I SA/Bk 84/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Janusz Lewkowicz, Sędziowie sędzia WSA Sławomir Presnarowicz (spr.), asesor WSA Wojciech Stachurski, Protokolant Urszula Zajko, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 06 października 2006 r. sprawy ze skargi W. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za niektóre miesiące 1999 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości, 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w B. na rzecz W. B. kwotę 100,00 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] lipca 2003 r., Nr [...] Urząd Skarbowy w S., określił Panu W. B. kwotę zwrotu różnicy podatku od towarów i usług za miesiące: styczeń – listopad 1999 r. w wysokości innej, niż zadeklarowana przez podatnika. Rozpatrując ponownie sprawę określono kwoty zobowiązania podatkowego i nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w kwotach z poprzedniej decyzji, tj. decyzji Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] listopada 1999 r. Decyzja owa została utrzymana w mocy przez Izbę Skarbową w B. decyzją z dnia [...] marca 2002 r. Następnie zaś rozpoznając skargę podatnika, Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie SA/Bk 608/02, uchylił decyzję Izby Skarbowej w B.). W uzasadnieniu podniesiono m.in., że Pan W. B. bezpodstawnie odliczał podatek VAT, zawarty w fakturach dokumentujących zakup okularów, chłodziarko – zamrażarki, kosiarki do trawy oraz oleju do kosiarki, naruszając przepisy art. 25 ust.1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Powołując się na treść art. 22 ust.1 i art. 23 ustawy – o podatku dochodowym od osób fizycznych, wskazano, iż zakup okularów należy zakwalifikować jako wydatek na potrzeby osobiste podatnika, ze względu na wadę wzroku. Wydatek ten nie był uzasadniony względami prowadzenia działalności gospodarczej. Odnośnie zakupu chłodziarko – zamrażarki i oleju do kosiarki, organ podatkowy stwierdził, że między jej zakupem a uzyskiwanym przychodem z prowadzonej działalności gospodarczej nie istnieje bezpośredni związek. W okresie poniesionego wydatku, podatnik nie uzyskiwał przychodów z tytułu handlu artykułami spożywczymi, tym samym wydatek na chłodziarko – zamrażarkę nie mógł wpłynąć na poziom uzyskiwanych przychodów z działalności gospodarczej. Ponadto chłodziarko – zamrażarka nie znajduje się w siedzibie firmy podatnika, tylko w jego prywatnym mieszkaniu. W odwołaniu od powyższej decyzji, działający w imieniu podatnika pełnomocnik zarzucił obrazę art. 23, art. 120, art. 121, art. 122, art. 124 i art. 180 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i nieuwzględnienie słusznego interesu obywatela oraz obrazę art. 10 ust. 2, art. 15 ust. 1, art. 19 ust. 3 pkt 1, art. 27 ust. 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym przez ich błędną interpretację. Zarzucił też obrazę przepisów art. 10 ust.1 pkt 2 i 3, art. 13 pkt 8, art. 14 ust.1 i 3, art. 22 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. – o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, poprzez nie zastosowanie się do oceny prawnej wyrażonej przez NSA Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku w wyroku z dnia 28 stycznia 2003r. W oparciu o podniesione zarzuty podatnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i ustalenie zobowiązania podatkowego zgodnie z zeznaniem podatnika. Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] października 2003 r., Izba Skarbowa w B. utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję. Po rozpoznaniu skargi podatnika, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 27 lutego 2004 r. w sprawie I SA/Bk 1407/03 uchylił decyzję Izby Skarbowej w B. z dnia [...] października 2003 r. uznając, że skarga jest zasadna w części. Za zasadny uznano zarzut naruszenia art. 122 i art. 180 ustawy – Ordynacja podatkowa przez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku za nietrafne uznał przyjęcie przez organy podatkowe, że skoro w myśl umowy ze Spółką "H." podatnik od dnia 16 października 1998 r. do dnia 30 listopada 1999 r. miał w ramach prowadzonej działalności gospodarczej wykonywać usługi zarządzania Spółką, to powinien był za cały ten okres wystawiać faktury VAT. Sąd natomiast nie podzielił stanowiska skarżącego, że w wyroku z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie SA/Bk 608/02, NSA zajął stanowisko, iż czynności menedżerskie stanowią wykonywanie wolnego zawodu. NSA jedynie takiej możliwości nie wykluczył, stwierdzając, że w tym zakresie sprawa nie została dostatecznie wyjaśniona. Sąd podzielił również stanowisko organów podatkowych, że Pan W. B. usługi zarządzania wynikające z umowy zlecenia zawartej ze Spółką "H." wykonywał w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej. Za niezasadny został uznany także zarzut dotyczący nie uznania za koszt uzyskania przychodów wydatków na zakup chłodziarko – zamrażarki i kosiarki. Wydatki na zakup okularów, chłodziarko – zamrażarki i kosiarki nie zostały zaliczone w podatku dochodowym do kosztów uzyskania przychodów i stąd na mocy art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług brak jest podstaw do obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej od powyższego orzeczenia WSA w Białymstoku, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 czerwca 2005 r., wydanym w sprawie sygn. akt FSK 1220/04, orzekł o jej oddaleniu. Wyrok WSA w Białymstoku z dnia 27 lutego 2004 r. stał się prawomocny. W związku z powyższym Dyrektor Izby Skarbowej w B. wydał w dniu [...] grudnia 2005 r. decyzję Nr [...], w której uchylił w całości decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie w sprawie za miesiące: maj, sierpień, wrzesień, październik i listopad 1999 r. Ponadto organ odwoławczy uchylił w całości decyzję organu I instancji za miesiące czerwiec i lipiec 1999 r., określając jednocześnie zobowiązanie podatkowe w wysokości innej niż zadeklarowana przez podatnika. Decyzja organu I instancji za miesiące: styczeń, luty, marzec i kwiecień 1999 r. została natomiast utrzymana w mocy. W uzasadnieniu stwierdzono, że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji jest nieprawidłowe w zakresie uznania, że obowiązek podatkowy od otrzymanych kwot wynagrodzenia wynikających z pkt 8.2 umowy zlecenia zawartej ze spółką "H." za okres od 16.05.1999 r. do 15.11.1999 r., powstał za poszczególne miesiące na podstawie art. 6 ust.4 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Z powyższą decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w B. nie zgodził się Pan W. B. Wskazał, że skarga dotyczy miesiąca czerwca 1999 r. Rozstrzygnięciu organu odwoławczego zarzucił naruszenie art. 120, art. 122, art. 125 Ordynacji podatkowej, poprzez niedokładne, opieszałe, niezgodne z przepisami prawa działanie. Wskazując na powyższe podatnik żądał "unieważnienia decyzji i skierowania sprawy do ponownego rozpatrzenia". W uzasadnieniu skargi wskazano, że w decyzji Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] lipca 2003 r. popełniono błędy, które następnie powielone zostały w wyliczeniach w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] grudnia 2005 r. Skarżący podniósł, że zawyżono kwotę podatku VAT naliczonego dotyczącego faktury nr [...] z dnia 16 czerwca 1999 r., dotyczącej kwestionowanego kosztu zakupu okularów. Zamiast 56,42 zł podano 120,90 zł. Zawyżono także zdaniem skarżącego kwotę VAT dotyczącą faktury nr [...] z dnia 30 czerwca 1999 r. Zamiast 318,64 zł podano 325,85 zł. Skarżący przedstawił prawidłowe według niego wyliczenia za miesiąc czerwiec 1999 r., z których wynika, iż zaległość podatkowa za ten miesiąc wynosi 376 zł, a nie jak podał organ podatkowy odwoławczy 446 zł. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w B. wnosił o przeprowadzenie postępowania mediacyjnego w sprawie. Wskazał, że mając na uwadze dołączone do skargi dowody, tj. faktury VAT dokumentujące poniesienie wydatków na zakup chłodziarko – zamrażarki, kosiarki i oleju do niej oraz okularów, nie uznane przez organ podatkowy za koszty uzyskania przychodów, stwierdzić należy, iż dowodzą one o nieprawidłowym rozliczeniu podnoszonego w skardze miesiąca czerwca 1999 r. Organ odwoławczy dodał, że sformułowanie żądania skargi uniemożliwia organowi skorzystanie z możliwości autokontroli (art. 54 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Dlatego też, Dyrektor Izby Skarbowej w B. wnosił o przeprowadzenie postępowania mediacyjnego. W piśmie "uzupełnienie braku formalnego skargi" z dnia 11 marca 2006 r., skierowanym do Sądu, skarżący podnosił nowe zarzuty, odnoszące się do zasad naliczania odsetek od kwoty 70 zł, jak również nie rozliczonej – zdaniem podatnika – kwoty 41.645,02 zł wpłaconej w dniu 26.11.2001 r. Zgodnie z wnioskiem Dyrektora Izby Skarbowej w B., przedmiotowa sprawa została skierowana do mediacji. Postępowanie mediacyjne nie doprowadziło do kompromisowego zakończenia sporu. Sprawa ta została skierowana na rozprawę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało uwzględnić. Stosownie do art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), Sąd uwzględniając skargę między innymi na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie Sąd stwierdza, że nastąpiło naruszenie przepisów postępowania podatkowego, które miało istotny wpływ na wynik rozpatrywanej sprawy. Zgodnie z art. 122 ustawy z dnia 29.08.1997r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005r., Nr 8, poz.60 ze zm.), organy podatkowe mają obowiązek podjąć wszelkie niezbędne działania w toku postępowania podatkowego, w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w tym postępowaniu. Rozwinięciem tej zasady jest reguła wyrażona w art. 187 ustawy Ordynacja podatkowa. Organ podatkowy mianowicie jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Natomiast stosownie do treści art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa, organ podatkowy ocenia na podstawie materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W rozpatrywanej sprawie nastąpiło uchybienie, powyższym regułom postępowania podatkowego. Wyjaśnienia wymaga przez organ podatkowy, podnoszona w skardze kwestia prawidłowości rozliczeniu miesiąca czerwca 1999 r. w podatku od towarów i usług. Skarżący wskazuje bowiem, iż w decyzji Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] lipca 2003 r. popełniono błędy, które następnie powielone zostały w wyliczeniach w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] grudnia 2005 r. Zdaniem skarżącego zawyżono kwotę podatku VAT naliczonego, dotyczącego faktury nr [...] z dnia 16 czerwca 1999 r., dotyczącej kwestionowanego kosztu zakupu okularów. Zamiast 56,42 zł podano 120,90 zł. Zawyżono także zdaniem skarżącego kwotę VAT dotyczącą faktury nr [...] z dnia 30 czerwca 1999 r. Zamiast 318,64 zł podano 325,85 zł. Skarżący przedstawił prawidłowe, według niego wyliczenia za miesiąc czerwiec 1999 r., z których wynika, iż zaległość podatkowa za ten miesiąc wynosi 376 zł, a nie jak podał odwoławczy organ podatkowy 446 zł. Różnica w określonej zaległości podatkowej wynosi zatem 70 zł. W odpowiedzi na skargę, w trakcie prowadzonego postępowania mediacyjnego oraz na rozprawie przed Sądem, pełnomocnicy Dyrektora Izby Skarbowej w B. potwierdzili zasadność wyżej opisanych zarzutów skarżącego - w zakresie prawidłowości rozliczenia miesiąca czerwca 1999 r. w podatku od towarów i usług. Sąd w niniejszej sprawie nie może natomiast odnosić się merytorycznie do zarzutu skarżącego, dotyczącego zasad naliczania odsetek od kwoty 70 zł, jak również nie rozliczonej – zdaniem podatnika – kwoty 41.645,02 zł, wpłaconej w dniu 26.11.2001 r. Zarówno kwestia odsetek za zwłokę, jak również wątpliwości odnośnie wymienionej wyżej kwoty, w ogóle nie były przedmiotem rozstrzygnięć organów podatkowych. W tym stanie rzeczy w ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie nastąpiło naruszenie unormowań procesowego prawa podatkowego, zawartych w art. 122, art. 187 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" przywoływanej wyżej ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję. Orzeczenie o niepodleganiu wykonaniu uchylonego aktu Sąd oparł o przepis art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a o kosztach postępowania orzekł stosownie do treści art. 200 i art. 205 § 2 i 4 tejże ustawy.