I SA/Bk 86/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Pietrasz, Sędziowie sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), sędzia WSA Wojciech Stachurski, Protokolant Beata Rusiecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi F. I. B. S. j. w B. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę. F. Spółka jawna w B. zwróciła się do Ministra Finansów - reprezentowanego przez Dyrektora Izby Skarbowej w B. z wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług. Z przedstawionego przez Spółkę stanu faktycznego wynika, że w dniu [...] maja 2009 r. zawarła ona umowę leasingu, na podstawie której otrzymała do używania samochód ciężarowy marki Audi [...]. Z dowodu rejestracyjnego pojazdu oraz dokumentu identyfikacyjnego pojazdu wydanego przez Okręgową Stację Kontroli Pojazdu wynika, że jest to samochód ciężarowy o dopuszczalnej ładowności 720 kg. Pojazd ten został wyprodukowany w 2007 r., pierwsza rejestracja na terenie Polski nastąpiła w dniu 29 maja 2009 r. Skarżąca nie posiada świadectwa homologacji tego pojazdu. Ponadto oświadczyła, iż pojazd nie spełnia wymogów dla "pełnego" odliczenia podatku od towarów i usług, określonego w art. 86 ust. 3 i 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. W piśmie uzupełniającym z 28 października 2009 r. oświadczono, że leasingodawca nie posiada świadectwa homologacji. Skarżąca nie posiada również informacji, czy importer lub producent uzyskał homologację potwierdzającą, że jest to samochód inny niż osoby o ładowności powyżej 500 kg. Skarżąca doprecyzowała okoliczności stanu faktycznego wyjaśniając, że z "dowodu rejestracyjnego", "zaświadczenia o przeprowadzaniu badań technicznych pojazdu", a także "z dokumentu identyfikacyjnego pojazdu – zarejestrowanego po raz pierwszy za granicą" wydanego przez Okręgową Stację Kontroli Pojazdów wynika, że jest to samochód ciężarowy o dopuszczalnej ładowności 720 kg. Dodatkowo Skarżąca wskazała, że prowadzi działalność handlową, a samochód będzie wykorzystywany do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT. Na tle przedstawionego stanu faktycznego sformułowano następujące pytanie: "Czy Skarżącej przysługuje prawo do obniżenia należnego podatku od towarów i usług o podatek naliczony wskazany w fakturze dokumentującej czynsz (ratę) oraz inne odpłatności, wynikające z zawartej umowy leasingu, jak również zakup paliwa do napędu ww. samochodu?" Strona skarżąca wyraziła stanowisko, iż zgodnie z treścią przepisu art. 86 ust. 3 i 4 ustawy o podatku od towarów i usług, podatnikowi przysługuje ograniczona możliwość odliczenia podatku naliczonego od rat leasingowych i innych opłat związanych z umową leasingu, tj. w wysokości 60% dokonanych opłat, nie więcej niż 6.000 zł, a w przypadku zakupu paliwa odliczenie to jest niemożliwe, to jednak w świetle orzeczenia ETS z 22 grudnia 2008 r. w sprawie C-414/07, wskazującego na naruszenie przez przepisy polskiej ustawy art. 17 ust. 6 akapit drugi VI Dyrektywy Rady, należy wskazać, iż podatnikowi przysługuje pełne prawo do odliczenia naliczonego podatku wskazanego w fakturze dokumentującej czynsz (ratę) oraz inne odpłatności, wynikające z zawartej umowy leasingu, jak również od wydatków dokumentujących zakup paliwa. Zgodnie z prezentowanym poglądem ETS polski ustawodawca wprowadzając "nową" ustawę z 11 marca 2004 r., nie miał uprawnień do ograniczenia obowiązującego dotychczas prawa do odliczenia podatku naliczonego. W związku z tym, zdaniem Skarżącej, przysługuje jej pełne odliczenie podatku naliczonego (z tytułu rat leasingowych i zakupu paliwa), o ile pojazd spełnia wszelkie warunki ku temu opisane w przepisach obowiązujących przed dniem 1 maja 2004 r., tj. podatnik użytkuje pojazd inny niż osobowy o dopuszczalnej ładowności powyżej 500 kg. Minister Finansów reprezentowany przez Dyrektora Izby Skarbowej w B., w interpretacji indywidualnej z [...] listopada 2009 r. nr [...] uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe. W uzasadnieniu organ wskazał, iż skoro Spółka i leasingodawca nie posiadają odpowiedniego świadectwa homologacji wskazującego, iż przedmiotowy pojazd jest samochodem innym niż osobowy, posiadającym ładowność powyżej 500 kg, Spółka nie posiada również informacji, czy