I SA/Bk 712/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz,, sędzia WSA Jacek Pruszyński, Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 4 marca 2020 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa P. Sp. z o.o. w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia, bez odszkodowania, zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów, w tym pojazdów wycofanych z eksploatacji oraz ustalenie terminu usunięcia odpadów oddala skargę I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Pismem z dnia [...] maja 2019 r. Starosta W. zawiadomił Przedsiębiorstwo P. Sp. z o.o. w S. (dalej powoływane również jako "skarżący", "spółka", "przedsiębiorstwo", "S.") o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego, po uwzględnieniu wniosku Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska Delegatura w Ł. (dalej powoływany również jako: "WIOŚ"), w sprawie cofnięcia bez odszkodowania decyzji Starosty W. (dalej powoływany również jako "Starosta") z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...], na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów w tym pojazdów wycofanych z eksploatacji na terenie działki o nr ewidencyjnym [...] w K. 2. Decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] Starosta cofnął bez odszkodowania ww. decyzję udzieloną Przedsiębiorstwu "S." w S. na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów w tym pojazdów wycofanych z eksploatacji na terenie działki o nr ewidencyjnym [...] w K. w części dotyczącej zbierania pojazdów wycofanych z eksploatacji oraz odpadów powstałych z pojazdów. 3. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. (dalej powoływane również jako "SKO", "Kolegium") po rozpatrzeniu odwołania Przedsiębiorstwa decyzją z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...], uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. 4. Decyzją z dnia [...] października 2019 r. nr [...] Starosta cofnął bez odszkodowania decyzję z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] udzieloną Przedsiębiorstwu na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów w tym pojazdów wycofanych z eksploatacji na terenie działki o nr ewidencyjnym [...] w K. w części dotyczącej zbierania pojazdów wycofanych z eksploatacji oraz odpadów powstałych z pojazdów, czyli odpadów o kodach 160104*, 160106 i pozostałych odpadów powstałych z pojazdów z grupy 1601, oraz ustalił termin usunięcia odpadów do 30 września 2019 r. Jako podstawę prawną wskazał art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. z 2019 r., poz. 1610, dalej: "ustawa o recyklingu"). U podstaw wydanej decyzji legło ustalenie, że w dniu [...] lutego 2019 r. Przedsiębiorstwo poświadczyło nieprawdę w wydanym zaświadczenie o przyjęciu do demontażu pojazd marki O. nr rej. [...]. Pojazd ten powinien znajdować się na posesji położonej w K. do przygotowania partii wysyłkowej, lub być przekazany do stacji demontażu pojazdu w S. Jednakże, został on znaleziony podczas kontroli przeprowadzonej wspólnie przez Komendę Miejska Policji w W. i WIOŚ w B. Delegatura w Ł. na posesji A. D. położonej w miejscowości D., który prowadził nielegalny punkt zbierania i demontażu pojazdów. Przedsiębiorca poświadczył więc nieprawdę w zaświadczeniu o demontażu pojazdu i decyzja o cofnięciu mu części uprawnień była w ocenie organu uzasadniona. Fakt poświadczenia nieprawdy potwierdza również wyrok Sądu Rejonowego w W. z dnia [...] lipca 2019 r. sygn. akt [...]. Z punktu I prawomocnego wyroku wynika, że A. S. w dniu [...] lutego 2019 r. w K. będąc osobą uprawniona przez "S." do wystawienia dokumentów wystawił zaświadczenie o demontażu pojazdu marki O. nr rej. [...], VIN: [...] i poświadczył nieprawdę co do okoliczności mających znaczenie prawne poprzez wystawienie powyższego dokumentu służącego do wyrejestrowania z ewidencji pojazdów bez demontażu pojazdu. 5. Z decyzją nie zgodziła się spółka i wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. wskazując, że zaskarżona decyzja jest wadliwa oraz narusza art. 39 ust. 3 i ust. 4 ustawy o recyklingu, a także liczne przepisy ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256, dalej: "k.p.a."). Podała, że w przedmiotowej sprawie nie rozpatrzono wniosków z dnia [...] października 2019 r. ani nie zapoznano się z materiałem dowodowym, bo wyznaczono zbyt krótki okres czasu przed wydaniem decyzji. Przedsiębiorstwo wskazało, że ww. wyrok Sądu Rejonowego w W. skierowany jest do A. S. (pracownika jednego z oddziałów spółki S.), który nie miał i nie ma uprawnień do reprezentacji spółki przed sądem czy udzielania informacji w jej imieniu. Posiada jedynie pełnomocnictwo W. B. (Prezesa Zarządu) wynikające ze stosunku prawnego w postaci umowy o pracę, między innymi do podpisywania zaświadczeń o kasacji pojazdów na terenie zakładu P. S. Sp. z o.o. Oddział K. (wewnątrz zakładu). Zdaniem spółki, zaskarżona decyzja ma źle dobraną podstawę prawną, bowiem brak jest zastosowania art. 39 ust. 4 w związku z art. 1 ust. 2 ustawy o recyklingu. Z uwagi na powyższe, wniesiono o uchylenie wydanej decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie uchylenie wydanej decyzji i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. 6. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazało, że decyzja organu pierwszej instancji jest, w świetle obecnie zebranego materiału dowodowego, uzasadniona, bowiem przedmiotowe zaświadczenie o demontażu pojazdu z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] (2919) jest ważne i zostało podpisane ze strony S. Sp. z o. o. w S. przez A. S. osobę uprawnioną na podstawie zawartej umowy o pracy z S. Sp. z o. o. w S. do wystawiania dokumentów (zaświadczeń) w ramach powierzonych jej obowiązków pracowniczych. 7. Spółka, nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, zarzucając mu naruszenie: 1/ przepisów postępowania: - art. 6 k.p.a. poprzez nadużywanie norm przepisów prawa dotyczących sankcji karnych; - art. 7 k.p.a. poprzez nieprzestrzeganie przepisów prawa, ukrywanie nieprawidłowości organów kontroli; - art. 7b w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez niezastosowanie, niesprawdzenie oddziaływań i skutków społeczno-gospodarczych sprawy przed wydaniem decyzji ostatecznej; - art. 15 k.p.a. poprzez niezastosowane, nieprzyjęcie oceny materiału dowodowego w jego całokształcie, tym samym wydawanie złych rozstrzygnięć co do istoty sprawy; - 28 k.p.a. poprzez niezastosowanie, złe rozumienie interesu prawnego stron postępowania, złe ustalenie stron postępowania lub celowe ich pomijanie; - art. 33 k.p.a. poprzez złe zastosowanie, złe rozumienie istoty pełnomocnictwa oraz istoty reprezentacji osoby prawnej; - art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niezastosowanie, niezebranie niezbędnych dowodów dla potrzeb oceny sprawy, tym samym dla rozstrzygnięcia sprawy; - art. 80 k.p.a. poprzez niezastosowanie, ocenienie sprawy z brakiem w materiale dowodowym, niewyjaśnionymi przesłankami, niepełnym udziałem stron postępowania, celowe pomijanie dowodów świadczących o nieprawidłowościach w działaniu organów kontroli; - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez złe zastosowanie, niedostateczne wyjaśnienie zastosowanych przepisów prawa, niewskazanie przyczyn z powodu których nie nadano mocy dowodowej dokumentom składanym do akt sprawy przez spółkę, poprzez brak odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu spółki; - art. 138 § 1 k.p.a. poprzez złe stosowanie, wydanie decyzji poświadczającej nieprawdę co do reprezentacji osoby prawnej, ze źle dobraną podstawą prawną, wywołującą negatywne skutki społeczno-gospodarcze; 2/ przepisów ustawy o recyklingu pojazdów tj.: - art. 39 ust. 3 poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie; - art. 39 ust. 4 w zw. z art. 1 ust. 2 poprzez brak zastosowania. 3/ przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1994 r, kodeks cywilny (Dz. U. z 2019 r., poz. 1145, dalej: k.c.), tj.: art. 38 k.c. poprzez niezastosowanie, dopuszczenie do sprawy dowodów przedstawiających złą reprezentację spółki S., poświadczanie tej niezgodności decyzją administracyjną, utrwalanie i rozpowszechnianie nieprawdy. Z uwagi na powyższe, spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Starosty. W uzasadnieniu podniosła, że S. Sp. z o.o. jako osoba prawna w postępowaniach przed organami administracji w myśl art. 33 k.p.a. reprezentowana jest przez Zarząd Spółki wpisany do działu II Krajowego Rejestru Sądowego nr. [...]. Ewentualnie na podstawie pełnomocnictwa tego Zarządu w formie pisemnej udzielanego na podstawie art. 38 k.c., którego nigdy nie otrzymał pracownik A. S., tym samym nie mógł go posiadać i okazać organom. Skarżąca nie wie zatem, dlaczego organy administracji, w tym Samorządowe Kolegium Odwoławcze, kolejno uznają, że spółkę, dla ich potrzeb, reprezentuje A. S. - pracownik jednego z oddziałów S., zatrudniony na stanowisku Dyrektora oddziału S. Sp. z o.o. w K. Skarżąca wskazała, że w związku z wydaniem zaskarżonej decyzji cofającej zezwolenie na zbieranie odpadów na terenie oddziału S. sp. z o.o. K.