I SA/Bk 97/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, Sędziowie sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), sędzia WSA Wojciech Stachurski, Protokolant Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 25 maja 2011 r. sprawy ze skargi R. N. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną zajęcia wynagrodzenia za pracę oddala skargę. Prezydent Miasta B., działając jako organ egzekucyjny, w dniu [...] września 2010 r. doręczył Izbie Celnej w B. - pracodawcy R. N. M. (przywoływany dalej jako skarżący) zawiadomienie z [...] września 2010 r. (znak: [...]) o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wynagrodzenie za pracę skarżącego. Skarżący w piśmie z [...] października 2010 r. zaskarżył wskazaną czynność egzekucyjną w trybie art. 54 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) – dalej zwanej "u.p.e.a." zarzucając organowi egzekucyjnemu egzekwowanie nieistniejącego obowiązku zapłaty podatku od nieruchomości, o którym mowa w zawiadomieniu, błąd co do osoby zobowiązanego, brak uprzedniego doręczenia upomnienia, niedoręczenie wezwania do wykonania obowiązku podatkowego oraz niedoręczenie tytułu wykonawczego. W skardze wskazał także, że w okresie II połowy kwietnia i I połowy maja 2010 r. był nieobecny pod stałym miejscem zamieszkania, stąd jakakolwiek korespondencja wysłana pod jego adres nie mogła zostać skutecznie doręczona. Skarżący wniósł o wstrzymanie prowadzonego postępowania i wykonania egzekucji. Postanowieniem z [...] listopada 2010 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. oddaliło skargę. W uzasadnieniu wyjaśniono, że zakres rozpoznawania skarg wnoszonych na podstawie art. 54 u.p.e.a. ograniczony jest wyłącznie do kwestii związanych z konkretnymi czynnościami wierzyciela lub organu egzekucyjnego. W szczególności podkreślono, że rozpatrując skargę organ nie może zająć się tymi kwestiami, które mogą być przedmiotem innego środka zaskarżenia, takiego jak zarzut na prowadzenie egzekucji. Zdaniem organu powołane w skardze okoliczności nie dotyczą czynności organu egzekucyjnego (zajęcie wynagrodzenia za pracę), lecz w istocie mają związek z etapem wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Wyjaśniając rozbieżności między treścią akt sprawy egzekucyjnej a opisem rodzaju egzekwowanego obowiązku dokonanym w zawiadomieniu o zajęciu wynagrodzenia za pracę skład orzekający ustalił, że była ona rezultatem pomyłki organu egzekucyjnego, który oznaczył zawiadomienie nieprawidłowym symbolem, ale jednocześnie stwierdzono, że tytuł wykonawczy oraz doręczone uprzednio upomnienie dotyczyło prawidłowo określonego obowiązku, czyli należności z tytułu trzech nieuiszczonych opłat w strefie płatnego parkowania, a nie podatku od nieruchomości. Po rozpoznaniu wywiedzionego przez skarżącego zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. postanowieniem z [...] grudnia 2010 r. Nr [...] uchyliło zaskarżone postanowienie w całości, uznało czynność egzekucyjną zajęcia wynagrodzenia za pracę za dokonaną z naruszeniem przepisu art. 72 § 4 pkt 1 u.p.e.a., odmówiło uchylenia czynności zajęcia wynagrodzenia za pracę dokonanej na podstawie zawiadomienia o zajęciu z [...] września 2010 r. oraz wstrzymania postępowania egzekucyjnego, powiadomiło zobowiązanego, że organem właściwym do rozpatrzenia zarzutów do prowadzenia postępowania egzekucyjnego jest Prezydent B. Kolegium wskazało, że w sprawie takich zarzutów należy zwrócić się do tego organu z odrębnym podaniem, a jego wniesienie powinno nastąpić w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wyjaśniono, że rozpoznając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy Kolegium nie ma prawa zająć się rozpatrzeniem zarzutów do prowadzenia postępowania egzekucyjnego, organem właściwym w tym zakresie jest bowiem organ egzekucyjny. Podkreślono, że prowadzone postępowanie dotyczy należności za parkowanie w strefie płatnego parkowania, na tę należność wystawiono upomnienie oraz