importer lub producent uzyskał homologację, a więc nie można jednoznacznie stwierdzić, że samochód użytkowany przez Spółkę spełnia przesłanki uprawniające do zastosowanie pełnego prawa do odliczenia podatku naliczonego, Spółce nie przysługuje prawo do odliczenia pełnej kwoty podatku naliczonego z faktur dokumentujących raty leasingowe opisanego samochodu, jak również inne odpłatności z tytułu umowy leasingu (§ 10 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Finansów z 22 marca 2002 r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym). W tym przypadku Spółka nie może również skorzystać z prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu zakupu paliwa do napędu ww. samochodu. Nie godząc się z powyższą interpretacją, Spółka wezwała organ interpretacyjny do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany wydanej interpretacji indywidualnej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku Spółka zarzuciła przedmiotowej interpretacji naruszenie: - art. 86 ust. 3 i ust. 4 oraz art. 88 ust. 1 pkt 3 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług w brzemieniu zgodnym z art. 25 ust. 1 pkt 3a ustawy z 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym oraz § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym w zw. z art. 176 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. poprzez jego błędną interpretację i uznanie, że podatnikowi nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących poniesione opłaty leasingowe oraz zakup paliwa w związku z użytkowaniem samochodu ciężarowego o dopuszczalnej ładowności 720 kg, wobec braku świadectwa homologacji pojazdu, podczas gdy ustawodawca nie uzależnia prawa do skorzystania z odliczenia od posiadania świadectwa homologacji, a jedynie od tego, aby samochód był inny niż osobowy (samochód ciężarowy) o dopuszczalnej ładowności powyżej 500 kg. Wskazując na powyższe zarzuty pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji prawa podatkowego oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazano, że ustawodawca nie uzależniał prawa do skorzystania z pełnego odliczenia od posiadania świadectwa homologacji. Kwalifikacja oraz ładowność spornego pojazdu potwierdzona została w dowodzie rejestracyjnym oraz "dokumentem identyfikacyjnym pojazdu zarejestrowanego po raz pierwszy za granicą" wystawionym w dniu 28 maja 2009 r. przez Okręgową Stację Kontroli Pojazdów. Sporny pojazd został wyprodukowany poza terytorium kraju w 2007 r., zaś po raz pierwszy został zarejestrowany w Polsce w 2009 r. Oprócz posiadanych dokumentów potwierdzających, że samochód jest samochodem ciężarowym, producent ani też importer nie wystawili dokumentu homologacji, który zgodnie z przepisami kraju pochodzenia nie jest wymagany. W związku z tym Spółka nie ma żadnej możliwości uzyskania żądanego przez organ dokumentu. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podatnika nie zasługuje na uwzględnienie. W rozpatrywanej sprawie istota sporu sprowadzała się do rozstrzygnięcia, czy stronie skarżącej przysługuje prawo do pełnego odliczenia podatku VAT od rat leasingowych posiadanego samochodu oraz zakupionego do niego paliwa w oparciu o tzw. zasadę "stand still". Na wstępie niniejszych rozważań należy wskazać, że w chwili przystąpienia Polski do Unii Europejskiej podstawowym aktem określającym ramy prawne opodatkowania podatkiem od wartości dodanej była VI Dyrektywa Rady 77/388/EWG z 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku - 77/388/EWG, (Dz. U.UE.L 1977.145.1 z późn. zm.), zaś w chwili obecnej jest to Dyrektywa Rady 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U.UE.L 2006.347.1 z późn. zm.). W kontekście rozpoznawanej sprawy podkreślenia wymaga, że w wyroku z 22 grudnia 2008 r., C-414/07 Europejski Trybunał Sprawiedliwości jednoznacznie wskazał, że artykuł 17 ust. 6 akapit drugi Szóstej Dyrektywy stoi na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie, przy dokonywaniu transpozycji tej dyrektywy do prawa wewnętrznego, uchyliło całość przepisów krajowych dotyczących ograniczeń prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej naliczonego przy zakupie paliwa do samochodów używanych dla celów działalności podlegającej opodatkowaniu, zastępując