I SA/Bk 83/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Sławomir Presnarowicz, Sędziowie sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, Protokolant Beata Rusiecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 09 maja 2012 r. sprawy ze skargi B. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...] w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego o objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu towarów oraz zwolnienie tych towarów z należności przywozowych oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] stycznia 2012 r. nr [...], zaadresowaną do B. B. (dalej również jako skarżąca) Dyrektor Izby Celnej w B. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Ł. z [...] listopada 2011 r. nr [...], w której stwierdzono powstanie z mocy prawa długu celnego w odniesieniu do samochodu osobowego marki LEXUS oraz rzeczy domowego użytku objętych procedurą dopuszczenia do obrotu ze zwolnieniem od cła i należności podatkowych wg zgłoszenia celnego SAD nr [...] z [...] września 2009 r. oraz określono wysokość należności celnych w odniesieniu do tych towarów wraz z odsetkami za zwłokę. Z decyzji organu odwoławczego wynika, że skarżąca wraz z ww. zgłoszeniem celnym złożyła wniosek o zastosowanie zwolnienia od cła na podstawie art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 918/83 z 28 marca 1983 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych (Dz. Urz. UE L z 23 kwietnia 1983 r., Nr 105, s. 1 ze zm.). Towary objęte zgłoszeniem zostały dopuszczone do swobodnego obrotu i zwolnione z należności celnych na warunkach określonych w cytowanym rozporządzeniu Rady. Jednakże w trakcie czynności sprawdzających dotyczących przestrzegania warunków udzielonego zwolnienia z należności przywozowych ustalono, iż skarżąca przebywa w Stanach Zjednoczonych Ameryki, zaś pojazd jest najprawdopodobniej garażowany w B. W związku z powyższym, postanowieniem z [...] października 2010 r. Urząd Celny w Ł. wszczął z urzędu postępowanie celne w związku z możliwością złamania warunku określonego w art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 918/83. W efekcie tego postępowania stwierdzono, że w przedmiotowej sprawie nie nastąpiło przeniesienie miejsca zamieszkania skarżącej z państwa trzeciego na obszar Wspólnoty, przez co naruszono warunki określone w art. 2 tego rozporządzenia. Dyrektor Izby Celnej wskazał, że z przepisów art. 2 i 3 ww. rozporządzenia wynika kilka przesłanek, które muszą być spełnione łącznie dla zastosowania zwolnienia z należności celnych przywozowych mienia osobistego, a w szczególności: nieprzerwany pobyt osoby w kraju trzecim przez okres co najmniej 12 miesięcy, użytkowanie mienia przez co najmniej 6 miesięcy podczas pobytu w kraju trzecim, przeznaczenie przywiezionego mienia do tych samych celów, którym służyło w poprzednim miejscu zamieszkania, faktyczne przeniesienie miejsca zamieszkania z kraju trzeciego na obszar celny Wspólnoty. Przy czym zwolnienie mienia osobistego z należności celnych przywozowych może być udzielone tylko osobie, której miejsce zwykłego zamieszkania, a więc miejsce gdzie koncentrują się jej sprawy życiowe będzie znajdowało się na obszarze celnym Wspólnoty. Organ odwoławczy stwierdził, że przedmiot sporu w sprawie sprowadza się do ustalenia, czy skarżącej przysługuje zwolnienie od należności przywozowych mienia przesiedlenia, w tym samochodu osobowego marki LEXUS, odnośnie spełniania przesłanki przeniesienia "miejsca zamieszkania" z państwa trzeciego na obszar celny Wspólnoty, o którym mowa w art. 2 rozporządzenia nr 918/83. W tym zakresie organ zwrócił uwagę, że przepisy tego rozporządzenia nie definiują pojęcia zaprzestania "stałego miejsca zamieszkania w państwie trzecim". Dla jego interpretacji należy więc wziąć pod uwagę treść przepisu art. 4 pkt 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, Dz. Urz. UE L z 19 października 