I SA/Bk 751/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski, Sędziowie sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska (spr.), sędzia WSA Wojciech Stachurski, Protokolant Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 marca 2011 r. sprawy ze skargi B. Spółka z o.o. w B. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki oddala skargę Dyrektor Izby Celnej w B. postanowieniem z [...] października 2010 r. Nr [...] skierowanym do B. Sp. z o.o. z siedzibą w B. (dalej jako: "Spółka"), orzekł o sprostowaniu oczywistej omyłki, polegającej na błędnym podaniu numeru decyzji organu pierwszej instancji, w swojej decyzji z [...] września 2010 r. Nr [...]. Powyższe postanowienie zostało utrzymane w mocy postanowieniem Dyrektora Izby Celnej w B. z [...] października 2010 r. Nr [...]. Organ odwoławczy za niezasadne uznał, bowiem podniesione w zażaleniu zarzuty naruszenia art. 215 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U Nr 8, poz.60 ze zm., dalej w skrócie jako "O.p."), które miało zdaniem pełnomocnika Spółki polegać na jego błędnym zastosowaniu poprzez odniesienie do elementu sentencji decyzji, gdy omyłka pisarska nie miała charakteru oczywistej omyłki oraz poprzez niedokładne wskazanie umiejscowienia omyłki w tekście orzeczenia, uniemożliwiające jednoznaczne jej zlokalizowanie. Powyższe postanowienie zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku przez reprezentującego Spółkę adwokata T. G. z Adwokackiej Spółki Partnerskiej [...]. W skardze wniesiono o: uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o zasądzenie od Dyrektora Izby Celnej w B. na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego oraz kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu strona zarzuciła obrazę przepisów postępowania, mającą istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy tj.: art. 215 § 1 O.p. poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że omyłka sprostowana przez organ l instancji ma charakter oczywistej omyłki pisarskiej, a także nie wskazanie w sposób prawidłowy umiejscowienia omyłki oraz naruszenie art. 210 § 4 O.p., poprzez brak wskazania dowodów na potwierdzenie okoliczności stanowiących podstawę faktyczną podjęcia decyzji, oraz brak wskazania przyczyn uznania wiarygodności poszczególnych dowodów. W uzasadnieniu skargi, jej autor, podniósł, iż: w zaskarżonym postanowieniu organ błędnie przyjął, że doszło do oczywistej omyłki pisarskiej oraz że omyłka ta została wskazana w sposób niebudzący wątpliwości. Ponadto pełnomocnik podniósł, że organ ogólnikowo odniósł się do zarzutów zawartych w zażaleniu. Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Celnej w B. podtrzymał w całości stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postępowaniu. Dodatkowo odnosząc się do zarzutu obrazy przepisów postępowania, mającej istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy tj. art. 210 § 4 O.p. organ odwoławczy podniósł, że uzasadnienie skażonego postanowienia zawiera szeroki opis okoliczności, które dały podstawę do uznania, iż zaistniała omyłka jest omyłką oczywistą, która może być sprostowana w trybie art.215 O.p. Dyrektor Izby Celnej wskazał ponadto, że omyłka wynika jednoznacznie z prostego zestawienia treści decyzji z [...] września 2010 r. z dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna, gdyż postanowienie Dyrektora Izby Celnej w B. nie narusza przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania w stopniu, który pozwoliłby na uchylenie zaskarżonego postanowienia. Spór w sprawie dotyczy charakteru omyłki sprostowanej postanowieniem Dyrektora Izby Celnej w B., dotyczącej numeru decyzji wydanej w I instancji, a w konsekwencji także możliwości jej sprostowania w trybie wynikającym z art. 215 §1 O.p. W myśl postanowień art. 215 §1 O.p., organ może z urzędu lub na żądanie strony, prostować w drodze postanowienia błędy rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanej przez ten organ decyzji. Wspomniany przepis wbrew sugestii pełnomocnika Spółki, nie ogranicza przedmiotu sprostowania tylko do niektórych składników decyzji, a w szczególności nie zastrzega, że przedmiotem sprostowania nie mogą być elementy rozstrzygnięcia (osnowy) zawarte w