I SA/Bk 70/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski, Sędziowie sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.),, sędzia WSA Andrzej Melezini, Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 4 marca 2020 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Przemysłu S. S.A. w Ł. na interpretację indywidualną Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości w zakresie opodatkowania urządzeń technicznych 1. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2. zasądza od Prezydenta Miasta Ł. na rzecz Przedsiębiorstwa Przemysłu S.S.A. w Ł. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedsiębiorstwo Przemysłu Spożywczego P. S. A. w Ł. (dalej: "spółka") wystąpiło do Prezydenta Miasta Ł. o udzielenie pisemnej interpretacji prawa podatkowego w przedmiocie podatku od nieruchomości, tj. co do sposobu opodatkowania kontenerowej stacji transformatorowej i instalacji sprężonego powietrza. We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny: Na nieruchomościach należących do spółki zlokalizowane są kontenerowa stacja transformatorowa i instalacje sprężonego powietrza. Stacja transformatorowa jest obiektem o charakterze kontenerowym, którego wyposażenie stanowią urządzenia elektryczne. Montaż kontenerowej stacji rozpoczyna się od wykonania wykopu w gruncie, w którym osadza się misę fundamentową. Następnie na misę nakłada się bryłę główną stacji kontenerowej oraz dach. Stacja sprężonego powietrza jest obiektem kontenerowym, którego wyposażenie stanowią urządzenia ciśnieniowe m.in. filtry powietrza oraz sprężarki. W celu oddzielenia od gruntu spółka posadowiła stację na płycie marki polbruk. W związku z powyższym spółka zadała następujące pytanie: czy urządzenia techniczne opisane w stanie faktycznym powinny podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości? Wyrażając własne stanowisko w sprawie spółka wskazała, że jej zdaniem przedmiotowe urządzenia nie powinny podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Opodatkowane powinny być jedynie części budowlane urządzeń, tj. fundamenty pod urządzenia. W interpretacji indywidualnej z [...] listopada 2019 r., nr [...] Prezydent Miasta Ł. uznał stanowisko spółki przedstawione we wniosku za nieprawidłowe. Zdaniem organu, stosownie do przepisów art. 2 ust., 1, art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1170, dalej: u.p.o.l.) oraz art. 3 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. 2019, poz. 1186 ze zm., zwanej dalej: "u.p.b."), urządzenia znajdujące się wewnątrz stacji transformatorowej stanowią niezbędny element składowy sieci elektroenergetycznej i w związku z faktem, iż wchodzą one w skład tej sieci również będą podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budowle. Wymontowanie ich uniemożliwiłoby prawidłowe funkcjonowanie sieci zgodnie z przeznaczeniem. Połączenie z siecią techniczną zapewnia urządzeniom stacji możliwość działania, a urządzenia te zapewniają sieci możliwość pełnienia przez nią funkcji przesyłowej energii elektrycznej. Organ wskazał, że stacja nie może istnieć bez powiązania z systemem elektroenergetycznym. Przeznaczeniem stacji jest umożliwienie przesyłania energii elektrycznej w układzie, w którym pracuje. Bez połączenia z siecią urządzenia znajdujące się w stacji tracą swój użytkowy charakter. Odłączenie danej stacji od sieci sprawiałoby, że nie pełniłaby ona żadnej funkcji. Ponadto funkcją stacji transformatorowej jest nie tylko rozdział energii, ale także zmiana jej parametrów. W ocenie organu podatkowego wskazane przez spółkę urządzenia techniczne stanowią elementy składowe sieci elektroenergetycznej podlegającej opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budowla. Sieć elektroenergetyczna wyposażona w przedmiotowe urządzenia może być użytkowana zgodnie z przeznaczeniem. Poszczególne elementy sieci połączone są ze sobą i współpracują w taki sposób, że każdy element jest niezbędny do prawidłowego funkcjonowania pozostałych urządzeń, a odłączenie ich czyniłoby budowle bezużytecznymi. Przechodząc do pytania dotyczącego instalacji sprężonego powietrza organ podkreślił, że w skład stacji sprężonego powietrza wchodzą mi.in. filtry powietrza oraz sprężarki. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 września 2013 r. sygn. akt II FSK 2498/11, sieci sprężonego powietrza należy zaliczyć do jednego z rodzajów sieci technicznych, w związku z tym stanowią one budowlę w rozumieniu Prawa budowlanego. Część sieci sprężonego powietrza, która znajduje się w budynku, stanowi jego część jako obiektu budowlanego i nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, natomiast przyłącze, które umożliwia połączenie sieci wewnętrznej i zewnętrznej oraz sieć zewnętrzna stanowić będą budowlę w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Reasumując organ stwierdził, że wskazana przez spółkę instalacja sprężonego powietrza podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako część sieci technicznej sprężonego powietrza. Organ wskazał dodatkowo na treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 13 lutego 2013 r. sygn. akt I SA/Lu 1005/12. W skardze na powyższą interpretację spółka, reprezentowana przez pełnomocnika, zarzuciła jej: 1. naruszenie przepisów postępowania, tj. - art. 14b § 3 w zw. z art. 14c § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2019, poz. 900, ze zm., dalej: "o.p."), poprzez wydanie interpretacji w oparciu o ustalony przez organ we własnym zakresie stan faktyczny, odmienny od przedstawionego we wniosku, w szczególności uznanie, iż: (-) urządzenia techniczne znajdujące się wewnątrz stacji transformatorowej stanowią niezbędny element składowy sieci elektroenergetycznej, wymontowanie ich uniemożliwiłoby prawidłowe funkcjonowanie sieci zgodnie z przeznaczeniem, jak również bez połączenia z siecią urządzenia znajdujące się w stacji tracą swój użytkowy charakter i w związku z tym podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budowle. (-) stacja sprężonego powietrza stanowi część sieci technicznej - sieci sprężonego powietrza i jako taka podlega opodatkowaniu jako budowla. (-) kontenery z zamontowanymi wewnątrz urządzeniami i sprężarkami tworzą spójną całość, podczas gdy indywidualna interpretacja winna stanowić ocenę stanowiska podatnika bądź wskazanie prawidłowego stanowiska, z uzasadnieniem prawnym, przy uwzględnieniu stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych przedstawionych przez zainteresowanego we wniosku o interpretację, podczas gdy spółka w opisie stanu faktycznego nie zawarła ww. charakterystyki obiektów, a organ nie uzyskał tych informacji w drodze wezwania spółki do uzupełnienia opisu stanu faktycznego, lecz samodzielnie uzupełnił opis obiektów, a zatem naruszył przepisy postępowania, gdyż postępowanie "interpretacyjne" opiera się wyłącznie na stanie faktycznym przedstawionym we wniosku, bowiem to przepis prawa, a nie stan faktyczny jest przedmiotem interpretacji; 2)a także naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 1 u.p.b. w zw. z art. 3 pkt 3 u.p.b., poprzez: (-) pominięcie znaczenia części art. 3 pkt 3 u.p.b. stanowiącego, że odrębnymi i samodzielnymi budowlami są części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową, w sytuacji, gdy: • wskazana część przepisu wymienia przykłady odrębnych i samodzielnych budowli, wobec czego musi być uwzględniana w interpretacji definicji budowli z upoi, a w konsekwencji na nieprawidłowym przyjęciu przez organ, że stacja transformatorowa i stacja sprężonego powietrza w całości (części budowlane i urządzenia techniczne) stanowią budowlę, gdy tymczasem zgodnie z definicją budowlami są wyłącznie części budowlane urządzeń technicznych, a podstawę opodatkowania powinna stanowić wartość jedynie elementów budowlanych i fundamentów pod te maszyny i urządzenia; • zgodnie z wykładnią systemową Prawa budowlanego nie jest możliwa sytuacja, w której budowla będzie składała się z innych budowli, a do tego sprowadza się stanowisko organu, zgodnie z którym stacja transformatorowa, stacja sprężonego powietrza, w przypadku których budowlami są ich części budowlane, fundamenty, jako elementy sieci technicznych stanowią budowle; (-) nawiązywanie do kryterium całości techniczno - użytkowej, podczas gdy kryterium całości techniczno - użytkowej mogło mieć ewentualne zastosowanie tylko w stanie prawnym obowiązującym do 27 czerwca 2015 r., a nadto dotyczyło wtedy obiektu budowlanego, natomiast przedmiotem opodatkowania nie jest obiekt budowlany, ale budynek, budowla; pogląd wedle którego budowlą jest całość techniczno - użytkowa, o której mowa w art. 3 pkt 1 (w brzmieniu obowiązującym do dnia 27 czerwca 2015 r.) należy uznać zdecydowanie za daleko idący i stanowi przykład niedopuszczalnej na gruncie prawa podatkowego wykładni rozszerzającej, natomiast na gruncie prawa obowiązującego od dnia 28 czerwca 2015 r. - jako pozbawiony podstaw prawnych; ponadto, przy ocenie, co składa się na daną budowlę jako całość techniczno-użytkową nie można pominąć wyliczenia budowli, zawartego w art. 3 pkt 3 u.p.b. i urządzeń budowlanych, zawartego w art. 3 pkt 9 tej ustawy; nie może zatem być uznany za budowlę lub urządzenie budowlane obiekt, który nie jest wymieniony wprost w przepisach ustawy Prawo budowlane i nie jest do tych obiektów nawet podobny - skoro ustawodawca definiuje budowlę jako całość techniczno-użytkową, jednocześnie zaznaczając w odniesieniu do niektórych obiektów, że budowlę stanowią tylko części, które nie są odrębne pod względem technicznym, to tym samym wyróżnia w budowli części budowlane i niebudowlane; brak odmiennego potraktowania wolnostojących urządzeń technicznych nieposiadających części budowlanych i urządzeń technicznych posiadających części budowlane, podczas gdy ustawodawca celowo wskazał na rozróżnienie tych obiektów; b) art. 3 pkt 1 u.p.b. (w brzmieniu obowiązującym od dnia 28 czerwca 2015 r.) w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., poprzez uznanie, iż stacja transformatorowa i stacja sprężonego powietrza podlegają opodatkowaniu jako budowle (odwołując się do kryterium całości techniczno - użytkowej), na gruncie definicji obiektu budowlanego w obecnie obowiązującym brzmieniu, podczas gdy: (-) ustawodawca dokonując zmiany definicji obiektu budowlanego na mocy nowelizacji, która weszła w życie dniem 28 czerwca 2015 r. w zamierzony sposób usunął postanowienie dotyczące traktowania obiektu budowlanego jako całości techniczno - użytkowej, celem doprecyzowania, że budowlą są tylko części budowlane urządzeń technicznych oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, a ponadto z definicji obiektu budowlanego usunięte zostało pojęcie urządzeń i pozostawiono jedynie pojęcie instalacji, a wobec tego: • zmiana art. 3 pkt 1 u.p.b. poprzez wyłączenie z definicji obiektu budowlanego "urządzeń technicznych", z którymi obiekt budowlany ma stanowić "całość techniczno-użytkową", zapewniła spójność tego przepisu z art. 3 pkt 3 u.p.b.; odtąd jako budowla opodatkowaniu podlegają obiekty budowlane niebędące budynkami lub obiektami małej architektury wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesione z użyciem wyrobów budowlanych, nie podlegają natomiast opodatkowaniu urządzenia techniczne, chyba że są to urządzenia techniczne wolnostojące; jeżeli natomiast urządzenia techniczne posiadają części budowlane, wówczas opodatkowaniu podlegają te części budowlane: w przypadku zaś, gdy urządzenie budowlane posadowione jest na fundamencie, jako odrębnej pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową, opodatkowaniu podlegają jedynie fundamenty: • w związku z tym, że ustawa Prawo budowlane posługuje się w innych przepisach zarówno pojęciem instalacji jak i pojęciem urządzeń, nie mogą one być rozumiane w sposób tożsamy; nie można też uznać, iż przedmiotowe urządzenia miałyby być instalacją zapewniającą możliwość użytkowania (tu: budowli] zgodnie z jego przeznaczenie, takie stwierdzenie prowadziłoby bowiem do konkluzji, że urządzenia te zapewniają możliwość użytkowania fundamentów i części budowlanych (budowli), zgodnie z przeznaczeniem, podczas gdy to fundamenty, części budowlane pełnią funkcję pomocniczą dla tych urządzeń; • skoro na mocy ww. nowelizacji pojęcia obiektu budowlanego nie definiuje się już obiektu budowlanego z użyciem kryterium całości techniczno - użytkowej wraz z urządzeniami, które w ogóle nie stanowią obecnie elementu budowli, nie można już na to kryterium się powoływać przy dokonywaniu kwalifikacji prawnopodatkowej obiektów; oznacza to, że argumenty z powołaniem się na ww. przesłankę całości techniczno - użytkowej nie mogą być już przedstawiane na uzasadnienie stanowiska co do zaliczenia określonego obiektu do budowli w obecnym stanie prawnym; (-) na gruncie obecnej definicji obiektu budowlanego, budowlą jest obiekt budowlany wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych; a zatem nowa definicja obiektu budowlanego wyłączyła spod opodatkowania urządzenia techniczne (niebudowlane części obiektu] oraz instalacje, które nie są konieczne do tego, by zapewnić użytkowanie obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, co oznacza, iż opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają tylko elementy budowlane przedmiotowych obiektów; c] art. 3 pkt 3 