1992 r., Nr 302, s.1 ze zm. (dalej w skrócie: "WKC"), który stanowi, że użyte w tym akcie określenie "osoba mająca swoją siedzibę we Wspólnocie" oznacza - jeżeli chodzi o osobę fizyczną - każdą osobę, która na stałe w niej zamieszkuje. Zdaniem Dyrektora Izby Celnej warunek zaprzestania przez osobę zainteresowaną stałego miejsca zamieszkania w państwie trzecim, które opuściła w rozumieniu art. 3a rozporządzenia Rady (EWG) nr 918/83, należy interpretować wprost, zgodnie z jego dosłownym brzmieniem - jako opuszczenie terytorium państwa trzeciego, w którym osoba posiadała stałe miejsce zamieszkania z zamiarem posiadania swojej siedziby we Wspólnocie poprzez stałe w niej zamieszkiwanie. Nie jest jednak zakończeniem stałego miejsca zamieszkania w państwie trzecim sytuacja, w której osoba zainteresowana wyraża jedynie wolę jego zakończenia. Zakończenie stałego miejsca zamieszkania w państwie trzecim jako zdarzenie wieloczynnościowe i rozciągnięte w czasie zaistnieje dopiero wówczas, gdy osoba zainteresowania opuści terytorium państwa trzeciego, który to akt będzie czynnością procesu przesiedlania na teren Wspólnoty w realizacji uprzednio podjętego zamiaru. Organ odwoławczy posiłkowo odniósł się również do pojęcia "miejsce zamieszkania" w rozumieniu przepisów ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) i wskazał, że na jego prawną konstrukcję wyrażoną w art. 25, składają się dwa elementy: przebywanie w sensie fizycznym w określonej miejscowości (corpus) oraz wola, zamiar stałego pobytu (animus). Oba te elementy muszą występować łącznie. Miejscowość, w której osoba ma zamiar stale zamieszkiwać, powinna stanowić "centrum jej życiowej działalności". O stałości pobytu na danym terytorium decyduje przede wszystkim takie przebywanie, które ma na celu założenie tam ośrodka swoich osobistych i majątkowych interesów. Przez "zamiar stałego pobytu" należy pojmować nie wolę wewnętrzną, ale wolę dającą się określić na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności. Przy ustalaniu zamiaru nie można poprzestać na oświadczeniach zainteresowanej osoby. Zdaniem organu właściwe jest także uwzględnienie wskazówek zawartych w Komentarzu do art. 4 Konwencji Modelowej OECD (Model TAX Convention on Income and on Capital, Paryż, lipiec 2005 - wersja skrócona, tłum. K. Bany, Modelowa konwencja w sprawie podatku od dochodu i majątku, Dom Wydawniczy ABC, Warszawa 2006) w sprawie unikania podwójnego opodatkowania dochodu i majątku. Reasumując, Dyrektor Izby Celnej uznał, że zwolnienie mienia osobistego z należności przywozowych może być udzielone tylko osobie, której miejsce zwykłego zamieszkania, a więc miejsce gdzie koncentrują się jej sprawy życiowe będzie znajdowało się na obszarze celnym Wspólnoty oraz rzeczy wchodzące w skład mienia przesiedlenia będą używane w nowym miejscu zwykłego zamieszkania do tego samego celu, do jakiego były używane w miejscu poprzedniego zamieszkania osoby przesiedlającej się. Nawiązując do powyższego organ wskazał, że skarżąca po dokonaniu 15 września 2009 r. zgłoszenia towarów do procedury dopuszczenia do obrotu, faktycznie wyjechała do USA już w 20 września 2009 r. Potem przyjechała do Polski 22 czerwca 2010 r., wyleciała zaś 22 sierpnia 2010 r. Jego zdaniem oświadczenie skarżącej, iż przybyła do Polski z zamiarem stałego pobytu w szerokim rozumieniu przeniesienia swojego centrum życiowego, nie znalazło potwierdzenia w dokumentach zgromadzonych w niniejszej sprawie oraz w obliczu tak krótkiego - nieco ponad dwumiesięcznego pobytu w Polsce. Zdaniem Dyrektora Izby Celnej skarżąca nie przeniosła swojego miejsca zamieszkania z USA na obszar Wspólnoty. Jej centrum życiowe, w badanym okresie, mieściło się w USA, gdzie przebywała wraz z mężem, na jego utrzymaniu. Fakt posiadania miejsca zameldowania w B., przeniesienie do kraju części osobistego mienia przesiedleńczego, otrzymywanie emerytury czy też wyremontowanie