II SA/Bk 1112/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Wincenciak (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2014 r. w Białymstoku na posiedzeniu niejawnym wniosku B. G. M. Spółka z o.o. w B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi B. G. M. Spółka z o.o. w B. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] października 2013 r. znak [...] w przedmiocie nałożenia kary porządkowej p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia , Postanowieniem z dnia [...] października 2013 r. Dyrektor Izby Celnej w B. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w Ł. z dnia [...] lipca 2013 r. o nałożeniu na B. G. M. Spółkę z o.o. w B. kary porządkowej w kwocie 2.000 zł. Skargę na postanowienie organu II instancji złożyła do sądu administracyjnego Spółka G, M, wraz z wnioskiem o wstrzymanie jego wykonania i wstrzymanie wykonania rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego, jak również z żądaniem zabezpieczenia należności z tytułu kary porządkowej poprzez zarządzenie zajęcia mienia Spółki wskazanego w załączniku nr 5 do skargi. Uzasadniając wniosek wskazano, że na Spółkę nałożono kilka kar, których łączna suma przekracza kwotę 20.000 zł. Skarżąca nie jest w stanie uregulować tych należności bez narażenia się na niewypłacalność. Jej zdaniem za pozytywnym rozpoznaniem wniosku przemawiają: brak możliwości finansowych zobowiązanej, wysokie prawdopodobieństwo wyrządzenia szkodliwych dla niej skutków (w wymiarze gospodarczym) oraz "jednoczesny brak pewności w zakresie prawidłowości trybu nałożenia na skarżącą kary porządkowej". W ocenie skarżącej za udzieleniem ochrony tymczasowej przemawia również interes Skarbu Państwa, bowiem jej upadłość umniejszy wpływy z tytułu należności publicznoprawnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., zamknięty jest katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd jest uprawniony do udzielenia ochrony tymczasowej wyłącznie, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przy czym ciężar wykazania tych okoliczności spoczywa na wnioskodawcy. Powinien on, uzasadniając wniosek, odwołać się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do niego zasadne. Nadto akt, którego wstrzymania wykonania się żąda, powinien nadawać się do wykonania tzn. powinien dać się zakwalifikować do dobrowolnej lub przymusowej realizacji. Zdaniem składu orzekającego w sprawie niniejszej wnioskodawca nie uprawdopodobnił przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, którym nałożono na niego karę porządkową w kwocie 2.000 zł. Nie uprawdopodobniono w szczególności, że uiszczenie tej kwoty przekracza możliwości finansowe Spółki i wywoływałoby jej niewypłacalność. Powoływanie się na takie okoliczności bez wskazania konkretnych faktów charakteryzujących sytuację finansową Spółki (stan konta, stan zadłużenia, stan majątku, ewentualne dokumenty świadczące o istniejącej lub faktycznie grożącej w bliskim terminie niewypłacalności) nie może prowadzić do udzielenia ochrony tymczasowej. Należy wskazać, że każde rozstrzygnięcie zobowiązujące do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość i ma negatywny wpływ na stan finansów zobowiązanego. Jak wskazał NSA w postanowieniu z dnia 18 września 2013 r. w sprawie II GSK 1652/13 "nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym" (dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej w skrócie jako CBOSA). Ten wniosek pozostaje aktualny także wobec wskazania przez stronę faktu obciążenia jej karami w łącznej sumie 20.000 zł. Skutku w postaci uwzględnienia skargi nie może również wywołać formułowana przez skarżącą opinia o wydaniu postanowienia o nałożeniu kary porządkowej z naruszeniem przepisów prawa. Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania prowadzone w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie dotyczy bowiem legalności zaskarżonego aktu i niedopuszczalne jest, przy rozpoznawaniu wniosku w tym trybie, odwoływanie się do merytorycznych argumentów o legalności tego aktu. Brak jest również podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej o zarządzenie zabezpieczenia jej majątku na poczet kary porządkowej, bowiem procedura sądowoadministracyjna rozstrzygnięć w tym przedmiocie nie przewiduje. Na marginesie wskazać należy, że identyczną, negatywną ocenę żądania wstrzymania wykonania postanowienia o nałożeniu kary porządkowej sformułowały wobec skarżącej Spółki inne składy tutejszego sądu (w sprawach II SA/Bk 1107/13, II SA/Bk 1140/13, II SA/Bk 1141/13, II SA/Bk 1142/13, II SA/Bk 1143/13, II SA/Bk 1144/13). W sprawie niniejszej wniosek nie zawierał okoliczności, które uzasadniałyby odstąpienie od dotychczas prezentowanego stanowiska sądu w tej kwestii. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.