I SA/Bk 865/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.), Sędziowie sędzia SO del. do WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz sędzia WSA Andrzej Melezini, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 2 lutego 2017 r. sprawy ze skargi R. Spółka z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc marzec 2013 roku oddala skargę Naczelnik P. Urzędu Skarbowego w B. decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r., Nr [...] dokonał R. Sp. z o.o. w K. (dalej powoływana także jako "skarżąca Spółka") odmiennego, aniżeli zadeklarowała strona rozliczenia w podatku od towarów i usług za marzec 2013 r. W wyniku przeprowadzonego postępowania stwierdzono, że skarżąca Spółka nie miała prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony określony w fakturach wystawionych przez F. A. G. Organ podniósł, że podmiot ten był przedostatnim ogniwem łańcucha podmiotów wystawiających faktury, w których ujęty był sprzęt elektroniczny, tj. telefony i., S. i tablety. Pierwszym ogniwem tego łańcucha był "znikający podatnik", a ostatnim skarżąca Spółka. Firma Komputerowa Z. wystawiając kwestionowane faktury umożliwiła Spółce odliczenie wykazanego w nich podatku naliczonego. Organ wskazał, że strona skarżąca ewidencjonowała sprzedaż sprzętu elektronicznego, tj. telefonów i., S. S i tabletów na rzecz podróżnych w systemie TAX FREE. Jednakże towar wymieniony na tych dokumentach sprzedaży nie pochodził od firmy Z. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca Spółka zakwestionowała twierdzenia organu, że uczestniczyła w procederze, tzw. fikcyjnego łańcucha dostaw. Podniosła, że fikcyjny łańcuch dostaw kończył się na Firmie Komputerowej Z. Spółka działała z zachowaniem zasad należytej staranności oraz ograniczonego zaufania do kontrahentów, z którymi podejmowała współpracę. Wobec powyższego wniosła o włączenie do akt sprawy całości materiału dowodowego dotyczącego Firmy Komputerowej Z. celem umożliwienia skutecznej obrony oraz wykazania, iż nie uczestniczyła w procederze tzw. fikcyjnego łańcucha oraz ponowne przesłuchanie wszystkich osób jakkolwiek powiązanych z Firmą Komputerową Z. celem ustalenia czy odwołująca wiedziała o nieprawidłowościach w tej firmie. Pismem z dnia 9 czerwca 2016 r. pełnomocnik Spółki wniósł o przesłuchanie p. A. G. na okoliczność ustalenia rzeczywistego przebiegu transakcji między przedsiębiorstwem Z. a skarżącą Spółką oraz sposobu rozliczeń dokonywanych pomiędzy p. M. N. oraz p. A. G. Decyzją z dnia [...] lipca 2016 r., Nr [...]Dyrektor Izby Skarbowej w B., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji, organ odwoławczy wskazał, że zebrany w sprawie materiał dowodzi, że skarżąca Spółka nie mogła skorzystać z prawa do odliczenia podatku należnego zgodnie z art. 86 ust. 1 i ust. 2 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej powoływana jako: "u.p.t.u."), bowiem sporne faktury wystawione przez Firmę Komputerową Z.. nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń. Do akt została włączona decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. nr [...] z [...] lutego 2015 r. wydana wobec A. G. w przedmiocie podatku od towarów i usług za I i II kwartał 2013 r. Słuszność zawartych w niej ustaleń potwierdził Dyrektor Izby Skarbowej w B., a także Wojewódzki Sad Administracyjny w Białymstoku prawomocnym wyrokiem z 22 grudnia 2015 r., sygn. akt I SA/Bk 705/15. Organ odwoławczy podniósł, że Spółka znajdowała się w łańcuchu podmiotów wystawiających faktury, w których ujęty był sprzęt elektroniczny. Wskazał, że z ww. decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] lutego 2015 r. wynika, że cały proceder rozpoczynali tzw. "znikający podatnicy", którzy wbrew ciążącemu na nich obowiązkowi nie uiszczali podatku należnego i brak jest z nimi kontaktu. Kolejni podatnicy w łańcuszku fikcyjnych dostaw korzystali z prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wykazany w pustych fakturach i sami wystawiali faktury, które nie dokumentowały żadnych czynności. Podniósł, że "znikającymi podmiotami" były następujące firmy: L. Sp. z o.o. z K., C. Sp. z o.o. z W., G. Sp. z o.o. z W., B. Sp. z o.o. z W., G. Sp. z o.o. z W., M.. z o.o. z P. Kolejni podatnicy w łańcuszku fikcyjnych dostaw korzystali z prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wykazany w pustych fakturach i sami wystawiali faktury, które nie dokumentowały żadnych czynności. Podmioty, tzw. "znikający podatnicy" zostały utworzone wyłącznie do celów wyłudzenia podatku VAT. Wymienione spółki nie rozliczały się z podatku VAT (nie składały deklaracji lub składały "zerowe" deklaracje), który następnie na etapie kolejnych "transakcji" w ustalonym łańcuchu podlegał odliczaniu przez kolejne podmioty. "Znikający podatnicy" stanowili więc element inicjujący pozorny obrót sprzętem elektronicznym, który następnie, aby uwiarygodnić cały proces obrotu i umożliwić odliczenia podatku naliczonego "przebiegał" przez następne podmioty krajowe. Ostatecznie "podatek" ten stanowił podstawę żądania Spółki zwrotu VAT. Pomiędzy "znikającymi podmiotami" a skarżącą Spółką w łańcuchu podmiotów znajdowały się także takie podmioty, których przedstawiciele jedynie podpisywali faktury. Dotyczy to podmiotów G., w imieniu których występował M. B. i L. L. Firmy