I SA/Bk 95/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Melezini (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2016 r. w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G. Sp. z o.o. w B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] grudnia 2015 r. pełnomocnik G. Sp. z o.o. w B. (dalej powoływana także jako Spółka) wniósł o wstrzymanie jej wykonania. Powołał się na grożące Spółce niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazał, że aktualnie Spółka generuje niewielkie przychody, które często nie pokrywają kosztów jej działalności, w tym wypłaty wynagrodzenia zatrudnionym pracownikom. Spółka nie posiada żadnych oszczędności, dlatego też zapłata kwoty 12 000 zł wiązałaby się z koniecznością sprzedaży mienia ruchomego (wyposażenia baru), co wiązałoby się z koniecznością zamknięcia działalności gospodarczej. Spółka dołączyła do wniosku m.in. wyciągi z rachunku bankowego Spółki za okres od lipca do grudnia 2015 r., wyniki raportów kasowych za miesiące od września do listopada 2015 r. oraz sprawozdanie finansowe za 2014 r. i miesiące od stycznia do listopada 2015 r. – bilans i rachunek zysków i strat. Postanowieniem z dnia 25 lutego 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji, uznając, że Spółka uprawdopodobniła w wystarczający sposób, że wykonanie decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył Dyrektor Izby Celnej w B., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Białymstoku. Postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2016 r. II GZ 376/16, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał wniosek Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku do ponownego rozpoznania. Zdaniem NSA, uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie zawiera dostatecznej argumentacji wskazującej na przyczyny uwzględnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej. Samo stwierdzenie skarżącej Spółki, nie poparte żadnym środkiem dowodowym, iż w przypadku braku wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w wysokości 12 000 zł nastąpi skutek w postaci sprzedaży majątku ruchomego i nieruchomego nie świadczy w żaden sposób o jej rzeczywistej sytuacji. Ponownie rozpoznając wniosek, Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), Sąd może wstrzymać wykonanie aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ma miejsce, gdy nie będzie już możliwy późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, lub powrót do stanu pierwotnego. Dodać trzeba, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty, a ich wykazanie jest rzeczą wnioskodawcy, który powinien starannie uzasadnić swój wniosek i wskazać konkretne okoliczności świadczące, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione i konieczne. Zdaniem Sądu, Spółka nie uczyniła tego w sposób uzasadniający objęcie jej ochroną tymczasową. Dołączone do akt dokumenty w postaci wyciągów z rachunku bankowego za 2015 r. oraz sprawozdania finansowe za 2014 r. oraz za miesiące od stycznia do listopada 2015 r., nie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia Spółce znacznej szkody czy trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższych dokumentów wynika, że owszem w 2015 r. uległ zmniejszeniu zakres prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej a w konsekwencji zmniejszyły się przychody, ale jednocześnie zmniejszyły się koszty uzyskania przychodów oraz wysokość generowanej straty. Spółka już w 2014 r. osiągnęła stratę z tytułu prowadzonej działalności w wysokości ponad 80 000 zł, a zatem strata w wysokości 53 000 zł w okresie od stycznia do listopada 2015 r. nie świadczy o pogorszeniu jej sytuacji majątkowej. Samo twierdzenie skarżącej o generowanej stracie oraz ewentualnej konieczności sprzedaży mienia ruchomego (wyposarzenia baru) czy konieczności zwolnienia części pracowników, jest niewystarczające do oceny wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na możliwość powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć należy, że nawet fakt ewentualnego wyegzekwowania nałożonej kary pieniężnej przed rozpoznaniem skargi i ewentualne jej uwzględnienie nie skutkuje nieodwracalnymi skutkami, bowiem w takim wypadku wskazana skarżoną decyzją należność zostanie Spółce zwrócona. Na inne okoliczności powodujące trudne do odwrócenia skutki Spółka nie wskazała, zaś Sąd nie ma możliwości prowadzenia z urzędu postępowania dowodowego w tym zakresie. Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał za zasadne, odmówić udzielenia ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 61 § 3 cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.