II SA/Bk 1014/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), sędzia WSA Jacek Pruszyński,, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 lutego 2013 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia we wznowionym postępowaniu decyzji w sprawie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Wójta Gminy S. z dnia [...].06.2010 r. nr [...], 2. stwierdza, że wymienione decyzje nie mogą być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz M. K. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skarga została wywiedziona na podstawie następujących okoliczności. Wnioskiem z dnia 4 marca 2010 r., uzupełnionym pismem z dnia 19 marca 2010 r., M. K. zwrócił się do Wójta Gminy S. o wznowienie postępowania w sprawach dotyczących ustalenia jednorazowej opłaty od wzrostu wartości nieruchomości zakończonych ostatecznymi decyzjami Wójta Gminy S: 1. z dnia [...] października 2007 r., znak: [...] ustalającą jednorazową opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oznaczonej nr ewidencyjnymi działek [...] i [...] położonych w miejscowości G., w łącznej kwocie 35.899,48 zł, 2. z dnia [...] października 2008 r., znak [...] ustalającą jednorazową opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oznaczonej nr ewidencyjnym [...] położonej w miejscowości G. w Gminie S. zbytej na mocy Aktu Notarialnego Repertorium [...], w wysokości 21.749,05 zł. Jako podstawę prawną wniosku wskazał art. 145a kpa, powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 lutego 2010 r., sygn. akt P 58/08, w którym stwierdzono, że art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie w jakim wzrost wartości nieruchomości odnosi do kryterium faktycznego jej wykorzystywania w sytuacjach, gdy przeznaczenie nieruchomości zostało określone tak samo jak w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przed 1 stycznia 1995 r., który utracił moc z powodu upływu terminu wyznaczonego w art. 87 ust. 3 tej ustawy, jest niezgodny z art. 2 i art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W ocenie wnioskodawcy, organ I instancji wydając obie decyzje jako decydującą przesłankę ustalenia wzrostu wartości nieruchomości przyjął sposób faktycznego użytkowania nieruchomości, pomijając ustalenia poprzednio obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Suwałki z dnia 10 listopada 1991 r. W związku z tym wnioskodawca wniósł o uchylenie wskazanych wyżej decyzji i nowe rozstrzygnięcie w obu sprawach. Sprawa niniejsza dotyczy wznowienia decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...].10.2007 r. Rozpoznając sprawę we wznowionym postępowaniu (decyzja Wójta Gminy S. z dnia [...] marca 2010 r. Nr [...] odmawiająca wznowienia postępowania zakończonego decyzją z [...] października 2007 r. została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] maja 2010 r. z powodu naruszenia art. 149 § 1, 2 i 3 oraz art. 151 § 1 kpa; SKO uchylając tę decyzję jednocześnie we własnym zakresie wznowiło przedmiotowe postępowanie) Wójt Gminy S. decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. Nr [...] odmówił uchylenia decyzji z [...] października 2007 r. Podstawę prawną tego rozstrzygnięcia stanowił art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145a kpa. W uzasadnieniu wskazano, że w sprawie nie została spełniona przesłanka merytoryczna wznowienia postępowania określona w art. 145a kpa. Organ uznał, że w przedmiotowym wyroku Trybunał Konstytucyjny stwierdził za niezgodny z art. 2 i art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 37 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie w jakim odnosi on wzrost wartości nieruchomości do kryterium faktycznego jej wykorzystywania w sytuacjach, gdy przeznaczenie nieruchomości zostało określone tak samo jak w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przed 1 stycznia 1995 r., który utracił moc z powodu upływu terminu wyznaczonego w art. 87 ust. 3 tej ustawy. W spornym przypadku nieruchomość o nr ewidencyjnych [...] oraz [...] położona w G. ma inne przeznaczenie w planie miejscowym uchwalonym 