II SA/Bk 1069/14

+Sygn. akt II SA/Bk 1069/14 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 lutego 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant sekretarz sądowy Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 lutego 2015 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na czasowe zajęcie nieruchomości w celu zapobieżenia powstaniu znacznej szkody 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Skarga została wywiedziona na podstawie następujących okoliczności. 1. We wniosku z dnia [...] czerwca 2014 r. D. S.A. z siedzibą w L. wystąpiła do Starosty Powiatu B., na podstawie art. 126 ust 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, o wydanie decyzji zezwalającej na czasowe zajęcie nieruchomości oznaczonej numerem geodezyjnym [...], położonej w miejscowości S., gmina S., powiat b., województwo p., stanowiącej własność M. S. w celu wykonania niezbędnych prac konserwacyjnych polegających na usunięciu drzew i gałęzi wrastających w linię elektroenergetyczną wysokiego napięcia WN-110 kV relacji EC B.-M. z uwagi na realne zagrożenie powstania znacznej szkody oraz wskazanie w wydanej decyzji minimum 1 miesięcznego okresu zajęcia przedmiotowej nieruchomości, licząc od dnia zajęcia nieruchomości. 2. Decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...], na podstawie art. 124 ust. 1, 2 i 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, Starosta Powiatu B. zezwolił wnioskodawcy na czasowe zajęcie przedmiotowej nieruchomości o powierzchni 2,8050 ha, na okres 2 miesięcy, licząc od dnia jej zajęcia, w celu zapobieżenia powstaniu znacznej szkody. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności i zobowiązano wnioskodawcę, po upływie okresu na który nastąpiło czasowe zajęcie, do doprowadzenia nieruchomości do stanu poprzedniego. Organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z przypadkiem nagłej potrzeby zapobieżenia powstaniu znacznej szkody. Wysoki stan zadrzewienia pod linią elektroenergetyczną stwarza realne zagrożenie pożarowe i porażeniowe, a zatem zagrożenie życia, zdrowia i bezpieczeństwa ludzi. Wrastające w linię gałęzie drzew stanowią potencjalne źródło awarii skutkujących odcięciem zasilania w energię elektryczną zarówno wielu odbiorców indywidualnych, jak też podmiotów gospodarczych, szkół i szpitali. Zagrożenie przedmiotowej linii elektroenergetycznej potwierdza zarówno ekspertyza rzeczoznawcy, notatka służbowa i oświadczenia sporządzone i złożone przez pracowników P. S.A. Oddział B., jak też dokumentacja fotograficzna sporządzona w toku rozprawy administracyjnej. W ocenie organu istnieje wysokie prawdopodobieństwo bardzo niebezpiecznych następstw dalszego utrzymywania takiego stanu rzeczy. Powyższe drzewa cały czas rosną, dlatego zaniechanie przycinki drzew spowodowałoby spiętrzenie zagrożenia. 3. Odwołanie od tej decyzji wniósł M. S. Wojewoda P. decyzją z dnia [...] sierpnia 204 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Jako powód uchylenia wskazano, że organ rozstrzygnął sprawę w oparciu o inny przepis (art. 124 ust. 1 u.g.n.) niż przepis wskazany w żądaniu wnioskodawcy (art. 126 ust. 1 u.g.n.). Jako, że przedmiotowe regulacje zawierają inne przesłanki do wydania rozstrzygnięcia, decyzję należało uchylić celem zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w zakresie wystąpienia przesłanek określonych w art. 126 ust. 1 u.g.n. 4. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji rozstrzygnął sprawę identycznie jak uprzednią decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. i podał takie same uzasadnienie (decyzja z dnia [...] września 2014 r., nr [...]). Jedynie w komparycji rozstrzygnięcia wskazano art. 126 ust. 1, 2 i 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Jak podano w uzasadnieniu, takie postępowanie organu wynikało z faktu, że organ nie miał żadnych wątpliwości iż wniosek dotyczy wydania rozstrzygnięcia na podstawie art. 126 ustawy o czym może świadczyć treść sentencji oraz uzasadnienia uchylonej decyzji z dnia [...] lipca 2014 r. Decyzja została uchylona w wyniku błędnego wskazania podstawy prawnej w komparycji rozstrzygnięcia. 5. Odwołanie od tej decyzji złożył M. S.i i zarzucił naruszenie art. 21 ust. 1, art. 32 ust. 1, art. 64 ust. 2 Konstytucji RP oraz art. 6, art. 7, art. 8, art. 78 § 1, art. 107 § 3 K.p.a. W uzasadnieniu podano, że organ wydając zaskarżona decyzję nie podjął czynności sprawdzających zasadność jej wydania pod względem formalnym jak i merytorycznym. Przede wszystkim organ nie podjął czynności mających na celu ustalenie, czy cel o którego realizację ubiegał się wnioskodawca został osiągnięty na mocy decyzji wydanej w dniu [...] lipca 2014 r. Odwołujący podniósł, że po wydaniu tej decyzji wnioskodawca niezwłocznie w dniu [...] lipca 2014 r. zajął jego nieruchomość. Oprócz dewastacji drzewostanu, wnioskodawca nie podjął więcej jakichkolwiek czynności na terenie nieruchomości. Dlatego w ocenie odwołującego można uznać, że pod dniu [...] lipca 2014 r. ustały przyczyny, które uzasadniałyby powtórne wydanie decyzji. Nadto odwołujący zarzucił, że organ nie ustalił precyzyjnie zakresu czynności dopuszczalnych do wykonania przez wnioskodawcę, tym samym, biorąc pod uwagę dotychczasowy sposób działania wnioskodawcy, daje mu niczym nieograniczone i nadmierne prawo do dysponowania nieruchomością. Ponadto 2-miesięczny okres zajęcia nieruchomości wydaje się nieadekwatny wobec zakresu czynności przeprowadzonych na zlecenie wnioskodawcy w dniu [...] lipca 2014 r. W ocenie odwołującego nakazanie doprowadzenia nieruchomości, a więc także jej części składowych do stanu poprzedniego, biorąc pod uwagę charakter przeprowadzonych prac jest niemożliwe. Wypełnienie rozstrzygnięcia w tym zakresie zobowiązywałoby wnioskodawcę do dokonania nasadzeń w miejsce zniszczonych drzew dokładnie w tym samym miejscu odpowiednich pod względem gatunku i wieku. Dlatego w ocenie odwołującego decyzja w tym zakresie jest niewykonalna. Odwołujący wywiódł, że charakter dokonanych zniszczeń rodzi natomiast podejrzenie naruszenia art. 83 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody. W ocenie odwołującego bezspornym jest na pewno fakt, że jedynym realnym zagrożeniem spowodowania nagłej szkody nie były części składowe jego nieruchomości, a energia elektryczna w będącej w niewłaściwym stanie technicznym linii. Z uwagi na znaczne odstępstwa od projektu, linia stwarzała i nadal będzie stwarzać - niezależnie od stanu nieruchomości - w obecnym stanie technicznym realne zagrożenie dla życia. Charakter zagrożeń przyjętych przez organ wyklucza natomiast możliwość nagłości ich powstania. W klimacie, który obejmuje nieruchomość, części składowe nieruchomości, t.j. drzewa w rodzaju i gatunku występującym na nieruchomości nr 349/2, są z pewnością przewidywalne jak i ich przyrosty, powstanie jakiejkolwiek nagłości jest w tym zakresie niedorzeczna. 