II SA/Bk 109/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska,, sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 lipca 2018 r. sprawy ze skargi L. Sp. z o.o. Sp. k. w W. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie nakazania usunięcia nieprawidłowości występujących w obrębie składowiska odpadów poprzez wykonanie określonych robót budowlanych oddala skargę Decyzją z dnia [...] września 2017 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. (dalej: "PINB") na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz.U. 2017 r., poz. 1332 ze zm., zwana dalej: "P.b") nakazał L. Sp. z o.o. Spółce komandytowej z siedzibą w W. (dalej powoływanej także jako: "skarżąca") usunięcie, w terminie do dnia [...] maja 2018r., niżej wymienionych nieprawidłowości poprzez wykonanie niżej wymienionych robót budowlanych: 1. Wykonanie wału od strony północnej kwatery nr l z dowiązaniem do istniejących obwałowań do wysokości rzędnej 190,30 od strony zachodniej i do wysokości rzędnej 188,24 od strony wschodniej. Obwałowanie winno być wykonane z gruntu usypanego warstwami i zagęszczonego a następnie wykonać: uszczelnienie mineralne (glin, ił) o k>1x10-9 geomembranę gr. 2,0 mm. - gładka, geowłókninę 800g/m, warstwę ochronno-drenażową gr. 50,0 cm. - kruszywo mineralne o k>1x10-4. Wyżej wymienione warstwy winny być połączone z istniejącymi warstwami dna składowiska. 2. Sprawdzenie i ewentualne udrożnienie drenażu kwatery nr l. Organ stwierdził także w rozstrzygnięciu, że usunięcie wyżej wymienionych nieprawidłowości odbywać się winno pod nadzorem osoby legitymującej się stosownymi uprawnieniami budowlanymi, która po wykonaniu robót wyda pisemne oświadczenie o prawidłowym wykonaniu robót, dołączając kserokopie uprawnień budowlanych oraz aktualne zaświadczenie o przynależności do izby samorządu zawodowego. Organ zobligował ponadto do pisemnego powiadomienia go o usunięciu ww. nieprawidłowości. Z uzasadnienia decyzji wynika, że w dniu [...] lipca 2017 r. do PINB wpłynęło pismo P. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w B. (dalej: PWIOŚ") z wnioskiem o podjęcie odpowiednich działań w ramach posiadanych kompetencji, na terenie składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne w K., gmina S., w szczególności o zwrócenie uwagi na brak geomembrany na wale od strony północnej kwatery nr I składowiska, które to ustalenia zostały poczynione przez PWIOŚ w wyniku przeprowadzonej na ww. składowisku kontroli w okresie od [...] czerwca 2017 r. do [...] lipca 2017 r. (protokół kontroli nr [...]). W związku z powyższym PINB w dniu [...] sierpnia 2017 r. przeprowadził kontrolę na terenie ww. składowiska, w wyniku której stwierdzono, że w wale ziemnym od strony północnej następuje przesiąkanie odcieków z zastoisk na składowisku na długości 15,0 m wału ziemnego. Z uzyskanych zaś od PWIOŚ dokumentów, tj. protokołu kontroli nr [...] oraz sprawozdania z badań gleby nr [...] wynika, że wartość substancji rozpuszczalnych jest przekroczona. Z dalszych ustaleń PINB wynika, że inwestycja polegająca na budowie składowiska odpadów w K., gmina S., polegała między innymi na budowie dwóch kwater do składowania odpadów. Inwestor w dniu [...] grudnia 2014 r. uzyskał pozwolenie na użytkowanie kwatery nr l, natomiast roboty budowlane w zakresie kwatery nr II zostały przerwane przez inwestora po wykonaniu wykopu. W związku z zaistniałą sytuacją PINB stoi na stanowisku, że kwatera nr l powinna spełniać wszystkie kryteria niezależnego i samodzielnego składowiska, a nie części składowiska, które składa się z dwóch kwater. Ażeby natomiast kwatera nr l spełniała tą funkcję, musi posiadać od strony północnej obwałowanie o takiej samej konstrukcji, jak istniejące obwałowania od strony wschodniej, zachodniej i południowej oraz o rzędnej wysokościowej takiej samej jak obwałowanie wschodnie i zachodnie. W wyniku rozpatrzenia odwołania L. Sp. z o.o. Sp. K. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. (dalej: PWINB") decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji PWINB wskazał, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z przepisami prawa, w szczególności zaś odpowiada art. 66 ust. 1 pkt 2 P.b., stanowiącego jej podstawę prawną. Odnosząc się do powołanych przez skarżącą w odwołaniu zarzutów, wskazał za m.in., że nie stwierdził naruszenia art. 7 i 10 k.p.a., bowiem pismem z dnia 22 sierpnia 2017 r. organ l instancji zawiadomił strony, zaś skarżąca - reprezentowana przez radcę prawnego A. M., zapoznała się z aktami sprawy w dniu [...] sierpnia 2017 r. i w dniu [...] września 2017 r. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że brak jest podstaw, aby uznać, jak chce tego skarżąca, że skoro zaniechano dokończenia kwatery nr 2 składowiska, to kwatera nr 1 może pozostać w obecnej formie, z tego względu, że funkcjonowanie składowiska odpadów, ma z założenia, zabezpieczać odpady we właściwy sposób, w tym zapobiegać przedostawaniu się powstających tam odcieków oraz innych produktów ubocznych do środowiska. W ocenie organu odwoławczego, w zaistniałej sytuacji, kwatera nr 1 musi spełniać zatem kryterium samodzielnego szczelnego składowiska odpadów. Skargę na ww. decyzję złożyła L. Sp. z o.o. SP. K. w W., zaskarżając ją w całości. Zarzuciła jej: 1. Naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, zwłaszcza w kontekście skutków, jakie niesie przedmiotowa decyzja, w tym całkowite pominięcie: i. pisma skarżącego z dnia [...] września 2017 r., w którym wskazywał, że wał od strony północnej został naprawiony w marcu 2016 r. bezpośrednio po kontroli Nadzoru Budowlanego w S., a także skarżący w w/w piśmie wskazywał, że badanie próbek gleby wykonanych przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w B. potwierdziło, że nie doszło do przekroczenia wartości granicznych zanieczyszczeń gleby - wyniki badań mieszczą się w przewidzianych normach; ii. dokumentu w postaci protokołu kontroli przeprowadzonej [...] marca 2016 r., zgodnie z którym prace naprawcze zostały wykonane i przyjęte przez organ bez zastrzeżeń; iii. okoliczności wskazywanych w piśmie skarżącego z dnia [...] września 2017 r., że od czasu w/w kontroli organu, na składowisku nie były przeprowadzone żadne prace w obrębie wału; iv. okoliczności wskazywanych w piśmie skarżącego z dnia [...] września 2017 r., że skarżący zlecił wyspecjalizowanej firmie wykonanie badań wału pod kątem jego szczelności oraz wykonanie koniecznych prac związanych z uszczelnieniem wału (ułożenie geomembrany) w sposób, który zapobiegnie przedostawaniu się odcieków z kwatery składowiska poza jej obręb, b. art. 8 i 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie skarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji w szczególności nie wyjaśnienie: i. na jakiej podstawie organ twierdzi, że kwatera nr I musi przejąć funkcję samodzielnego/szczelnego składowiska odpadów, ograniczając się do lakonicznego stwierdzenia, że tak ma być ii. dlaczego nie zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania, ograniczając się do stwierdzenia, że zarzut z art. 66 ust. 1 pkt. 2 P.b. jest niezasadny, bez żadnego uargumentowania, c. art. 9 i 11 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji organu I instancji zwłaszcza w kontekście podnoszonego zarzutu z art. 66 ust. 1 pkt 2 P.b., d. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, kiedy organ powinien uchylić decyzję organu I instancji, gdyż jest ona bezpodstawna, 2. naruszenie prawa materialnego, tj.: a. art. 66 ust. 1 pkt 2 P.b. poprzez utrzymanie w mocy decyzji nakazującej usunięcie nieprawidłowości poprzez wykonanie robót budowlanych w sytuacji, gdy obiekt budowlany nie jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia albo środowiska, wobec czego nie zostały spełnione przesłanki do wydania decyzji nakazującej usunięcie nieprawidłowości, tym bardziej, że obiekt budowlany wykonany został zgodnie z projektem budowlanym zatwierdzonym decyzją Starosty S. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r., znak: [...]. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Na rozprawie w dniu 26 lipca 2018 r. pełnomocnik skarżącej wskazał, że wał został w marcu 2016 r. zabezpieczony geomembraną i jest szczelny oraz, że przekroczenie zawartości substancji szkodliwych stwierdzono w zbiorniku na odcieki, który służy zbieraniu takich nieczystości, a nadzór budowlany nie dysponował badaniami gleby. W odpowiedzi na powyższe, pełnomocnik organu stwierdził, że fakt przesiąkania odcieków do gleby został stwierdzony w piśmie WIOŚ z dnia [...] sierpnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Przedmiotem kontroli tut. Sądu jest decyzja PWINB z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję PINB z dnia [...] września 2017 r. nr [...], na mocy której nakazano L. Sp. z o.o. Spółce komandytowej w W. - prowadzącej zakład zagospodarowania odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne, usunięcie, w terminie do dnia [...] maja 2018 r., stwierdzonych nieprawidłowości poprzez wykonanie następujących robót budowlanych: 1. Wykonanie wału od strony północnej kwatery nr l z dowiązaniem do istniejących obwałowań do wysokości rzędnej 190,30 od strony zachodniej i do wysokości rzędnej 188,24 od strony wschodniej. Obwałowanie winno być wykonane z gruntu usypanego warstwami i zagęszczonego a następnie wykonać: uszczelnienie mineralne (glin, ił) o k>1x10-9 geomembranę gr. 2,0 mm. - gładka, geowłókninę 800g/m, warstwę ochronno-drenażową gr. 50,0 cm. - kruszywo mineralne o k>1x10-4. Wyżej wymienione warstwy winny być połączone z istniejącymi warstwami dna składowiska. 2. Sprawdzenie i ewentualne udrożnienie drenażu kwatery nr l. Materialnoprawną podstawę nałożenia na skarżącą ww. obowiązków jest art. 66 ust. 1 pkt 2 P.b., wedle którego w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, organ nadzoru budowlanego nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Podkreślić przy tym należy, że decyzje wydawane na podstawie art. 66 P.b. mają charakter związany, a zatem w przypadku wystąpienia choćby jednej z przesłanek określonych w art. 66 ust. 1 pkt 1–4 P.b., organ nadzoru budowlanego jest obowiązany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Wydanie decyzji musi jednak poprzedzać postępowanie, które odpowiada wymogom przewidzianym w art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. - statuującym naczelne zasady postępowania administracyjnego tj. zasadę prawdy obiektywnej, słusznego interesu obywatela oraz oficjalności postępowania dowodowego. Oznacza to, że fakt zaistnienia przesłanek obligujących organ nadzoru budowlanego, do wydania decyzji na podstawie art. 66 ust. 1 P.b., musi wynikać z ustaleń poczynionych w przeprowadzonym postępowaniu, a następnie znaleźć odpowiednie odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji nakazującej doprowadzenie obiektu budowlanego do odpowiedniego stanu. Analiza materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, doprowadziła tut. Sąd do wniosku, że organy obu instancji dochowały ww. zasad procesowych, a zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca, odpowiadają prawu. Podstawę rozstrzygnięć wydanych w niniejszej sprawie, stanowiły ustalenia poczynione w oparciu o: protokół kontroli przeprowadzonej przez PINB w dniu [...] sierpnia 2017 r., protokół kontroli nr [...] przeprowadzonej przez PWIOŚ w dniach od [...] czerwca 2017 r. do [...] lipca 2017 r., a także sprawozdanie z badań nr [...] z dnia [...] lipca 2017 r. obejmujących próbki ścieków i gruntu pobrane z terenu składowiska (k. 4-8, 16-25 akr administracyjnych). Z treści obu ww. protokołów jednoznacznie wynika, że w wale ziemnym od strony północnej stwierdzono przesiąkanie odcieków z zastoisk na długości 15 m wału ziemnego. Powyższe potwierdza także, załączona do pierwszego z ww. protokołów, dokumentacja fotograficzna (k. 9-12 akt administracyjnych). O przesiąkaniu odcieków świadczą także ww. wyniki badań, z których wynika, że zawartość zanieczyszczeń w próbce odcieków z terenu kwatery I (tj. pobranych z zastoiska od strony północnej – vide: ustalenia kontroli PWIOŚ – k. 24 akt administracyjnych) jest w przeważającej mierze znacznie wyższa, aniżeli w próbce ścieków pobranych ze zbiornika wód odciekowych. Na uwadze mieć przy tym należy, że wartości te w odniesieniu do takich substancji jak: CHZT-Cr (O2), azot amonowy, fosfor ogólny (P), substancje rozpuszczone, chlorki, chrom i fenole, kilkukrotnie przewyższają wyniki uzyskane dla próbki pobranej ze zbiornika wód odciekowych. Zauważyć przy tym należy, że wartość substancji rozpuszczonych w próbce pobranej ze zbiornika wód odciekowych (2940 mg/l) przekracza dopuszczalny poziom, z kolei wartość tych substancji uzyskana dla próbki odcieku, przekracza go ponad 3-krotnie (11660 mg/l). Ponadto także uśrednione wyniki badań próbek gruntu pobranych z wału w miejscu gdzie występują przesiąki, wykazały wzrost zawartości w nich takich substancji jak: cynk, miedź, ołów, rtęć, a także chrom, kadm i nikiel. W przypadku zaś trzech ostatnich substancji odnotowano wzrost kilkukrotny względem badań nr [...]. Jakkolwiek otrzymane wyniki badań gleby nie przekraczają wartości granicznych, określonych w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 1 września 2016 r. w sprawie sposobu prowadzenia oceny zanieczyszczenia powierzchni ziemi (Dz.U. 2016, poz. 1395), to jednak wzrost zawartości w nich substancji, uznawanych za powodujące ryzyko szczególnie istotne dla ochrony powierzchni ziemi, świadczy o istotnym zagrożeniu ww. odcieku dla środowiska, tym bardziej, że działalność prowadzona przez skarżącą, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie (j.t. Dz.U. z 2018 r., poz. 954) jest działalnością stwarzającą ryzyko szkody w środowisku. Jakkolwiek, zgodzić się należy ze skarżącą, że z akt sprawy nie wynika, aby wykonała on jakiekolwiek prace w obrębie przedmiotowego wału, które mogły spowodować albo przyczynić się do przesiąkania odcieków, to jednak ww. wyniki badań ścieków pobranych ze zbiornika wód odciekowych oraz zestawienie ich z wynikami badań nr [...], jednoznacznie wskazują na eksploatowanie tego zbiornika, w szczególności ze względu na wysoki wzrost poziomu niektórych zanieczyszczeń w porównaniu do badań nr [...], w tym znaczny wzrost stężenia substancji rozpuszczalnych, których wartość przekroczyła dopuszczalną normę, o czym była już mowa wyżej. W kontekście powyższego nie ma znaczenia podnoszona przez skarżącą, a jednocześnie niekwestionowana przez organy, okoliczność, że w trakcie kontroli przeprowadzonej w dniu [...] marca 2016 r. nie stwierdzono przeciekania wód w kwatery nr I na teren projektowanej kwatery nr II. Ustalenia poczynione wówczas nie mają bowiem żadnego przełożenia na te, które wynikają z kontroli przeprowadzonej w czerwcu i wrześniu 2017 r., te zaś w sposób jednoznaczny wskazują na przesiąkanie odcieków. Na uwadze mieć należy, że eksploatowanie kwatery nr I, mogło doprowadzić do rozszczelnienia okalającego ją wału ziemnego. Dodać przy tym należy, że orzekając, organy mają na uwadze okoliczności stwierdzone w chwili wydawania rozstrzygnięcia, a nie te, które zaistniały ponad rok wcześniej, w szczególności, jeżeli wynikają z nich wnioski sprzeczne względem tych, stwierdzonych obecnie. Rację ma przy tym organ odwoławczy kiedy wskazuje, że wobec zaprzestania prac budowlanych mających na celu wybudowanie kwatery nr II, kwatera nr I musi przejąć funkcję samodzielnego składowiska odpadów, do którego mają zastosowanie warunki określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 kwietnia 2013 r. w sprawie składowisk odpadów (Dz.U. z 2013 r., poz. 523). Zgodnie z § 4 ust. 1 tego rozporządzenia składowisko odpadów lokalizuje się tak, aby miało naturalną barierę geologiczną, uszczelniającą podłoże i ściany boczne. Minimalna miąższość i wartość współczynnika filtracji k naturalnej bariery geologicznej dla składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne wynosi: miąższość nie mniejsza niż 1 m, współczynnik filtracji k Ł1,0 x 10-9 m/s (vide: § 4 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia). Jak stanowi natomiast § 3 ust. 3 rozporządzenia, bariera geologiczna powinna mieć rozciągłość poziomą przekraczającą obszar projektowanego składowiska odpadów. W miejscach zaś, gdzie naturalna bariera geologiczna nie spełnia ww. warunków, stosuje się sztucznie wykonaną barierę geologiczną o minimalnej miąższości 0,5 m, zapewniającą przepuszczalność nie większą niż wyżej określona, którą wykonuje się w taki sposób, by procesy osiadania na składowisku odpadów nie mogły spowodować jej zniszczenia (vide: § 3 ust. 5 rozporządzenia). Uzupełnieniem zaś naturalnej lub sztucznej bariery geologicznej jest izolacja syntetyczna, zaprojektowana w sposób uwzględniający skład chemiczny odpadów i warunki geotechniczne składowania; izolacja syntetyczna nie może stanowić elementu stabilizacji zboczy składowiska (vide: § 3 ust. 7 rozporządzenia). Stwierdzona zatem przepuszczalność wału kwatery nr I od strony północnej, stanowi o braku spełnienia przez skarżącą ww. warunków, którego konsekwencją jest przesiąkanie odcieków, świadczące o braku szczelności przedmiotowego wału. W sytuacji zatem, w której wystąpiły, nawet niezależne od skarżącej przeszkody w sfinalizowaniu całego przedsięwzięcia, powinna była ona doprowadzić, użytkowaną przez siebie część składowiska, do takiego stanu, który odpowiadałaby ww. przepisom prawa. Brak zaś wykonania tych czynności, w kontekście ustaleń wynikających z dokumentacji zgromadzonej w aktach niniejszej sprawy, świadczy o niewłaściwym i niezgodnym z prawem użytkowaniu przedmiotowej części składowiska, którego konsekwencją jest istnienie zagrożenia dla środowiska. Słusznie zatem organy obu instancji uznały, że w sprawie doszło do spełnienia przesłanki z art. 66 ust. 1 pkt 2 P.b. dotyczącej takiego sposobu użytkowania obiektu budowlanego, w wyniku którego zagrożone są określone w powołanym przepisie dobra chronione prawem, tj.: życie lub zdrowie ludzi, bezpieczeństwo mienia lub środowisko. Nie ma przy tym znaczenia, podnoszona przez skarżącą okoliczność, że zleciła ona wyspecjalizowanej firmie wykonanie badań wału pod kątem jego szczelności oraz podjęcie prac koniecznych do uszczelnienia wału (tj. ułożenie geomembrany), w sposób który zapobiegnie przedostawaniu się odcieków z kwatery składowiska poza jego obręb. Nałożenie bowiem na właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, w żadnym wypadku nie jest zależne od przyczyn powodujących powstanie przesłanek zastosowania tego nakazu, ani też od stopnia zawinienia w ich powstaniu. Skoro bowiem celem art. 66 ust. 1 P.b. jest zapewnienie właściwego, bezpiecznego stanu technicznego istniejących obiektów budowlanych oraz użytkowania ich w sposób niezagrażający wskazanym tam dobrom chronionym, organ nadzoru budowlanego nie bada przyczyn, które doprowadziły do tego, że obiekt jest użytkowany w sposób zagrażający tym dobrom, ani też nie bada kto ponosi odpowiedzialność za ten stan. W związku z powyższym, podnoszone przez skarżącą twierdzenia koncentrujące się na okoliczności uszczelnienia spornego wału w marcu 2016 r., nie mają żadnego znaczenia w kontekście obiektywnie stwierdzonej w lipcu i wrześniu 2017 r., okoliczności przesiąkania odcieków przez wał kwatery nr I od strony północnej. W art. 66 ust. 1 P.b. ustawodawca nie określił treści decyzji, wskazując jedynie, że ma ona nakazywać, a w istocie prowadzić do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. W orzecznictwie wskazuje się, że nieprawidłowości te muszą zostać jednoznacznie sprecyzowane oraz powiązane z zagrożeniem konkretnemu dobru wymienionemu w punkcie 2 omawianego przepisu. Decyzja powinna ponadto wyraźnie określać czynności bądź prace i roboty budowlane, które jej adresat jest obowiązany wykonać w celu zapewnienia prawidłowego funkcjonowania obiektu lub jego części (por. m.in. wyrok WSA w W. z dnia 7 grudnia 2004 r., IV SA 2590/03, LEX nr 175346). Decyzja musi określać także termin wykonania nałożonych na jej adresata obowiązków. W ocenie Sądu decyzja organu