mieszkania, nie wystarczy do stwierdzenia, że przestała zamieszkiwać w USA i opuściła to państwo. Świadczy to, co najwyższej o woli przeniesienia, w bliżej nieokreślonym czasie, swojego centrum życiowego do Polski, co nie jest równoznaczne z "przeniesieniem miejsca zamieszkania". Organ zwrócił uwagę, że zamieszkanie, o którym decydują przesłanki faktyczne (przebywanie oraz wola pobytu) nie jest równoznaczne z zameldowaniem, będącym kategorią prawa administracyjnego, o którym przesądza dokonanie określonych czynności. Dodał, że zeznania świadków M. B. i A. K. nie potwierdziły jednoznacznie, iż nastąpiło przeniesienie miejsca zamieszkania strony z USA do Polski. Z zeznań tych świadków i wyjaśnień strony wynika, iż skarżąca nie przebywała tam w sposób stały. Skarżąca przyjeżdżała do swojego mieszkania w B. tylko dwa razy w ciągu roku, w szczególności po to, by złożyć zgłoszenie celne mienia przesiedlenia oraz w czasie wakacji i to najdłużej na dwa miesiące. Poza tymi okresami mieszkaniem opiekował się syn mieszkający obok. W ocenie organu skarżąca zadeklarowała jedynie wolę przeniesienia się do Polski "jak przeprowadzi remont domu", czy też jak polepszy się jej stan zdrowia. Rozpoczęła wprawdzie czynności zmierzające do zamieszkania na stałe w Polsce, ale konkretny termin zakończenia tego procesu nie został określony. Mieszkanie, w którym miała zamieszkać nadawało się do użytku. Ewentualny remont miałby na celu polepszenie warunków mieszkaniowych. Deklarując wielokrotnie zamiar pozostawania w Polsce na stałe, nie podjęła jednak żadnych (oprócz remontu mieszkania) udokumentowanych działań lub czynności, które wskazywałyby na fakt, iż jej centrum życiowe czy też interesy osobiste koncentrują się na terenie Wspólnoty. Zdaniem Dyrektora Izby Celnej wyjaśnienia strony dotyczące przedłużającego się pobytu w USA z uwagi na jej lub męża chorobę czy też imprezy okolicznościowe (notabene pobyty trwające znacznie dłużej niż tego wymaga np. wyjazd na wesele) tylko potwierdzają dokonane w toku postępowania ustalenia, iż w niniejszej sprawie nie nastąpiło przeniesienie miejsca zamieszkania na teren Wspólnoty. Z informacji uzyskanych od skarżącej wynika, iż leczy się ona w USA, gdzie posiada ważne ubezpieczenie zdrowotne. Tam leczy się u specjalistów poddając się zabiegom i poważniejszym badaniom. Jak wyjaśniała strona kilkukrotnie, jej stan zdrowia nie pozwalał na powrót do kraju lub też ze względu na zły stan zdrowia musiała wyjechać z Polski. W Polsce zaś, leczy się u lekarza rodzinnego, u którego w rozpatrywanym okresie, była trzy razy, głównie w celu przedłużenia przyjmowanych leków. Zaś podczas jej nieobecności recepty odbierała rodzina. Powyższe świadczy o tym, iż skarżąca nie znajduje sprzyjających okoliczności, aby przenieść do Polski swoje centrum życiowe, tu podjąć leczenie specjalistyczne i przebywać pod opieką specjalistów. W świetle tych faktów trudno jest mówić w ocenie organu o przeniesieniu centrum interesów skarżącej do kraju. Emocjonalnie (wyjazdy do rodziny i znajomych) i ekonomicznie (pozostawanie na utrzymaniu męża, którego źródło dochodów znajduje się w USA) skarżąca nie jest związana z miejscem, które w przyszłości stać się ma jej miejscem zamieszkania. W Polsce owszem przebywa jej rodzina - dorosłe dzieci posiadające własne rodziny, ale ta najbliższa - mąż, nieprzerwanie mieszka w USA. Organ zauważył ponadto, że przebywając w Polsce nieco ponad 2 miesiące, skarżąca nie użytkowała pojazdu objętego zgłoszeniem celnym. Potwierdzeniem, że skarżąca nie miała faktycznego zamiaru korzystania ze sprowadzonego jako mienie przesiedlenia pojazdu, jest fakt dokonania jego darowizny na rzecz syna. W związku z powyższym, zdaniem Dyrektora Izby Celnej zasadnie przyjęto, że skarżącej nie przysługiwało zwolnienie od należności celnych przywozowych mienia przesiedlenia w postaci samochodu osobowego. W konsekwencji prawidłowo