tytuł wykonawczy wskazany w zawiadomieniu o zajęciu wynagrodzenia. Kolegium podniosło, że czynność zajęcia wynagrodzenia za pracę dokonana w trybie art. 72 u.p.e.a. nie jest połączona z koniecznością wskazania rodzaju egzekwowanego obowiązku. Znajduje to potwierdzenie we wzorze zawiadomienia wprowadzonym rozporządzeniem Ministra Finansów z 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 137, poz. 1541 ze zm.). Organ wskazał dalej, ze biorąc pod uwagę przepisy art. 26 § 4 i 5 u.p.e.a. decydujące dla ustalenia, czy mamy do czynienia z egzekwowaną należnością, jest wystawienie tytułu wykonawczego, a takowy został wystawiony, wskazano w nim skarżącego jako zobowiązanego, określono rodzaj i rozmiar dochodzonej należności (z tytułu nieuiszczenia opłaty za postój w strefie płatnego parkowania). Zdaniem Kolegium wskazane przepisy nakazują także przyjąć, że egzekucja tych należności została wszczęta, gdy pracodawcy zobowiązanemu doręczono zawiadomienie o zajęciu wynagrodzenia za pracę. Nie jest w tym momencie zatem istotny brak doręczenia odpisu tytułu wykonawczego. Nadto organ odwoławczy podniósł, że skarga oparta jest również na uzasadnionych podstawach. Zaznaczył, że uwadze organu egzekucyjnego oraz SKO działającemu w I instancji uszedł fakt, że dokonanie zajęcia wierzytelności musi być połączone z równoczesnym doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego, o ile nie został on wcześniej mu doręczony, a w niniejszej sprawie do uprzedniego doręczenia takiego odpisu nie doszło. Zdaniem Kolegium przepisy przewidujące domniemanie doręczenia pisma zawarte w art. 44 k.p.a. powinny być stosowane w postępowaniu egzekucyjnym z dużą ostrożnością dlatego nie można uznać za bezwzględnie skuteczne domniemanie doręczenia pisma dwukrotnie awizowanego przez pocztę, jeżeli jest to pierwsze pismo kierowane do zobowiązanego przez organ egzekucyjny. Powyższy błąd, skutkujący naruszeniem art. 72 § 4 pkt 1 u.p.e.a., zdaniem organu nie jest wystarczający do uchylenia czynności zajęcia wynagrodzenia zobowiązanego, gdyż dotyczy on nie samej czynności zajęcia, lecz zaniechania wykonania innej, nakazanej prawem czynności przez organ egzekucyjny. Przepisy u.p.e.a. nie przewidują w takiej sytuacji uchylania czynności egzekucyjnej. Od powyższego postanowienia skargę do sądu administracyjnego w części odmowy uchylenia czynności zajęcia wynagrodzenia za pracę dokonanej na podstawie zawiadomienia o zajęciu z [...] września 2010 r. oraz odmowy wstrzymania postępowania egzekucyjnego wywiódł R. R. M. wnosząc o pozbawienie mocy prawnej dokonanej egzekucji oraz zwrot zajętego wynagrodzenia. W uzasadnieniu skargi jej autor wskazał, że w październiku 2010 r. zajęto mu z wynagrodzenia kwotę 124,30 zł w związku z zawiadomieniem z [...] września 2010 r. Podał, iż powyższe zawiadomienie zostało mu przesłane bez uprzedniego doręczenia tytułu wykonawczego, co uważa za rażące naruszenie prawa tj. art. 26 § 5 u.p.e.a. Zdaniem skarżącego wskazane zawiadomienie jest wadliwe, gdyż nie wskazuje wierzyciela i nie posiada odcisku pieczęci organu egzekucyjnego, które to elementy, zgodnie z art. 67 § 2 u.p.e.a., powinno zawierać. Skarżący podniósł również, iż obowiązek uiszczenia opłaty z [...] lutego 2005 r. przedawnił się. Zakwestionował jakoby w dniach wskazanych w upomnieniu i tytule wykonawczym parkował w strefie płatnego parkowania i korzystał z dróg publicznych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. W pierwszej kolejności należy wskazać, że sąd może uchylić zaskarżone postanowienie tylko wtedy, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy procesowego, bądź też naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego - art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) - dalej w skrócie "p.p.s.a.". Dokonując kontroli aktu zaskarżonego w niniejszej sprawie, takiego naruszenia Sąd nie stwierdził. Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego zajęcia wynagrodzenia za pracę. Tryb złożenia takiej skargi został uregulowany w art. 54 u.p.e.a. W orzecznictwie wskazuje się, że z całokształtu uregulowań w zakresie środków zaskarżania w postępowaniu egzekucyjnym w administracji wynika, że skarga z art. 54 § 1 u.p.e.a. przysługuje w sytuacji, gdy stronie nie przysługują inne środki zaskarżenia, oraz że skarga ta dotyczy samych czynności wykonawczych postępowania egzekucyjnego, a nie okoliczności, które mogą być przedmiotem zarzutów (por. wyrok WSA w Warszawie z 22 stycznia 2004 r., III SA 1503/03, LEX nr 113578). Rzeczywiście zgodnie z art. 54 § 1 u.p.e.a. skarga taka przysługuje zobowiązanemu na czynności organu egzekucyjnego lub egzekutora (także na przewlekłość postępowania egzekucyjnego), a więc na czynności o charakterze wykonawczym. Służy ona kontroli prawidłowości stosowania środków egzekucyjnych, zmierzających bezpośrednio do wyegzekwowania należności. Skarga jako "ogólny" środek zaskarżenia, mający charakter subsydiarny, nie będzie miała zastosowania wtedy, gdy zobowiązanemu przysługują inne konkretne środki zaskarżenia przewidziane w ustawie np. zarzut, zażalenie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego. W postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej, w postępowaniu tym nie orzeka się natomiast o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, ani nie ocenia prawidłowości jego prowadzenia. Uwzględnienie skargi wywołuje jedynie skutki w zakresie czynności, na którą ją wniesiono (por. wyrok WSA w Warszawie z 9 kwietnia 2008 r., III SA/Wa 69/08, LEX nr 486251). Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że zgodnie z art. 72 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wynagrodzenia za pracę przez przesłanie do pracodawcy zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu tej części jego wynagrodzenia, która nie jest zwolniona spod egzekucji, na pokrycie egzekwowanych należności pieniężnych wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa pracodawcę, aby nie wypłacał zajętej części wynagrodzenia zobowiązanemu, lecz przekazał ją organowi egzekucyjnemu aż do pełnego pokrycia egzekwowanych należności pieniężnych. Zajęcie wynagrodzenia za pracę, jak stanowi § 2, jest dokonane z chwilą doręczenia pracodawcy zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1. Zajęcie to zachowuje moc również w przypadku zmiany stosunku pracy lub zlecenia, nawiązania nowego stosunku pracy lub zlecenia z tym samym pracodawcą, a także w przypadku przejęcia pracodawcy przez innego pracodawcę. W niniejszej sprawie organ egzekucyjny doręczył w dniu [...] września 2010 r. pracodawcy skarżącego zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wynagrodzenie za pracę. W związku z tym ze wskazaną datą nastąpił skutek w postaci zajęcia wynagrodzenia za pracę skarżącego, o czym stanowi wprost art. 72 § 2 u.p.e.a. Wymogi dotyczące zawartości zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego określone zostały w art. 67 § 2 u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem zawiadomienie takie zawiera: 1) oznaczenie zobowiązanego, wierzyciela i organu egzekucyjnego; 2) oznaczenie dłużnika zajętej wierzytelności; 3) określenie stosowanego środka egzekucyjnego; 4) numer tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę do zajęcia; 5) kwotę należności, okres, za który należność została ustalona lub określona, termin płatności należności, rodzaj i stopę odsetek z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz kwotę odsetek naliczonych do dnia wystawienia zawiadomienia; 6) kwotę należnych kosztów egzekucyjnych; 7) wezwanie dłużnika zajętej wierzytelności do realizacji zajęcia lub powiadomienia organu egzekucyjnego o przeszkodzie w realizacji zajęcia; 8) pouczenie zobowiązanego i dłużnika zajętej wierzytelności o skutkach zajęcia; 9) datę wystawienia zawiadomienia, podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisk pieczęci organu egzekucyjnego. Z powyższego uregulowania wynika, że zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego, a więc także zawiadomienie o zajęciu wynagrodzenia, nie obejmuje informacji odnośnie rodzaju egzekwowanego obowiązku. Znajduje to potwierdzenie we wzorze zawiadomienia określonym w rozporządzeniu Ministra Finansów z 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 137, poz. 1541 ze zm.), gdzie nie przewidziano wskazania rodzaju należności. Z tych względów nie ma wpływu na ważność dokonanego zajęcia fakt błędnego wskazania w zawiadomieniu z [...] września 2010 r., że dochodzoną należnością jest podatek od nieruchomości. Jak wynika w sposób niewątpliwy z wystawionego tytułu wykonawczego, egzekucja dotyczy opłaty za postój w strefie płatnego parkowania. Wystawiony tytuł wykonawczy stanowi podstawę egzekucji administracyjnej. Zgodnie z art. 26 § 4 u.p.e.a., jeżeli wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym (taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie), przystępuje z urzędu do egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego przez siebie wystawionego. Jednocześnie trzeba zauważyć, że stosownie do art. 26 § 5 u.p.e.a. wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Egzekucja administracyjna może być zatem wszczęta na dwa sposoby, decyduje wyłącznie reguła wyprzedzenia, czyli która ze wskazanych w przepisie czynności została dokonana wcześniej. Nie budzi przy tym wątpliwości możliwość chociażby podjęcia czynności zmierzających do zajęcia rachunku bankowego dłużnika przed doręczeniem mu tytułu wykonawczego (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 2 września 2004 r., I SA/Wr 3535/02, LEX nr 290405). Podsumowując powyższe, w kontrolowanej sprawie zobowiązanemu doręczono zawiadomienie o zajęciu wynagrodzenia za pracę, a jak wynika z tytułu wykonawczego wszczęta egzekucja dotyczy opłaty za postój w strefie płatnego parkowania. W zawiadomieniu znajduje się także odcisk pieczęci organu egzekucyjnego. Trzeba zauważyć, że w tym przypadku przepisy nie formułują żadnych wymogów odnośnie pieczęci. Stąd wymóg zamieszczenia odcisku pieczęci organu egzekucyjnego spełnia odcisk każdej pieczęci, która jest pieczęcią organu egzekucyjnego. Nadto w zawiadomieniu wskazano także organ egzekucyjny (będący jednocześnie wierzycielem) – Prezydenta Miasta B. Przechodząc do oceny dalszych zarzutów, trzeba wskazać, że stosownie do art. 72 § 4 pkt 1 u.p.e.a. jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wynagrodzenia za pracę, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, i odpis wezwania przesłanego do pracodawcy, pouczając ponadto zobowiązanego, że nie może odbierać wynagrodzenia poza częścią wolną od zajęcia ani rozporządzać nim w żaden inny sposób. W tej sprawie zawiadomienie o zajęciu wynagrodzenia za pracę doręczono zobowiązanemu w dniu [...] października 2010 r. Jak stwierdziło SKO organ egzekucyjny nie doręczył natomiast zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Nie doręczenie odpisu tytułu wykonawczego jednocześnie z zawiadomieniem wynagrodzenia w istocie wynikało z przyjęcia przez organ egzekucyjny, iż pismo to został doręczone wcześniej w trybie doręczenia zastępczego przewidzianym w art. 44 k.p.a. Należy zgodzić się ze stanowiskiem wyrażonym w zaskarżonym rozstrzygnięciu, iż w analizowanej sprawie nie można uznać za skuteczne wskazanego domniemania doręczenia pisma dwukrotnie awizowanego przez pocztę w sytuacji, gdy było to pierwsze pismo kierowane do skarżącego przez organ egzekucyjny. Zwłaszcza, że jak wyjaśnił skarżący, w tym czasie przebywał on poza stałym miejscem zamieszkania. Nieznajomość treści tytułu wykonawczego, z której wynikało, czego domaga się organ egzekucyjny i jakie przysługują mu środki ochrony prawnej pozbawiała go możliwości ochrony swoich interesów prawnych. Z tych względów zachodziła konieczność prawidłowego doręczenia skarżącemu odpisu tytułu wykonawczego. Brak tego doręczenia stanowił, jak słusznie stwierdziło Kolegium, o naruszeniu art. 72 § 4 pkt 1 u.p.e.a. Z