29 września 2006 r. niż w planie uchwalonym 10 listopada 1991 r. Plan z roku 1991 r. określał teren, na którym położone są niniejsze działki jako teren istniejących i projektowanych ośrodków turystyczno-wypoczynkowych, zdekapitalizowane domki campingowe do rozbiórki, oznaczony symbolem - 24 UT, zaś obecnie obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego dla danej części miejscowości G. określa niniejsze tereny jako tereny istniejącej i projektowanej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z dopuszczeniem funkcji rekreacji indywidualnej, oznaczone symbolem - 3MN. Od decyzji tej odwołanie złożył M. K. i wniósł o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Podstawę żądania odwołującego się stanowi naruszenie przepisów: art. 145a i art. 151 § 1 pkt 2 kpa oraz art. 37 ust 1 ustawy z 37 marca 2009 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Odwołujący się podniósł, że z mocy art. 145a § 1 kpa można żądać wznowienia postępowania w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją. W sprawie zaś bezspornym jest, że wyrokiem z dnia 9 września 2010 r., sygn. akt P 58/08 stwierdzono nieważność art. 37 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie w jakim odnosi on wzrost wartości nieruchomości do kryterium faktycznego jej wykorzystywania w sytuacjach, gdy przeznaczenie nieruchomości zostało określone tak samo jak w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przed 1 stycznia 1995 r. Zdaniem odwołującego przedmiotowy wyrok Trybunału nadał nową treść art. 37 ust. 1 ustawy. Zgodnie zaś ze stanowiskiem A. Kubicha wyrażonym w recenzji do pracy "Wznowienie ogólnego postępowania administracyjnego na podstawie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego" M. Kopacz, wyd. Uniw.Warm.-Maz./ZNSA 2008/6/173, "(...) zarówno orzeczenia interpretacyjne, w których TK orzeka o zgodności lub niezgodności aktu normatywnego z aktem wyższego rzędu pod warunkiem określonego rozumienia kontrolowanego przepisu, jak i orzeczenia o zaniechaniu ustawodawczym, które nie derogują z systemu prawa zakwestionowanej normy mogą być kwalifikowane jako orzeczenia o niezgodności z Konstytucją... uzasadniające żądanie wznowienia postępowania na podstawie art. 145a § 1 Kpa". Odwołujący się przytoczył też sentencję uchwały składu 7 sędziów NSA z 2 grudnia 2002 r., OPS 11/02, ONSA 2003/3/86, w której określone zostały granice i cel postępowania w sprawie wznowienia postępowania. W ocenie odwołującego się zaskarżona decyzja nie odpowiada wymaganiom określonym w powołanym orzeczeniu. Nadto zarzucił organowi I instancji niewyjaśnienie sprawy, poprzez zaniechanie sporządzenia operatu, który stanowi podstawę do oceny, czy w stanie faktycznym danej sprawy wystąpił wzrost wartości nieruchomości w rozumieniu art. 37 ust. 1 ustawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...], działając na podstawie art. 145a § 1 i 2, art. 151 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ podał, że wydanie wyroku TK z dnia 9 lutego 2010 r. w myśl art. 145a § 1 kpa stanowił przyczynę wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...] października 2007 r. Z uwagi jednak na to, że TK uznał za niezgodny z Konstytucją art. 37 ust. 1 ustawy w pewnym tylko jego zakresie należało przede wszystkim ustalić, czy zakwestionowany zakres tegoż przepisu stanowił podstawę prawną wydania przedmiotowej decyzji ostatecznej. Organ odwoławczy wskazał, że z materiału zgromadzonego w aktach sprawy wynika, iż organ I instancji określając wzrost wartości działek nr [...] oraz [...] dokonał porównania wartości jaką przedstawiały one przed uchwaleniem planu zagospodarowania przestrzennego z roku 2006, odnosząc się do faktycznego sposobu ich wykorzystywania oraz wartości jaką przedstawiają po dacie uchwalenia tego planu. Według zapisów w planie zagospodarowania przestrzennego Gminy Suwałki zatwierdzonego uchwałą nr IV/17/94 z dnia 10 listopada 1994 r. Rady Gminy w Suwałkach ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Suwalskiego z dnia 23 listopada 1994 r. Nr 40 z dnia 23 listopada 1994 r., poz. 306, który utracił ważność z dniem 31 grudnia 2003 r. na mocy art. 87 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, teren obejmujący działki nr [...] i [...] oznaczony był symbolem 24UT - tereny istniejących i projektowanych ośrodków turystyczno -wypoczynkowych, zdekapitalizowane domki campingowe do rozbiórki. Obecnie obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego części wsi G. uchwalony uchwałą nr XXXVII/323/06 Rady Gminy Suwałki z dnia 29 września 2006 r., opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa Podlaskiego z dnia 30 października 2006 r. Nr 258, poz. 2568 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi G. w Gminie S. zaliczył teren, na którym położona jest niniejsza nieruchomość do terenów istniejącej i projektowanej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z dopuszczeniem realizacji obiektów rekreacji indywidualnej (oznaczonych symbolem 3MN). W ocenie organu odwoławczego oba plany określają w sposób odmienny przeznaczenie przedmiotowej nieruchomości. Oznacza to zatem, że decyzja z dnia [...] października 2007 r. została wydana w oparciu o tę część przepisu art. 37 ust. 1 ustawy, co do której TK nie orzekł o niezgodności z Konstytucją. Niniejszy fakt przesądza o tym, że postępowanie zakończone ww. ostateczną decyzją nie zostało dotknięte wadą określoną w art. 145a § 1 kpa, a co za tym idzie, daje podstawę do odmowy uchylenia decyzji dotychczasowej w oparciu o art. 151 § 1 pkt 1 kpa. Skargę od tej decyzji do sądu administracyjnego M. K. i zarzucił naruszenie: - art. 7, 8, 11, 15 oraz art. 145a, 149 § 2 i 151 § 1 pkt 1 kpa, - art. 36 ust. 4 i art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wskazując na powyższe naruszenia skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa prawnego wg norm przepisanych. W uzasadnieni skargi, powołując się na treść wyroku WSA w Białymstoku sygn. akt II SA/Bk 300/08 podał, że skutkiem orzeczenia TK o niekonstytucyjności przepisu stanowiącego podstawę prawną kwestionowanej decyzji jest powinność uchylenia takiej decyzji w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Nadto podniósł, że obecnie obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego części wsi G. z roku 2006 zaliczył teren, na którym położone są działki [...] i [...] do terenów istniejącej i projektowanej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z dopuszczeniem obiektów rekreacji indywidualnej (oznaczonych symbolem 3MN). Takie określenie przeznaczenia przedmiotowego terenu, w przekonaniu skarżącego, dowodzi, że na terenie tym, dopuszczalna była zabudowa mieszkaniowa pod rządami planu z 1991 r. Wskazał on też, że wymierzając mu opłatę planistyczną, wzrost wartości nieruchomości ustalono przyjmując, że była ona użytkiem rolnym, nie uwzględniając jej przeznaczenia w planie z 1991 r. Powyższe okoliczności, w ocenie skarżącego, przemawiają za tym, że organ niesłusznie przyjął, iż w sprawie nie wystąpiły przesłanki wznowieniowe określone w art. 145a kpa. W ocenie skarżącego niezrozumiałe jest twierdzenie, iż decyzja ostateczna została wydana w oparciu o tę część przepisu art. 37 ust. 1 ustawy, co do której TK nie orzekł o niezgodności z Konstytucją. Skarżący zarzucił również, że organy ograniczyły się tylko do ustalenia podstaw wznowienia postępowania z wyłączeniem rozpoznania sprawy co do istoty. W jego ocenie należało ustalić wzrost wartości nieruchomości, bo jest to w świetle art. 36 ust. 4 ustawy, element stanu faktycznego. Przy czym skarżący wywiódł, że w stanie faktycznym sprawy, nie występuje związek pomiędzy planem uchwalonym w 2006 r. a możliwościami zabudowy jego nieruchomości określonymi planem z 1991 r. – skoro nie zakazywał on zabudowy mieszkaniowej na obszarze oznaczonym symbolem 24. Możliwość zabudowy nieruchomości ośrodkami turystyczno – wypoczynkowymi, zgodnie z planem z 1991 r. rodzi wątpliwość skarżącego, czy uchwalenie planu w 2006 r. nie spowodowało obniżenia wartości nieruchomości. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i generalnie podtrzymał swoje stanowisko zawarte w kwestionowanej decyzji. Należy nadmienić, że w tejże sprawie Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia [...].11.2012 r. [...] wypowiedział się co do dopuszczalności wznowienia postępowania przez SKO i zalecił Sądowi merytoryczne rozpoznanie sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje: W ocenie Sądu skarga jest uzasadniona. Zgodnie z art. 145 a k.p.a. przesłanką wznowienia postępowania może być sytuacja, kiedy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, a osoba zainteresowana złoży skargę o wznowienie w terminie miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia TK. W sprawie niniejszej w/w wymogi formalne wznowienia postępowania zostały przez Skarżącego spełnione, o czym orzekł Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia [...].11.2012 r. sygn. akt [...]. Skład orzekający jest związany wykładnią tego wyroku z mocy art. 190 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), zwanej: p.p.s.a., przesądzającym o prawidłowości wznowienia postępowania zakończonego decyzją Wójta Gminy S. z dnia [...].10.2007 r. ustalającą jednorazową opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w kwocie 35 899,45 zł, oznaczonej jako działki nr [...] i [...] położone w G. Składowi orzekającemu pozostała więc merytoryczna ocena przesłanki wznowienia postępowania sprowadzająca się do stwierdzenia, czy w sprawie niniejszej miał zastosowanie wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 lutego 2010 r. sygn. akt P 58/08 (Dz.U. nr 214, poz. 124; OTK-A 2010/2/9). Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że art. 37 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest niekonstytucyjny w zakresie, w jakim umożliwiał nałożenie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w sytuacji, gdy jej przeznaczenie w uprzednio obowiązującym planie, który utracił ważność z dniem 31.12.2003 r., było tożsame z obowiązującym w obecnym planie. Sentencja wyroku została wywiedziona z przekonania Trybunału Konstytucyjnego, iż obywatel nie może ponosić obciążeń publicznoprawnych z zaniechania podjęcia działań planistycznych przez organy samorządowe. Sytuacja, w której na właściciela nieruchomości przeniesione zostają skutki finansowe związane z brakiem ciągłości planowania przestrzennego w gminie jest sprzeczna z art. 2 i art. 32 konstytucji RP. Skoro argumentacja TK zmierzała do ochrony właścicieli nieruchomości przed skutkami braku ciągłości planowania przestrzennego w takiej sytuacji kiedy ich działki miały takie samo przeznaczenie w starym i nowym planie, to tym bardziej zasługują na ochronę właściciele tych nieruchomości, których przeznaczenie w starym planie było korzystniejsze niż w nowym planie. Skoro TK uznał za zasadne ograniczenie zastosowania art. 37 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w stopniu mniejszym (odnoszącego się do takiego samego przeznaczenia nieruchomości w obu planach), to ograniczenie to będzie miało zastosowanie tego przepisu w stopniu większym (korzystniejsze przeznaczenie nieruchomości w wygasłym planie). Inne rozumienie sentencji wyroku TK, wywodzące się z treści jego uzasadnienia, prowadziłoby do nierównego, wobec prawa, traktowania właścicieli nieruchomości będących w jednakowej sytuacji. W ocenie Sądu, interpretując wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 lutego 2010 r. sygn. akt P 58/08 należy uznać, iż niekonstytucyjność przepisu art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.) w zakresie w jakim umożliwiał nałożenie opłaty planistycznej odnosi się nie tylko do nieruchomości mających tożsame przeznaczenie w planie wygasłym i obecnym, lecz również do tych nieruchomości których przeznaczenie w dawnym planie było korzystniejsze niż w obecnym. W porównawczym pojęciu "tożsame przeznaczenie" zawiera się "przeznaczenie korzystniejsze", na co wskazuje wykładnia celowościowa zawarta w uzasadnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Sąd w niniejszym składzie, podziela analogiczny pogląd wyrażony w wyroku z dnia 24.11.2011 