I SA/Bk 965/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, Sędziowie sędzia WSA Andrzej Melezini (spr.),, sędzia WSA Jacek Pruszyński, Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi J. I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 rok oddala skargę Decyzją z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...] Burmistrz C. ustalił J. I.(zwanemu dalej: "Skarżącym") zobowiązanie w podatku od nieruchomości za rok 2017 w kwocie 1021,00 zł. Do podstawy opodatkowania przyjęto zadeklarowaną w 2007 r. powierzchnie budynku mieszkalnego (68,70 m2), powierzchnię gruntów "pozostałych" (1294,00 m2) oraz powierzchnie budynków "pozostałych" (127,10 m2). Od powyższej decyzji Skarżący złożył odwołanie, kwestionując prawidłowość opodatkowania budynków "pozostałych". Wskazał, że nie są to oddzielne obiekty budowlane, lecz części budynku mieszkalnego wykorzystywane na potrzeby bytowe mieszkańców, a zatem powinny być obciążone stawkami właściwymi dla części mieszkalnych budynku. Decyzją z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Kolegium podniosło, że w niniejszej sprawie poza sporem pozostaje zagadnienie opodatkowania budynku mieszkalnego oraz gruntów "pozostałych". Nie jest też sporna powierzchnia "budynków pozostałych" - wynika ona z deklaracji składanych przez podatnika (łącznie 127,10 m2). Spór sprowadza się do odpowiedzi na pytanie o zasady opodatkowania budynków "pozostałych" posadowionych na gruntach niestanowiących gospodarstwa rolnego. Organ odwoławczy stwierdził, że nie można się zgodzić z poglądem Skarżącego, że sporne budynki są w rzeczywistości częściami budynku mieszkalnego. Wskazał, że znajdujący się w aktach sprawy dokument urzędowy - wypis z kartoteki budynków - świadczy o niemieszkalnym charakterze tych obiektów. Z powyższego wypisu wynika, że na działce nr [...] posadowione są 3 obiekty budowlane: budynek mieszkalny, budynek handlowo-usługowy oraz inny budynek niemieszkalny. Kolegium przywołało treść art. 194 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r., poz. 201, zwanej dalej: "o.p."), a następnie stwierdziło, że w niniejszym postępowaniu dokumentem urzędowym jest wspomniany wyżej wypis z rejestru budynków, który w zakresie opodatkowania budynków korzysta ze szczególnej mocy dowodowej. W dalszej kolejności organ powołał uchwały NSA: z dnia 27 kwietnia 2009 r., II FPS 1/09 oraz z dnia 27 lutego 2012 r., II FPS 4/11, z których wynika, że opodatkowanie budynku lub jego części stawką podatku przewidzianą dla budynków mieszkalnych jest możliwe, jeżeli w ewidencji gruntów i budynków budynek został określny jako mieszkalny. Organ odwoławczy stwierdził, że wbrew twierdzeniom Skarżącego, wypis z kartoteki budynków wskazuje na to, że sporne budynki "pozostałe" są odrębnymi od budynku mieszkalnego obiektami budowlanymi. Potwierdza to także dołączona do odwołania kopia mapy przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. W ocenie Kolegium, wyraźnie wskazano na niej niemieszkalny charakter obiektów ("gospodarczy" i "inny niemieszkalny") oraz zaznaczono granice spornych obiektów, przy czym nie graniczą one nawet z żadnym budynkiem mieszkalnym (budynek taki postawiono wiele lat po wybudowaniu spornych obiektów). Organ odwoławczy zaznaczył, że sposób wykorzystania budynków nie ma w tym przypadku znaczenia. Nie zgadzając się z powyższą decyzja Skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Zaskarżonej decyzji zarzucił: I. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, w postaci: 1) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez zaniedbanie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co doprowadziło organ do błędnego ustalenia stanu faktycznego co do parametrów technicznych spornej części budynku oraz funkcji jakie spełnia, 2) art. 7 k.p.a. i art. 12 § 1 k.p.a., poprzez brak wnikliwego działania organu przejawiającego się w pobieżnej i płytkiej ocenie materiału dowodowego, zaniechanie przeprowadzenia czynności zmierzających do dokładnego i rzetelnego ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego, poczynienie przez organ ustaleń faktycznych wyłącznie na podstawie posiadanych dokumentów urzędowych bez zweryfikowania ich aktualności oraz ich relacji z zaistniałym w sprawie stanem faktycznym, 3) art. 8 k.p.a., poprzez naruszenie zasady zaufania obywateli do organów administracji publicznej, ze względu na nie odniesienie się w decyzji w sposób wyczerpujący i przekonywujący do wszelkich argumentów strony podnoszonych w toku postępowania, w tym nie odniesienie się do rzeczywistej funkcji, jaką spełnia sporna część budynku, tj. przez niepodjęcie dostatecznych kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu taktycznego sprawy, 4) art. 80 k.p.a. w zw. z art 76 k.p.a. w zw. z art. 194 § 3 o.p., poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów, w tym oparcie się w argumentacji jedynie na dokumentach urzędowych w postaci wypisu z rejestru gruntów i budynków oraz mapie ewidencyjnej oraz błędną interpretację informacji wynikających z mapy ewidencyjnej oraz zaniechanie przeprowadzenia przeciwdowodu w stosunku do ww. dokumentów, podczas gdy Skarżący podnosił, że dokumenty te nie znajdują odbicia w rzeczywiście zaistniałym stanie faktycznym sprawy. II. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie: 1) art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 716 ze zm., zwanej dalej: "u.p.o.l."), poprzez jego niezastosowanie w odniesieniu do części budynku o powierzchni 127,10 m2, w sytuacji gdy z okoliczności faktycznych sprawy wynikało, że sporna część budynku winna być sklasyfikowana jako część budynku mieszkalnego; 2) art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) u.p.o.l., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w odniesieniu do części budynku o powierzchni 127,10 m2, stanowiącego w rzeczywistości część budynku mieszkalnego. Mając powyższe zarzuty na względzie Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz organu pierwszej instancji oraz zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, jak również o przeprowadzenie dowodu z projektu budowlanego "Dobudowa wiatrołapu do budynku mieszkalnego", dotyczącego rozbudowy nieruchomości, której dotyczy zaskarżona decyzja, na okoliczność, iż opodatkowany obiekt stanowi jeden budynek mieszkalny murowany jednorodzinny w zabudowie wolnostojącej, a nie jak twierdzi organ, że są to odrębne budynki. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2017 r. utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza C. z dnia [...] lutego 2017 r. ustalającą zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2017 r. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie, poza sporem jest opodatkowanie budynku mieszkalnego oraz gruntów "pozostałych", jak również powierzchnia "budynków pozostałych". Kwestią sporną jest rozstrzygnięcie, co powinno stanowić podstawę określenia rodzaju budynków o powierzchni 127,10 m2, to bowiem ustalenie determinuje przyporządkowanie właściwej stawki podatku od nieruchomości. Organy podatkowe uznały, że wyłączną podstawę dla dokonania tej kwalifikacji może stanowić ewidencja gruntów i budynków i w oparciu o dane z niej wynikające zastosowały w odniesieniu do spornych budynków stawkę podatku przewidzianą dla budynków pozostałych. Skarżący wywodzili natomiast, że decydujące znaczenie ma tu sposób użytkowania budynku. Jego zdaniem sporne budynki są w rzeczywistości częściami budynku mieszkalnego. Zdaniem Sądu słuszne jest stanowisko organów. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budynki lub ich części. Powyższa ustawa różnicuje stawki podatku od nieruchomości dla budynków lub ich części. W art. 5 ust. 1 pkt 2 określono górne granice stawek dla budynków mieszkalnych (lit. a), budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej (lit. b), budynków zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym (lit. c), budynków związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, zajętych przez podmioty udzielające tych świadczeń (lit. d) i budynków pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego (lit. e). Z przedstawionej regulacji wynika, że za budynki pozostałe należy uznać wszystkie budynki niemieszczące się w pojęciu budynków mieszkalnych i budynków związanych z działalnością gospodarczą. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) u.p.o.l. rada gminy w drodze uchwały określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie od budynków mieszkalnych lub ich części - 0,75 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej. Z kolei w myśl art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) u.p.o.l. uchwalone przez radę gminy stawki nie mogą przekroczyć rocznie od tzw. budynków pozostałych lub ich części - 7,62 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej. Dalej wskazać także należy na przepis art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2016 r., poz. 1629 ze zm., zwanej dalej: "u.p.g.k."), w myśl którego podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W orzecznictwie sądów administracyjnych dość powszechnie przyjmowany jest pogląd, w świetle którego - stosownie do przywołanej regulacji - organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków (por. m.in. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 27 kwietnia 2009 r., II FPS1/09, dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwanej dalej: "CBOSA"). Oznacza to, że co do zasady o sposobie kwalifikacji budynku, dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości, nie tyle decyduje sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, ile jej funkcje wskazane w ewidencji gruntów i budynków. NSA podkreślał również, że ewidencja gruntów i budynków, o której mowa w art. 21 ust. 1 u.p.g.k., nie może stanowić przedmiotu merytorycznej oceny sądów administracyjnych w sprawie podatkowej, w której do Sądu I instancji nie zostały, bo nie mogły zostać zaskarżone, odrębne od podatkowych akty lub czynności z zakresu prowadzenia wymienionej ewidencji (por. wyrok NSA z 20 czerwca 2012 r. II FSK 2511/10). Na istotę i znaczenie unormowań art. 21 ust. 1 u.p.g.k. dla wymiaru podatku od nieruchomości przy opodatkowaniu budynków wskazywał także Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu uchwały składu 7 sędziów z dnia 27 lutego 2012 r., II FPS 4/11, wyjaśniając, że przepisem znajdującym się poza regulacją ustawy podatkowej, a mającym istotne znaczenie dla wymiaru podatku od nieruchomości jest ponadto art. 21 u.p.g.k. Najpełniej kwestię tę wyłożył Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 18 listopada 2013 r., sygn. akt II FPS 2/13 oraz w wyroku dnia 5 czerwca 2014 r., sygn. akt II FSK 1647/12. Podniósł, że co do zasady o sposobie kwalifikacji gruntu i budynku, dla celów podatku od nieruchomości, nie tyle decyduje sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, ile jej funkcja wskazana w ewidencji gruntów i budynków. Odstępstwa od bezwzględnego związania wpisami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków mogą natomiast mieć miejsce w sytuacji, gdy: informacje zawarte w tej ewidencji pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów, bądź też gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku (stosowane symbole ewidencyjne nie przewidują oznaczenia dla pewnych przedmiotów opodatkowania, wymienionych wprost w ustawie podatkowej). W orzecznictwie wskazuje się, że uwzględniając kryterium mocy wiążącej ewidencji gruntów i budynków dla wymiaru podatku od nieruchomości, zawarte w niej informacje można podzielić na dwie kategorie. Pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy, tj. dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane. Drugą kategorię stanowią natomiast informacje o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być przy wymiarze podatku weryfikowana, przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów procesowych (art. 180 § 1 w zw. z art. 194 § 3 o.p.). Do pierwszej grupy zaliczyć należy dane ewidencyjne wskazujące położenie, granice i powierzchnię gruntów oraz rodzaj użytków gruntowych i klasy gleboznawcze, a w odniesieniu do budynków i lokali stanowiących odrębny przedmiot własności - także informacje dotyczące ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i powierzchni użytkowej lokali. W drugiej grupie znajdą się zaś dane dotyczące tych elementów przedmiotowych, które zostały wskazane w ustawie podatkowej (jako podlegające opodatkowaniu albo nie), a jednocześnie przepisy dotyczące prowadzenia ewidencji gruntów i budynków nie przewidują dla tych kategorii oznaczenia stosownym, skonkretyzowanym symbolem, czy też np. dane dotyczące zlokalizowanych na działce gruntu budynków, które w rzeczywistości nie istnieją. Podsumowując należy stwierdzić, że organ podatkowy - przy wymiarze podatku od nieruchomości (podatku rolnego i leśnego) związany jest zawartymi w ewidencji gruntów i budynków informacjami o klasyfikacji gruntów lub budynków i danych tych nie może korygować w toku prowadzonego postępowania podatkowego, bez stosownej zmiany zapisów ewidencyjnych w odrębnym trybie. Aby podważyć treść zapisów ujętych w ewidencji, zainteresowany podmiot powinien uruchomić stosowny tryb ich korekty, powołując się na to, że wpis w ewidencji gruntów odbiega od stanu rzeczywistego. Dopóki dane nie zostaną zmienione w ewidencji, organy podatkowe mają obowiązek wyliczenia podatku na ich podstawie i co do zasady nie są władne do kwestionowania, czy też korygowania zapisów ewidencji gruntów i budynków. (por. też wyrok NSA z dnia 8 marca 2018 r., II FSK 2086/17, wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2017 r., II FSK 2838/15, opubl. CBOSA) Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy, Sąd stwierdził, że organy zasadnie do opodatkowania budynków o powierzchni użytkowej 127, 10 m2 zastosowały stawkę 4,64 zł -od budynków pozostałych, wynikającą z uchwały nr [...] Rady Miejskiej w C. z dnia [...] października 2016 r. zmieniającą uchwałę w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości, tj. uchwałę nr [...] Rady Miejskiej w C. z dnia [...] grudnia 2015 r. w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości. Organy podatkowe prawidłowo ustaliły, że znajdujący się w aktach sprawy-wypis z kartoteki budynków, wskazuje, że sporne budynki "pozostałe" są odrębnymi od budynku mieszkalnego obiektami budowlanymi. Z powyższego dokumentu urzędowego wynika, że na nieruchomość Skarżącego, położonej przy ul. Z. [...]składają się: grunt o powierzchni 1294 m2, sklasyfikowany jako tereny mieszkaniowe oznaczone symbolem "B" oraz budynki o numerach ewidencyjnych [...]. Budynek o numerze [...] ma określoną funkcję mieszkalną i 93 m powierzchni zabudowy; budynek o numerze [...] jest określony jako handlowo-usługowy i posiada powierzchnię zabudowy 143 m2, natomiast budynek o numerze [...] jest sklasyfikowany jako inny budynek niemieszkalny o powierzchni zabudowy 84 m2. Z kolei powierzchnię użytkową poszczególnych budynków, stanowiącą podstawę opodatkowania, określił sam Skarżący w złożonej organowi podatkowemu w dniu [...] grudnia 2007 r. "Informacji w sprawie podatku od nieruchomości" w celu aktualizacji danych. W ww. informacji wykazał on dla celów podatkowych: powierzchnie budynku mieszkalnego (68,70 m2), powierzchnię gruntów "pozostałych" (1.294,00 m2) oraz powierzchnie budynków "pozostałych" (127,10 m2). Dopiero [...] marca 2017 r. złożył korektę "Informacji w sprawie podatku od nieruchomości", w której wykazał powierzchnie budynku mieszkalnego 212,30 m2. O niemieszkalnym charakterze spornych budynków świadczy także dołączona do odwołania kopia mapy przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (sporządzona w 1993 r.), w której wskazano na "g" (gospodarczy) i "I" (inny niemieszkalny) charakter obiektów. Budynki mieszkalne są natomiast oznaczane symbolem "m". Ponadto organ odwoławczy wykazał, że kopia mapy zasadniczej z 2010 r. potwierdza, że jeden z tych obiektów podatnik zadeklarował w 2007 r. jako budynek mieszkalny (pow. użytkowa 68,70 m2). Dane z ewidencji gruntów i budynków wskazują jednak, że Skarżący włada jeszcze dwoma innymi obiektami- budynkami o funkcji handlowo-usługowej oraz innej (niemieszkalnej). Obiekty te zaznaczono na mapie zasadniczej: budynek nr [...] ("gospodarczy") oraz większa część budynku nr 2 ("mieszkalno-usługowy"). Porównanie map z 1993 r. i z 2010 r. świadczy o dokonanej i zgłoszonej przez Skarżącego w tym okresie zmianie sposobu użytkowania, ale zmiana ta polegała jedynie na częściowym wykorzystaniu na cele mieszkaniowe. Ta część została obciążona