I SA/Bk 93/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski, Sędziowie sędzia NSA Janusz Lewkowicz (spr.), asesor WSA Wojciech Stachurski, Protokolant Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 maja 2007 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Izby Skarbowej w B. z dnia [...] sierpnia 2002 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności za zobowiązania w podatku od towarów i usług za niektóre miesiące 1998 r. oddala skargę Decyzją z dnia [...] kwietnia 2002 r. Nr [...], Urząd Skarbowy w Ł. orzekł o solidarnej odpowiedzialności Pana A. G. jako członka zarządu "A w Łomży za zaległości podatkowe tej Spółki z tytułu podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe 1998 roku, za dodatkowe zobowiązanie podatkowe, za odsetki za zwłokę od tych zaległości oraz koszty egzekucyjne. Organ wskazał, że zaległości podatkowe Spółki "A" w podatku od towarów i usług za 1998 rok oraz dodatkowe zobowiązania podatkowe określone zostały Spółce w decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2001 r. Nr [...], utrzymanej w mocy decyzją Izby Skarbowej w B. z dnia [...] grudnia 2001 r. Nr [...]. Orzeczenie o odpowiedzialności strony za zaległości podatkowe Spółki "A" Urząd Skarbowy uzasadnił bezskutecznością przeprowadzonej przeciwko Spółce egzekucji administracyjnej. Postępowanie egzekucyjne wobec Spółki z tytułu tych zaległości wszczęto doręczając pełnomocnikowi Spółki odpisy tytułów wykonawczych. Organ stwierdził, że egzekucja z rachunku bankowego Spółki założonego w Kredyt Banku Oddział w Ł., jak też z majątku Spółki okazały się bezskuteczne. Na rachunku bankowym Spółki zajętym 13 lutego 2002 r. brak było środków pieniężnych. Ze złożonego przez Spółkę sprawozdania finansowego za rok 2000 wynika, że podatnik nie posiadał żadnego majątku trwałego poza urządzeniami technicznymi o wartości bilansowej 24.704,23 zł. Poborca skarbowy, który otrzymał do realizacji tytuły wykonawcze wystawione na Spółkę nie mógł jednakże dokonać żadnych czynności egzekucyjnych, ponieważ Spółka nie prowadziła działalności pod wskazanym adresem jej siedziby. Wezwania kierowane do pełnomocnika Spółki w dniu 10 września 2001 r. i 17 stycznia 2002 r. o podanie adresu nowej siedziby Spółki oraz do wskazania posiadanego przez Spółkę majątku pozostały bez odpowiedzi. Fakt pełnienia przez Pana A. G. funkcji członka zarządu Spółki "A" Urząd ustalił w oparciu o akta rejestrowe Spółki, z których wynikało, że na członka zarządu został powołany dnia 18 lipca 1997 r. i pełni tę funkcję nadal. W trakcie prowadzonego przez Urząd postępowania w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości Spółki w podatku od towarów i usług za 1998 roku, Pan G. nie wykazał, iż zgłoszono upadłość Spółki lub złożono wniosek o wszczęcie postępowania układowego z wierzycielami, nie wskazał też mienia, z którego byłaby możliwa egzekucja. W odwołaniu od powyższej decyzji Pan A. G. wniósł o jej uchylenie, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa oraz o wstrzymanie jej wykonania. Podniósł fakt braku podstawy prawnej w zaskarżonej decyzji tj. nie wskazanie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Wyczerpuje to zdaniem Strony treść przepisu art. 247 § 1 pkt 2 i pkt 3 Ordynacji podatkowej. Stwierdził, że Urząd przystąpił do egzekucji zobowiązań podatkowych, których nie określa żaden przepis ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Zarzucił również, że decyzja wydana została z rażącym naruszeniem art. 247 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, ponieważ Urząd powołuje się w niej "na powtórnie wydane w tej samej sprawie i w tym samym stanie faktycznym i w tej samej wysokości decyzje za rok 1998" tj. na decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2001 r. Nr [...] oraz Izby Skarbowej z dnia [...] grudnia 2001 r. Nr [...]. W związku z powyższym decyzję Urzędu będącą przedmiotem odwołania wydano z rażącym naruszeniem art. 247 § 1 pkt 3 w zw. z art. 247 § 1 pkt 7 Ordynacji. Zdaniem Strony nie może równolegle toczyć się postępowanie administracyjne i postępowanie sądowe przed NSA. Strona zarzuciła także skierowanie postanowień wydanych w tej sprawie i decyzji do osoby prywatnej, nie będącej stroną w sprawie, zamiast do członków zarządu Spółki oraz naruszenie art. 165 § 4 Ordynacji podatkowej. Wyraził pogląd, że Urząd zobowiązany był do wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania w oparciu o art. 201 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Zarzucił naruszenie ustawy o ochronie danych osobowych oraz stwierdził, że Spółka zawiadamiała Urząd o zmianie siedziby, lecz nie zostało ono przez Urząd przyjęte. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2002 r., Nr [...] Izba Skarbowa w B. utrzymała w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy uznał, że orzeczenie o odpowiedzialności strony, jako członka zarządu Spółki "A" za zaległości podatkowe Spółki z tytułu podatku od towarów i usług spółki znajdowało uzasadnienie w art. 116 Ordynacji podatkowej. W decyzji podniesiono, iż z akt rejestrowych Spółki wynika, że strona została powołana w skład zarządu Spółki z dniem jej założenia tj. 18 lipca 1997 roku. Zobowiązania Spółki w podatku od towarów i usług, z tytułu których orzeczono o odpowiedzialności strony powstały więc w okresie pełnienia przez stronę funkcji członka zarządu Spółki. Egzekucja zaległości w podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe 1998 roku okazała się bezskuteczna. Ponadto organ stwierdził, że w związku z prowadzoną egzekucją Spółka miała obowiązek zgodnie z art. 36 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji powiadomienia w ciągu 7 dni organu egzekucyjnego o każdej zmianie siedziby, trwającej dłużej niż jeden miesiąc. O tym obowiązku Spółka była pouczona wraz z doręczeniem odpisów tytułów wykonawczych. Wezwania organu egzekucyjnego do pełnomocnika Spółki o podanie aktualnej siedziby Spółki, pozostały bez odpowiedzi. W odwołaniu od decyzji strona także nie wskazała nowej siedziby Spółki. Korespondencja prowadzona z zarządem Spółki za pośrednictwem jej pełnomocnika kierowana była na wskazany adres do doręczeń - w W. ul. C. [...], który nie był adresem siedziby Spółki. W trakcie prowadzonego postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny wezwał pełnomocnika Spółki do złożenia wyjaśnień odnośnie posiadanego przez Spółkę majątku ruchomego i nieruchomości, do wskazania wierzytelności przypadających Spółce i rachunków bankowych. Do dnia wydania zaskarżonej decyzji nie udzielono odpowiedzi na to wezwanie. Z akt sprawy wynika, że Pan A. G. nie zgłosił upadłości Spółki, nie złożył wniosku o wszczęcie postępowania układowego z wierzycielami oraz nie wskazał, że niezgłoszenie upadłości i brak postępowania układowego nastąpiły nie z jego winy. Nie wskazał też mienia, z którego egzekucja byłaby możliwa. Nie udowodnił więc istnienia choćby jednej z przesłanek, która uwalniałaby go od odpowiedzialności Zawarty w odwołaniu zarzut braku podstawy prawnej w zaskarżonej decyzji tj. przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym jest zdaniem organu odwoławczego niezasadny. Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym stanowiły podstawę prawną w decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2001 r. Nr [...] określającej wysokość zaległości podatkowych Spółki w podatku od towarów i usług. Wymieniona ustawa nie zawiera przepisów odnoszących się do orzekania o odpowiedzialności osób trzecich za zobowiązania podatkowe podatnika. Przepisy takie zawarte są w ustawie - Ordynacja podatkowa, a w tej sprawie są to art. 108 § 1 i art. 116, które powołano w sentencji zaskarżonej decyzji. Odnośnie zarzutu przystąpienia przez Urząd do egzekucji zobowiązań podatkowych, których nie określa żaden przepis ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, Izba Skarbowa wyjaśniła, że organ podatkowy w postępowaniu prowadzonym w sprawie odpowiedzialności osoby trzeciej nie ma uprawnień do zmiany wielkości zaległości podatkowych wynikających z rozstrzygnięć dokonanych w postępowaniu wymiarowym. W związku z zarzutem, że Urząd zobowiązany był do wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania w oparciu o art. 201 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z tym przepisem organ podatkowy zawiesza postępowanie w sprawie dotyczącej odpowiedzialności osoby trzeciej - do dnia, w którym decyzja określająca wysokość należności podatkowej, stanie się ostateczna. Decyzja Izby Skarbowej z dnia [...] grudnia 2001 r. Nr [...] jest decyzją ostateczną. Wyczerpany tu został bowiem tok instancji w postępowaniu administracyjnym. Fakt zaskarżenia