je, w dniu wejścia w życie tej Dyrektywy na swym terytorium, przepisami ustanawiającymi nowe kryteria w tym przedmiocie, jeżeli te ostatnie przepisy powodują rozszerzenie zakresu zastosowania wskazanych ograniczeń. Powyższy przepis w każdym razie stoi na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie zmieniło później swoje ustawodawstwo, obowiązujące od wyżej wskazanego dnia w sposób, który rozszerza zakres zastosowania tych ograniczeń w stosunku do sytuacji istniejącej przed tym dniem. Innymi słowy na gruncie prawa Unii Europejskiej istnieje możliwość stosowania ograniczeń w odliczaniu podatku naliczonego, pod warunkiem, iż ograniczenia te istniały w prawie krajowym w momencie przystąpienia do Unii Europejskiej. Tym samym omawiany przepis art. 17 (6) VI Dyrektywy formułuje zasadę "stand still" (klauzula stałości), przewidującą utrzymanie w mocy krajowych wyłączeń prawa do odliczenia podatku naliczonego, które obowiązywały przed wejściem w życie VI Dyrektywy. W chwili obecnej, zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.), podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje - w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych - prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Zgodnie natomiast z art. 86 ust. 2 pkt 4 cyt. wyżej ustawy, kwotę podatku naliczonego stanowi, z zastrzeżeniem ust. 3-7, kwota podatku należnego od importu usług, kwota podatku należnego od dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca, oraz kwota podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów. Stosownie do przepisu art. 86 ust. 3 ww. ustawy, w przypadku nabycia samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony kwotę podatku naliczonego stanowi 60% kwoty podatku określonej w fakturze lub kwoty podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub kwoty podatku należnego od dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca - nie więcej jednak niż 6.000 zł. Jednocześnie, stosownie do zapisów art. 86 ust. 4 ww. ustawy, przepis art. 86 ust. 3 nie dotyczy: 1. pojazdów samochodowych mających jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą, klasyfikowanych na podstawie przepisów prawa o ruchu drogowym do podrodzaju: wielozadaniowy, van; 2. pojazdów samochodowych mających więcej niż jeden rząd siedzeń, które oddzielone są od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą i u których długość części przeznaczonej do przewozu ładunków, mierzona po podłodze od najdalej wysuniętego punktu podłogi pozwalającego postawić pionową ścianę lub trwałą przegrodę pomiędzy podłogą a sufitem do tylnej krawędzi podłogi, przekracza 50% długości pojazdu; dla obliczenia proporcji, o której mowa w zdaniu poprzednim, długość pojazdu stanowi odległość pomiędzy dolną krawędzią przedniej szyby pojazdu a tylną krawędzią podłogi części pojazdu przeznaczonej do przewozu ładunków, mierzona w linii poziomej wzdłuż pojazdu pomiędzy dolną krawędzią przedniej szyby pojazdu a punktem wyprowadzonym w pionie od tylnej krawędzi podłogi części pojazdu przeznaczonej do przewozu ładunków; 3. pojazdów samochodowych, które mają otwartą część przeznaczoną do przewozu ładunków; 4. pojazdów samochodowych, które posiadają kabinę kierowcy i nadwozie przeznaczone do przewozu ładunków jako konstrukcyjnie oddzielne elementy pojazdu; 5. pojazdów samochodowych będących pojazdami specjalnymi w rozumieniu przepisów prawa o ruchu drogowym o przeznaczeniach wymienionych w załączniku nr 9 do ustawy tekst jedn.: agregat elektryczny/spawalniczy, bankowóz, do prac wiertniczych, koparka, koparkospycharka, ładowarka, oczyszczanie dróg, podnośnik do prac konserwacyjno - montażowych, pomoc drogowa, zimowego utrzymania dróg, żuraw samochodowy; 6. pojazdów samochodowych konstrukcyjnie przeznaczonych do przewozu co najmniej 10 osób łącznie z kierowcą - jeżeli z dokumentów wydanych na podstawie przepisów prawa o ruchu drogowym wynika takie przeznaczenie; 7. przypadków, gdy przedmiotem działalności podatnika jest: a. odprzedaż tych samochodów (pojazdów) lub b. oddanie w odpłatne używanie tych samochodów (pojazdów) na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innych umów o podobnym charakterze, i te samochody (pojazdy) są przez podatnika