te jedynie "obracały" fakturami. Bezpośrednim wystawcą na rzecz odwołującej się Spółki faktur, w których ujęte były telefony i., S. i tablety, była Firma Komputerowa Z.. Zgromadzony materiał dowodowy nie potwierdza jednak zakupu tych towarów od tego podmiotu. Przeciwnie, dowodzi, że do transakcji pomiędzy Z. a Spółką nie doszło. Wystawcami faktur, na których jako odbiorcę wskazywano Firmę Komputerową Z.. F. była fakturowym dostawcą telefonów do Z.. Z dokonanych ustaleń wynika, że nie było faktycznie dostawy towarów z firmy M. do Z. Firma M. nie posiada w swojej dokumentacji zleceń-zamówień otrzymanych od Firmy Komputerowej Z.. Telefony zaś widniejące na fakturach miały być składowane w magazynach "zewnętrznych" należących do firmy D. Osobami wskazanymi do odbioru towaru z magazynu firmy D. był Prezes skarżącej Spółki p. M. N. oraz pracownik tej firmy p. M., a nie p. A. G. z Z.. A, G. z firmy Z. nie był wskazywany jako odbiorca towaru. Faktury, w których jako odbiorcę wskazano firmę Z. były wysyłane w formie elektronicznej na adres [...] (e-mail do spółki R.) i [...[...]. W pokwitowaniu przesyłki UPS z dnia [...] marca 2013 r. jako adres zamieszkania odbiorcy towaru wskazany był adres zamieszkania p. M. N.. Nie bez znaczenia przy tym w sprawie jest również ustalenie łańcuszka powiązań dostawców M.. Dostawcami fakturowymi do M. D. była: E. Z akt sprawy wynika również, że ostatnim dostawcą fakturowym Firmy Komputerowej Z. była A.. Podmioty początkujące dostawy faktur do A. to C.sp. z o.o. i M. Sp. z o.o. Są to spółki, które w sprawie grają rolę "znikających podatników". Dostarczały one faktury do V. Sp. z o.o., która to spółka fakturowała z kolei "dostawy" do A. sp. z o.o. W ustalonym łańcuszku spółka A. jest bezpośrednim dostawcą faktur do A.. Całą "sprzedaż" na rzecz firmy Z. monitorował Prezes Spółki -p. M. N. Faktury wystawiane na rzecz Z. były przesyłane na adres mailowy M. N., który wskazywany był na listach przewozowych jako odbiorca towarów Z. Firma Komputerowa A. G. Organ wskazał, że również przepływy finansowe pomiędzy kontami prywatnymi A. G. i M. N. oraz pomiędzy firmami Z. i skarżącą Spółką wskazują na pozorność transakcji, wynikających z zakwestionowanych faktur VAT. Analiza przepływów pieniężnych pomiędzy rachunkami firmowymi i osobistymi A. G., a Spółką i jej prezesem dowiodła, że wpłaty dokonane przez M. N. zostały przeznaczone przez A. G. na opłatę faktur zakupu wystawionych przez firmy: M., a nie na zakup towarów we włoskim sklepie. Organ podkreślił, że to p. N. - Prezes Spółki - ustalał warunki transakcji z dostawcami firmy p. G.. Zamiast niego, odbierał pocztą elektroniczną faktury wystawione na rzecz swojego bezpośredniego "dostawcy". Powyższe wskazuje, że celem takiego działania było pozorowanie sprzedaży towarów pomiędzy Z. a Spółką. Oba podmioty znajdowały się w tym samym łańcuchu "dostaw", który zapoczątkowany został przez "znikające podmioty" oraz, w którym znajdowały się też podmioty panów B. i L.. Podmioty te - podobnie jak Z. - pozorowały sprzRedaż. Istotnym jest to, że z przedstawionego sposobu postępowania i relacji łączących Z. ze Spółką wynika, że opisany proces nie mógł obyć się bez wiedzy Prezesa- p. N.. Cechą charakterystyczną w całym łańcuszku podmiotów jest to, że podmioty te nie zawierały pomiędzy sobą umów handlowych, regulujących obowiązki i uprawnienia stron transakcji, pomimo znacznych kwot pojawiających się na fakturach. Ich działalność nie miała cech handlu, to jest konieczności poszukiwania towaru i klienta oraz gromadzenia zapasów. Podmioty te nie prowadziły aktywnej działalności reklamowej i marketingowej. Transakcje fakturowe odbywały się w tym samym dniu lub w odstępie kilkudniowym, a towar miał pozostawać w tym samym miejscu. Za szybkim przepływem faktur następował szybki przepływ środków pieniężnych, co miało uwiarygodnić dokonywane transakcje. Każdy podmiot w łańcuchu transakcji niezwłocznie po ich otrzymaniu (co do zasady w tym samym dniu), dokonywał transferu na konto poprzednika, bądź wskazane przez niego, niezalenie od określonego w fakturze terminu płatności. Każda transakcja fakturowa przebiegała według ustalonego zbliżonego schematu. Również działania skarżącej Spółki były podobne do transakcji na wcześniejszych etapach łańcucha dostaw. W świetle powyższego Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że skarżąca Spółka świadomie brała udział w opisywanym procederze. Stwierdzono, żee transakcje na poszczególnych etapach łańcuszka dostaw cechowały się tymi samymi elementami, aż do podmiotu znajdującego się na górze łańcucha, który zajmował się detaliczną formą sprzedaży dla obcokrajowców w systemie TAX FREE. Zatem p. N. wraz z fakturowymi dostawcami firmy Z. kreował fikcję transakcji pomiędzy Z. a jej dostawcami. A. G. z M. N. natomiast kreowali fikcję transakcji pomiędzy Firmą Komputerową Z. a skarżącą Spółką. Cały zaś obraz podmiotów występujących w łańcuszku dostaw fakturowych daje podstawy do stwierdzenia, że na poszczególnych etapach tego łańcuszka nie dochodziło do rzeczywistych transakcji. Pełnomocnik w odwołaniu podniósł, że strona poza informacjami uzyskanymi tzw. "drogą pantoflową" dodatkowo dokonywała weryfikacji swoich kontrahentów w dostępnym dla niej zakresie, nie przedstawiła jednak dowodów