I instancji odpowiada ww. wytycznym. Wskazuje bowiem jednoznacznie na stwierdzone w toku postępowania nieprawidłowości w użytkowaniu kwatery nr I, prowadzonego przez skarżącą składowiska odpadów, które doprowadziło do takiego jej stanu, który zagraża środowisku oraz może zagrażać życiu i zdrowiu ludzi. Ponadto zawiera zakres prac – robót budowlanych, których wykonanie jest konieczne w celu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości oraz precyzuje termin ich wykonania. Obie decyzje odpowiadają także warunkom opisanym w art. 107 § 1 k.p.a., w szczególności zaś zawierają oznaczenie organu administracji publicznej, strony i przedmiotu sprawy, datę wydania, a także wskazują na podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz zawierają należyte uzasadnienia faktyczne i prawne. Sąd nie doszukał się zatem w niniejszej sprawie, naruszenia powołanych przez pełnomocnika skarżącej przepisów procesowych. W wyniku dokonanej kontroli, doszedł bowiem do wniosku, że organy w sposób prawidłowy ustaliły okoliczności faktyczne istotne w kontekście rozpatrzenia przedmiotowej sprawy, zastosowały właściwą podstawę prawną zapadłych rozstrzygnięć, którą prawidłowo zinterpretowały oraz należycie wyjaśniły w uzasadnieniach decyzji. Organy oceniły przy tym cały zebrany materiał dowodowy zgodnie zasadami prawdy obiektywnej oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, czego wyrazem są pisemne motywy zapadłych rozstrzygnięć, w pełni oddające rzeczywisty stan rzeczy i zawierające przekonywującą argumentację. Z materiału dowodowego nie wynika ponadto, aby strona nie była przez organ informowana o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie jej praw będących przedmiotem niniejszego postępowania. Z kolei sam materiał dowodowy pozwolił na poczynienie ustaleń w przedmiotowej sprawie w sposób miarodajny, rzetelny, a nade wszystko obiektywny. Protokoły kontroli zostały podpisane przez osoby biorące udział w tych czynnościach, zaś sprawozdanie z badań przez osoby posiadające wymagane uprawnienia i kompetencje. W związku z powyższym, brak było podstaw ku temu, aby prowadzone w niniejszej sprawie umorzyć, jak chciałaby tego skarżąca. Podniesione zatem przez skarżącą zarzuty naruszenia prawa procesowego okazały się nietrafne. Ze względu zaś na fakt, że skarżąca kwestionuje poczynione przez organy ustalenia faktyczne, w ocenie Sądu, podniesienie zarzutu prawa materialnego nie znajduje racji bytu, z tego względu, że mógłby się on odnosić jedynie do niewadliwych ustaleń faktycznych. Sąd ocenił zatem przedmiotowy zarzut jako przedwczesny oraz wewnętrznie sprzeczny z pozostałymi, wywiedzionymi przez skarżącą, zarzutami naruszenia prawa procesowego. Tym bardziej zaś uznał go za niezasadny, że wywiedziona na jego poparcie argumentacja stanowi jedynie dowolną polemikę ze stanowiskiem organu, nie znajdującą oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym, zaś sposób jego sformułowania sugeruje, że zamiarem skarżącej, było raczej podniesienie zarzutu naruszenia prawa procesowego. Zauważyć przy tym należy, że ani niezadowolenie strony z zapadłego rozstrzygnięcia, ani subiektywne jej przekonanie o wadliwości zaskarżonej decyzji, co więcej nie poparte żadnymi logicznymi argumentami lub dowodami, nie mogą same w sobie stanowić podstawy uwzględnienia skargi. Odnosząc się z kolei do wywiedzionych w uzasadnieniu skargi twierdzeń podważających legalność przeprowadzonych u skarżącej kontroli, zauważyć należy, że zgodnie z art. 83 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. 2016, poz. 1829 ze zm.), określonych w art. 83 ust. 1 tej ustawy ograniczeń co do czasu kontroli, nie stosuje się w przypadku gdy przeprowadzenie kontroli jest uzasadnione bezpośrednim zagrożeniem życia, zdrowia lub środowiska naturalnego. Reasumując stwierdzić należy, że Sąd nie doszukał się innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji, w związku z czym skargę oddalił, zgodnie z art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302).