przeznaczone wyłącznie do wykorzystania na te cele przez okres nie krótszy niż sześć miesięcy. Zgodnie z przepisem art. 86 ust. 5 ww. ustawy, spełnienie wymagań dla pojazdów samochodowych określonych w ww. art. 86 ust. 4 pkt 1 - 4 stwierdza się na podstawie dodatkowego badania technicznego przeprowadzonego przez okręgową stację kontroli pojazdów, potwierdzonego zaświadczeniem wydanym przez tę stację oraz dowodu rejestracyjnego pojazdu zawierającego właściwą adnotację o spełnieniu tych wymagań. Z kolei stosownie do art. 86 ust. 7 ww. ustawy, w przypadku usługobiorców użytkujących samochody osobowe oraz inne pojazdy samochodowe, o których mowa w ust. 3, na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze, kwotę podatku naliczonego stanowi 60% kwoty podatku naliczonego od czynszu (raty) lub innych płatności wynikających z zawartej umowy, udokumentowanych fakturą. Suma kwot w całym okresie użytkowania samochodów i pojazdów, o których mowa wyżej, dotycząca jednego samochodu lub pojazdu, nie może jednak przekroczyć kwoty 6.000 zł. Ponadto w świetle treści art. 88 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy, obniżenie kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika paliw silnikowych, oleju napędowego oraz gazu, wykorzystywanych do napędu samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych, o których mowa w art. 86 ust. 3. Natomiast stosownie do art. 86 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług, w brzmieniu obowiązującym od 1 maja 2004 r. do 21 sierpnia 2005 r., w przypadku nabycia samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej ładowności mniejszej niż określona wg wzoru: DŁ = 357kg + n x 68kg gdzie: DŁ - oznacza dopuszczalną ładowność, N - oznacza ilość miejsc (siedzeń) łącznie z miejscem dla kierowcy - kwotę podatku naliczonego stanowiło 50% kwoty podatku określonej w fakturze lub kwoty podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub kwoty podatku należnego od dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca - nie więcej jednak niż 5.000 zł. W przypadku usługobiorców użytkujących samochody, o których mowa w ust. 3 i 5, na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze, kwotę podatku naliczonego stanowi 50% kwoty podatku naliczonego od czynszu (raty) lub innych płatności wynikających z zawartej umowy, udokumentowanych fakturą. Suma kwot w całym okresie użytkowania samochodu, o których mowa w zdaniu pierwszym, dotycząca jednego samochodu, nie może jednak przekroczyć kwoty 5.000 zł (ust. 7 ww. artykułu w brzmieniu obowiązującym od 1 maja 2004 r. do 21 sierpnia 2005 r.). Dopuszczalna ładowność pojazdów oraz ilość miejsc (siedzeń), o których mowa w ust. 3, określona jest na podstawie wyciągu ze świadectwa homologacji lub odpisu decyzji zwalniającej z obowiązku uzyskania świadectwa homologacji, wydawanych zgodnie z przepisami prawa o ruchu drogowym. Pojazdy, które w wyciągu ze świadectwa homologacji lub w odpisie decyzji, o której mowa w zdaniu pierwszym, nie mają określonej dopuszczalnej ładowności lub ilości miejsc, uznaje się również za samochody osobowe, o których mowa w ust. 3 (ust. 5 ww. artykułu w brzmieniu obowiązującym w wskazanym powyżej okresie). Przepis art. 88 ust. 1 pkt 3 ustawy, w brzmieniu obowiązującym od 1 maja 2004 r. do 21 sierpnia 2005 r. stanowił, że obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosowało się do nabywanych przez podatnika paliw silnikowych, oleju napędowego oraz gazu, wykorzystywanych do napędu samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych, o których mowa w art. 86 ust. 3 i 5. Natomiast na gruncie poprzednio obowiązującej ustawy dotyczącej podatku VAT, tj. ustawy z 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.) ograniczenie w prawie do odliczenia dotyczące pojazdów samochodowych zawarte były w art. 25 ust. 1 pkt 2, który stanowił, iż obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika samochodów osobowych oraz innych samochodów o dopuszczalnej ładowności do 500 kg, z wyjątkiem przypadków, gdy odprzedaż lub oddanie w odpłatne używanie na podstawie umów leasingu tych samochodów stanowi przedmiot działalności podatnika. Z kolei art. 25 ust. 1 pkt 3a tej ustawy przewidywał zastrzeżenie, że obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika paliw silnikowych benzynowych, oleju napędowego oraz gazu wykorzystywanych do napędu samochodu osobowych lub innych samochodów o dopuszczalnej ładowności do 500 kg. Nadmienić przy tym należy, że zgodnie z przepisem § 10 ust. 1, obowiązującego do dnia 30 kwietnia 2004 r., rozporządzenia Ministra Finansów z 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 27, poz. 268 z późn. zm.), usługobiorcom użytkującym samochody osobowe lub inne samochody o dopuszczalnej ładowności do 500 kg na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub umowy o podobnym charakterze nie przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego oraz do zwrotu różnicy podatku o kwotę podatku naliczonego od czynszu (raty) i innych odpłatności wynikających z zawartej umowy. Natomiast stosownie do przepisu § 10 ust. 3 ww. rozporządzenia, podatnikom nabywającym samochody inne niż osobowe, które nie posiadają homologacji producenta lub importera wymaganej dla tego rodzaju samochodów, nie przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego oraz do zwrotu różnicy podatku, o kwotę podatku naliczonego związanego z nabyciem tych samochodów. Zgodnie zaś z § 10 ust. 4 tego rozporządzenia, przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio do samochodów, o których mowa w ust. 3 (...). Analiza przytoczonych przepisów pozwala na stwierdzenie, że w rozpoznawanym przypadku nie doszło do rozszerzenia ograniczenia prawa odliczenia podatku naliczonego, a zatem naruszenia zasady "stand still" wyrażonej w art. 176 Dyrektywy Rady 2006/112/WE. Powyższa konstatacja daje się wywieść w oparciu o fakt, iż skarżącemu według przepisów ustawy z 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym w ogóle nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu rat leasingowych i zakupu paliwa, zaś w chwili obecnej dysponuje on możliwością odliczenia 60% podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących raty leasingowe – nie więcej niż 6.000 zł. Również na podstawie przepisów obowiązujących w okresie od 1 maja 2004 r. do 22 sierpnia 2005 r. Skarżącej nie przysługiwało prawo do pełnego odliczenia podatku naliczonego. Kluczowe znaczenie w niniejszej sprawie ma okoliczność, że ani Spółka ani leasingodawca nie posiadają świadectwa homologacji wskazującego, iż przedmiotowy pojazd jest samochodem innym niż osobowy, posiadającym ładowność powyżej 500 kg (§ 10 ust. 3 Ministra Finansów z 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym). Z tego właśnie względu nie można stwierdzić, że sporny pojazd spełnia przesłanki uprawniające do zastosowania pełnego prawa do odliczenia podatku naliczonego. Istotne jest bowiem, aby z homologacji wydanej dla danego typu samochodu wynikało, iż pojazd ten nie podlega ograniczeniom, o których mowa w przywołanych wyżej przepisach, a w szczególności art. 25 ust. 1 pkt 2 i pkt 3a ustawy z 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Tymczasem w rozpoznawanym przypadku Skarżąca złożyła oświadczenie, że nie posiada informacji, czy importer lub producent uzyskał homologację potwierdzającą, że jest to samochód inny niż osobowy o ładowności powyżej 500 kg (k. 6 akt organu). Z tych względów organ interpretacyjny opierając się na przedstawionym stanie faktycznym nie mógł przyjąć, że wskazywane świadectwo homologacji istniało. Reasumując, Sąd podziela stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji, że samochód użytkowany przez Skarżącą nie spełnia przesłanek uprawniających do zastosowania pełnego prawa do odliczenia podatku naliczonego. Trzeba dodać, że klauzula "stand still" z jednej strony chroni podatników przed rozszerzeniem ograniczeń prawa odliczania podatku naliczonego, z drugiej też strony – sankcjonuje istnienie ograniczeń funkcjonujących już wcześniej. Stwierdzenie zatem, że w danym przypadku podatnikowi nie przysługuje pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego i nie dochodzi w tym zakresie do naruszenia klauzuli "stand still", nie daje podstaw do stwierdzenia naruszenia zasady neutralności. Mając powyższe na uwadze, w szczególności nie stwierdzając naruszenia przepisów wskazywanych w skardze, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.