I SAB/Bk 8/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. W. i T. W. na bezczynność Prezydenta Miasta B. w przedmiocie przyznania dotacji szkole niepublicznej o uprawnieniach szkoły publicznej p o s t a n a w i a: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącym uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 (sto) złotych E. W. i T. W. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku pismo procesowe zatytułowane: "Pozew o zapłatę", w treści którego wnieśli o zasądzenie od pozwanego Urzędu Miasta w B. na rzecz Zaocznego Liceum O. w B. kwoty 2.105,28 zł na jednego ucznia wraz z odsetkami za opóźnienie, tytułem należnej dotacji oświatowej. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta B. wniósł o jej odrzucenie. Skarga została zakwalifikowana jako skarga na bezczynność Prezydenta Miasta B. Zarządzeniem z dnia 6 czerwca 2018 r. skarżący zostali wezwani do usunięcia braków formalnych skargi przez złożenie dowodu wniesienia do organu administracji wyższego stopnia ponaglenia, w terminie 7 dniu pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący nie złożyli dowodu wniesienia do organu administracji wyższego stopnia ponaglenia, wskazując, że wnieśli pozew o zapłatę, a nie skargę na Prezydenta Miasta B. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej powoływana jako "p.p.s.a."). Wypłata dotacji określonej przez art. 90 ust. 2b ustawy o systemie oświaty, nie jest żadnym z wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., aktów lub czynności, podlegających zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Z przepisów ustawy o systemie oświaty, nie wynika, aby przyznanie dotacji następowało w ramach postępowania administracyjnego kończącego się wydaniem decyzji lub postanowienia, bądź innego aktu. Czynność wypłaty dotacji nie ma charakteru władczego. Ma ona natomiast charakter rachunkowo-księgowy i polega na wykonaniu działań matematycznych oraz wpłaceniu obliczonej dotacji na rachunek bankowy uprawnionego podmiotu. Czynność ta nie kwalifikuje się jednak jako czynność określona art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., przez którą rozumie się konkretną czynność materialno-prawną z zakresu administracji publicznej, podjętą m.in. przez organ administracji samorządowej, stanowiącą władcze rozstrzygnięcie organu w indywidualnej sprawie, dotyczącą stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Sformułowane i doprecyzowane przez skarżących żądanie jest w istocie roszczeniem o zapłatę. Takie zaś mogą być dochodzone jedynie przed sądem powszechnym, na drodze postępowania cywilnego. W orzecznictwie jednolicie podkreśla się, że zaskarżenie ww. czynności nie jest dopuszczalne na gruncie postępowania przed sądem administracyjnym, bowiem z ww. przepisu ustawy o systemie oświaty wynika, że norma w nim zawarta kreuje, pomiędzy jednostką samorządu terytorialnego, właściwą do wypłaty dotacji, a podmiotami prowadzącymi placówki uprawnione do żądania dotacji, stosunek prawny odpowiadający cechom zobowiązania w rozumieniu art. 353 § 1 k.c. (por. postanowienie NSA z dnia 26 stycznia 2011 r. sygn. akt II GSK 98/10, czy wyrok WSA w Krakowie z 25 stycznia 2008 r. sygn. I SA/Kr 903/07). Podkreślić przy tym należy, że sądowa kontrola przestrzegania prawa ma ograniczony charakter; są nią objęte jedynie działania administracji wskazane w ustawie, i to dopiero po dopełnieniu przez skarżącego określonych warunków. Taki charakter kontroli wynika przede wszystkim z przepisów wyznaczających zakres właściwości sądów administracyjnych, a także postanowień procesowych określających przesłanki dopuszczalności skargi oraz granice postępowania sądowoadministracyjnego. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. skarga podlega odrzuceniu, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, który nie jest sądem rzeczowo właściwym do rozpoznania sprawy zainicjowanej skargą. Wobec powyższego, Sąd orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.