potwierdzających ten fakt. Organ podniósł, że z akt sprawy wynika, że skarżącą Spółka nie sprawdziła Firmy Z., gdyż współpraca oparta była na zaufaniu do A. G., którego prezes Skarżącej Spółki znał od dziecka. Organ podkreślił, że w świetle orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości (por. wyrok z dnia 6 lipca 2006 r. w sprawach połączonych C-439/04 i C-440/04 Kittel i Recolta Recycling, Zb.Orz. s. 1-6161, pkt 55; a także ww. wyroki w sprawach połączonych Mahageben i David, w sprawie Bonik) ochrona prawna przysługuje podatnikowi, który na podstawie obiektywnych przesłanek nie wiedział lub nie mógł wiedzieć, że transakcja wiązała się z przestępstwem w dziedzinie podatku od wartości dodanej, czy też nie miał przesłanek podejrzewać, że dopuszczono się nieprawidłowości lub przestępstwa. Ochrona przysługuje zatem podatnikom wykazującym się należytą starannością i dbałością o własne interesy w obrocie gospodarczym. W sprawie niniejszej opierania się na znajomości i na polecaniu sobie kontaktów telefonicznych nie można oceniać w kategoriach należytej staranności i dbałości o własne interesy w obrocie gospodarczym. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że kwestionowane faktury nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji, zaś strony transakcji jedynie pozorowały wzajemne dostawy. Dla uwiarygodnienia zawartych transakcji sprzedaży wykorzystywały mechanizmy legalizujące w postaci wzajemnych rozliczeń m.in. za pośrednictwem rachunków bankowych czy przenoszenie prawa do towaru w magazynach firmy Diera. Na powyższą decyzję, pełnomocnik skarżącej Spółki wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, zarzucając naruszenie: I. przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. 1) art. 188 w zw. z art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r. poz. 613 ze zm., dalej powoływana jako dalej powoływana jako: "o.p."), poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań, mających na celu zgromadzenie kompletnego materiału dowodowego oraz bezzasadne nieuwzględnienie wniosków dowodowych skarżącej Spółki, w tym wniosków o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania w charakterze świadka Pana A. G., a w konsekwencji zgromadzenie pobieżnej i niewystarczającego do właściwego rozpatrzenia niniejszej spraw)' materiału dowodowego, przejawiające się: a) nieprzeprowadzeniem istotnego w sprawie dowodu z przesłuchania świadka Pana A. G. i zbyt ogólnikowym i niewystarczającym wyjaśnieniem z jakich konkretnie powodów odmówiono skarżącej Spółce przeprowadzenia tegoż dowodu, w tym: - zaniechanie własnych działań, w ramach postępowania prowadzonego przeciwko Skarżącej i posłużenie się pobieżnymi informacjami z innego postępowania podatkowego, prowadzonego przeciwko Panu A. G., w którym to postępowaniu również nie doszło do przesłuchania ww. osoby; - niepodjęcie należytych działań mających na celu ustalenie aktualnego miejsca zamieszkania Pana A. G. i jego przesłuchanie w charakterze świadka; - nienależyte wyjaśnienie w treści skarżonej decyzji, bez wskazywania konkretnych powodów, dla których organ podatkowy odmówił przeprowadzenia dowodu z przesłuchania Pana A. G., a jedyne pobieżne wskazywanie, iż kontakt z Panem A. G. jest utrudniony; - nieaktualność działań organu podatkowego i posiłkowanie się w zakresie kontaktów z Panem A. G. nieteraźniejszymi, bo blisko dwuletnimi ustaleniami z postępowania podatkowego prowadzonego przeciwko Panu A.G. b) bezpodstawnym nieuwzględnieniem, mających ważne znaczenie dla niniejszej sprawy, pozostałych wniosków dowodowych skarżącej Spółki, których uwzględnienie pozwoliłoby na należyte ustalenie wszystkich niezbędnych okoliczności faktycznych sprawy, w tym wniosku o przeprowadzenie dowodu z numerów IMEI towarów, z dokumentów TAX FREE, z dowodów płatności za faktury oraz z opinii biegłego z zakresu działalności handlowej; 2. art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z art. 210 § 4 o.p., poprzez pobieżne, połowiczne i niedostateczne wyjaśnienie, w uzasadnieniu skarżonej decyzji, okoliczności jakimi kierował się organ podatkowy II instancji, w tym lakoniczne, ogólnikowe niezindywidualizowane wyjaśnienie powodów odmowy przeprowadzenia wnioskowanych przez skarżącą Spółkę dowodów, w tym: a) niewskazanie konkretnych i odnoszących się do przedmiotowej sprawy powodów, dla których organ podatkowy odmówił przeprowadzenia wnioskowanych dowodów i nieprzedstawienie dokładnych powodów z jakich dowodom tym odmówiono wiarygodności, w tym: - ogólnikowe, jednozdaniowe wskazanie, że wnioski dowodowe o przeprowadzenie dowodu z numerów IMEI towarów, z dokumentów TAX FREE, z dowodów płatności za faktury oraz z opinii biegłego z zakresu działalności handlowej nie zasługują na uwzględnienie, bez wyjaśnienia powodów i okoliczności, w oparciu o które organ podatkowy przyjął takie stanowisko za słuszne; - brak umiejętności należytej analizy treści pism składanych przez skarżącą Spółkę i przerzucanie na stronę odpowiedzialności za rzekomo nieprecyzyjne wskazywanie danych świadków o przesłuchanie których Spółka wnosiła, podczas gdy wypowiedź Skarżącej w sprawie materiału dowodowego wprost wskazywała dane osobowe świadka, o którego przesłuchanie strona wnosiła. 3. art. 123 § 1 o.p., poprzez uniemożliwienie Spółce czynnego udziału w prowadzonym przeciwko niej postępowaniu podatkowym, w szczególności na skutek zaniechania powołania w charakterze świadka Pana A. G. i nieuwzględnienia wniosku dowodowego Skarżącej w tej sprawie, co uniemożliwiło zebranie pełnego materiału dowodowego i wydanie rozstrzygnięcia zgodnego z rzeczywistym stanem faktycznym; 4. art. 122 w zw. z art. 191 o.p., poprzez nieprawidłowe, pobieżne, wyrywkowe ustalenie stanu faktycznego, nie wyjaśnienie i nieuwzględnienie wielu istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, nieprzeprowadzenie istotnych dla sprawy dowodów, w tym dowodu z przesłuchania w charakterze świadka Pana A. G., a ponadto dowolną w miejsce swobodnej ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, przejawiającą się w szczególności fragmentaryczną i jednostronnie korzystną organowi podatkowemu analizą dokumentów zeznań występujących w sprawie świadków; 5. art. 121 § 1 o.p., poprzez niewyjaśnienie w sposób należyty niezbędny do prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy wszystkich okoliczności faktycznych oraz nieprowadzenie postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, w tym pomijanie okoliczności korzystnych dla Skarżącej i niewłaściwe i pobieżne ustosunkowanie się do zgłaszanych wniosków dowodowych, w szczególności istotnego i niezbędnego w niniejszej sprawie dowodu z przesłuchania w charakterze świadka Pana A. G.; 6. art. 2 w zw. z art. 42 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 16 i art. 48 ust. 1 i 2 ust Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, tj. poprzez naruszenie zasady demokratycznego państwa prawnego i wynikającego z tej zasady nakazu ochrony zaufania obywateli do państwa i stanowionego przezeń prawa, przejawiające się w pozbawienie Skarżącej możliwości skorzystania z domniemania niewinności oraz pozbawienie Skarżącej prawa do obrony poprzez oparcie rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie na materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie innego podmiotu, tj. Pana A. G., dopuszczenie się rażących błędów proceduralnych, nieuwzględnienie istotnych wniosków dowodowych, i w rezultacie osądzenie skarżącej i wydanie rozstrzygnięcia na długo przed fizycznym wydaniem skarżonej decyzji. II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1. art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a u.p.t.u., poprzez jego niezastosowanie powodujące bezpodstawne pozbawienie Skarżącej prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony za marzec 2013 r. z określonych faktur VAT w łącznej wysokości 297.119 zł; 2. art. 88 ust. 3a pkt 4 u.p.t.u., poprzez jego błędną wykładnie, a w rezultacie stwierdzenie, iż zakwestionowane faktury VAT nie odzwierciedlają faktycznie dokonanych dostaw towarów, a tym samym rzekomo nie dokumentują rzeczywistego przebiegu transakcji gospodarczych i nie dają prawa do odliczenia podatku naliczonego. Wskazując na powyższe naruszenia, skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie, lub uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi II instancji do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w B., podtrzymując stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie. Pismem procesowym z dnia 25 stycznia 2017 r. skarżąca Spółka złożyła wyjaśnienia w ramach dotychczasowych zarzutów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu. Sąd administracyjny został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, Sąd bada jej zgodność z przepisami prawa (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm. oraz art. 3 i art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Podstawowym celem i efektem kontroli sądowej jest więc eliminowanie z obrotu aktów i czynności organów administracji publicznych niezgodnych z prawem i przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez wydanie orzeczenia odpowiedniej treści. Dokonując kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, sąd rozpoznając sprawę bada, czy organy do ustalonego stanu faktycznego zastosowały właściwą normę prawa materialnego oraz czy nie uchybiły przepisom prawa regulującym zasady postępowania, a jeśli dopuściły się takich uchybień, to czy te uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uchylenie zaskarżonej decyzji następuje bowiem – m.in. wówczas, gdy sąd stwierdzi, że w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź gdy dopuszczono się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W sprawie będącej przedmiotem niniejszego postępowania sytuacja taka niewątpliwie nie zachodzi. Oceniając przeprowadzone w sprawie postępowanie wskazać należy, co już wielokrotnie podnoszono w orzecznictwie sądów administracyjnych, że to na organy nałożony jest obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, czemu towarzyszy obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 122 i 187 § 1 o.p.). Warunkiem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy jest zarówno zebranie wszystkich istotnych dla sprawy dowodów, a także ich prawidłowa ocena. Oceny tej organ dokonuje natomiast na podstawie własnej wiedzy oraz doświadczenia życiowego, a o jej prawidłowości decyduje to, czy wyciągnięte przez organ wnioski mają logiczne uzasadnienie (art. 191 o.p.). Podkreślenia wymaga ponadto, że dowodem w sprawie