zostały ocenione przez organ I i II instancji jako wiarygodne, logiczne, jednoznaczne i wzajemnie się uzupełniające. I przyjęto, że polegają one na prawdzie. Pozostałe osoby przesłuchane w charakterze świadków oraz przesłuchana w charakterze strony A. K. nie potwierdzili, by w pobliżu sklepu spożywano alkohol i dochodziło do zakłócania porządku publicznego w 2015 r. Tym twierdzeniom - mając na uwadze całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego - nie dano wiary. Nadto do odwołania przedłożono listę podpisaną przez 132 osoby na dowód tego, że w sklepie potrzebna jest sprzedaż napojów alkoholowych oraz, że nie dochodziło do zakłócenia porządku publicznego. Dowód ten nie może mieć zasadniczego znaczenia w sprawie, gdyż osoby te nie są powołane do stwierdzenia, czy dochodziło do zakłócania porządku publicznego. Znaczna ilość z tych osób pochodzi z innych miejscowości i przebywała zapewne w sklepie sporadycznie i nie może potwierdzać jaki był stan tego porządku w okresie od [...] maja 2015 r. do [...] września 2015 r. przez cały czas funkcjonowania sklepu. Osoby te podają jedynie, że nie stwierdzili zakłócania porządku publicznego w sklepie w czasie, kiedy w nim przebywali. A. K., jako osoba prowadząca działalność gospodarczą miała obowiązek tak zorganizować tę działalność, aby nie dochodziło do naruszania przepisów ustawy z dnia 26 października 1982 roku o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Skarżąca A. K. w skardze na powyższą decyzję zarzuciła: 1. Naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy: a) tj. art. 7, 8, 77 § 1, art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( tekst jednolity Dz.U. z 2016 r., poz. 23) w dalszej części jako k.p.a. poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego oraz jego dowolną ocenę wyrażającą się zwłaszcza w odmówieniu mocy dowodowej i wiarygodności - zeznaniom świadków: M. G., A. K., D. K., A. S., A. R., A. W., H. K., A. K., K. P., D. O., W. S., -liście podpisanej przez 132 osoby co w konsekwencji doprowadziło do uznania, iż w pobliżu sklepu spożywczo - przemysłowego należącego do skarżącej dochodziło do zakłócania porządku publicznego; b) art. 11 k.p.a. w zw. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie przedstawienie argumentów świadczących o tym, że działalność gospodarcza skarżącej w zakresie sprzedaży napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży jest przyczyną dyskomfortu życiowego mieszkańców jego sąsiedztwa jak i najbliższej okolicy jak również dowodów przemawiających za wydaniem decyzji o cofnięciu zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych, ponadto sporządzenie uzasadnienia niezgodnie z wymogami wynikającymi z art. 107§ 3 k.p.a. c) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez bezzasadne utrzymanie w mocy decyzji Wójta Gminy Ł. z dnia [...] kwietnia 2016 r., znak sprawy: [...] w sytuacji, gdy prawidłowe było uchylenie tej decyzji i umorzenie postępowania. 2. Naruszenie przepisów prawa materialnego: a) tj. art. 18 ust. 10 pkt 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi ( tekst jednolity Dz.U. 2016, poz.487) w dalszej części jako Ustawa w zw. z art. 18 ust. 7 Ustawy poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że w/w wskazane przepisy dają podstawę do pociągnięcia do odpowiedzialności przedsiębiorcę prowadzącego sprzedaż napojów alkoholowych za spożycie alkoholu przez klienta w miejscu sprzedaży jako jego najbliżej okolicy. b) art. 18 ust. 10 pkt 3 Ustawy poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że pomiędzy zakłóceniem porządku publicznego, a sprzedażą napojów alkoholowych nie musi istnieć związek przyczynowy. W oparciu, o tak sformułowane zarzuty wniosła o uwzględnienie niniejszej skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz uchylenie w całości poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] kwietnia 2016 r., a nadto o zasądzenie na rzecz Skarżącej od Organu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Dodatkowo na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. wnoszę o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji, a na wypadek gdyby organ nie uwzględnił przedmiotowego wniosku, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wniósł o uwzględnienie niniejszego wniosku przez Sąd. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie. W uzasadnieniu powtórzyło argumentację powołaną w uzasadnieniu decyzji będącej odpowiedzią na odwołanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Odnosząc się do pierwszego z zarzutów (pkt 1 a) Sąd zauważa, że podstawą wydania zaskarżonej decyzji były ustalenia faktyczne poczynione przez organ I instancji. Wyczerpująco zebrany materiał dowodowy w postaci zeznań świadków, ale także dokumentacji fotograficznej oraz informacji organów ścigania i z sądów pozwalają na konkluzję, iż funkcjonowanie i sprzedaż napojów alkoholowych w spornej lokalizacji prowadziło do zakłócania porządku publicznego. Niewątpliwie bowiem na przestrzeni czasu od marca do września 2015 r. funkcjonariusze Policji podejmowali interwencje związane z potrzebą przywrócenia porządku publicznego w najbliższej okolicy sklepu. Interwencje te miały źródło i przyczynę w spożywaniu przez klientów sklepu alkoholu w najbliższej okolicy sklepu i nie miały związku z funkcjonującym w pobliżu klubem. Dokumentacja fotograficzna złożona do akt sprawy potwierdza, iż wokół sklepu, w jego najbliższej okolicy stworzono wręcz warunki do spożywania alkoholu " na miejscu". Urządzono bowiem ławeczkę z zadaszeniem, a wygląd terenu wokół tego miejscu jednoznacznie wskazuje, iż był on eksploatowany intensywnie przez osoby spożywające alkohol( liczne kapsle po piwie, zakrętki od butelek, puszki po piwie). W takiej sytuacji Sąd nie ma wątpliwości co do prawidłowości oceny materiału dowodowego dokonanego przez organ I instancji i zdyskredytowaniu zeznań świadków, którzy twierdzili , iż do spożywania alkoholu i zakłócania porządku publicznego wokół sklepu nie dochodziło. Zarówno zeznania tych świadków, jak też lista osób, którym nie przeszkadzało funkcjonowanie sklepu i sprzedaż w nim alkoholu nie zmieniają i nie podważają – w ocenie Sądu - prawidłowości wniosku organu co do naruszenia reguł wydanych pozwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych. A wniosek ten wysnuto w oparciu o niepodważone co do wiarygodności dowody z zeznań funkcjonariuszy Policji biorących udział w interwencjach w najbliższej okolicy sklepu. O rozmiarach naruszeń przepisu art. 18 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałania alkoholizmowi świadczą ponadto notatki z interwencji, fakt ukarania 14 osób mandatami karnymi oraz jednej wyrokiem sądowym za wykroczenie z art. 43¹ ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi ( karta 86 i 99 akt administracyjnych). Wnioski dowodowe wyciągnięte z zebranego materiału dowodowego są logiczne, spójne i wzajemnie ze sobą korespondują. Przekonuje Sąd argumentacja organu, iż w odniesieniu do zeznań świadków, którym odmówiono wiary trafnie przyjęto, że są one sprzeczne z niepodważonymi co do wiarygodności innymi dowodami. Z kolei lista "poparcia" skarżącej złożona do akt jest dowodem na to, iż osoby wymienione na liście nie były świadkiem zakłócania porządku publicznego w 2015 r. i że w sklepie potrzebna jest sprzedaż napojów alkoholowych są bez znaczenia dla rozstrzygnięcia. Osoby te nie zamieszkują w najbliższej okolicy sklepu, niejednokrotnie zamieszkują w innej miejscowości, a ponadto fakt, iż nie były one świadkami zakłócania porządku nie świadczy o tym, że takich zakłóceń nie było. Kolejny zarzut skargi, związany z naruszeniem art. 107 § 3 kpa