stawkami właściwymi dla budynków mieszkalnych. Poza tym już w odwołaniu Skarżący wskazał, że pozostałe obiekty (o pow. użytkowej 127, 10 m2) służą mu do składowania drewna i innych przedmiotów, przechowywania skrzynek z jabłkami, przechowywania starych mebli itd. Fakt ten nie może jednak decydować o mieszkalnym charakterze budynku mieszkalnego. Organ odwoławczy prawidłowo też podniósł, że w mapie z 1993 r. wyraźnie zaznaczono granice spornych obiektów oraz, że sporne obiekty nie graniczą z żadnym budynkiem mieszkalnym. Mając powyższe na względzie, Sąd stwierdził, że organy podatkowe prawidłowo stwierdziły, że wyłączną podstawę dla dokonania kwalifikacji może stanowić wypis z kartoteki budynków i w oparciu o dane z niego wynikające zastosowały w odniesieniu do spornych budynków o powierzchni użytkowej 127,10 m2 stawkę podatku przewidzianą dla budynków pozostałych, obowiązującą na terenie gminy C. 2017 r. Nie można bowiem zignorować wpisu do ewidencji, dając pierwszeństwo faktycznemu wykorzystaniu gruntów.Tym samym, wbrew zarzutom Skarżącego, organy nie naruszyły art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) oraz art. art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) u.p.o.l. W świetle powyższych rozważań za niezasadne należało uznać także zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tym bardziej, że organy orzekające w rozpoznawanej sprawie nie prowadziły postępowania na podstawie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a zatem nie mogły dopuścić się naruszenia przepisów tego kodeksu. Zgodnie bowiem z treścią art. 1 pkt 3 o.p., postępowanie podatkowe normuje ta właśnie ustawa, a nie kodeks postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu, organ podatkowy w zaskarżonej decyzji prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy, opierając się na zebranym materiale dowodowym. Ocena dokonana przez organ zgodna jest z wyrażoną w art. 191 o.p. zasadą swobodnej oceny dowodów, a wypływająca z tej oceny konkluzja ma walor logiczności. W tym miejscu należy raz jeszcze zaznaczyć, że uprawnienie organów podatkowych do podjęcia dodatkowych czynności wyjaśniających odnośnie przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości zachodzi wówczas, gdy zapisy zawarte w ewidencji gruntów i budynków są niewystarczające dla potrzeb ustalenia stanu faktycznego, tj. gdy wynikające z nich dane nie pozwalają na ustalenie podstaw opodatkowania. Taka jednakże sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Bezzasadny okazał się zatem zarzut naruszenia art. 194 § 3 o.p. Poza tym skoro sam Skarżący nie tylko nie kwestionował, domagając się stosownych zmian w ewidencji, prawidłowości dotychczasowego zapisu o niemieszkalnym charakterze spornych budynków, ale także nie wnosił o jego zmianę na przyszłość, to aktualnie istniejący w tym względzie charakter budynków, jaki ujęty jest w urzędowej ewidencji gruntów i budynków, był wiążący dla organów podatkowych stanowiąc dla nich zgodnie z art. 21 u.p.g.k, podstawę do wymiaru podatku za omawiany okres podatkowy. Skarżący nie kwestionował również w odrębnym postępowaniu uchwały nr [...] Rady Miejskiej w C. z dnia [...] października 2016 r. zmieniającą uchwałę w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości, tj. uchwałę nr [...] Rady Miejskiej w C. z dnia [...] grudnia 2015 r. w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości, a zatem jest ona podstawą do określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości za 2017 r. Wbrew zarzutom skargi wskazującym na prowadzenie postępowania z naruszeniem zasady zaufania do organów podatkowych, podjęto wszelkie niezbędne działania w zakresie ustalenia stanu faktycznego sprawy, opierając się na zebranych w toku prowadzonego postępowania dowodach. W ocenie Sądu uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawierało także dostateczne uzasadnienie faktyczne i prawne, a tym samym odpowiadało wymaganiom stawianym przez art. 210 § 4 o.p. Sąd administracyjny niezwiązany granicami skargi nie stwierdził innych naruszeń prawa, które mogłyby stanowić podstawę do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.