stwierdzono, że w sprawie tej dług celny powstał na podstawie art. 204 ust. 1 lit. "b" WKC. W skardze złożonej do Sądu pełnomocnik skarżącej zarzucił naruszenie: 1) art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180, art. 181 § 1, art. 187 § 1, art. 197 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. (dalej w skrócie: "o.p.") poprzez ustalenie stanu faktycznego wbrew zasadom logiki i doświadczenia życiowego, nie dopuszczenie i nieuwzględnienie w sprawie wszystkiego co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, wydanie decyzji na niepełnym materiale dowodowym, nie podjecie wszystkich możliwych działań do wyjaśnienia sprawy; 2) art. 2, 3 i 4 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 918/93 poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, iż skarżąca zmieniła swoje miejsce stałego pobytu; 3) art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego bowiem Urząd Celny obowiązany jest prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa, natomiast w przypadku skarżącej, organ powyższemu nie podołał. Autor skargi zwrócił uwagę, że od dnia zaimportowania samochód jest garażowany w B., a jedynymi osobami korzystającymi z niego była skarżąca i jej mąż. Dodał, że skarżąca ma zarejestrowany telefon na swoje nazwisko, rozlicza się z fiskusem w Polsce, ma przyznane świadczenie emerytalne, korzysta z pomocy lekarza rodzinnego. Skarżąca jest również zameldowana w Polsce, a kontrolujący organ nie podjął decyzji o wszczęciu postępowania mającego wymeldować skarżącą ze względu na fakt nie przebywania w miejscu zamieszkania. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Celnej w B., podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Spór w tej sprawie dotyczy ustalenia, czy skarżącej przysługuje zwolnienie od należności celnych przywozowych mienia przesiedlenia w postaci samochodu osobowego marki LEXUS oraz rzeczy domowego użytku objętych procedurą dopuszczenia do obrotu ze zwolnieniem od cła i należności podatkowych według zgłoszenia celnego SAD nr [...] z [...] września 2009 r. Organy zakwestionowały to prawo z uwagi na niespełnienie warunku przeniesienia miejsca zamieszkania państwa trzeciego na obszar celny Wspólnoty. Rozstrzygając ten spór wskazać trzeba, że warunki pozwalające na zwolnienie towaru z należności celnych przywozowych mienia osobistego przywożonego na obszar celny Wspólnoty przez osoby fizyczne przesiedlające się z państw trzecich zostały określone w art. 2-10 cytowanego rozporządzenia Rady (EWG) Nr 918/83. Zgodnie z art. 2 tego aktu, zwolnione z należności celnych przywozowych jest mienie osobiste przywożone przez osoby fizyczne, przenoszące swoje miejsce zamieszkania z państwa trzeciego na obszar celny Wspólnoty. W świetle takiej regulacji istotna staje się odpowiedź na pytanie, jak należy rozumieć pojęcie "miejsce zamieszkania", którego przeniesienie z państwa trzeciego na obszar celny Wspólnoty uprawnia osobę zainteresowaną do skorzystania ze zwolnienia od cła. Zagadnieniem tym zajmował się już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku. W wyroku z 3 listopada 2010 r. sygn. akt I SA/Bk 269/10 wskazano, że prawodawca wspólnotowy nie zdefiniował pojęcia "miejsce zamieszkania", którego przeniesienie z państwa trzeciego na obszar celny Wspólnoty uprawnia osobę zainteresowaną do skorzystania z omawianego zwolnienia. W ocenie tego Sądu, który odwołał się do treści art. 4 pkt 2 WKC oraz wyroku z 26 kwietnia 2007 r. w sprawie C-392/05 Alevizos v. Ypourgos Oikonomikon, opublikowanym w LEX nr 258099 - prawodawca łączy jednak to pojęcie ze stałym zaprzestaniem zamieszkiwania w państwie trzecim i jego przeniesieniem na stałe na obszar celny Wspólnoty. Należy też odwołać się do krajowego porządku prawnego, zwłaszcza do definicji "miejsca zamieszkania" zawartej w art. 25 Kodeksu cywilnego. W myśl tej regulacji prawnej miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. Aby