podatkowej jest wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, o ile nie jest to sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 o.p.). Zdaniem Sądu, w rozpatrywanej sprawie organy nie uchybiły powyższym zasadom postępowania podatkowego i dołożyły wszelkich starań, by dokładnie ustalić stan faktyczny sprawy. Zebrany w sprawie materiał dowodowy jest kompletny, podjęto wszelkie działania zmierzające do ustalenia stanu faktycznego sprawy. Dokonując oceny wiarygodności zgromadzonych dowodów organy skarbowe nie były skrępowane żadnymi regułami określającymi wartość poszczególnych rodzajów dowodów i dokonały jej w sposób swobodny, na podstawie własnego przekonania opartego na wiedzy, doświadczeniu życiowym, prawach logiki, wzajemnych relacjach między poszczególnymi dowodami, z uwzględnieniem całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W oparciu o zebrane dowody, zrekonstruowano ciąg zdarzeń mających miejsce w sprawie. Powyższe znajduje swoje odzwierciedlenie w treści decyzji, w szczególności przedstawiono tam argumenty, jakimi kierowały się organy przy podejmowaniu rozstrzygnięć. Sposób prowadzenia postępowania w kontrolowanej sprawie w pełni odpowiada też wymowom stawianym przez zasadę budzenia zaufania do organów podatkowych. Spór w niniejszej sprawie dotyczy tego, czy Skarżąca miała prawo do pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur VAT wystawionych przez Firmę Komputerową Z. A. G.. Zdaniem Sądu, na co słusznie zwrócił także uwagę organ Skarżąca nie mogła skorzystać z prawa do odliczenia podatku należnego zgodnie z art. 86 ust.1 i ust. 2 lit. a) ustawy o podatku od towarów i usług, bowiem wystawione przez Z. faktury nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Należy mieć bowiem na uwadze, co jest istotnym argumentem w sprawie, że do akt została włączona decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. nr [...]z [...].02.2015 r. wydana wobec A. G. w przedmiocie podatku od towarów i usług za I i II kwartał 2013 r. Słuszność zawartych w niej ustaleń potwierdził Dyrektor Izby Skarbowej w B., a także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku prawomocnym wyrokiem z 22.12.2015 r., sygn. akt I SA/Bk 705/15, co oznacza, że zgromadzony w tamtej sprawie materiał dowodowy mógł stanowić podstawę również przy przedmiotowym postępowaniu. Z akt wynika, że Skarżąca znajdowała się w łańcuchu podmiotów wystawiających faktury, w których ujęty był sprzęt elektroniczny, co także wynika z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z [...].02.2015 r. Cały proceder rozpoczynali tzw. "znikający podatnicy", którzy wbrew ciążącemu na nich obowiązkowi nie uiszczali podatku należnego i brak jest z nimi kontaktu. "Znikającymi podmiotami" były następujące firmy: [...]. Kolejni podatnicy w łańcuszku fikcyjnych dostaw korzystali z prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wykazany w pustych fakturach i sami wystawiali faktury, które nie dokumentowały żadnych czynności. Podmioty, tzw. "znikający podatnicy" zostały utworzone wyłącznie do celów wyłudzenia podatku VAT. Wymienione spółki nie rozliczały się z podatku VAT (nie składały deklaracji lub składały "zerowe" deklaracje), który następnie na etapie kolejnych "transakcji" w ustalonym łańcuchu podlegał odliczaniu przez kolejne podmioty. "Znikający podatnicy" stanowili więc element inicjujący pozorny obrót sprzętem elektronicznym, który następnie, aby uwiarygodnić cały proces obrotu i umożliwić odliczenia podatku naliczonego "przebiegał" przez następne podmioty krajowe. Ostatecznie "podatek" ten stanowił podstawę żądania Spółki R. zwrotu VAT. Pomiędzy "znikającymi podmiotami" a Spółką R. w łańcuchu podmiotów znajdowały się także takie podmioty, których przedstawiciele jedynie podpisywali faktury. Dotyczy to podmiotów G. Sp. z o.o. Firmy te jedynie "obracały" fakturami. Bezpośrednim wystawcą na rzecz odwołującej się Spółki faktur, w których ujęte były telefony iphone A., S. i tablety, była Firma Komputerowa Z. A .G. Zgromadzony materiał dowodowy nie potwierdza jednak zakupu tych towarów od tego podmiotu. Przeciwnie. Dowodzi, że do transakcji pomiędzy Z. a R. nie doszło. Wystawcami faktur, na których jako odbiorcę wskazywano Firmę Komputerową Z. A. G. byli: [...]. Całą "sprzedaż" na rzecz firmy Z. monitorował Prezes Spółki R.. Faktury wystawiane na rzecz Z. były przesyłane na adres mailowy M. N. Dodatkowo należy wskazać, iż to M. N. wskazywany był na listach przewozowych jako odbiorca towarów Z. Firma Komputerowa A. G. Spółka R, świadomie brała udział w opisywanym procederze. Ustalono bowiem, że p. N. wraz z fakturowymi dostawcami firmy Z. kreował fikcję transakcji pomiędzy Z. a jej dostawcami. A. z M. natomiast kreowali fikcję transakcji pomiędzy Firmą Komputerową Z. a R.. Cały zaś obraz podmiotów występujących w łańcuszku dostaw fakturowych daje podstawy do stwierdzenia, że na poszczególnych etapach tego łańcuszka nie dochodziło do rzeczywistych transakcji. Z powyższego wyłania się więc jednoznaczny obraz procederu dokumentowanego fakturami nie odzwierciedlającymi rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych. Kwestionowane faktury nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji, zaś strony transakcji jedynie pozorowały wzajemne dostawy. Dla uwiarygodnienia zawartych transakcji sprzedaży wykorzystywały mechanizmy legalizujące w postaci wzajemnych rozliczeń m.in. za pośrednictwem rachunków bankowych czy przenoszenie prawa do towaru w magazynach firmy D. W sprawie nie naruszono także przepisów prawa materialnego, tj. art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 ustawy o VAT. Przepis art. 86 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 1 lit. a zawiera podstawową normę prawną regulującą prawo do odliczenia podatku naliczonego. Prawo to jest podstawowym i fundamentalnym prawem podatnika, wynikającym z konstrukcji podatku od towarów i usług. Prawo do odliczenia może dotyczyć jednak wyłącznie czynności, które faktycznie zostały dokonane. Sama faktura nie tworzy bowiem prawa do odliczenia podatku w niej wykazanego. Prawo do odliczenia przysługuje zatem wówczas, gdy podatek naliczony związany jest z faktycznie dokonanymi czynnościami opodatkowanymi. Należy przy tym też podkreślić, że zasada neutralności podatkowej nie stoi na przeszkodzie odmowie odbiorcy faktury prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego ze względu na brak czynności podlegającej opodatkowaniu (wyrok TSUE z 31.01.2013 r. w sprawie C-643/11 LVK - 56 EOOD). Trybunał wielokrotnie przypominał, zarówno na gruncie VI Dyrektywy i obowiązującej Dyrektywy 112, że zwalczanie oszustw podatkowych, unikanie opodatkowania oraz ewentualnych nadużyć jest celem uznanym i wspieranym przez dyrektywy i że podmioty prawa nie mogą powoływać się na przepisy prawa Unii w celu dopuszczania się oszustwa lub nadużycia swoich uprawnień. Organy administracyjne powinny więc odmówić prawa do odliczenia, jeżeli zostanie udowodnione na podstawie obiektywnych przesłanek, że prawo to podnoszone jest w celach wiążących się z przestępstwem lub nadużyciem. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Spółka nie mogła skorzystać z prawa do odliczenia podatku należnego zgodnie z art. 86 ust. 1 i ust. 2 lit. a ustawy o VAT, bowiem - co zostało udowodnione - sporne faktury od Firmy Komputerowej Z. A. nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń. Strona w rzeczywistości nie nabyła towarów wyszczególnionych w tych dokumentach, ponieważ ich wystawca nie dysponował tym towarem. Tym samym faktury te na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego. Podkreślenia wymaga, że prawo do odliczenia podatku naliczonego, jakkolwiek o fundamentalnym charakterze dla systemu VAT opartego na neutralności tego podatku, może doznać wyjątku w tych wszystkich przypadkach, gdy miało miejsce działanie w nieuczciwych celach lub nadużycie prawa. Wielokrotnie zwracał na to uwagę swoich orzeczeniach Trybunał Sprawiedliwości UE, który akcentował, że dla stwierdzenia nadużycia wymagane jest, po pierwsze, aby transakcje, pomimo iż spełniają formalnie przesłanki przewidziane w odpowiednich przepisach VI Dyrektywy i ustawodawstwa krajowego transponującego tę Dyrektywę, skutkowały uzyskaniem korzyści podatkowej, której przyznanie byłoby sprzeczne z celem tych przepisów. Po drugie, z ogółu obiektywnych okoliczności powinno również wynikać, że zasadniczym celem tych transakcji jest uzyskanie korzyści podatkowej. Podmioty nie mogą bowiem powoływać się na normy prawa wspólnotowego w celach nieuczciwych lub stanowiących nadużycie. W rzeczywistości zatem nie można poszerzać zakresu uregulowania wspólnotowego tak, aby objąć nim nadużycia podmiotów gospodarczych, to znaczy transakcje, które nie są przeprowadzane w ramach zwykłych transakcji handlowych, lecz wyłącznie w celu nadużycia korzyści przewidzianych w prawie wspólnotowym. Walka z oszustwem, unikaniem opodatkowania i ewentualnymi nadużyciami jest celem uznanym i wspieranym przez VI Dyrektywę. Przesłanki te nie zostają spełnione w przypadku transakcji stanowiących nadużycie i sądy krajowe dokonują oceny ich rzeczywistej treści i znaczenia, wskazując przy tym całkowicie pozorny charakter tych transakcji, jak również powiązania natury prawnej, ekonomicznej i osobowej pomiędzy podmiotami biorącymi udział w schemacie optymalizacji podatkowej (por. wyrok ETS z dnia 21 lutego 2006 r. w sprawie Halifax plc, sygn. C-255/02, dostępny w bazie LEX nr 175869, pkt 68-71 i pkt 81, wyrok ETS z dnia 12 stycznia 2006 r. w sprawach połączonych C-354/03, C-355/03 i C-484/03 oraz z dnia 6 kwietnia 1995 r. w sprawie C-4/94). W przypadku, gdy dostawa jest realizowana na rzecz podatnika, który nie wiedział lub nie mógł wiedzieć o tym, że dana transakcja była wykorzystana do celów oszustwa, które zostało popełnione przez sprzedawcę, art. 17 VI Dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on temu, aby przepis prawa krajowego, zgodnie z którym stwierdzenie nieważności umowy sprzedaży na mocy przepisu prawa cywilnego, który powoduje bezwzględną nieważność umowy jako sprzecznej z zasadami porządku publicznego z powodu sprzecznej z prawem causa po stronie sprzedawcy, powodował utratę prawa do odliczenia podatku VAT zapłaconego przez tego podatnika. Natomiast, gdy na podstawie obiektywnych okoliczności zostanie ustalone, że dostawa została zrealizowana na rzecz podatnika, który wiedział lub powinien był wiedzieć, że nabywając towar, uczestniczył w transakcji wykorzystanej do popełnienia oszustwa w podatku od wartości dodanej, stwierdzenie