II SA/Bk 1101/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), sędzia WSA Marek Leszczyński,, sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 lutego 2015 r. sprawy ze skargi R. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę. Na wniosek Firmy Handlowej K. A. Z., Burmistrz B. określił w ramach postępowania o środowiskowych uwarunkowaniach brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na przebudowie i zmianie sposobu użytkowania budynku przetwórstwa spożywczego na budynek produkcji wytapialni tłuszczy technicznych z budową zbiorników magazynowych, na działkach o nr ewid. [...], [...] w obrębie Miasta B. przy ul. [...] (decyzja z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...]). Odwołanie od decyzji wniósł R. M. i nie zgodził się z planowaną inwestycją. Stwierdził, że realizacja przedsięwzięcia będzie miała szkodliwy wpływ na nieruchomości sąsiednie oraz środowisko przyrodnicze, w tym płytko zalegające wody podziemne i obszary wodno-błotne. Zakwestionował brak obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i wniósł o uzupełnienie materiału dowodowego o akta znajdujące się w posiadaniu Prokuratury Rejonowej oraz Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. P. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] września 2013 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podano, że przedmiotową inwestycję zaliczono do przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 91 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. nr 213, poz. 1397), tj. instalacji do produkcji i przetwórstwa tłuszczów roślinnych lub zwierzęcych więc do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Organ I instancji przeprowadził wymagane przepisami ustawy postępowanie w celu ustalenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W ramach tego postępowania zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. oraz do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. P. o wyrażenie opinii w tym zakresie. Organy te uznały, że nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla ww. inwestycji. Uwzględniając te opinie organ I instancji, postanowieniem z dnia [...] maja 2013 r. zwolnił inwestora z obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, co należy rozumieć jako brak obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w świetle art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. nr 199, poz. 1227 ze zm.). W wyniku tego postępowania, biorąc pod uwagę uwarunkowania określone w art. 63 ust. 1 ustawy, ustalono, że ze względu na brak podobnych inwestycji na terenach sąsiednich nieruchomości nie zajdzie możliwość powiązania jej z innymi przedsięwzięciami i kumulacji oddziaływań. W trakcie realizacji przedsięwzięcia nie będą wykorzystywane zasoby naturalne. Ze względu na charakter planowanego przedsięwzięcia, na jego terenie nie będą miały miejsca i zdarzenia o charakterze awarii przemysłowych. Nie będą występowały również sytuacje wytwarzania i magazynowania substancji niebezpiecznych. Biorąc pod uwagę usytuowanie przedsięwzięcia, w pobliżu nie znajdują się obszary wodno-błotne oraz inne obszary o płytkim zaleganiu wód podziemnych, nie ma także obszarów wybrzeży, obszarów górskich i leśnych oraz obszarów objętych ochroną, w tym stref ochronnych ujęć wód i obszarów ochronnych zbiorników wód śródlądowych. Planowane przedsięwzięcie zlokalizowane jest poza obszarem Natura 2000. Ze względu na to, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie przyczyni się do kumulacji zanieczyszczeń z innymi przedsięwzięciami, stwierdzono, że nie będzie znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000 w odniesieniu do siedlisk przyrodniczych oraz gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000 i nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na ten obszar. Z uwagi na rodzaj przedsięwzięcia, oddziaływania będą miały zasięg lokalny (brak transgranicznego oddziaływania), małoznaczący, krótkotrwały (związany jedynie z czasem budowy) i odwracalny. Ponadto wykorzystanie zasobów naturalnych, ryzyko emisji, występowania innych uciążliwości, czy wystąpienia poważnej awarii będzie znikome. W pobliżu inwestycji nie występują obszary o krajobrazie mającym znaczenie historyczne; kulturowe lub archeologiczne, a także obszary, na których zostały przekroczone standardy jakości środowiska. Inwestycja nie wpłynie negatywnie na obszary przylegające do jezior oraz obszary ochrony uzdrowiskowej, gdyż obszary takie nie znajdują się w jej pobliżu. W zasięgu oddziaływania przedmiotowej inwestycji nie wystąpią obszary chronione ustanowione zgodnie z przepisami ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Na terenie objętym wnioskiem obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty uchwałą XXXI/147/02 Rady Miejskiej Brańska z dnia 9 października 2002 r. (Dz. Urz. Woj. Podl. nr 70, poz. 1407). Teren inwestycji objęty wnioskiem oznaczony jest symbolem 14 P i przeznaczony jest pod zabudowę produkcyjną. Planowana inwestycja jest zatem zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Analizując zarzuty odwołującego Kolegium nie dopatrzyło się wad w przeprowadzonym postępowaniu oraz w zaskarżonej decyzji. Brak konieczności sporządzenia raportu został szczegółowo uzasadniony zarówno w postanowieniu Burmistrza B. z [...] maja 2013 r. jak i w poprzedzających jego wydanie opiniach organów współdziałających - Powiatowego Inspektora Sanitarnego z [...] kwietnia 2013 r. oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] kwietnia 2013 r. Powyższe rozstrzygnięcia odpowiadają wymaganiom określonym w ustawie w tym w art. 63 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 3 ustawy. Z akt sprawy oraz stanowisk organów działających w sprawie wynika, że planowane przedsięwzięcie nie będzie wytwarzało emisji negatywnych poza teren nieruchomości wnioskodawcy. Składowane na działkach objętych wnioskiem odpady, w tym odpady niebezpieczne, segregowane będą w sposób selektywny i odpowiednio (tymczasowo) magazynowane, a następnie przekazywane wyspecjalizowanym w ich odbieraniu przedsiębiorstwom. Kolegium podniosło, że dalsze badanie zgodności planowanej inwestycji z obowiązującymi przepisami będzie miało miejsce na etapie udzielania pozwolenia na budowę i w decyzji tej zostaną doprecyzowane warunki dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Opis planowanej inwestycji nie wskazuje na możliwość wprowadzania zarówno emisji do powietrza jak i do wód gruntowych. Kwestia oddziaływania na zasoby przyrodnicze w tym na lasy oraz obszary chronione została jednoznacznie rozstrzygnięta w stanowisku RDOŚ, który jest wyspecjalizowanym organem administracji publicznej w zakresie ochrony przyrody i ochrony środowiska. Nadto Kolegium podniosło, że organ I instancji zapewnił stronom postępowania czynny w nim udział oraz uwzględnił i odniósł się do wszystkich zastrzeżeń i argumentów podnoszonych w trakcie tego postępowania. Odnosząc się do wniosku strony o uzupełnienie materiału dowodowego o akta znajdujące się w posiadaniu Prokuratury Rejonowej oraz Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, Kolegium stwierdziło, że wniosek ten jest nieuzasadniony. Prowadzone przez prokuraturę postępowanie jest postępowaniem odrębnym od postępowania administracyjnego, a z dołączonej do akt sprawy odpowiedzi Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego na skargę wynika, że nie znalazł on podstaw do wszczęcia postępowania administracyjnego. Kolegium wyjaśniło również, że podnoszone naruszenie przez inwestora przysługującego skarżącemu prawa własności nieruchomości nie należy do drogi postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Ochrony tego prawa można domagać się przed powołanymi do tego sądami powszechnymi. Skargę od tej decyzji do sądu administracyjnego wniósł R. M. Skarżący podtrzymał zarzuty zawarte w odwołaniu i dodatkowo zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania polegające na niezawiadomieniu go o zakończeniu postępowania, zebraniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z aktami sprawy i złożenia wniosków dowodowych, zastrzeżeń, wypowiedzenia się w sprawie, przez co nie został mu zapewniony czynny udział w postępowaniu i naruszono jego prawa; 2. naruszenie art. 7, art. 107 § 3 kpa, poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, załatwienie sprawy bez uwzględnienia jego słusznego interesu, nie ustosunkowanie się do jego wszystkich zarzutów i nie podanie przyczyn, z powodu których jego argumentom odmówiono wiarygodności, w tym nie odniesiono się w przedmiocie naruszenia przepisów dyrektywy unii europejskiej (pkt 2 odwołania); 3. naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 71 ust. 2 ustawy i przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z którym przedmiotową inwestycję zaliczono do przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 91 a więc do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko poprzez stwierdzenie wbrew przepisom, że nie ma obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a art. 71 ust. 2 ustawy mówi, że uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowej inwestycji jest wymagane obligatoryjnie; 4. błąd w ustaleniach faktycznych polegających na przyjęciu, że w realizacji przedsięwzięcia nie będą wykorzystywane zasoby naturalne podczas gdy szczegółowy opis i charakterystyka przedsięwzięcia mówi nawet o niebezpiecznych związkach chemicznych, poprzemysłowych i utylizacji ich w hałdach z ziemi, a więc będą występowały sytuacje wytwarzania i magazynowania substancji niebezpiecznych, co stwarza niebezpieczeństwo awarii przemysłowych i skażenia wód podziemnych o płytkim zaleganiu (obok jest grzęzawisko i teren podmokły), strefy ochronnej wysokowydajnej istniejącej hydroforni wodnej - jako ujęcia wodnego oraz obszaru ochronnego zbiornika wód śródlądowych "P." łączącego się z ciekami wodnymi rzeki B. wpadającej do rzeki N., a następnie do planowanego zbiornika wodnego na wysokości śródmieścia miasta B. (wskutek połączenia inwestycji na działkach nr [...] i [...] systemem wodno - kanalizacyjnym odprowadzającego wody z placu i zabudowań na tych działkach do zbiornika "P." (akta Sądu Rejonowego w B. P., [...]); 5. błąd w ustaleniach polegających na przyjęciu, że brak jest transgranicznego oddziaływania inwestycji na grunty sąsiednie bowiem będzie miało zasięg lokalny, krótkotrwały, małoznaczący ale na działkę skarżącego nr [...] położoną w środku pomiędzy działkami inwestora nr [...], [...] i [...] z ujęciem wodnym hydroforni (strefa ochronna); 6. naruszenie art. 80 ust. 2 ustawy, poprzez stwierdzenie zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy plan przewiduje na działkach objętych inwestycją produkcję rolniczą a nie produkcję tłuszczy technicznych; 7. naruszenie art. 63 ust. 1 i art. 64 ust. 3 ustawy, poprzez stwierdzenie że planowane przedsięwzięcie nie będzie wytwarzało emisji negatywnych poza teren nieruchomości inwestora, bowiem odpady niebezpieczne będą składowane, magazynowane na działce inwestora a opis inwestycji nie wskazuje na możliwość wprowadzania zarówno emisji do powietrza jak i do wód gruntowych (mimo braku badań i raportu oddziaływania na środowisko), podczas gdy z ustaleń przeprowadzonych przez prokuraturę w sprawie [...] i sąd w sprawie [...] wynika, że teren inwestycji, tj. działki nr [...], [...] są połączone systemem wodno - kanalizacyjnym odprowadzającym wody z zabudowań i placu wprost do zlewni "P." poprzez działkę skarżącego [...], co czyni iż niewątpliwym jest to iż zarówno działka skarżącego jest narażona na szkodliwe emisje negatywne i wpływ odpadów niebezpiecznych, które doprowadza także do skażenia wód nie tylko gruntowych płytko zalegających (na działkach sąsiednich jest teren podmokły), jak również jest niebezpieczeństwo skażenia wód ze zlewni "P.", wód rzeki B. oraz wód rzeki N., więc należy stwierdzić, że organy opiniodawcze wykazały się całkowitą ignorancją i brakiem logicznego nie tylko myślenia, ale i brakiem ustaleń; 8. bezpodstawne oddalenie wniosków dowodowych o dołączenie akt Prokuratury Rejonowej i Sądu Rejonowego. Wskazując na powyższe naruszenia skarżący wniósł o uchylenie decyzji obu instancji, zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postepowania według norm przepisanych oraz dołączenie akt Prokuratury Rejonowej w B. P. [...], Sądu Rejonowego w B. P. [...], Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. P. oraz odpisu planu zagospodarowania przestrzennego działek [...], [...], [...] i [...]. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 30 stycznia 2015 r. skarżący wniósł o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu ochrony środowiska i przesłuchanie świadków. Na rozprawie w dniu 3 lutego 2015 r. powyższe wnioski dowodowe zostały oddalone. Sąd postanowił dopuścić poza rozprawą dowód z akt [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje. Skarga nie jest zasadna. W ocenie Sądu, zarzuty przedstawione przez skarżącego nie podważają legalności zaskarżonej decyzji. Należy zaznaczyć, że sąd administracyjny uchyla decyzję, jeśli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy lub dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, naruszenia przepisów postępowania jeśli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c ustawy z dn. 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwana dalej: p.p.s.a.). Zaskarżona decyzja, o braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko, została wydana w oparciu o przepisy ustawy z dn. 3.10.2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235) zwana dalej: ustawą środowiskową. Zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej, przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest wymagane, w przypadku przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Natomiast w myśl art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy środowiskowej, przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest wymagane, w przypadku przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, gdy obowiązek powyższy został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 powyższej ustawy. Artykuł 63 ust. 1 wskazuje, że obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przy uwzględnieniu warunków wymienionym w powyższym artykule, przy czym ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie obliguje organ w art. 64 ust. 1 do wcześniejszego zasięgnięcia opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego. Organ prowadzący postępowanie jest zatem zobowiązany do ustalenia, czy w sprawie zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia przy uwzględnieniu stanowiska organów opiniujących. Stosownie zaś do art. 63 ust. 1 ustawy obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie następujące uwarunkowania: 1) rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, z uwzględnieniem: a) skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji, b) powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, c) wykorzystywania zasobów naturalnych, d) emisji i występowania innych uciążliwości, e) ryzyka wystąpienia poważnej awarii, przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii; 2) usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego - uwzględniające: a) obszary wodno-błotne oraz inne obszary o płytkim zaleganiu wód podziemnych, b) obszary wybrzeży, c) obszary górskie lub leśne, d) obszary objęte ochroną, w tym strefy ochronne ujęć wód i obszary ochronne zbiorników wód śródlądowych, e) obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszary Natura 2000 oraz pozostałe formy ochrony przyrody, f) obszary, na których standardy jakości środowiska zostały przekroczone, g) obszary o krajobrazie mającym znaczenie historyczne, kulturowe lub archeologiczne, h) gęstość zaludnienia, i) obszary przylegające do jezior, j) uzdrowiska i obszary ochrony uzdrowiskowej; 3) rodzaj i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do uwarunkowań wymienionych w pkt 1 i 2, wynikające z: a) zasięgu oddziaływania - obszaru geograficznego i liczby ludności, na którą przedsięwzięcie może oddziaływać, b) transgranicznego charakteru oddziaływania przedsięwzięcia na poszczególne elementy przyrodnicze, c) wielkości i złożoności oddziaływania, z uwzględnieniem obciążenia istniejącej infrastruktury technicznej, d) prawdopodobieństwa oddziaływania, e) czasu trwania, częstotliwości i odwracalności oddziaływania. Stosownie do treści ust. 2 powyższego unormowania, postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przy czym charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 84 ust. 1 i 2 ustawy środowiskowej). W przypadku, gdy odstąpiono od konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymogów przewidzianych w przepisach k.p.a., winno zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 powyższej ustawy, uwzględnionych przy stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Umożliwia to bowiem dokonanie oceny, co do prawidłowości rozstrzygnięcia w przedmiocie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. Jak już wspomniano stosownie do treści art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej przeprowadzana ocena, czy w sprawie niezbędne jest nałożenie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, musi uwzględniać: rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia (pkt. 1); usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (pkt. 2); rodzaj i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do uwarunkowań wymienionych w pkt 1 i 2 (pkt. 3). Wracając na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że wyspecjalizowany organ, tj. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w B. postanowieniem z dnia [...].04.2013 r. wyraził opinię, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko. Również Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny wyraził takie samo stanowisko w opinii z dnia [...].04.2013 r. po uzupełnieniu przez inwestora karty informacyjnej przedsięwzięcia. Obydwa organy odniosły się poważnie do zagadnienia motywując własne stanowisko w sposób fachowy i wyczerpujący po dokonanej analizie dokumentacji, a zwłaszcza karty informacyjnej przedsięwzięcia. Dla organów, wydających decyzje o braku potrzeby sporządzania oceny oddziaływania na środowisko dla inwestycji: "Przebudowa i zmiana sposobu użytkowania budynku przetwórstwa spożywczego na budynek produkcji wytapialni tłuszczy technicznych z budową zbiorników magazynowych", opinii organu ochrony środowiska i sanitarnego stanowiły podstawowy dowód w sprawie. Jak wskazuje analiza zaskarżonej decyzji organu I instancji wymogi określone w art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej zostały w przedmiotowej sprawie spełnione. W szczególności Burmistrz B. dokonał analizy załączonej do wniosku karty informacyjnej przedsięwzięcia wskazując, iż w jej świetle w przedmiotowej sprawie nie jest konieczne przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko. Planowana inwestycja nie wpłynie szkodliwie na środowisko przyrodnicze oraz zdrowie i życie ludzi, zaś wszystkie uciążliwości z nią związane zamykać się będą na terenie, do którego inwestor posiada tytuł prawny. W zaskarżonych decyzjach wydanych w obu instancjach wbrew zarzutom skargi w sposób wyczerpujący wyjaśniono, z jakich przyczyn realizacja planowanego przedsięwzięcia nie wymaga uprzedniego przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Ustosunkowując się do zarzutów skargi, Sąd stwierdził, że nie są one uzasadnione. Działka skarżącego o nr. geod. [...] graniczy z terenem inwestycji tj. z działką o nr [...]. Nieprawdziwy, jednakże, jest zarzut skarżącego dotyczący usytuowania inwestycji wbrew zapisom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z uchwałą Nr XXXI/147/02 z dn. 9.10.2002 r. Rady Miejskiej w Brańsku dotyczącej uchwalenia planu, działki inwestora o nr [...] i [...] znajdują się na terenie zabudowy produkcyjnej – P (§ 8 pkt 1 ppk 14 uchwały), natomiast działka skarżącego jest już usytuowana na terenie rolnym. Brak spójności interesów faktycznych skarżącego i inwestora, co do wykorzystania terenu (skarżący zamierzał wykorzystać swoją działkę na agroturystykę) nie może stanowić dodatkowej, nieprzewidzianej przepisami, przesłanki negatywnej do wydania decyzji środowiskowej. Nie potwierdzono zarzutu naruszenia art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej. Sąd nie podziela zarzutu naruszenia art. 7 i art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 71 ust. 2 ustawy środowiskowej, który miałby polegać (zdaniem skarżącego) na niedokładnym ustaleniu stanu faktycznego środowiska i mylnym odstąpieniu od obowiązku sporządzenia raportu ochrony środowiska dla planowanej inwestycji. Jeśli chodzi o zarzut wytwarzania i magazynowania w hałdach ziemi substancji niebezpiecznych, przez przyszłe przedsiębiorstwo, a także ewentualne skażenia wód podziemnych (zbiornika "P.", rzeki B. i N.), to należy stwierdzić, że Państwowy Inspektor Sanitarny w B. P. oraz Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w B. analizowały ten aspekt, podając, że odpady poprodukcyjne będą gromadzone w specjalnych pojemnikach i odbierane przez specjalistyczne firmy. Ścieki bytowe i przemysłowe będą odprowadzane do szczelnych zbiorników. Odpady niebezpieczne będą segregowane w sposób selektywny, tymczasowo magazynowane, a następnie przekazywane odpowiednim przedsiębiorstwom oczyszczania. Organ ochrony środowiska nie stwierdził, by w pobliżu terenu inwestycji zachodziło niebezpieczeństwo skażenia wód. Natomiast podał, że przedsięwzięcie nie jest położone na terenie objętym ochroną przyrody: nie jest zlokalizowane na obszarach wodno-błotnych, na obszarach o niskim zaleganiu wód podziemnych, obszarach ochronnych zbiorników wód śródlądowych, obszarach wymagających ochrony roślin i zwierząt, z dala od terenów Natura 2000. W ocenie Sądu, zarzuty podniesione w skardze m.in. te dotyczące oddziaływania szkodliwych emisji na działkę skarżącego o nr [...], wprowadzonych do gleby, wody i powietrza, są dowolne, nie potwierdzone żadnym materiałem powszechnie dostępnym, ani też ekspertyzą, którą mógł zlecić skarżący odpowiednim fachowcom. Sąd nie dostrzegł powodów, dla których mógłby zanegować opinie inspektorów: sanitarnego oraz ochrony środowiska. Dołączona do wniosku inwestora (następnie uzupełniona na zlecenie organu sanitarnego) karta informacyjna przedsięwzięcia jest wyczerpująca jeśli chodzi o opis rozwiązań, które będą zastosowane w celu ochrony środowiska. Jeśli chodzi o zarzut naruszenia dyrektywy UE 2003/35/WE to organy, istotnie nie zajęły tu stanowiska. Sąd jednakże zauważa, że ustawa środowiskowa również zawiera przepisy normujące kwestie udziału społeczeństwa w postępowaniu dotyczącym przeprowadzenia oddziaływania na środowisko określonego przedsięwzięcia. Postępowanie z udziałem społeczeństwa przeprowadza się wówczas, gdy organ wyda postanowienie o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W przeciwnym razie (jak w sprawie niniejszej) udział społeczeństwa nie występuje. Takie rozumienie wynika z przepisu art. 71 ustawy, a potwierdzeniem jest wyrok WSA w Krakowie z dn. 2.12.2013 r. (II SA/Kr 1126/13 – teza nr 1). Kolejny zarzut skarżącego o niedopuszczeniu dowodów z akt sprawy Prokuratury Rejonowej w B. P. o sygn [...]i Sądu Rejonowego w B. P. o sygn. [...], okazał się chybiony. Sąd przeprowadził dowód z tych akt (żądając ich dołączenia na rozprawie) po czym doszedł do wniosku, że nie stanowią one dowodu na okoliczność posadowienia spornej inwestycji w strefie ochronnej ujęcia wody (jak to wywodzi skarżący). Z akt sprawy o sygn. [...] wynika jedynie, że istnieje spór między skarżącym, a A. Z. polegający na tym, czy studzienka wchodząca w skład systemu wodno-kanalizacyjnego znajdująca się na działce nr [...] była przebudowana bez zgody i wiedzy skarżącego. Wyjaśnienie tej okoliczności nie ma, w ocenie Sądu, znaczenia dla wyniku tejże sprawy. Dodatkowo, Sąd przypomina, że zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a., jest kompetentny dopuścić dowód z dokumentów, ale nie przesłuchanie świadków (o co wnosił skarżący). Skarżący zarzucił organowi naruszenie przepisów postępowania polegające na niezawiadomieniu go o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji, a więc art. 10 § 1 k.p.a. Odnosząc się do stawianego zarzutu, Sąd nie stwierdził aby naruszenie to uzasadniało uchylenie zaskarżonych decyzji. Ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji z uwagi na naruszenie przepisów postępowania jest bowiem możliwe na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Oznacza to, że naruszenie przepisów postępowania stanowi podstawę uwzględnienia skargi przez Sąd jedynie wówczas, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze te wytyczne - odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 kpa - zwrócić należy uwagę, że dla stwierdzenia przez sąd administracyjny naruszenia art. 10 kpa, w stopniu uzasadniającym uchylenie kontrolowanego aktu nie wystarcza samo tylko stwierdzenie naruszenia standardów określonych tym przepisem. Podnosząc zarzut naruszenia praw procesowych zagwarantowanych art. 10 § 1 kpa strona musi nie tylko wykazać, że takie naruszenie istotnie miało miejsce, ale ponadto, iż uniemożliwiło jej ono podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej, co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że w sytuacji przedstawienia organom administracji publicznej zarzutu dotyczącego braku zawiadomienia strony przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych, koniecznym jest ustalenie, jakiej konkretnie czynności procesowej nie mogła strona dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. Dopiero wykazanie, że naruszenie przez organ administracji publicznej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym poprzez nie powiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz o możliwości składania wniosków dowodowych, uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności, a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 kpa (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2007 r. sygn. akt GSK 4/07, wyrok NSA z 2 września 2009 r., sygn. II OSK 1317/08). Skarżący nie wskazał jakiej konkretnie czynności procesowej nie mógł dokonać, ewentualnie jakiego dowodu w sprawie nie mógł przedstawić wskutek uchybienia wymogom art. 10 kpa, ani jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć naruszenie tego przepisu. Jak wynika z akt sprawy skarżący brał aktywny udział w całym postępowaniu. Tym samym zdaniem Sądu stwierdzić należy, iż niepowiadomienie o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz o możliwości składania wniosków dowodowych, nie stanowi takiego naruszenia prawa, które miało wpływ na wynik sprawy. Reasumując, rozpoznając niniejszą sprawę nie stwierdzono naruszenia przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd miał przy tym na uwadze, że ewentualne uchylenie decyzji Kolegium z uwagi na naruszenie w niniejszej sprawie przepisów postępowania jest możliwe na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a, a więc – jedynie wówczas – jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił.