I SA/Bk 70/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia SO del. do WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej w B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec 2014 r. p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze złożonej do Sądu na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec 2014 r., pełnomocnik skarżącej Spółki wniosła o wstrzymanie jej wykonania. W uzasadnieniu wniosku strona podniosła, że kwota wynikająca z decyzji organów obu instancji oraz perspektywa działań podejmowanych na podstawie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stwarzają niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków związanych przede wszystkim z funkcjonowaniem Spółki jako podmiotu gospodarczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), Sąd może wstrzymać wykonanie aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty, a wykazanie ich wystąpienia jest rzeczą wnioskodawcy, który powinien starannie uzasadnić swój wniosek i wskazać konkretne okoliczności świadczące, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione i konieczne. Zdaniem Sądu, strona skarżąca nie uczyniła tego w sposób uzasadniający objęcie jej ochroną tymczasową. Przyjmuje się, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. np postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r. sygn. akt II SA/Bk 352/06; postanowienie NSA z dnia 8 sierpnia 2014 r. sygn. akt II OZ 752/14). Niewątpliwie skutków wykonania zobowiązania podatkowego - w aspekcie przesłanek z art. 61 § 3 cyt. ustawy - nie można rozpatrywać w oderwaniu od wysokości kwoty przypadającej do zapłaty, która w okolicznościach konkretnego przypadku może wpłynąć na uzasadnione przypuszczenie utraty płynności finansowej podmiotu wnioskującego o zastosowania ochrony tymczasowej, grożąc jego dalszej bytności. W rozpatrywanym przypadku kwota przypadający do zwrotu jest bez wątpienia znaczna (przekracza 1 mln zł). Z dokumentów dołączonych do wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że Spółka nie osiąga przychodów i w 2016 r. wykazała stratę przekraczającą 1,5 mln zł. Na koncie bankowym Spółka dysponowała na dzień 31 grudnia 2016 r. kwotą ok. 1.600,00 zł. Przedłożony rachunek zysków i strat oraz wyjaśnienia zawarte w aktach wskazują, że Spółka – będąca od 2015 r. w upadłości obejmującej likwidację majątku – nie prowadzi obecnie działalności gospodarczej i nie posiada żadnego majątku, gdyż syndyk wykonał ostateczny zatwierdzony plan podziału funduszów masy upadłości. Wobec powyższego skutki, jakich obawia się strona w rzeczywistości już wystąpiły i to bez związku z postępowanie egzekucyjnym związanym z wydanymi w tej sprawie decyzjami. Wykluczyć zatem należy prawdopodobieństwo tego, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje dla strony tak daleko idące skutki jak zagrożenie jej funkcjonowania jako podmiotu gospodarczego. Dlatego też Sąd za zasadne uznał odmówić udzielenia ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 61 § 3 cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.