decyzji. Skład orzekający w sprawie podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 marca 1998 r., sygn. I SA/Lu 1091/96 (Lex nr 33532), o możliwości prostowania w trybie rektyfikacji "okoliczności zaistniałych zarówno w sentencji, jak i uzasadnieniu decyzji, bowiem dopiero łącznie te elementy stanowią decyzję". Powyższy wyrok zapadł, co prawda na gruncie przepisów Kpa, jednakże z uwagi na to, że tryb rektyfikacji wynikający z art.113 §1 Kpa stanowi odpowiednik trybu uregulowanego w art.215 §1 O.p. pogląd w nim wyrażony należy uznać za aktualny również w omawianej sprawie. Ustawodawca, mówiąc o możliwości prostowania błędów pisarskich i rachunkowych czy też oczywistych omyłek, nie daje ustawowej definicji tych pojęć, w związku z czym, stosując ten przepis, należy mieć na uwadze potoczne znaczenie tych pojęć. Oczywista omyłka w rozumieniu wyżej wymienionego przepisu to widoczne, niezgodne z zamierzonym, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia czy też opuszczenie jakiegoś wyrazu" (por. wyrok NSA, sygn. SA/Kr 723/93, ONSA 1995, nr 2, poz. 65). W doktrynie podnosi się, że przy wykładni pojęcia "inne oczywiste omyłki", które nie mają znamion błędu rachunkowego, akcent logiczny pada na pojecie oczywistości (por. komentarz J. Borkowskiego do art.215 O.p. w: "Ordynacja podatkowa. Komentarz 2008", Wyd. Unimex, s. 837). Oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego czy też innego powinna, więc wynikać bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami. Oczywisty to nie budzący wątpliwości, bezsporny, pewny (Słownik języka polskiego PWN. CD 2000). Oczywistość omyłki może wynikać z treści decyzji lub akt sprawy. Stanowi ona zarazem granicę przedmiotowej dopuszczalności sprostowania w trybie wskazanym w art.215 §1 O.p. (por. wyroki: NSA sygn. III SA 3068/01, LEX nr 90453 oraz WSA sygn. III SA/Wa 1328/08, LEX nr 515929). Z powyższego wynika, że w tym trybie można naprawić jedynie oczywiste przeoczenie, czy zastosowanie niewłaściwego słowa lub omyłkę pisarską o charakterze elementarnym, które nie wpływa na treść i znaczenie prostowanej decyzji. Dostrzeżona przez organ omyłka pisarska polegająca na przywołaniu w sentencji i uzasadnieniu decyzji Dyrektora Izby Celnej w B. z [...] września 2010 r. nieprawidłowego nr decyzji wydanej w I instancji jako "[...]" zamiast numeru: "[...]", nie budzi wątpliwości. Jej oczywistość wynika zarówno z treści samej decyzji, jak i z akt sprawy. Dyrektor Izby Celnej w B. w decyzji wydanej w postępowaniu odwoławczym, określając przedmiot rozstrzygnięcia dokonanego przez organ w I instancyjnej oprócz nieprawidłowego numeru decyzji dodatkowo wskazał, że wspomnianą decyzją cofnięto "zezwolenie Dyrektora Izby Skarbowej w B. nr [...] z dnia [...].08.2008 r. na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych, zmienione decyzją Nr [...] z dnia [...].04.2009 r. w części dotyczącej miejsca urządzania gier na automatach on niskich wygranych: Świat Automatów ul. [...], widniejącego w punkcie IX ww. zezwolenia pod numerem porządkowym". Tak określony przedmiot sprawy pokrywa się w pełni z przedmiotem postępowania wszczętego z urzędu (k.1 akt admin.) i prowadzonego pod numerem sprawy: [...] i zakończonego wydaniem w I instancji decyzji z [...] czerwca 2010 r. nr [...] (k.8-9, akt admin.), a nie jak przywołano w sprostowanej decyzji: nr [...] (podkreślenie Sądu). Nie ma, więc wątpliwości, że Dyrektor Izby Celnej w B. naprawił jedynie oczywistą omyłkę pisarską o charakterze elementarnym oraz, że sprostowanie to nie wpłynęło na treść i znaczenie prostowanej decyzji. Nie zasadny okazał się tym samym zarzut naruszenia art.215 §1 O.p Za niezasadny uznano również zarzut naruszenia art. 210 § 4 O.p. Wbrew zarzutom uzasadnienie skażonego postanowienia zawiera przywołanie okoliczności, które stały się podstawą do uznania, iż powstała omyłka pisarska jest omyłką oczywistą, która może być rektyfikowana w trybie art.215 §1 O.p., jak również zawiera wskazanie umiejscowienia omyłki pisarskiej w treści decyzji (sentencja i uzasadnienie), które pozwala na jej zlokalizowanie. Powyższe stało się podstawą do oddalenia skargi na podstawie art.151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.).