6. Wojewoda P. decyzją z dnia [...] października 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy zgodził się z twierdzeniem organu I instancji, że w przedmiotowej sprawie zachodzi nagła i konieczna potrzeba zapobieżenia powstaniu znacznej szkody. Wysoki stan drzewostanu pod linią elektroenergetyczną, stanowiący realne zagrożenie pożarowe i porażeniowe, a w konsekwencji zagrożenie życia, zdrowia i bezpieczeństwa ludzi, a także stanowiący potencjalne źródło awarii tejże linii, wyczerpuje przesłanki zastosowania w sprawie art. 126 u.g.n. Odpowiadając na zarzut dotyczący tego, że w związku z usunięciem drzewostanu nie występuje już zagrożenie usprawiedliwiające prowadzenie niniejszej sprawy, organ odwoławczy podał, że niezależnie od powyższego należało rozpatrzyć wniosek. Nawet jeżeli na podstawie uprzednio wydanej przez organ I instancji decyzji z dnia [...] lipca 2014 r. wnioskodawca dokonał jakichkolwiek prac na nieruchomości, to decyzja ta została usunięta z obrotu prawnego. W związku z powyższym do momentu wydania kolejnej decyzji z dnia [...] września 2014 r. wniosek pozostawał bez rozpoznania. Dlatego organ I instancji słusznie wydał ponownie decyzję z dnia [...] września 2014 r., niezależnie od rozpoczęcia wcześniej prac przez wnioskodawcę, gdyż wniosek nie mógł być pozostawiony bez rozpoznania. Organ odwoławczy nie zgodził się także z zarzutem dotyczącym braku precyzyjnego ustalenia czynności dopuszczalnych do wykonania przez wnioskodawcę. W sentencji przedmiotowej decyzji wskazano bowiem, że wnioskodawca może dokonywać tylko takich czynności, które są niezbędne do zapobieżenia powstaniu znacznej szkody. Nie może więc wykonywać żadnych czynności ponad te, które są niezbędne w celu doprowadzenia linii elektroenergetycznej do stanu zgodnego z krajowymi i międzynarodowymi normami. Organ odwoławczy podał, że w niniejszej sprawie w wyniku planowanego wycięcia części drzew pod linią elektroenergetyczną w celu wykonania czynności związanych z konserwacją przewodów i jej urządzeń przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego nie jest możliwe. Odtworzenie drzewostanu doprowadziłoby bowiem ponownie do zagrożenia w normalnym funkcjonowaniu linii energetycznej. Wskazano, że w takiej sytuacji właścicielowi nieruchomości, na podstawie art. 126 ust. 3 u.g.n., przysługuje odszkodowanie za szkody powstałe w wyniku zajęcia nieruchomości. W ocenie organu odwoławczego także zarzut, że zagrożenie przyjęte w uzasadnieniu decyzji organu I instancji nie powstaje w sposób nagły, nie może zasługiwać na uwzględnienie. Z literalnego brzmienia art. 126 ust. 1 u.g.n. wynika nagły charakter potrzeby zapobieżenia szkodzie, nie zaś nagły charakter powstania samej szkody. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, iż potrzeba dokonania prac przez wnioskodawcę ma charakter nagły, gdyż w przypadku niewykonania ich niezwłocznie istnieje prawdopodobieństwo wystąpienia awarii linii elektroenergetycznej oraz zagrożenia zdrowia i życia ludzi. Charakteru nagłego natomiast nie muszą posiadać zdarzenia, które do tej sytuacji doprowadziły, a więc wspomniany przez odwołującego przyrost drzew na nieruchomości oznaczonej nr geod. [...]. 7. Skargę od tej decyzji do sądu administracyjnego wniósł M. S. i podniósł takie same zarzuty jak w odwołaniu, tj. zarzucił naruszenie art. 21 ust. 1, art. 32 ust. 1, art. 64 ust. 2 Konstytucji RP oraz art. 6, art. 7, art. 8, art. 78 § 1, art. 107 § 3 K.p.a. Skarżący za błędne uznał stanowisko, że organ prowadzący postępowanie z wniosku P. S.A. w L., po uchyleniu decyzji z dnia [...] lipca 2014 r. był zobligowany wydać ponownie decyzję bez uwzględnienia zmiany okoliczności jakie nastąpiły w wyniku podjęcia działań przez wnioskodawcę w dniu [...] lipca 2014 r. Nieuzasadnione, zdaniem skarżącego jest stanowisko, że wniosek nie mógł być pozostawiony bez rozpoznania i konieczne było ponowne wydanie identycznej w swym zakresie decyzji w dniu [...] września 2014 r. Decyzja w swym zakresie winna być dostosowana do aktualnych okoliczności. Skoro swój cel wnioskodawca zrealizował w dniu [...] lipca 2014 r. i po tej dacie nie podejmował żadnych czynności, utrzymanie w mocy 2 miesięcznego terminu zajęcia nieruchomości w decyzji z [...] września 2014 r. jest całkowicie bezpodstawne. Skoro decyzje wydawane w trybie art. 126 u.g.n. dotyczą spraw nie cierpiących zwłoki, wymagają podjęcia natychmiastowych działań, utrzymanie tak długiego, 2 miesięcznego okresu zajęcia nieruchomości jest oderwane od realiów i obarczone dowolnością. Jest to o tyle rażące, że organ przed wydaniem decyzji z dnia [...] września 2014 r. został poinformowany przez skarżącego o zrealizowaniu przez wnioskodawcę celu o jaki wnioskował. Również wadą dowolności obciążony jest zakres czynności dopuszczalnych do wykonania przez wnioskodawcę wobec braku ich precyzyjnego określenia w zaskarżonej decyzji. Skarżący podtrzymał także zarzut niewykonalności decyzji w zakresie nakazanie doprowadzenia nieruchomości do stanu poprzedniego. Zdaniem skarżącego organ powinien precyzyjnie określić zakres, sposób i termin prac przywracających nieruchomość do stanu użytkowego. 8. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 § 1 i 80 K.pa., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Stanowiący podstawę merytorycznego rozstrzygnięcia art. 126 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U z 2010r., nr 102, poz. 651), powoływanej w dalszej części jako u.g.n., został znacząco zmodyfikowany przez nowelizację z dnia [...] września 2010 r. Dokonano wtedy nie tylko zmian przepisów ust. 1, 3 i 4 tego artykułu, ale także dodano nowe regulacje zawarte w ust. 5–10. Zgodnie z art. 126 ust. 1 u.g.n., w przypadku siły wyższej lub nagłej potrzeby zapobieżenia powstaniu znacznej szkody, z zastrzeżeniem ust. 5 starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na czasowe zajęcie nieruchomości na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy, licząc od dnia zajęcia nieruchomości. W przypadku postępowania prowadzonego na wniosek, wydanie decyzji następuje niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 7 dni, licząc od dnia złożenia wniosku. Decyzji, o której mowa w ust. 1 nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Zgodnie z ust. 5 tego przepisu, w przypadku, gdy nagła potrzeba zapobieżenia okolicznościom, o których mowa w ust. 1, uniemożliwia złożenie wniosku o wydanie decyzji na czasowe zajęcie nieruchomości, właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości ma obowiązek udostępnienia jej w celu zapobieżenia tym okolicznościom. Obowiązek udostępnienia nieruchomości podlega egzekucji administracyjnej. Podmiot, który zajął nieruchomość składa wniosek o wydanie tej decyzji w terminie 3 dni od dnia zajęcia nieruchomości. Decyzja może być wydana nie później niż po upływie 6 miesięcy licząc od dnia zajęcia nieruchomości. W ust. 8 art. 126 określono, że starosta wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej wydaje decyzję potwierdzającą zaistnienie przesłanek zajęcia nieruchomości w terminie 7 dni od dnia złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 5. Analiza przedstawionych wyżej unormowań prowadzi do wniosku, że w przepisie art. 126 ust. 1 i 126 ust. 5 u.g.n. zostały określone dwa niezależne od siebie stany faktyczne, mianowicie 1) kiedy podmiot występuje do starosty z wnioskiem przed zajęciem nieruchomości (ust.1 art. 126) i 2) kiedy podmiot zajął już nieruchomość, a następnie dopiero później, w przewidzianym prawem terminie 3 dni od dnia zajęcia nieruchomości, złożył stosowny wniosek. W pierwszym przypadku starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej udziela zezwolenia na czasowe zajęcie nieruchomości w drodze decyzji, w drugim przypadku ten sam organ wydaje decyzję potwierdzającą zaistnienie przesłanek zajęcia nieruchomości, w terminie 7 dni od dnia złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 5. Taki sposób regulacji w ocenie Sądu oznacza, że w odniesieniu do wskazanych wyżej stanów faktycznych organ ma obowiązek każdorazowo ocenić wystąpienie przesłanek zajęcia nieruchomości określonych w ust. 1 art. 126 u.g.n. tj. siły wyższej lub nagłej potrzeby zapobieżenia powstaniu znacznej szkody. Wymienione przesłanki mają bowiem istotne znaczenie dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, tj. ich zaistnienie decyduje o wydaniu bądź odmowie wydania zezwolenia na czasowe zajęcie nieruchomości, albo decyzji potwierdzającej lub nie potwierdzającej ich zaistnienie. W sprawie niniejszej mamy do czynienia ze specyficznym stanem faktycznym. Pierwotna decyzja zezwalająca wnioskodawcy na czasowe zajęcie nieruchomości została uchylona i sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Na datę ponownego rozstrzygania sprawy został już usunięty stan zagrożenia linii elektroenergetycznej poprzez wycięcie znajdującego się pod nią drzewostanu. Prace te zostały wykonane dzień po wydaniu pierwotnej decyzji, albowiem decyzja ta miała nadany rygor natychmiastowej wykonalności. W zaistniałym stanie faktycznym pomiędzy stronami powstał spór dotyczący tego czy zasadnym było powtórne wydanie decyzji zezwalającej na czasowe zajęcie nieruchomości. Zdaniem skarżącego, zrealizowanie przez wnioskodawcę celu stanowiącego podstawę wniosku (usunięcie drzewostanu), spowodowało ustanie zagrożenia uzasadniającego prowadzenie niniejszej sprawy i powtórne wydanie decyzji. Natomiast, w ocenie organu odwoławczego, niezależnie od tego, czy dokonano już jakichkolwiek prac na podstawie pierwotnej decyzji, sprawę należało rozstrzygnąć jeszcze raz. Decyzja ta została bowiem usunięta z obrotu prawnego i do czasu wydania kolejnej decyzji wniosek pozostawał bez rozpoznania a taki stan jest niedopuszczalny. Należy zauważyć, że informacja o usunięciu zadrzewienia pochodziła od skarżącego, który przedstawił ją organowi I instancji w dniu [...].09.2014 r., a więc przed wydaniem decyzji w dniu [...].09.2014 r. Organ tej okoliczności nie sprawdził i nie wyjaśnił. W ocenie Sądu, od stanu faktycznego sprawy, istniejącego w dniu wydania decyzji, zależałaby jej treść. Art. 104 K.p.a. stanowi o tym, że organy załatwiają sprawy, co do istoty, w formie decyzji albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji. Art. 105 § 1 K. p.a. daje organom możliwość wydania decyzji umarzającej postępowanie jeżeli stało się ono bezprzedmiotowe z jakichkolwiek przyczyn. Po wszczęciu postępowania administracyjnego (złożenie wniosku o jego wszczęcie) mogą pojawić się zmiany stanu faktycznego i prawnego, które muszą być uwzględnione przez organ administracyjny, bowiem w przeciwnym razie decyzja byłaby rażąco sprzeczna z zasadą prawdy obiektywnej. Regułą jest, że organ ocenia stan faktyczny i prawny według chwili wydania decyzji administracyjnej. Nadal jest aktualna teza wypowiedziana przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4.10.2000 r. w sprawie o sygn. V SA 283/00, w której przyjęto, że "Przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie wiążą z datą wszczęcia postepowania podstawy faktycznej i prawnej rozpoznania sprawy. Miarodajny w tym zakresie jest stan obowiązujący w dacie wydania decyzji." W ocenie Sądu nie ma podstaw, by wyżej wymienionej reguły nie stosować do decyzji wydawanych w trybie art. 126 ust. 1 u.g.n. Uchylając decyzję organu II instancji w sprawie niniejszej Sąd ocenił, iż doszło do naruszenia przepisów postępowania: art. 7, 77, 80 k.p.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego istniejącego w dacie wydania decyzji, co mogło mieć istotny wpływ na sposób rozstrzygnięcia sprawy. Organ odwoławczy przyjął błędną koncepcję, uważając, że zarzut M. S. dotyczący bezprzedmiotowości postępowania z powodu wycięcia drzew nie ma znaczenia dla meritum sprawy. Organ był władny na etapie postepowania odwoławczego w trybie art. 136 k.p.a. zażądać wyjaśnień od wnioskodawcy na okoliczność potwierdzenia, czy istotnie doszło do usunięcia w dniu [...].07.2014 r. drzew i gałęzi wrastających w linie elektroenergetyczną na działce skarżącego, a następnie ocenić aktualność wniosku złożonego dnia [...].06.2014 r. przez P. SA z siedzibą w L. Jeżeli okazałoby się, że roszczenia wnioskodawcy zostały zaspokojone w wyniku tego, że wnioskodawca zajął nieruchomość skarżącego korzystając z rygoru natychmiastowej wykonalności nadanego przez Starostę B. decyzją z dnia ...07.2014 r., to organ nie miałby podstawy prawnej do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, lecz winien uchylić decyzję pierwszoinstancyjną i umorzyć postępowanie pierwszej instancji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Jeżeli natomiast wnioskodawca zaprzeczy wykonaniu prac konserwacyjnych na działce skarżącego o nr. [...], to należałoby przeprowadzić oględziny na nieruchomości. Organ II instancji oceni wówczas, czy uzupełniające postępowanie dowodowe nie będzie wymagało uchylenia decyzji I instancji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Sąd orzekający nie przesądza jaka powinna być decyzja po ponownym rozpoznaniu sprawy, gdyż nie został wyjaśniony jej stan faktyczny na datę orzekania przez organ administracyjny. Natomiast w każdej sytuacji, czy będzie to decyzja uwzględniająca wniosek, czy umarzająca postępowanie, organ winien odnieść się w uzasadnieniu do istnienia uzasadniających zastosowanie przepisów art. 126 u.g.n. oraz do okresu, w którym ewentualnie przesłanki te ustały. Sąd podziela stanowisko wyrażone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 13.08.2008 r. (sygn. akt II SA/Gl 227/09), że udzielenie wnioskodawcy pozwolenia na czasowe zajęcie nieruchomości jest bezprzedmiotowe i skutkuje umorzeniem postępowania administracyjnego w sytuacji zrealizowania zamierzenia inwestora, gdyż w tej sytuacji nie występuje już nagła potrzeba zapobieżenia powstaniu znacznej szkody czy siła wyższa. Nie ulega wątpliwości, że P. SA wystąpił do Starosty z wnioskiem przed zajęciem nieruchomości (art. 126 ust. 1 u.g.n.). Dlatego też nie będzie miał zastosowania przepis art. 126 ust. 5 i 8 u.g.n. Okoliczność przedłużającego się postępowania administracyjnego oraz zajęcie przez wnioskodawcę nieruchomości (o ile rzeczywiście miało miejsce), na podstawie rygoru natychmiastowej wykonalności zamieszczonego w decyzji z dnia [...].07.2014 r., nie mogą świadczyć o braku legalności postępowania wnioskodawcy. Rozpoznając ponownie odwołanie, organ odwoławczy uwzględni konieczność wydania rozstrzygnięcia adekwatnego do bieżącego stanu faktycznego, po uprzednim przeprowadzeniu postępowania uzupełniającego, bądź (w razie konieczności jak wyżej) uchyli decyzję organu I instancji. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylono zaskarżoną decyzję. W punkcie 2. wyroku orzeczono w oparciu o art. 152 p.p.s.a.