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu (sygn. Akt II SA/Po 404/11) z aprobującą glosą Pawła Daniela – Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego 6(45) 2012. Przenosząc powyższe stanowisko prawne na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, iż wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 lutego 2010 r. – P 58/08 znajduje zastosowanie do niespornego tu stanu faktycznego. Według zapisów planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Suwałki uchwalonego dn. 10.11.1994 r. (który utracił ważność 31.12.2003 r.) teren obejmujący działki Skarżącego o nr [...] i [...] oznaczony był symbolem 24 UT – tereny istniejących i projektowanych ośrodków turystyczno - wypoczynkowych, zdekapitalizowane domki campingowe do rozbiórki. Obecnie obowiązujący plan, uchwalony przez Radę Gminy Suwałki w dniu 29.09.2006 r. oznaczył w/w tereny symbolem 3 MN – tereny istniejącej i projektowanej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z dopuszczeniem obiektów rekreacji indywidualnej. W latach 2003 – 2006 tj. w okresie bezplanowym, sporny teren występował w ewidencji gruntów jako użytek rolny. Wzrost wartości nieruchomości został, w celu ustalenia opłaty planistycznej określony w operacie szacunkowym z dnia 5.09.2007 r., przez rzeczoznawcę majątkowego, jako różnica między wartością działek o przeznaczeniu rolnym , a wartością tych działek ustaloną dla celów budownictwa mieszkaniowego jednorodzinnego. Dolna granica wyceny nieruchomości Skarżącego, przed uchwaleniem planu miejscowego z 2006 roku, odnosiła się do kryterium ich faktycznego wykorzystania jako gruntu rolnego, bez nawiązania do planu z 1994 r., gdzie wiodącym przeznaczeniem było budownictwo ośrodków turystyczno – wypoczynkowych. Należy nadmienić, iż Skarżący otrzymał decyzję ustalającą warunki zabudowy z dnia [...].01.2004 r. dla inwestycji polegającej na budowie ośrodka turystyczno – wypoczynkowego z funkcją mieszkalną. Decyzja dotyczyła wprawdzie działki nr [...] usytuowanej po sąsiedzku z działkami nr [...] i [...], lecz jest potwierdzeniem na preferowanie, na tym terenie, zabudowy o charakterze turystyczno – wypoczynkowym (z funkcją mieszkalną). W uzasadnieniu tej decyzji organ powołał się na ustalenia planu miejscowego Gminy Suwałki z dnia 10.11.1994 r. Ustalając wysokość opłaty planistycznej w decyzji z dnia [...].10.2007 r., zgodnie z w/w opinią rzeczoznawcy majątkowego, Wójt Gminy S. postąpił wbrew orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego (P 58/08). Odmowa uchylenia tejże decyzji, we wznowionym postępowaniu, decyzją z dnia [...].08.2010 r. przez SKO w S. (a także decyzją pierwszoinstancyjną) stanowiła naruszenie art. 37 ust. 1 ustawy planistycznej w związku z art. 145 a § 1 i 2 k.p.a. oraz art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Wydaje się, zdaniem Sądu, że w uprzednio obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego, przeznaczenie spornych działek Skarżącego było korzystniejsze albo równoważne w aspekcie ich wartości w stosunku do ich przeznaczenia w planie obecnym. Kwestię tę należy wyjaśnić. Zasadą obliczania wzrostu wartości nieruchomości Skarżącego winno być odniesienie do cen obowiązujących, według ich przeznaczenia w planie miejscowym, który utracił ważność z dniem 31.12.2003 r., nie zaś do cen przyjętych jako grunty rolne. Tylko taka wykładania art. 37 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie spowoduje pogorszenia, nie zawinionej przez Skarżącego sytuacji nieobowiązywania planu zagospodarowania przestrzennego gminy w latach 2003 – 2006. Zatem, rozpatrując sprawę ponownie, organ winien dopuścić dowód z operatu szacunkowego, zobowiązując rzeczoznawcę do wyliczenia wartości nieruchomości według przedstawionych zasad. Naliczenie opłaty planistycznej będzie uzależnione od sytuacji, czy nastąpił wzrost wartości nieruchomości Skarżącego. Mając na względzie powyższe okoliczności, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a p.p.s.a. oraz art. 200 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.