wskazać daną miejscowość jako centrum życiowej aktywności osoby, należy przeanalizować, czy łącznie występują dwa integralne składniki miejsca zamieszkania, tj. corpus - będący obiektywnym składnikiem pojęcia miejsca zamieszkania, związanym z faktycznym pobytem w danej miejscowości oraz animus - subiektywny element tego pojęcia wyrażający się w zamiarze stałego pobytu w danej miejscowości. Dla ustalenia miejsca zamieszkania nie jest zatem wystarczające samo zamieszkiwanie w sensie fizycznym, ale bez zamiaru stałego pobytu, ani też sam zamiar stałego pobytu w danej miejscowości niepołączony z przebywaniem w tej miejscowości. Natomiast, przy ustalaniu zamiaru nie można poprzestawać tylko na oświadczeniach zainteresowanej osoby, ponieważ sam zamiar stałego pobytu w danej miejscowości nie stanowi o zamieszkaniu, lecz musi być połączony z przebywaniem w danej miejscowości, i to z takim przebywaniem, które ma cechy założenia tam ośrodka swoich osobistych i majątkowych interesów (zob. np. komentarz do art. 25 kodeksu cywilnego [w:] B. Giesen, W. J. Katner, P. Księżak, B. Lewaszkiewicz-Petrykowska, R. Majda, E. Michniewicz-Broda, T. Pajor, U. Promińska, M. Pyziak-Szafnicka, W. Robaczyński, M. Serwach, Z. Świderski, M. Wojewoda, Kodeks cywilny. Część ogólna. Komentarz, LEX 2009; komentarz do art. 25 kodeksu cywilnego, [w:] K. Piasecki, Kodeks cywilny. Komentarz. Księga pierwsza. Część ogólna, Zakamycze 2003; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 stycznia 2009 r., II FSK 896/08, LEX nr 478565). Poglądy wyrażone w przywołanym wyroku podziela Sąd orzekający w niniejszej sprawie. Dodać przy tym trzeba, że analizowane regulacje nie ograniczają swobody przemieszczana się, lecz zawierają warunki, na jakich przysługuje zwolnienie od należności celnych przywozowych tzw. mienia przesiedleńczego. Powracając do realiów rozpatrywanej sprawy, w skardze uwypuklono, iż o przeniesieniu miejsca zamieszkania skarżącej z USA do Polski świadczą m.in. zarejestrowanie telefonu na jej nazwisko, rozliczanie się z fiskusem w Polsce, przyznanie świadczenia emerytalnego w kraju, korzystanie z lekarza rodzinnego, korzystanie z pojazdu marki LEXUS, objętego zgłoszeniem celnym. Za istotny element autor skargi uznał również fakt zameldowania skarżącej w Polsce. Wbrew stanowisku strony okoliczności te nie przekonują jednak, że wypełniony został warunek z art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 918/83. Zebrane dowody i ich ocena uzasadniają przyjęcie odmiennego twierdzenia. Organy podatkowe zebrały wystarczające dowody na potwierdzenie tezy, iż w 2009 r. skarżąca nie przeniosła swego miejsca zamieszkania z państwa trzeciego (USA) na obszar Wspólnoty. Przede wszystkim znamienne jest, że skarżąca w badanym okresie, tj. od momentu złożenia zgłoszenia celnego w dniu 15 września 2009 r. przebywała w Polsce nieco ponad 2 miesiące. Świadczą o tym pozyskane przez organy z [...] Oddziału Straży Granicznej w B. dane o przekraczaniu granicy RP przez stronę w okresie od 1 stycznia 2008 r. do 30 stycznia 2011 r. Fakt zameldowania w kraju nie może decydować o przeniesieniu miejsca zamieszkania z USA do Polski. Zameldowanie jest bowiem kategorią prawa administracyjnego, a o miejscu zamieszkania osoby fizycznej decydują kryteria przebywania w danej miejscowości z zamiarem stałego w niej pobytu. Zameldowanie jest więc stanem, który może ułatwić ustalenie miejsce zamieszkania, a nie przesądzać o takim fakcie. Ponadto z akt wynika, że skarżąca zameldowana jest w miejscowości B. od 1971 r. Gdyby zameldowanie miało decydować o miejscu zamieszkania skarżącej, to miejscowość ta miałaby ten walor również po wyjeździe strony do USA, co w świetle art. 25 Kodeksu cywilnego stanowiącego, że miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu, z oczywistych względów byłoby nielogicznym twierdzeniem. Jednym z argumentów świadczących