u.p.b. w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., poprzez uznanie, iż przedmiotowe obiekty, tj. stacja transformatorowa i stacja sprężonego powietrza stanowią elementy sieci technicznych i przez to podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budowle, podczas gdy przedmiotowe urządzenia techniczne nie charakteryzują się cechami zbliżonymi do budowli, tak usytuowanych urządzeń nie można zatem uznać za sieci techniczne, ich elementy; przedmiotowe urządzenia nie są w jakikolwiek sposób podobne do przykładów budowli przedstawionych w art. 3 pkt 3 u.p.b., w związku z tym nie mogą zostać uznane za budowle. Pełnomocnik spółki wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji oraz o zasądzenie na rzecz spółki kosztów postępowania wg norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga okazała się uzasadniona, a organ niewątpliwie naruszył procedury interpretacyjne. W pierwszej kolejności należy odnieść się do istoty postępowania interpretacyjnego, prowadzonego na podstawie art. 14b i następne Ordynacji podatkowej. Sprawa, której dotyczy postępowanie interpretacyjne nie jest sprawą podatkową, do której odnoszą się przepisy Działu IV Ordynacji podatkowej, ale sprawą skonkretyzowaną przez zainteresowanego we właściwie sporządzonym wniosku o wydanie interpretacji. Stosownie bowiem do art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna natomiast zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny (art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej). Wskazać zatem należy, na co słusznie wskazuje strona skarżąca, iż indywidualna interpretacja winna stanowić ocenę stanowiska wnioskodawcy, przy uwzględnieniu stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych przedstawionych przez wnioskodawcę we wniosku o interpretację, a w postępowaniu tym nie może toczyć się spor o stan faktyczny, co oznacza, iż organ wydający interpretację przepisów prawa podatkowego nie może prowadzić postępowania ani podejmować rozstrzygnięć zastrzeżonych dla innego trybu orzekania, w tym nie może być prowadzone postępowanie dowodowe w celu ustalenia przez organ stanu faktycznego, bowiem to przepis prawa, a nie stan faktyczny jest przedmiotem interpretacji. Powyższe potwierdza m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 15 listopada 2018 r., sygn. akt: I SA/Go 366/18, zgodnie z którym: "W związku ze specyfiką postępowania w sprawie o wydanie interpretacji indywidualnej, organ podatkowy związany jest stanem faktycznym lub zdarzeniem przyszłym przedstawionym przez zainteresowanego. W postępowaniu tym nie może więc toczyć się spór o rzetelność relacji z zaistniałego stanu faktycznego. W postępowaniu tym nie może toczyć się spór o stan faktyczny. Gdyby tak było, interpretacja indywidualna miałaby inny charakter prawny. Nie jest ona rozstrzygnięciem sprawy podatkowej wnoszącego o jej wydanie zainteresowanego. Stanowi ona wyłącznie potwierdzenie bądź negację stanowiska wnioskodawcy odnośnie do stosowania przepisów prawa podatkowego w zakresie indywidualnego stanu faktycznego." Ponadto, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 października 2018 r., sygn. akt: U FSK 2817/16: "Związanie organu interpretacyjnego treścią wniosku oznacza, iż w jednoinstancyjnym postępowaniu interpretacyjnym bazuje on wyłącznie na takim opisie stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego, jakie przedstawi zainteresowany. Często może on być wielowątkowy i skomplikowany, co może dotyczyć zdarzeń dopiero planowanych. Nie daje to jednak organowi interpretacyjnemu uprawnienia do modyfikacji tego stanu faktycznego, uzupełniania go czy jakiejkolwiek innej ingerencji. Z treści przepisów art. 14b-14c ustawy - Ordynacja podatkowa wynika, iż organ podatkowy nie tyle wyjaśnia podatnikowi w jaki sposób należy interpretować konkretny przepis prawa podatkowego, co raczej wskazuje w jaki sposób należy zakwalifikować prawnie konkretny opisany przez podatnika stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe. Wyjście przez organ podatkowy poza ramy postępowania wyznaczone normami art. 14c § 1 i 2 ustawy - Ordynacja podatkowa powoduje, iż wydana zostaje interpretacja o innej treści niż należałoby oczekiwać, gdyby do takiego naruszenia przepisów postępowania nie doszło." Podobnie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 września 2010 r., sygn. akt: I SA/Kr 845/10, w którym wskazano, iż interpretacja przepisów prawa podatkowego to czynność władcza uprawnionego organu, która w odróżnieniu od aktu administracyjnego nie jest (co do zasady] skierowana wprost na wywołanie skutków prawnych, lecz ocenę stanowiska wnioskodawcy bądź wskazanie prawidłowego stanowiska, z uzasadnieniem prawnym, przy uwzględnieniu stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych przedstawionych przez zainteresowanego we wniosku o interpretację. % Postępowanie "interpretacyjne" opiera się więc wyłącznie na stanie faktycznym przedstawionym przez wnioskodawcę (tak też: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 kwietnia 2009 r., sygn. akt: I SA/Kr 1678/08]. W postępowaniu tym nie może zatem toczyć się spór o stan faktyczny, ani też nie może być prowadzone klasyczne postępowanie dowodowe zmierzające do zbierania materiałów dowodowych, a następnie poddawanie ich swobodnej ocenie, zgodnie z art. 191 Ordynacji podatkowej, jeśli przedstawiony przez wnioskodawcę stan faktyczny spełnia hipotezę konkretnego przepisu prawa, to organ podatkowy ma podstawy do uznania, że podany we wniosku stan faktyczny jest przedstawiony wyczerpująco (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 lipca 2009 r., sygn. akt: 1 FSK 1158/08]. W wyroku z dnia 26 lutego 2008 r., sygn. akt: III SA/Wa 20/08, WSA w Warszawie przyjął, że w postępowaniu w przedmiocie wydania interpretacji tylko i wyłącznie podatnik (albo płatnik, albo inkasent] "wyczerpująco przedstawia stan faktyczny". Podatnik w tym postępowaniu nie powinien, a tym bardziej nie musi udowadniać, iż przedstawiany przez niego stan faktyczny ma umocowanie i potwierdzenie w określonym materiale dowodowym, jednocześnie nie można przyjąć, iż organ podatkowy w oparciu o dowody składane przez podatnika lub poszukiwane z urzędu ustala stan faktyczny, uzupełnia go czy też ocenia zgodność opisu stanu faktycznego formułowanego we wniosku z rzeczywistością (w przypadku gdy wniosek podatnika dotyczy stanów, które mają lub miały już miejsce, zob. C. Kosikowski, Komentarz do art. 14d ustawy Ordynacji podatkowej, SIP LEX 2013). Nadto, jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 8 września 2009 r., sygn. akt: III SA/Wa 316/09: "Przy wydawaniu pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego organy podatkowego są związane przedstawionym we wniosku o wydanie interpretacji stanem faktycznym (zdarzeniem przyszłym). Nie maja one prawa do kwestionowania tego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), ani też do podważania jakiegokolwiek jego elementu. Na brak możliwości dokonywania przez organ w postępowaniu interpretacyjnym własnych ustaleń faktycznych i prowadzenia postępowania dowodowego zwrócił uwagę również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyimku z dnia 3 kwietnia 2019 r., sygn. akt: I SA/Gl 1099/18. Organ interpretacyjny swoje rozstrzygnięcie w formie interpretacji indywidualnej opiera zatem wyłącznie na treści wniosku, ewentualnie dołączonych do niego dokumentach lub innych wyjaśnieniach. w tym złożonych wskutek wezwania organu do wyjaśnienia stanu faktycznego, a co o za tym idzie, dla oceny zasadności zaprezentowanego stanowiska wnioskodawcy bez znaczenia pozostają fakty, które są organowi znane z urzędu. Co więcej, przytoczona wyżej regulacja wręcz nie dopuszcza takiej możliwości. Zakres rozpoznania sprawy w tym przedmiocie wyznacza wyłącznie treść złożonego wniosku. Rola organu interpretacyjnego ogranicza się tylko do oceny stanowiska prawnego wnioskodawcy w ramach przedstawionego przez niego stanu faktycznego i wskazania własnego stanowiska z uzasadnieniem. W przedmiotowej sprawie organ interpretacyjny nie dość, że wykroczył poza sferę zawartą we wniosku interpretacyjnym, to jeszcze rozszerzając stan faktyczny objął postępowaniem interpretacyjnym elementy, których we wniosku nie było. Nie wyjaśnił natomiast, dlaczego obydwa urządzenia zawarte we wniosku potraktował tak samo. Pamiętać należy, że jedno z nich było posadowione na fundamencie, drugie natomiast na płycie typu polbruk. Aby wyjaśnić te zagadnienia organ mógł wystosować dodatkowe pytania do skarżącego, celem pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Tego jednak organ nie uczynił. Niewątpliwie zatem organ naruszył przepisy art. 14b § 3 oraz art. 14c Ordynacji podatkowej. Rozpoznając ponownie sprawę organ weźmie pod uwagę stanowisko i wytyczne Sądu w tym zakresie. Ze względu na powyższe, na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 p.p.s.a.