decyzji Izby Skarbowej do Naczelnego Sądu Administracyjnego nie spowodował, że decyzja ta utraciła charakter decyzji ostatecznej. Przed Naczelnym Sądem Administracyjnym toczy się bowiem postępowanie sądowe, a nie administracyjne. Wyjaśnienie powyższe wyczerpuje również w ocenie organu odpowiedź na zarzut rażącego naruszenia art. 247 § 1 pkt 3 w związku z treścią art. 247 § 1 pkt 7 Ordynacji, w którym Strona wyraziła pogląd, że żadne postępowanie administracyjne nie może toczyć się równolegle z postępowaniem sądowym. Również zarzut naruszenia art. 247 § 1 pkt 5 i art. 165 § 4 Ordynacji podatkowej jest zdaniem Izby Skarbowej niezasadny. Członkowie zarządu, jako osoby fizyczne ponoszą odpowiedzialność swoim majątkiem za zaległości Spółki, gdy egzekucja wobec niej okaże się nieskuteczna. Stroną takiego postępowania nie może być zarząd spółki, lecz członek tego zarządu. Stąd też skierowanie postanowień i decyzji w tej sprawie do Pana A. G. oraz ich doręczenie w miejscu pracy nastąpiło zgodnie z art. 148 Ordynacji podatkowej. Urząd dysponował adresem zamieszkania Strony, ponieważ jest on wpisany w akcie notarialnym zawiązania Spółki, który został złożony w Urzędzie w celu jej zarejestrowania. Urząd miał prawo do jego wykorzystania, nie naruszając ustawy o ochronie danych osobowych. W skardze skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Białymstoku Pan A. G. wnosił o uchylenie w całości skarżonej decyzji Izby Skarbowej w B. z dnia [...] sierpnia 2002r. i uchylenie poprzedzającej tę decyzję - decyzji Urzędu Skarbowego w Ł. z dnia [...] kwietnia 2002 r., jako wydanych z rażącym naruszeniem przepisów prawa oraz o wydanie na podstawie art. 40 ust. 2 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym postanowienia o wstrzymaniu wykonania w całości w/w decyzji Urzędu Skarbowego w Ł. Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2002 r. do momentu wydania orzeczenia Sądu w niniejszej sprawie i w sprawie Skargi Spółki złożonej dnia 18 stycznia 2002 roku. Skarżący zarzucił, że Izba Skarbowa uchyliła się od przeprowadzenia własnego postępowania w sprawie, co zgodnie z ustalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego (a w tym Ośrodka Zamiejscowego NSA w Białymstoku) stanowi rażące naruszenie prawa, mające wpływ na treść rozstrzygnięcia. Zdaniem strony organ pominął w całości zgłoszone zarzuty, a w szczególności zarzut, iż to Izba Skarbowa spowodowała i jest bezpośrednio odpowiedzialna za podjęte działania Urzędu Skarbowego w Ł. w stosunku do członków Zarządu Spółki A S.A. - wobec utrzymania w mocy decyzji Inspektora kontroli skarbowej z dnia [...] sierpnia 2001 r. Nr [...] swoją decyzją z dnia [...] grudnia 2001r. Nr [...] - mimo, iż nie istnieje przepis prawa materialnego (ustawy o podatku VAT), który mógłby stanowić podstawę prawną określenia Spółce zaległości w podatku VAT za 1998 rok, a następnie odpowiedzialności za zobowiązania Spółki – określone bez podania podstawy prawnej - Członków Zarządu Spółki. Ponadto skarżący podniósł, iż Urząd Skarbowy w Ł. przekroczył obowiązujący miesięczny termin, określony art. 227 § 1 Ordynacji podatkowej do przekazania odwołania i dokumentacji do Izby Skarbowej w B. oraz nie doręczył stanowiska w sprawie odwołania, a Izba Skarbowa w B. stanowisko to przekazała dopiero łącznie ze swoją decyzją. W uzasadnieniu skargi zarzucono również skarżonemu rozstrzygnięciu organu odwoławczego naruszenie art. 7 Konstytucji RP oraz art. 120 i art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa w B. wnosiła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Białymstoku została wniesiona w dniu 23 października 2002 roku. Zgodnie z regulacją zawartą w art. 97§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), sprawa podlegała rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga jest bezzasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem niniejszej sprawy jest odpowiedzialność podatkowa członka zarządu spółki akcyjnej za zobowiązania podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe 1998 r. Zagadnienie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe podatników reguluje rozdział 15 działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (w brzmieniu obowiązującym w 2002 r. Dz.U. Nr 137 poz.926 ze zm.). Przepis art. 116 tejże ustawy dotyczy odpowiedzialności członków zarządu spółek kapitałowych. Zgodnie z tym unormowaniem (w brzmieniu obowiązującym w 2002 r.), za zaległości podatkowe m.in. spółki akcyjnej odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu. Konieczną przesłanką tej odpowiedzialności jest bezskuteczność egzekucji przeciw spółce. Niemniej jednak członek zarządu może uwolnić się od odpowiedzialności poprzez wykazanie jednej z przesłanek egzoneracyjnych, tj. wykazanie, że: we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości oraz niewszczęcie postępowania układowego nastąpiło nie z jego winy, bądź przez wskazanie mienia, z którego egzekucja jest możliwa (art. 116 § 1 cytowanej ustawy – Ordynacja podatkowa). Zgodnie natomiast z art. 116 § 2 tejże ustawy, odpowiedzialność członków zarządu, obejmuje zobowiązania podatkowe, które powstały w czasie pełnienia przez nich obowiązków członków zarządu spółki. Organy podatkowe wykazały, że Pan A. G. pełnił obowiązki członka zarządu "A" S. A. w Ł. od dnia 18 lipca 1997 r. (por. kserokopia aktu zawiązania Spółki sporządzonego w formie aktu notarialnego oraz kserokopia akt rejestrowych spółki "A" – znajdujące się w aktach administracyjnych). Czasookres pełnienia przez skarżącego funkcji członka zarządu spółki "A" przypadł na okres powstania zobowiązania tejże spółki w podatku od towarów i usług. Zakres zobowiązań podatkowych spółki "A" z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od kwietnia do października 1998 r. został zaś określony decyzją Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2001 r. Nr [...], utrzymanej następnie w mocy decyzją Izby Skarbowej w B. z dnia [...] grudnia 2001 r. Nr [...]. Decyzja Izby Skarbowej w B. z dnia [...] grudnia 2001 r. jest ostateczna. Ponadto skarga od niej wniesiona została oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 lutego 2004 r., wydanym w sprawie sygn. akt SA/Bk 900/03. Zarzuty niniejszej skargi dotyczące powyższej decyzji określającej spółce "A" wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące od kwietnia do października 1998 r. nie mogą być przez skład orzekający w niniejszej sprawie merytorycznie rozpoznane. Decyzja o odpowiedzialności podatkowej członka zarządu za zaległości podatkowe spółki akcyjnej jest bowiem odrębną w stosunku do decyzji określającej ten podatek podatnikowi (spółce). Odpowiedzialność osoby trzeciej za zaległości podatnika jest odpowiedzialnością posiłkową i ma charakter akcesoryjny gdyż nie może powstać bez uprzedniego powstania obowiązku wobec pierwotnego dłużnika. W postępowaniu w sprawie odpowiedzialności osoby trzeciej członek zarządu spółki nie może zatem kwestionować wcześniejszych ustaleń, dokonanych przez organ w toku postępowania podatkowego wobec podatnika (por. np. wyrok NSA z 21 czerwca 2000 r., sygn. akt I SA/Kr 666/98, opublikowany w Systemie Informacji Prawnej LEX nr 45390). Przeprowadzając postępowanie w niniejszej sprawie organy podatkowe wykazały również bezskuteczność egzekucji. Pełnomocnikowi spółki doręczono tytuły wykonawcze (k. 43-68). Organ egzekucyjny podjął działania celem ustalenia majątku spółki wystarczającego na zaspokojenie zaległości spółki powstałych z tytułu podatku od towarów i usług. Na rachunku bankowym Spółki, którego zajęcia dokonał organ egzekucyjny w dniu 13 lutego 2002 r. brak było środków pieniężnych (k.69-72). Do pełnomocnika spółki organ skierował wezwanie do złożenia wyjaśnień w zakresie majątku ruchomego i nieruchomego posiadanego przez Spółkę. Brak było jednakże odpowiedzi na powyższe wezwanie. Wzywano także pełnomocnika Spółki do wskazania aktualnego adresu jej siedziby. Również temu obowiązkowi pełnomocnik nie zadośćuczynił. Poza sporem pozostaje również okoliczność, że skarżący nie zgłosił upadłości Spółki, nie złożył wniosku o wszczęcie postępowania układowego z wierzycielami oraz nie wskazał, że niezgłoszenie upadłości i brak postępowania układowego nastąpiły nie z jego winy. Nie wskazał poza tym mienia, z którego egzekucja byłaby możliwa. Nie udowodnił więc istnienia choćby jednej z przesłanek egzoneracyjnych, uwalniających go od odpowiedzialności W tym stanie rzeczy zatem zaistniały przesłanki do orzeczenia o odpowiedzialności Pana A. G., jako członka zarządu spółki "A", za zobowiązania spółki z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od kwietnia do października 