- Zarząd Spółki, ale też i jej udziałowcy nie mogą już złożyć wymaganych prawem oświadczeń o jakich mowa w art. 42 ust. 3a ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U, z 2019 r., poz. 701), tzn. oświadczyć - że nigdy nie cofnięto spółce S. zezwolenia na zbieranie/przetwarzanie odpadów - ponieważ je cofnięto, a wydana decyzja jest ostateczna. Spółka podniosła, że w zaskarżonej decyzji nie wyjaśniono jej, jak jeden Starosta, w tym przypadku Starosta W. czy Samorządowe Kolegium w Ł. może decydować o istnieniu lub nieistnieniu poszczególnych zakładów w różnych powiatach, w tym przypadku w powiecie w., powiecie s., powiecie w. oraz powiecie s. W rozumieniu przepisów prawa spółki, zaskarżona decyzja jak i decyzja ją poprzedzająca, to jakiś rodzaj decyzji wykluczającej Członków Zarządu, udziałowców, ale też i osoby prywatne - J. B. i W. B. - ze społeczeństwa, ponieważ nie mają już prawa uzyskać zezwolenia na prowadzenie działalności recyklingowej czy nawet prawa pracować na etatach w żadnej firmie recyklingowej w Polsce, w tym w swojej własnej. Aktualnie w zakładach S. łącznie znajduje się ok. 200 stanowisk pracy o znacznej wartości dla wykwalifikowanej kadry pracowniczej zatrudnianej przez spółkę na umowy stałe oraz dodatkowe osoby na innego rodzaju umowy czasowe. Zatem sprawa ta może mieć bardzo przykre konsekwencje dla wielu osób. Nie jest to też rodzaj zakładów, które można wyłączyć z ruchu, a za jakiś czas włączyć do ruchu. Nie jest to też rynek, na który można powrócić bez strat. Zdaniem skarżącej, w sprawie tej nie została ukarana spółka S., a pracownicy spółki, którym likwiduje się stanowiska pracy tworzone przez ponad 20 lat o średniej wartości 500.000 zł jedno, dla potrzeb ochrony przez państwowe organy administracji niejasnej działalności nieznanego spółce podmiotu w D. 8. Kolegium wywiodło odpowiedź na skargę, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz wnosząc o jej oddalenie. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: 1. Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.), sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. 2. Rozpoznając sprawę w tak określonych granicach kognicji, tutejszy sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja nie zawiera wad powodujących konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego, co z kolei skutkowało stwierdzeniem braku zasadności skargi wywiedzionej przez skarżącą spółkę. Kwestią sporną w analizowanej sprawie była zasadność cofnięcia bez odszkodowania zezwolenia udzielonego skarżącej spółce na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów, w tym pojazdów wycofanych z eksploatacji, na terenie działki o numerze ewidencyjnym [...] w K., w części dotyczącej zbierania pojazdów wycofanych z eksploatacji oraz odpadów powstałych z pojazdów, czyli odpadów o kodach 160104*, 160106 i pozostałych odpadów powstałych z pojazdów z grupy 1601. 3. Pozwolenie na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów przedsiębiorcy prowadzącemu punkt zbierania pojazdów wydaje, stosownie do art. 39 ust. 1 ustawy o recyklingu, starosta po uzgodnieniu z marszałkiem województwa lub regionalnym dyrektorem ochrony środowiska właściwym miejscowo do wydania pozwolenia zintegrowanego lub innej decyzji w zakresie gospodarki odpadami wymaganej w związku z prowadzeniem stacji demontażu przedsiębiorcy prowadzącemu stację demontażu, z którym przedsiębiorca prowadzący punkt zbierania pojazdów zawarł umowę. Zgodnie jednak z treścią art. 39 ust. 3 ustawy o recyklingu - jeżeli przedsiębiorca prowadzący punkt zbierania pojazdów poświadcza nieprawdę w zaświadczeniu o demontażu pojazdu lub zaświadczeniu o przyjęciu niekompletnego pojazdu, starosta albo regionalny dyrektor ochrony środowiska cofa zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, w drodze decyzji, bez odszkodowania. Treść mającego zastosowanie w niniejszej sprawie przepisu ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji nie budzi wątpliwości interpretacyjnych i odnosi się do konkretnej okoliczności – poświadczenia nieprawdy w zaświadczeniu o demontażu pojazdu lub zaświadczeniu o przyjęciu niekompletnego pojazdu, wywołującej skutek w postaci cofnięcia zezwolenia na zbieranie odpadów przedsiębiorcy prowadzącemu punkt zbierania pojazdów, w drodze decyzji i bez odszkodowania. Zaaprobowanie w zaskarżonej decyzji wydanej przez SKO takiego rozwiązania zastosowanego przez Starostę W. było zatem zgodne z prawem i zasługuje na pełne uznanie składu orzekającego w niniejszej sprawie. Jak bowiem wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie, w dniu [...] lutego 2019 r. spółka "S." sp. z o. o., oddział K., wydało zaświadczenie o przyjęciu do demontażu pojazdu marki O. nr rej. [...], który, zgodnie z wydaną przez Starostę W. decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r., ważną do [...] sierpnia 2023 r., powinien znajdować się na terenie działki o nr ewidencyjnym [...] w K., do przygotowania partii wysyłkowej lub być przekazany do stacji demontażu