niemożności skorzystania z prawa do odliczenia należy do sądu krajowego (wyrok ETS z dnia 6 lipca 2006 r., sygn. C-439/04 w sprawie Axel Kittel, LEX nr 187186, pkt 52, 59-61). Z kolei w wyroku z dnia 21 czerwca 2012 r. w połączonych sprawach C-80/11 i C-142/11 Trybunał stwierdził, że niezgodna z Dyrektywą Rady/2006/112/WE jest praktyka, w ramach której organ podatkowy odmawia podatnikowi prawa do odliczenia od kwoty należnego podatku od wartości dodanej kwoty tego podatku należnego lub zapłaconego z tytułu świadczonych mu usług z tego powodu, iż wystawca faktur dotyczących owych usług lub jeden z jego usługodawców dopuścił się nieprawidłowości, bez udowodnienia przez organ podatkowy na podstawie obiektywnych przesłanek, iż podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, że transakcja mająca stanowić podstawę prawa do odliczenia wiązała się z przestępstwem popełnionym przez wystawcę faktury lub inny podmiot działający na wcześniejszym etapie obrotu. Jednocześnie Trybunał wskazał, że jeżeli podmiot gospodarczy podjął wszelkie działania, jakich można od niego w sposób uzasadniony oczekiwać, w celu upewnienia się, że transakcje w których uczestniczy nie wiążą się z przestępstwem, czy to w zakresie podatku VAT czy w innej dziedzinie, może on domniemywać legalność tych transakcji bez ryzyka utraty prawa do odliczenia naliczonego podatku VAT (teza 54). W ocenie Trybunału, określenie działań, jakich podjęcia w konkretnym przypadku można w sposób uzasadniony oczekiwać od podatnika, który zamierza skorzystać z prawa do odliczenia podatku VAT, w celu upewnienia się, że dokonywane przez niego transakcje nie wiążą się z popełnieniem przestępstwa przez podmiot działający na wcześniejszym etapie obrotu, zależy przede wszystkim od okoliczności rozpatrywanego przypadku. Jeżeli istnieją przesłanki, by podejrzewać nieprawidłowości lub naruszenie prawa, przezorny przedsiębiorca powinien, zależnie od okoliczności konkretnego przypadku, zasięgnąć informacji na temat podmiotu, u którego zamierza nabyć towary lub usługi, w celu upewnienia się co do jego wiarygodności. Jednakże organy podatkowe nie mogą w sposób generalny wymagać, by podatnik zamierzający skorzystać z prawa do odliczenia podatku VAT badał, czy wystawca faktury za towary lub usługi, których odliczenie ma dotyczyć, jest podatnikiem, czy dysponuje towarami będącymi przedmiotem transakcji i jest w stanie je dostarczyć oraz czy wywiązuje się z obowiązku złożenia deklaracji i zapłaty podatku VAT, w celu upewnienia się, że podmioty działające na wcześniejszych etapach obrotu nie dopuszczają się nieprawidłowości lub przestępstwa, albo żeby podatnik ten posiadał potwierdzające to dokumenty (tezy 59-61). Na gruncie rozpatrywanej sprawy organu ustaliły, że skarżąca Spółka uczestniczyła w procederze ukierunkowanym na wyłudzenie z budżetu państwa zwrotu podatku od towarów i usług. Ustaliły łańcuch podmiotów wystawiających faktury, w których ujęty był sprzęt elektroniczny, tj. telefony I. i aparaty fotograficzne N. Pierwszym ogniwem tego łańcucha był "znikający podatnik", a ostatnim skarżąca Spółka, która w swoich rozliczeniach wykorzystywała sprzedaż w systemie zwrotu podatku podróżnym opodatkowując tę sprzedaż stawką 0%. W konsekwencji organy stwierdziły w rozliczeniu za kwiecień 2013 r. brak prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony określony w fakturach wystawionych przez bezpośrednich "dostawców" skarżącej Spółki, którymi byli Z. i A.. Jeszcze raz podkreślić także należy, że zdaniem Sądu, postępowanie było przeprowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, tj. zgodnie z art. 121 Ordynacji podatkowej. W myśl zasady zawartej w art. 191, organy oceniły na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, że okoliczności, na podstawie których dokonano ustaleń zostały udowodnione. Organy w zaskarżonych decyzjach zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy (art. 187 § 1 OP), podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 122 OP) oraz jako dowód dopuściły wszystko, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy (art. 180 OP). Fakt zaś, iż w materiale tym znajdują się dowody pochodzące z innego postępowania (zwłaszcza decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. Nr [...] wydana wobec P. A. G.) w żadnym stopniu, wbrew zarzutom pełnomocnika Strony, nie umniejsza rangi tych dowodów. Odmienna od organów podatkowych ocena dowodów przez stronę nie jest równoznaczna z nierzetelnością przeprowadzonego postępowania dowodowego, zwłaszcza w sytuacji, gdy strona nie wskazała dodatkowych dowodów potwierdzających jej racje. Tym samym nie naruszono też wskazanych w skardze przepisów Konstytucji RP oraz Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej. Stosownie do art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej zaskarżona decyzja zawiera też uzasadnienie faktyczne i prawne. W sposób wyczerpujący uzasadniono, dlaczego zakwestionowane zostało rozliczenie skarżącej. Z treści skarżonej decyzji wynika obraz sprawy. Wskazano w niej okoliczności towarzyszące prowadzonej działalności przez R.. Ocena materiału dowodowego wskazuje, że R. uczestniczyła w procederze ukierunkowanym na wyłudzenie z budżetu państwa zwrotu podatku od towarów i usług. Szczegółowa argumentacja, która