II SA/Bk 1001/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący asesor sądowy WSA Marta Joanna Czubkowska (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z 11 lutego 2025 r. nr 407.290/F-22/XV/24 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie rejestracji pojazdu p o s t a n a w i a odrzucić skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku decyzją z 11 lutego 2025 r. nr 407.290/F-22/XV/24 stwierdziło nieważność decyzji z 21 lipca 2021 r. nr KD-I.5410.6BSKA25.2021.KS, wydanej z upoważnienia Starosty Sokólskiego, którą po rozpatrzeniu wniosku M. Sp. z o.o., zarejestrowano pojazd marki B., nr nadwozia: [...], wydając dowód rejestracyjny seria numer: [...] i tablice rejestracyjne numer: [...] zalegalizowane znakiem legalizacyjnym: [...]. W dniu 28 lutego 2025 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) T. K. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją. Decyzją z 9 kwietnia 2025 r. nr 407.177/AH/X/2025; 40.455/X/2025 SKO w Białymstoku, po rozpatrzeniu ww. wniosku, utrzymało w mocy własną decyzję z 11 lutego 2025 r. nr 407.290/F-22/XV/24. Następnie w dniu 30 kwietnia 2025 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) T.K. złożył do sądu administracyjnego skargę na decyzję SKO z 11 lutego 2025 r. nr 407.290/F-22/XV/24. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Przystępując do rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kontroli tego sądu. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. Zgodnie z art. 52 § 1 i § 3 zd. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej powoływana jako P.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa. Jak wynika z powyższego, ustawodawca wprowadził wybór sposobu zaskarżenia decyzji organu pierwszej instancji, albo poprzez złożenie do organu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, albo wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Prawo wyboru środka zaskarżenia zostało pozostawione stronie, powyższe nie oznacza jednak, że strona może wnieść zarówno wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, jak i skargę do sądu administracyjnego. Skargę do sądu administracyjnego wnosi strona wyłącznie wówczas, gdy nie korzysta z prawa złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wykładnia art. 52 § 3 P.p.s.a. prowadzi do konkluzji, że jeżeli stronie przysługuje prawo złożenia od decyzji wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję "bez skorzystania z tego prawa". Zwrot ten wskazuje nie tylko na możliwość zaskarżenia do sądu decyzji bez wcześniejszego wykorzystania wniosku określonego w art. 127 § 3 K.p.a., lecz trzeba go też traktować jako sformułowanie ustanawiające warunek dopuszczalności skargi. Treść art. 52 § 3 P.p.s.a. powinna być zatem interpretowana w ten sposób, że jeżeli strona skorzysta z prawa zwrócenia się do organu, który wydał decyzję, z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, to przestaje być uprawniona do wniesienia skargi na decyzję zaskarżoną tym wnioskiem. W sytuacji gdy strona zdecydowała się zakwestionować decyzję przez złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a następnie zaskarżyła tę decyzję do sądu administracyjnego, skarga będzie musiała zostać odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Treść art. 54a P.p.s.a. świadczy przy tym, że wolą ustawodawcy było nadanie prymatu trybowi weryfikacji decyzji w toku instancji administracyjnych. W rozpoznawanej sprawie T. K. po otrzymaniu decyzji z 11 lutego 2025 r., w dniu 28 lutego 2025 r. zwrócił się do organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy (nazwanym odwołaniem), a następnie w dniu 30 kwietnia wniósł do sądu administracyjnego skargę na tę decyzję. Decyzja skarżącego o wyborze środka zaskarżenia determinuje dalsze postępowanie w sprawie. W przypadku złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy sąd nie może rozpoznać skargi, która dotyczy rozstrzygnięcia wydanego w pierwszej instancji. Dopiero akt administracyjny wydany po rozpatrzeniu złożonego przez stronę środka zaskarżenia, jakim jest wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, otwiera stronie drogę do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego (vide: postanowienie NSA z 30 stycznia 2018 r., II GSK 4285/17, pub. CBOSA). W tym stanie skarga T. K. złożona na decyzję SKO z 11 lutego 2025 r. podlega odrzuceniu. Skarżącemu przysługuje natomiast prawo do złożenia skargi na decyzję SKO z 9 kwietnia 2025 r. Z tych względów skarga na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. podlegała odrzuceniu.