pojazdu w S. Jednakże, jak wynika z protokołu kontroli nr [...], został on znaleziony, w dniu [...] marca 2019 r., podczas kontroli przeprowadzonej wspólnie przez Komendę Miejska Policji w W. i WIOŚ w B. Delegatura w Ł. na posesji A. D., położonej w miejscowości D., który prowadził nielegalny punkt zbierania i demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji. Według A. D., nabył on przedmiotowy pojazd od mieszkańca wsi D., a następnie wyrejestrował go w punkcie zbierania pojazdów S. sp. z o. o. oddział K., mimo że samochód ten fizycznie nie opuścił posesji w D. (protokół kontroli nr [...], k. 78-84 akt administracyjnych). W ramach czynności pokontrolnych, Delegatura WIOŚ w Ł. uzyskała ze Starostwa Powiatowego w W. informację, że pojazd został wyrejestrowany w dniu [...] marca 2019 r., a podstawą do wyrejestrowania było zaświadczenie o demontażu pojazdu nr [...] (2019) – k. 70 akt administracyjnych – wydane przez skarżącą spółkę oddział K. w dniu [...] lutego 2019 r. W związku z powyższym, w przedmiotowej sprawie doszło do poświadczenia nieprawdy, polegające na wydaniu zaświadczenia o demontażu pojazdu, podczas gdy w rzeczywistości nie został on przyjęty przez skarżącą i dlatego też decyzja Starosty W. z dnia [...] października 2019 r. nr [...] oraz zaskarżona decyzja Kolegium są prawidłowe. 4. Odnosząc się do stawianych w skardze zarzutów, sąd stwierdza, że nie znajdują one usprawiedliwionych podstaw. W przedstawionym stanie faktycznym oraz przy uwzględnieniu przepisów ustawy o recyklingu, stanowisko organu jest w pełni zasadne. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela ustalenia faktyczne dokonane przez organy czyniąc je własnymi. Wskazują one jednoznacznie, że, jak wynika z oświadczenia W. B. Prezesa Zarządu skarżącej spółki - A. S., który sporządził zaświadczenie o demontażu pojazdu poświadczające nieprawdę, posiadał ustne pełnomocnictwo do wydawania zaświadczeń o demontażu pojazdów w imieniu spółki S.. Dlatego też nie zasługują na uwzględnienie zarzuty spółki w zakresie naruszenie przepisów ustawy o recyklingu - art. 39 ust. 3 poprzez błędną wykładnię i niewłaściwie zastosowanie, ani także art. 39 ust. 4 w zw. z art. 1 ust. 2 poprzez brak zastosowania. W zaskarżonej decyzji Kolegium wskazało jako podstawę prawną art. 39 ust. 3 ustawy o recyklingu i uzasadniło dlaczego uznało, że tak należy postąpić. Skoro bowiem A. S., działający w imieniu skarżącej spółki, poświadczył nieprawdę w zaświadczeniu z dnia [...] lutego 2019 r. to nastąpiła przesłanka uzasadniająca cofnięcie spółce zezwolenia na zbieranie odpadów przedsiębiorcy prowadzącemu punkt zbierania pojazdów i organ zobligowany był do zastosowania sankcji wynikającej z art. 39 ust. 3 ustawy o recyklingu. Przepis ten bowiem mówi jasno, że jeżeli ziści się zawarte w nim zachowanie w postaci poświadczenia nieprawdy to starosta albo regionalny dyrektor ochrony środowiska cofa zezwolenie. Jest to zatem przepis nakładający na organ obowiązek stosownego zachowania w postaci wydania decyzji cofającej wydane wcześniej zezwolenie. Przepis ten nie mówi natomiast, że organ "może cofnąć zezwolenie" – nie pozostawia zatem organowi wyboru w kwestii wydania takiej decyzji. Omawiany przepis zawiera jasne wytyczne odnośnie postępowania organu w sytuacji, gdy przedsiębiorca poświadcza nieprawdę, zaś art. 39 ust. 4 zawiera ogólne wskazanie w przypadku naruszenia przepisów ustawy nie mówiąc natomiast o jakie naruszenia chodzi. Z powyższych rozważań wynika zatem, że organy postąpiły słusznie stosując w niniejszej sprawie przepis art. 39 ust. 3 nie zaś ust. 4 tego artykułu. Treść art. 1 ust. 2 ustawy o recyklingu mówi natomiast, że w sprawach dotyczących postępowania z pojazdami wycofanymi z eksploatacji w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się przepisy o odpadach. Przepis ten również nie znajduje zastosowania w przedmiotowej sprawie, bowiem kwestie dotyczące postępowania w przypadku poświadczenia nieprawdy przez przedsiębiorcę prowadzącego punkt zbierania pojazdów reguluje prawidłowo zastosowany przez organy przepis art. 39 ust. 3. 5. Nie znajdują w tym zakresie uzasadnienia zarzuty skarżącej odnoszące się do braku posiadania przez ww. pracownika pełnomocnictwa do reprezentowania spółki przed organami administracji publicznej, bowiem zasadniczą kwestią w przedmiotowej sprawie jest okoliczność, że A. S., działając w imieniu spółki – jako jej pracownik i dyrektor oddziału K., poświadczył nieprawdę w zaświadczeniu o demontażu pojazdu z dnia [...] lutego 2019 r., co z kolei, zgodnie z treścią art. 39 ust. 3 ustawy o recyklingu, skutkowało cofnięciem zezwolenia na prowadzenie działalności we wskazanym zakresie. Organ spółki, w postaci prezesa, zarządu udzielił pełnomocnictwa pracownikowi A. S., nie doszło więc do podnoszonego w skardze naruszenia przepisu art. 38 k.c. przy ustalaniu podstawy odpowiedzialności spółki za pracownika. Osoba prawna, która co do zasady działa przez swoje organy (art. 38 k.c.), może udzielić formalnego, ale również w sposób dorozumiany pełnomocnictwa swojemu pracownikowi do zawierania umów (składania oświadczeń woli). Przepis art. 97 k.c. przewiduje takie właśnie dorozumiane pełnomocnictwo nie umowne, lecz ustawowe. Jeżeli zakład pracy powierza swojemu pracownikowi stanowisko, z którym wiąże się prowadzenie poszczególnych rodzajów czynności, to należy uznać, że jest on upoważniony do składania oświadczeń woli w imieniu pracodawcy, w sprawach objętych jego zakresem obowiązków. Przepis art. 97 k.c. odnosi się do wszystkich osób, które mają faktyczną możliwość dokonywania czynności prawnych w obiektach przedsiębiorstwa i ma zastosowanie zawsze, gdy przedsiębiorstwo nie poinformowało w sposób wyraźny swoich klientów, o tym, że konkretne osoby czynne w jego lokalu nie są umocowane do zawierania umów (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 26 sierpnia 2016 r., sygn. akt I ACa 263/16, LEX nr 2121844). A. S., dyrektor jednego z oddziałów skarżącej spółki, był upoważniony przez organ spółki – prezesa zarządu – do wystawienia spornego zaświadczenia w jej imieniu, zatem w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia omawianego przepisu Kodeksu cywilnego. Podkreślić jednak należy, że przedmiotowa decyzja odnosi się jedynie do kierowanego przez A. S. oddziału, nie zaś do wszystkich oddziałów skarżącej spółki. Zaskarżona decyzja nie zamyka zatem skarżącej drogi do dalszego wykonywania działalności w omawianym zakresie w pozostałych jej oddziałach. Odnosząc się natomiast do przedmiotowego oddziału - celem dalszego wykonywania działalności w zakresie zbierania odpadów, w tym pojazdów wycofanych z eksploatacji, na terenie działki o nr ewidencyjnym gruntu [...], położonej w K., objętym sporną decyzją Starosty, członkowie zarządu spółki mogą ponownie uzyskać takie zezwolenie zakładając nową spółkę i uzyskując na jej rzecz stosowne zezwolenie. O wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów może ubiegać się przedsiębiorca prowadzący punkt zbierania pojazdów, który zawarł umowę dotyczącą przyjmowania zebranych pojazdów z przedsiębiorcą prowadzącym stację demontażu. Zatem po spełnieniu niezbędnych wymogów, nowa spółka uzyska stosowne zezwolenie. Z powyższego wynika, że zarzuty spółki, jakoby organy administracyjne wydając decyzje w przedmiotowej sprawie miały na celu wykluczenie Członków Zarządu, udziałowców, ale też i osoby prywatne - J. B. i W. B. - ze społeczeństwa, ponieważ nie mają oni już prawa uzyskać zezwolenia na prowadzenie działalności recyklingowej czy nawet prawa pracować na etatach w żadnej firmie recyklingowej w Polsce, w tym w swojej własnej, nie mają uzasadnienia i mijają się z prawdą. Jak wynika ze spornego zaświadczenia, zostało ono podpisane w imieniu spółki, w sposób nieczytelny, bez podania imienia i nazwiska, jednakże fakt jego sporządzenia przez A. S. i poświadczenia w nim nieprawdy potwierdza prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w W. z dnia [...] lipca 2019 r. sygn. akt [...]. Z punktu I sentencji tego orzeczenia wynika, że A. S. w dniu [...] lutego 2019 r. w K. jako dyrektor S. Sp. z o.o. w S. będąc osobą uprawnioną do wystawiania dokumentów w celu osiągnięcia korzyści majątkowej przez ww. firmę wystawił zaświadczenie o demontażu pojazdu nr [...] (2019) marki O. należącego do P. M. poświadczył nieprawdę co do okoliczności mających znaczenie prawne poprzez wystawienie powyższego dokumentu służącego do wyrejestrowania z ewidencji pojazdów bez demontażu tegoż pojazdu, następnie zakupując ten pojazd od ustalonej osoby. W ocenie sądu, ustalenia organów należy zatem uznać za prawidłowe, bowiem są one zgodne z ustaleniami wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego pracownika upoważnionego przez skarżącą spółkę co do popełnienia przestępstwa. Art. 11 p.p.s.a. wprost stanowi, że ustalenia takie wiążą sąd administracyjny. Dlatego ustalenia faktyczne zawarte w prawomocnym wyroku Sądu Rejonowego w W. z dnia [...] lipca 2019 r. sygn. akt [...] mają wiążącą moc dowodową dla rozstrzygnięcia o administracyjnoprawnych skutkach tych zdarzeń. Wskazać więc w tym miejscu należy, że sąd administracyjny, poza wyjątkami przewidzianymi w art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a., nie dokonuje własnych ustaleń faktycznych jak również nie rozstrzyga sprawy administracyjnej co do istoty, tzn. nie ingeruje w merytorycznie w treść stosunku administracyjnoprawnego. Związanie sądu administracyjnego ustaleniami wyroku karnego wynikające z art. 11 p.p.s.a. należy zatem rozumieć w ten sposób, że przepis ten zakazuje sądowi podważania ustaleń organu administracji publicznej zgodnych z ustaleniami prawomocnego wyroku skazującego oraz nakazuje akceptację ustaleń organu administracyjnego zgodnych z ustaleniami wyroku skazującego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2009 r., II GSK 727/08, z dnia 22 października 2010 r., I FSK 1728/09, z dnia 19 września 2012 r., I FSK 1461/11, wszystkie orzeczenia powoływane w niniejszym uzasadnieniu są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: "CBOSA", pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Wypowiedź sądu karnego co do faktu popełnienia przestępstwa nie może być przecież podważona przez sąd administracyjny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 września 2008 r., II FSK 923/07). Sąd administracyjny jest związany ustaleniami prawomocnego wyroku zapadłego w postępowaniu karnym, ale dotyczy to tylko wyroku skazującego. Pod pojęciem "ustalenia prawomocnego wyroku" w rozumieniu art. 11 p.p.s.a. rozumieć należy ustalenia wynikające z sentencji wyroku karnego, dotyczące osoby sprawcy, strony podmiotowej i przedmiotowej przestępstwa, miejsca i czasu jego popełnienia. Z przepisu art. 11 p.p.s.a. wynika, że sąd administracyjny pozbawiony jest możliwości dokonywania jakichkolwiek ustaleń odnoszących się do sfery faktów dowodowych istotnych dla stwierdzenia popełnienia przestępstwa (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 czerwca 2018 r., sygn. akt I SA/Kr 322/18). 6. Odnosząc się do szeroko opisywanych przez stronę konsekwencji zaskarżonej decyzji wskazać należy, że to sprawą przedsiębiorcy jest zawarcie takich umów i obmyślenie takich organizacyjnych rozwiązań, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz powierzone im obowiązki na zasadzie stosunku pracy. To na przedsiębiorcy bowiem spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje. Ponadto przedsiębiorca powinien dołożyć wszelkiej staranności, ażeby osoby te były odpowiednio dobrane oraz właściwie przygotowane do pracy na powierzonym im stanowisku. Zgodnie bowiem z zasadą ryzyka pracodawcy (tzw. ryzyko osobowe) to pracodawca obciążony jest skutkami niewłaściwego doboru pracowników i zmuszony jest ponosić straty wynikłe wskutek ich niezaradności i braku należytego przygotowania do pracy. Reguła ta obowiązuje zarówno na gruncie prawa cywilnego jak i administracyjnego. Należy także dodać, iż przedsiębiorca korzysta z pełnej swobody w wyborze osób, które na jego rzecz świadczą pracę oraz z takiej formy ich zatrudnienia, która umożliwi mu zabezpieczenie swoich interesów i należyte wykonanie ciążących na pracownikach obowiązków. Obowiązkiem przedsiębiorcy jest nadzór nad zatrudnionymi przez siebie osobami, bez względu na charakter prawny łączących strony stosunków. Jest rzeczą oczywistą, że gdy pracownik samodzielnie kieruje jednym z oddziałów przedsiębiorstwa, trudno jest o osobisty nadzór pracodawcy. Jednakże wskazanej okoliczności nie można kwalifikować w kategoriach wyłączających odpowiedzialność przedsiębiorcy, bowiem ma on nie tylko obowiązek właściwego przeszkolenia swoich pracowników co do zakresu wykonywanych obowiązków, ale i zadbania, aby swoim zachowaniem nie łamali oni przepisów prawa oraz nie narażali go na prawne konsekwencje popełnionych czynów. Fakt, że Dyrektor Oddziału sam wystawia zaświadczenia w imieniu tego oddziału jest w tym przypadku bez znaczenia, co więcej, sytuacja taka stanowi normę w stosunkach tego rodzaju. Wyłączenie odpowiedzialności w takiej sytuacji, którą należy uznać za typową, godziłoby w specyfikę danego obowiązku nadzoru przedsiębiorcy nad przestrzeganiem przepisów prawa, z którego to obowiązku przedsiębiorca powinien się wywiązać. Mimo iż za same czynności prowadzące do powstania naruszenia odpowie również A. S., to przedsiębiorca ponosi skutki stwierdzonego naruszenia. Reasumując, wedle obowiązujących zasad i regulacji prawnych za działalność przedsiębiorstwa ponosi odpowiedzialność osoba, która je prowadzi – z podmiotowego punktu widzenia - przedsiębiorca. To na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób (w tym dyrektora jednego z oddziałów), którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje. Przedsiębiorca zobowiązany jest prowadzić działalność gospodarczą z należytą starannością, w tym do znajomości podstawowych przepisów dotyczących jego działalności w zakresie recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji. Podkreślić należy, że przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą, a więc działalność w celach zarobkowych, zawodowo i we własnym imieniu jako działalność profesjonalną, obowiązany jest dołożyć maksimum staranności by była ona prowadzona zgodnie z przepisami prawa. To na przedsiębiorcy spoczywa obowiązek znajomości przepisów prawa w danym zakresie działalności i do stosowania się do wynikających z niego obowiązków. Sprawą przedsiębiorcy jest takie organizowanie prowadzonej przez siebie działalności, aby przestrzegać i stosować obowiązujące przepisy, a rolą organów administracyjnych jest kontrola ich przestrzegania. Oznacza to, że organ kontrolny w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów ustawy o recyklingu zmuszony był do cofnięcia zezwolenia dla oddziału przedsiębiorstwa, w którym została stwierdzona nieprawidłowość – w tym przypadku poświadczenie nieprawdy przez osobę upoważnioną do wydawania zaświadczeń w imieniu przedsiębiorstwa. 7. Sąd w rozpatrywanej sprawie nie dopatrzył się też sygnalizowanego w skardze naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Obowiązkiem każdego organu administracyjnego zgodnie z wymogami art. 6, art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. jest zgromadzenie kompletnego materiału dowodowego, ustalenie na jego podstawie prawidłowego stanu faktycznego sprawy i zastosowanie doń właściwej normy prawa materialnego. W motywach decyzji organ powinien zgodnie z regułami art. 107 § 3 k.p.a. przedstawić ustalony stan faktyczny i prawny sprawy, przeanalizować i ocenić dowody, którymi dysponuje, wskazać, które z nich posiadają wartość dowodową, a którym odmawia wiarygodności i mocy dowodowej. 8. Kolegium w wydanym przez siebie rozstrzygnięciu nie naruszyło art. 6 k.p.a. poprzez nadużywanie norm przepisów prawa dotyczących sankcji karnych. Jak już bowiem wskazano powyżej – w okolicznościach niniejszej sprawy zastosowanie sankcji wynikającej z art. 39 ust. 3 ustawy o recyklingu było uzasadnione, bowiem A. S., działający w imieniu skarżącej spółki, poświadczył nieprawdę wystawiając zaświadczenie z dnia [...] lutego 2019 r. 9. Nie naruszono również art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. ani art. 80 k.p.a. Z zasady prawdy obiektywnej wynika obowiązek organu do wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą. Dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego urzeczywistnia się poprzez nałożenie na organ obowiązku wyczerpującego zebrania i zbadania całego materiału dowodowego, a następnie dokonanie oceny znaczenia i wartości tego materiału i oceny czy dana okoliczność została udowodniona. Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie, Kolegium zebrało niezbędne dowody dla potrzeb oceny i rozstrzygnięcia sprawy, a następnie, na podstawie całokształtu materiału dowodowego, dokonało swobodnej i niczym nieskrępowanej oceny dowodów, a postępowanie zostało przeprowadzone zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej. Sąd nie dopatrzył się również żadnych nieprawidłowości wskazywanych przez stronę (ocenienie sprawy z brakiem w materiale dowodowym, niewyjaśnionymi przesłankami, niepełnym udziałem stron postępowania, celowe pomijanie dowodów świadczących o nieprawidłowościach w działaniu organów kontroli). 10. Zaskarżona decyzją nie uchybia również przepisom art. 7b w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez niezastosowanie, niesprawdzenie oddziaływań i skutków społeczno-gospodarczych sprawy przed wydaniem decyzji ostatecznej. Jak słusznie bowiem zauważyło SKO, w przepisach tych nie mówi się bowiem o konieczności sprawdzenia, przed wydaniem decyzji, jej oddziaływań i skutkach społeczno-gospodarcze sprawy. 11. Sąd w rozpatrywanej sprawie nie dopatrzył się też sygnalizowanego w skardze naruszenia zasady dwuinstancyjności ani braków w jej uzasadnieniu. Organ odwoławczy w celu ustalenia okoliczności istotnych do rozstrzygnięcia sprawy dokonuje przede wszystkim oceny materiału dowodowego zgromadzonego już w I instancji. Dwukrotne rozpoznanie sprawy oznacza bowiem - co do zasady - ponowną ocenę zebranego materiału dowodowego i wydanie w oparciu o ten materiał samodzielnego rozstrzygnięcia przez organ rozpoznający odwołanie. Zdaniem sądu, treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji wyraźnie wskazuje, że organ odwoławczy dokonał samodzielnych ustaleń, które poddał następnie konfrontacji z ustaleniami organu I instancji. Natomiast powoływanie się na ustalenia organu I instancji, czy też ich aprobowanie, nie stanowi naruszenia omawianego przepisu, jeżeli w ślad za tym idzie obszerna i przekonywująca argumentacja wyjaśniająca motywy akceptacji takiego zapadłego na wcześniejszym etapie stanowiska. Kontrolowana decyzja nie dostarczyła w tym względzie najmniejszych wątpliwości sądu. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji przedstawia przebieg procesu decyzyjnego stosowania przepisów prawa administracyjnego materialnego jak i procesowego prezentując rozumowanie, które było udziałem organu administracji na etapie ustalania podstaw prawnych właściwych dla sprawy, czynności i rozumowanie organu administracji na etapie ustalania okoliczności faktycznych sprawy oraz przesłanki, które według organu zadecydowały o rozstrzygnięciu zawartym w decyzji. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika również dlaczego organ zdecydował o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy, stąd chybiony jest także zarzut naruszenia art. 138 § 1 k.p.a., bowiem w niniejszej sprawie Kolegium nie dopatrzyło się przesłanek do uchylenia decyzji Starosty W.. 12. W sprawie niniejszej nie naruszono również art. 28 k.p.a. poprzez niezastosowanie, złe rozumienie interesu prawnego stron postępowania, złe ustalenie stron postępowania lub celowe ich pomijanie. Zgodnie z zapisem tego art. ustawy "stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W sprawie prawidłowo ustalono stronę postępowania "S." Sp. z o.o. w S., bowiem, jak już zostało dowiedzione powyżej – A. S., który sporządził zaświadczenie o demontażu pojazdu poświadczające nieprawdę, posiadał ustne pełnomocnictwo do wydawania zaświadczeń o demontażu pojazdów w imieniu spółki, a co z tym idzie – jako dyrektor jednego z oddziałów - działał w jej imieniu. 13. W przedmiotowej sprawie nie naruszono także art. 33 k.p.a. poprzez złe zastosowanie, złe rozumienie istoty pełnomocnictwa oraz istoty reprezentacji osoby prawnej. Kodeks postępowania administracyjnego nie wiąże z pełnomocnictwem szczególnych wymagań i nie określa formalnej jego treści. Tym samym, w postępowaniu administracyjnym rzeczywisty zakres umocowania oceniany być musi każdorazowo na podstawie treści pełnomocnictwa, przy uwzględnieniu istoty i charakteru procedury, a także praw strony. O zakresie umocowania decyduje przede wszystkim treść pełnomocnictwa, z tym wyraźnym zastrzeżeniem, że sposób rozumienia zakresu umocowania musi uwzględniać specyfikę prawa administracyjnego i postępowania administracyjnego. Omawiany przepis odnosi się co prawda do pełnomocnictwa procesowego, jednakże z treści skargi można wywnioskować, że skarżąca kwestionuje umocowanie A. S. do wydawania zaświadczeń w imieniu spółki. Natomiast, jak wynika z oświadczenia W. B., Prezesa Zarządu, A. S. posiadał ustne pełnomocnictwo do wydawania zaświadczeń o demontażu pojazdów w imieniu spółki "S.", co potwierdza fakt, że był on dyrektorem jednego z jej oddziałów. 14. W świetle powyższych okoliczności, wywodów i rozważań, zarzuty skargi w zakresie dotyczącym naruszenia przez organy, zarówno przepisów prawa materialnego, jak i procesowego - uznać należy za nieuzasadnione, do czego sąd odniósł się szczegółowo w treści niniejszego uzasadnienia. Skarżąca nie miała racji w zasadniczych kwestiach spornych, ale rację mają organy we wszystkich aspektach kontrolowanej sprawy. Sąd, kontrolujący przedmiotową sprawę nie stwierdził jakichkolwiek nieprawidłowości, jakie, zdaniem skarżącej, towarzyszyły rozstrzygnięciom wydanym przez organy administracyjne. Zaskarżone decyzje zawierają wyczerpujące wskazania dotyczące okoliczności faktycznych, będących podstawą ich wydania. Wszystkie dowody istotne dla sprawy także zostały w tych decyzjach wskazane wraz z omówieniem ich roli i wagi dla rozstrzygnięcia w nich zawartego. Ponadto w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji odniesiono się do wszystkich zarzutów skarżącego z odwołania. Zatem uznać należy, że organy zgromadziły w sprawie wyczerpujący materiał dowodowy, który należycie oceniły, dokonując (bez naruszenia przepisów postępowania) prawidłowych ustaleń faktycznych, a w konsekwencji właściwie zastosowały przepisy prawa materialnego, dokonując ich prawidłowej wykładni, co znalazło pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. W konsekwencji uznać także należy, że organ II instancji, słusznie zastosował w podstawie swojego rozstrzygnięcia, m.in. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., w świetle którego organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. Rozpoznając niniejszą sprawę nie dopatrzono się również innych naruszeń prawa, które mogłyby uzasadnić uchylenie zaskarżonych decyzji (art. 134 p.p.s.a.). 15. W świetle powyższych ustaleń należy stwierdzić, że zaskarżone decyzje są zgodne z prawem, gdyż ani argumentacja skargi, ani też analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogły mieć wpływ na jej wynik, dlatego sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.