1998 r. Zaległości podatkowe spółki z tytułu zobowiązań w podatku od towarów i usług za powyższe miesiące powstały bowiem i przerodziły się w zaległość podatkową w czasie pełnienia przez skarżącego obowiązków członka zarządu. Skarżący natomiast nie uwolnił się od odpowiedzialności poprzez wykazanie jednej z przywołanych wyżej przesłanek egzoneracyjnych, a egzekucja z majątku spółki okazała się bezskuteczna. Podstawę prawną orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki akcyjnej stanowi 108 § 1 i art. 116 cytowanej ustawy – Ordynacja podatkowa. Bezzasadne jest zatem twierdzenie skarżącego, że brak jest przepisu prawa w ustawie o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, który mógłby stanowić podstawę prawną określenia odpowiedzialności za zobowiązania Spółki. Sąd nie stwierdza naruszenia przez organy art. 227 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa. Zgodnie z tym uregulowaniem w brzmieniu obowiązującym w 2002 r., organ podatkowy, do którego wpłynęło odwołanie, przekazuje je wraz z aktami sprawy właściwemu organowi odwoławczemu w terminie miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Organ podatkowy, przekazując sprawę, jest obowiązany ustosunkować się do przedstawionych zarzutów (art. 227 § 2). Odwołanie strony wpłynęło do organu I instancji w dniu 5 czerwca 2002 r. Akta sprawy wraz z odwołaniem oraz ustosunkowaniem się do zarzutów w nim zawartych organ przesłał do Izby Skarbowej w B. w dniu 3 lipca 2002 r. (data nadania przesyłki pocztowej – k.96). Zachowany został zatem miesięczny termin przewidziany w art. 227 § 1 ustawy – Ordynacja podatkowa. Ponadto cytowany przepis nie zobowiązuje organu do doręczenia stronie stanowiska w sprawie zarzutów odwołania. Nieuzasadniony jest również zarzut kierowania przez organy korespondencji na prywatny adres zamieszkania strony. Doręczenia w niniejszej sprawie nastąpiły zgodnie z art. 148 § 1 ustawy – Ordynacja podatkowa. W myśl tego uregulowania, pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Odnośnie zarzutu skargi nie ustosunkowania się przez organ I instancji do wniosku o przesunięcie 3-dniowego terminu na zapoznanie się z zebranym materiałem dowodowym w sprawie, wyznaczonego stronie postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2002 r., Sąd zauważa, że wniosek w tym przedmiocie wpłynął do organu w dniu 23 kwietnia 2002 r. Urząd Skarbowy w Ł. wydał natomiast decyzję w przedmiocie odpowiedzialności strony, jako członka zarządu za zaległości spółki z tytułu podatku od towarów i usług w dniu [...] kwietnia 2002 r. W tym miejscu Sąd pragnie zwrócić uwagę, że istotą postępowania podatkowego jest ustalenie wszelkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy, aby następnie dokonać ich oceny pod kątem przepisów materialnoprawnych. W niniejszej sprawie materiał dowodowy w zakresie odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe spółki z tytułu podatku od towarów i usług został należycie zgromadzony i oceniony. Ocena ta była swobodna, przeprowadzona w zgodzie z zasadami doświadczenia życiowego i prawami logiki, czemu organy dały wyraz w uzasadnieniach swoich decyzji. Organy nie naruszyły art. 7 Konstytucji RP oraz art. 120 ustawy – Ordynacja podatkowa. Działanie na podstawie prawa w pierwszym rzędzie oznacza obowiązek ustalenia obowiązujących w danym obszarze przepisów prawa, następnie wybór i ustalenie w drodze wykładni znaczenia przepisu mającego zastosowanie w danej sprawie, następnie zaklasyfikowanie danego przypadku do określonego przez wybrany przepis wzorca i wreszcie ustalenie dla tego przypadku wiążących konsekwencji prawnych. Orzeczenie o odpowiedzialności strony za zaległości Spółki "A" znalazło oparcie w art. 108 § 1 i art. 116 ustawy – Ordynacja podatkowa. Postępowanie podatkowe zaś przeprowadzone zostało zgodnie z przepisami normującymi kwestie proceduralne, w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania decyzji. Okoliczności przedstawione w skardze, jak i analiza akt sprawy nie wskazuje, aby postępowanie podatkowe w niniejszej sprawie prowadzone było w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych. Nie naruszono zatem art. 121 § 1 ustawy – Ordynacja podatkowa. W tym stanie rzeczy, Sąd uznając skargę za nieuzasadnioną, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji orzeczenia.