także nie może się ostać. Organy w uzasadnieniach swoich rozstrzygnięć prawidłowo omówiły zebrane dowody, powołały stosowne przepisy prawa materialnego i dokonały właściwej ich subsumpcji. Nie budzi zastrzeżeń Sądu analiza dowodów, a jako powszechnie znane traktuje i nie wymagające szczególnego dowodzenia przekonanie, iż sprzedaż napojów alkoholowych i spożywanie jego w miejscach publicznych, w taki sposób, że wymaga interwencji organów ścigania i przywracania porządku publicznego stanowić musi dyskomfort dla osób zamieszkałych w niedalekiej odległości od sklepu, ale też stanowi niewłaściwy przykład do naśladowania dla dzieci i młodzieży. Pamiętać bowiem trzeba, że urządzone wokół sklepu zadaszone miejsce przeznaczone do spożywania alkoholu ( o czym świadczą kapsle wdeptane w ziemię i opakowania po alkoholu) znajduje się w bezpośredniej bliskości placu zabaw dla dzieci. Art. 138 § 1 kpa stanowi, że organ odwoławczy wydaje decyzję , w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję, uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty bądź umarza postępowanie odwoławcze. Sąd w procedowaniu organu II instancji nie dopatrzył się naruszenia cytowanego przepisu. Nie może być bowiem kwalifikowane jako naruszenie przepisu takie procedowanie organu, który oceniając decyzję w kontekście zarzutów odwołania nie dopatrzył się uchybień – tak w zakresie prawa procesowego, jak i zastosowanej normy prawa materialnego. Samo niezadowolenie strony z rozstrzygnięcia organu nie może przesądzać o trafności zarzutu skargi w tym zakresie. Podstawą materialną rozstrzygnięcia są przepisy art. 18 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Skarżąca działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży napojów alkoholowych realizowała w oparciu o zezwolenia. Określały one, że spożywanie napojów alkoholowych może się odbywać wyłącznie poza miejscem sprzedaży , tj. w miejscowości K. ul. [...]. Skarżąca, w trakcie realizacji zezwoleń dopuściła do sytuacji, w której alkohol nabywany w sklepie spożywany był w jego najbliższej okolicy, właśnie dzięki udogodnieniom, które skarżąca stworzyła organizując ławki i zadaszenie w szczycie sklepu. Ponadto wiosną 2015 r. funkcjonariusze Policji przeprowadzili rozmowę z małżonkiem skarżącej zatrudnionym w sklepie spożywczo – przemysłowym i poinformowali go o skargach jakie docierają do organów ścigania w związku z sytuacją spożywania alkoholu w miejscu publicznym, wokół sklepu. Ta informacja nie wywołała żadnej reakcji ze strony skarżącej jako przedsiębiorcy, któremu udzielono zezwoleń i który zobligowany był do podejmowania działań zapobiegających naruszeniu tychże. Art. 18 ust. 10 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi stanowi imperatywnie, nie pozostawiając miejsca na uznanie administracyjne, w jakich sytuacjach organ zezwalający na sprzedaż alkoholu cofa zezwolenie. Zebrany materiał dowodowy pozwolił na stwierdzenie, iż doszło do naruszenia art. 18 ust. 10 pkt 2 i 3 ustawy zarówno poprzez zakłócanie porządku publicznego, jak też spożywanie alkoholu w miejscu publicznym, jakim niewątpliwie jest najbliższa okolica sklepu. Skutkowało to cofnięciem zezwoleń, po prawidłowym uprzednim ustaleniu, iż doszło do przypadku nieprzestrzegania określonych w ustawie zasad sprzedaży napojów alkoholowych, a w szczególności: nieprzestrzegania warunków sprzedaży, powtarzającego się co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy, w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy, zakłócania porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez punkt prowadzony przez skarżącą w sytuacji, gdy nie powiadamiała ona organów powołanych do ochrony porządku publicznego. Reasumując, Sąd uznał decyzję za trafną i odpowiadającą prawu, co skutkowało nieuwzględnieniem skargi stosownie do art. 151 p.p.s.a.