zdaniem strony o przeniesieniu jej miejsca zamieszkania do kraju jest również korzystanie z usług lekarza rodzinnego w Polsce. Tymczasem z pisma ZPOZ w Ł. wynika, że w latach 2009-2010 skarżąca trzykrotnie zgłosiła się do lekarza rodzinnego, zaś przy przedłużeniu stale przyjmowanych leków recepty odbierała jej rodzina (pismo z 24 stycznia 2011 r. - k. 188 tom I akt adm.). Dodatkowo sama skarżąca informowała, że w USA posiada ważne ubezpieczenie zdrowotne i tam leczy się u specjalistów poddając się zabiegom i poważniejszym badaniom. W takiej sytuacji i w związku z krótkim pobytem w kraju w okresie od 1 stycznia 2008 r. do 30 stycznia 2011 r. organy trafnie oceniły, że centrum życiowe skarżącej nie zostało przeniesione w 2009 r. do Polski. Sąd nie dostrzega również racji w twierdzeniu, iż o przeniesieniu miejsca zamieszkania świadczą: przyznanie świadczenia emerytalnego w kraju, rozliczanie się z fiskusem w Polsce, czy też zarejestrowanie telefonu na nazwisko skarżącej. Z akt sprawy wynika, że skarżąca pobiera emeryturę rolniczą od 1 lipca 2007 r. (k. 213 tom I akt adm.). Ustalenie uprawnień emerytalnych i ich pobieranie nie jest więc związane z przeniesieniem miejsca zamieszania na stałe do kraju. Konsekwencją otrzymywania emerytury rolniczej jest obowiązek rozliczenia się z właściwym urzędem podatkowym z tytułu dochodów uzyskiwanych z tego tytułu. Fakt takich rozliczeń nie może jednak przesądzać o tym, że skarżąca przeniosła miejsce zamieszkania do Polski w 2009 r. Zwłaszcza, że przeczą temu inne dowody zebrane w sprawie. Dowodem wskazującym na spełnienie warunku z art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 918/83 nie jest również zarejestrowanie telefonu na nazwisko skarżącej. Z informacji uzyskanej od T. [...] wynika, że start usługi telefonu stacjonarnego skarżącej nastąpił w 1990 r. Trudno jest więc logicznie argumentować, że zarejestrowanie telefonu na nazwisko skarżącej świadczy o przeniesieniu miejsca zamieszkania do Polski. Zwłaszcza, że pod adresem zarejestrowania telefonu mieszka syn skarżącej z rodziną i aktywność połączeń może wynikać z korzystania z usług TP S.A. przez te osoby. Wszystkie te okoliczności potwierdzają, że skarżąca nie przeniosła w 2009 r. swojego miejsca zamieszkania z USA na obszar Wspólnoty. Jej centrum życiowe mieściło się nadal w USA, gdzie przebywała wraz z mężem. Podjęte przez stronę czynności - przede wszystkim przenoszenie do kraju mienia przesiedleńczego, czy też remont mieszkania - świadczą co najwyższej o woli przeniesienia w bliżej nieokreślonym czasie swojego centrum życiowego do Polski, co nie jest równoznaczne z "przeniesieniem miejsca zamieszkania". Nie może tego zmienić okoliczność, na którą powołano się w skardze, iż skarżąca od 2011 r. stale przebywa w kraju. Zgłoszenie do procedury celnej mienia przesiedleńczego nie wiązało się bowiem, co wykazało postępowanie przeprowadzone przez organy celne, z przeniesieniem miejsca zamieszkania do kraju. Ustalenia organów nie naruszają obowiązujących przepisów prawa procesowego, w tym przywołanych w skardze przepisów art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180, art. 181 § 1, art. 187 § 1, art. 197 § 1 o.p. Organy celne nie mogły naruszyć art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego albowiem przepisy tej ustawy nie miały w sprawie zastosowania. W związku z powyższym organy zasadnie przyjęły, że stronie nie przysługiwało zwolnienie od należności celnych przywozowych mienia przesiedlenia w postaci samochodu osobowego oraz rzeczy osobistych. W konsekwencji organy prawidłowo stwierdziły, że w sprawie tej dług celny powstał na podstawie art. 204 ust. 1 lit. "b" WKC. W tym stanie rzeczy, nie znajdując uzasadnionych podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd orzekł o jej oddaleniu uznając, że decyzja odpowiada prawu. Orzeczono zatem jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).