doprowadziła do takich ustaleń znajduje się w treści uzasadnienia skarżonej decyzji. W sposób klarowny w niej wskazano elementy, które decydują o rozstrzygnięciu sprawy. W sprawie wyjaśniono i uwzględniono wszelkie istotne dla sprawy okoliczności. Nie można zgodzić się z tym, że błędnie analizowano dokumenty znajdujące się w aktach sprawy. Przedstawiono ustalenia oparte na materiale dowodowym. Brak jest w tych działaniach dowolności, którą zarzuca. Pełnomocnik. W skardze Pełnomocnik podnosi, że błędnym było nie uwzględnienie wniosków dowodowych strony, zwłaszcza o przesłuchanie p. A. G. W zaskarżonej decyzji - wbrew twierdzeniom Skarżącej - organ odwoławczy podał powody, dla których odmówił uwzględnienia wnioskowanych dowodów. Po pierwsze wskazał, że przeprowadzanie dowodu z numerów IMEI jest bez znaczenia w przypadku relacji z p.G., skoro udowodniono, że p. G. jedynie dostarczał panu N. faktury, w których ujmowano sprzedaż telefonów od [...] do R.. Należy też zgodzić się z organami, że niecelowe było przeprowadzanie dowodu z numerów IMEI telefonów. Dowód ten nie potwierdziłby faktycznie, że towar z tymi numerami to ten sam, który miał być przedmiotem obrotu w ustalonym łańcuchu transakcji. Numery te nie były bowiem przypisane do poszczególnych dokumentów sprzedaży. M. N. zeznał, że nie weryfikowano i nie archiwizowano numerów IMEI telefonów. Także pełnomocnik A. wyjaśnił, że nie ma on wiedzy, czy telefony posiadały numery IMEI. W kontekście tych zarzutów należy wskazać, że odmowy przeprowadzenia wnioskowanych dowodów nie można z góry oceniać jako braku zebrania całego materiału dowodowego. Zgodnie z art. 188 o.p. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Organ nie ma obowiązku ciągłego poszukiwania dowodów, czy uwzględniania kolejnych wniosków dowodowych. Granice tego obowiązku są wyznaczane przez zasadę prawdy obiektywnej. W przypadku wniosku dowodowego strony organ musi ocenić, czy przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, jak też, czy okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. W sprawie uznano, co zaakceptował Sąd, że przeprowadzenie wnioskowanych dowodów nie przyczyniłoby się do jej wyjaśnienia. Po drugie, skoro - co zostało wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - w przedmiotowej sprawie bezsprzecznie dowiedziono, iż Spółka nie nabyła sprzętu elektronicznego wymienionego na kwestionowanych fakturach od firmy Z., również wniosek o przeprowadzenie dowodu z dokumentów TAX FREE, z dowodów płatności za faktury, z opinii biegłego z zakresu działalności handlowej oraz o przesłuchanie p. A. G. na okoliczność ustalenia rzeczywistego przebiegu transakcji między przedsiębiorstwem Z. Sp. z o.o., na uwzględnienie nie zasługiwał, szczególnie w kontekście dołączenia do sprawy decyzji w sprawie Pana G. Pamiętać należy, iż zgodnie z art. 129 Ordynacji podatkowej postępowanie podatkowe jest jawne wyłącznie dla stron. Do akt niniejszego postępowania, postanowieniem nr [...] z [...].03.2015 r., włączono zaś decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. Nr [...] z [...].02.2015 r. wydaną wobec P. A. G. Okoliczności w niej stwierdzone stanowią dowód w myśl art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej. Natomiast wniosek o przesłuchanie osób jakkolwiek powiązanych z Firmą Komputerową Z. był bezzasadny, ponieważ nie ma podstaw aby przypuszczać, że osoby te posiadają wiedzę o tym, czy skarżący wiedział o nieprawidłowościach występujących u dostawcy faktur oraz czy świadomie brał udział w przestępstwie karuzelowym. Podkreślić należy, że Spółka nie wskazała konkretnie, kogo w przedmiotowej sprawie należałoby przesłuchać, a samo wskazanie "osób jakkolwiek powiązanych" uniemożliwiało zidentyfikowanie świadków faktycznie mogących mieć wiedzę w tym zakresie. Ponadto odmowę przeprowadzenia wnioskowanych dowodów nie można z góry interpretować jako brak zebrania całego materiału dowodowego. Idąc tą drogą organy podatkowe musiałyby bezkrytycznie realizować każdy wniosek dowodowy strony. Nawet taki, który w żaden sposób nie będzie miał wpływu na treść rozstrzygnięcia. Koncepcja ciągłego poszukiwania dowodów sprowadzałaby się wiec do "faktycznej niemożności jakiegokolwiek postępowania podatkowego z obawy przed pominięciem jakiegoś dowodu, niezależnie od jego wartości dowodowej oraz w związku z oczekiwaniem strony co do niezbędności przeprowadzenia dowodu" (wyrok NSA z 12.06.2013 r, sygn. akt II FSK 1903/11). Ordynacja podatkowa wskazuje zaś w art. 180, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a co nie jest sprzeczne z prawem. W sprawie mniejszej przeprowadzanie dalszych dowodów było zbędne. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej materiał dowodowy w niniejszej sprawie pozwala na postawienie podatnikowi zarzutu świadomego uczestnictwa w procederze ukierunkowanym na wyłudzenie z budżetu państwa zwrotu VAT - co szczegółowo opisano w zaskarżonej decyzji. Potwierdzeniem powyższego są także dwa wyroki tutejszego Sądu, odnoszące się do Skarżącego a dotyczące miesiąca kwietnia i maja 2013 r., w których Sąd potwierdził prawidłowość dokonanych przez organy ustaleń w stosunku do Skarżącego (sygn.. akt I SA/Bk 3/15 i I SA/Bk 4/15). Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł o oddaleniu skargi.