wyjaśnień skarżącego złożonych w toku postępowania sądowoadministracyjnego wynika, że w konsekwencji ustaleń poczynionych w postanowieniu z [...] grudnia 2010 r. doręczono mu następnie odpis tytułu wykonawczego, w konsekwencji złożył on zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Powyższe uchybienie nie dawało jednak podstaw do uchylenia zajęcia wynagrodzenia za pracę. Przede wszystkim o konieczności podjęcia takiego rozstrzygnięcia nie stanowi żaden przepis u.p.e.a. W doktrynie wskazuje się, że konsekwencją niedoręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego w terminie 14 dni od dnia pierwszego zajęcia nieruchomości, rzeczy lub prawa majątkowego jest niedopuszczalność pobrania opłat egzekucyjnych przez organ egzekucyjny (art. 64 § 2 u.p.e.a.). Ustawa nie przewiduje innych konsekwencji niedoręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego, należy zatem przyjąć, że brak tego doręczenia nie wpływa na ważność dokonanych czynności egzekucyjnych. Organ egzekucyjny stwierdzając w toku egzekucji, że zobowiązanemu nie doręczono tytułu wykonawczego powinien bezzwłocznie zarządzić doręczenie mu go (por. P Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Warszawa 2003, s. 125). Stanowisko to przyjmowane jest także w orzecznictwie m.in. wyrok NSA z 25 maja 2005 r., II FSK 952/05, wyrok WSA w Gliwicach z 26.02.2007 r., I SA/GL 1242/06, wyrok WSA w Olsztynie z 9 grudnia 2010 r., I SA/Ol 734/10 (dostępne w CBOSA). Trzeba zauważyć, że uznanie skargi na czynność egzekucyjną za zasadną nie zawsze skutkować musi koniecznością uchylenia przez organ egzekucyjny zakwestionowanej czynności egzekucyjnej, tym bardziej w sytuacji, gdy jedynie część skargi uznana została za zasadną (por. wyrok WSA w Warszawie z 6 lipca 2007 r., III SA/Wa 3571/06, LEX nr 376843). W przepisie art. 54 u.p.e.a. ustawodawca nie określił treści rozstrzygnięcia w przedmiocie wniesionej skargi, ograniczając się jedynie do wskazania, iż w sprawie skargi na czynności egzekucyjne i przewlekłość postępowania organ I instancji wydaje postanowienie (art. 54 § 5 u.p.e.a.). W tych okolicznościach zasadne było podjęcie przez organ nadzoru ostatecznej oceny, iż ustalona nieprawidłowość nie mogła skutkować pozbawieniem mocy prawnej dokonanej czynności. Z nieuwzględnieniem skargi konsekwentnie wiązało się niewstrzymanie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Jak wskazano na wstępie, przedmiotem skargi składanej w trybie art. 54 u.p.e.a. mogą być wyłącznie poszczególne czynności egzekucyjne i to tylko wtedy, gdy ustawa nie przewiduje innych środków zaskarżenia takich czynności. Stosownie do przepisu art. 33 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być między innymi przedawnienie lub nieistnienie obowiązku (pkt 1), brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia (pkt 7) albo nie spełnienie wymogów dotyczących zawartości tytułu wykonawczego (pkt 10). Wobec powyższego, skoro ustawa przewiduje środek zaskarżenia w postaci zarzutu, podnoszenie wskazanych wyżej okoliczności w niniejszym postępowaniu uznać należy za niedopuszczalne. Stwierdzone w sprawie uchybienia mogą uzasadniać zarzut naruszenia zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, jednakże zdaniem Sądu, naruszenie to nie może skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia. Trzeba bowiem zauważyć, że organ nadzoru w zaskarżonym postanowieniu wskazał na te uchybienia, a następnie dokonał oceny, czy winny one skutkować uchyleniem zajęcia wynagrodzenia za pracę. W szczególności Kolegium uznało fakt braku skutecznego doręczenia skarżącemu odpisu tytułu wykonawczego, wskazało także skarżącemu na właściwy sposób dochodzenia ochrony jego interesów w postępowaniu egzekucyjnym. Okoliczności te prowadzą zatem do wniosku, że wydane ostatecznie rozstrzygnięcie odpowiada wymogom praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania. Mając powyższe okoliczności na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji.