II SA/Bk 1121/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński,, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi K. W. i R. J. W. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu dokonania rozbiórki samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego oddala skargę. Skarga została wywiedziona na tle następujących okoliczności. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. wszczął w czerwcu 2014r. postępowanie w sprawie legalności i zgodności z przepisami prawa budowlanego, obiektu budowlanego w postaci budynku higieniczno – sanitarnego usytuowanego na działce o numerze geodezyjnym [...] położonej w miejscowości Sumowo, należącej do skarżących K. i R. J. W. Po jego przeprowadzeniu decyzją z dnia [...] sierpnia 2014r. ([...]) powołując się na art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 7 lipca 1994r. w związku z art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 24.10.1974r. orzekł o nakazaniu skarżącym rozbiórki kontrolowanego obiektu wraz z dobudówką i tarasem. W uzasadnieniu decyzji organ nadzoru budowlanego powołując się na ustalenia z oględzin podał, że na działce skarżących o numerze geodezyjnym [...] położonej w Sumowie znajduje się budynek higieniczno-sanitarny o konstrukcji murowanej, parterowy, z dachem jednospadowym pokrytym płytami bitumicznymi o wymiarach 2,06x5,00m. i wysokości ok. 3m. W obiekcie znajduje się sauna oraz pomieszczenie z natryskiem. Do budynku doprowadzona jest instalacja elektryczna i wodociągowa. Do obiektu dobudowane zostało pomieszczenie z przeznaczeniem na letnią kuchnię o wymiarach 2,02x3,40m. oraz drewniany taras o wymiarach 2,46x3,40m. Inwestor nie przedłożył dokumentów świadczących o legalności wzniesienia obiektu. Z twierdzeń skarżącego wynikało, ze obiekt został wzniesiony w latach 1991-1992 a powyższe lata budowy potwierdził także R. R. oświadczeniem złożonym do akt sprawy. Kierując się słowami inwestora organ przyjął, że obiekt został wzniesiony pod rządami ustawy Prawo budowlane z 1974r. co nakazywało stosowanie w sprawie przepisów tejże ustawy. Zgodnie z art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1974r. legalizacja obiektu budowlanego może nastąpić po stwierdzeniu, że obiekt znajduje się na terenie przeznaczonym pod zabudowę zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym. Organ nadzoru budowlanego ustalił, że działka o numerze geodezyjnym [...] położona w Sumowie stanowi – zgodnie z wypisem z rejestru gruntów- użytki rolne zabudowane, pastwiska trwałe, lasy i grunty leśne. Nieruchomość znajduje się na obszarze, dla którego obowiązuje miejscowy plan zagospodarowanie przestrzennego części wsi Sumowo w gminie Sejny, zatwierdzony uchwałą Rady Gminy Sejny z 27 maja 1998r. Plan ten oznaczył teren działki [...] symbolem 12 US i przeznaczył całą działkę o numerze [...] pod projektowaną plażę wraz z kąpieliskiem dla potrzeb terenu o symbolu 9UT/MP tj. projektowanych usług turystycznych o charakterze wypoczynkowo – pobytowym Zapis w planie stanowi, że budynki powstałe w warunkach samowoli budowlanej powinny być usunięte. Ustalenia szczegółowe jak dla terenu o symbolu 11 US. Z ustaleń dla terenu 11 US wynika, że jest to teren projektowanej plaży z kąpieliskiem ogólnodostępnym położony w strefie ochronnej jeziora D. z możliwością urządzenia przystani wodnej, gdzie obowiązuje zakaz wznoszenia jakichkolwiek obiektów budowlanych niezwiązanych z utrzymaniem zbiornika wodnego Ponadto działka leży w strefie ochronnej jeziora D. Dodatkowo organ nadzoru budowlanego ustalił, że w czasie budowy obiektu obowiązywał Plan Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Sejny zatwierdzony uchwałą Rady Miasta i Gminy Sejny z 21 listopada 1990r., który oznaczał teren inwestycji (działkę o numerze [...]) jako teren łąk i pastwisk (symbol PS) tj. pod uprawy rolne, co potwierdził także zapis zawarty w akcie notarialnym sprzedaży działki z 27 maja 1991r. W podsumowaniu organ nadzoru budowlanego stwierdził, że zarówno aktualnie obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jak i plan zagospodarowania przestrzennego obowiązujący w dacie budowy, nie przewidywały jakiejkolwiek zabudowy terenu. Organ dodał, że na działce [...] znajdują się tylko dwa budynki (kontrolowany i domek letniskowy będący przedmiotem równoległego odrębnego postępowania) stąd zapis zawarty w obecnie obowiązującym planie dotyczący powinności usunięcia budynków powstałych w warunkach samowoli budowlanej, odnosić należy do dwóch obiektów budowlanych należących do skarżących. W konkluzji organ stwierdził, że legalizacja obiektu budowlanego jest niemożliwa z powodu sprzeczności lokalizacji obiektu z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego. W odwołaniu od tej decyzji skarżący stwierdzili, że organ niewłaściwie określił przeznaczenie użytkowe obiektu, gdyż budynek letniskowy i pomieszczenie higieniczno – sanitarne są wykorzystywane w agroturystyce prowadzonej przez skarżących, która jest zgodna z założeniami dla tego terenu zawartymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Mimo, że obiekty nie posiadają uregulowanego stanu prawnego, to były i są użytkowane dla potrzeb gospodarstwa agroturystycznego i dla potrzeb plaży. Zdaniem odwołujących się, zapis planu o powinności rozbiórki samowolnie wzniesionych obiektów budowlanych nie powinien być brany pod uwagę, gdyż jest zapisem wykraczającym poza granice ustaleń planu. Podkreślili również, że organ nadzoru budowlanego nie odniósł się do ich wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie obiektów budowlanych, objętych nakazami rozbiórki a ponadto nakazy rozbiórki nie powinny być wydane przed rozpatrzeniem wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie budynków. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. po rozpatrzeniu powyższego odwołania decyzją z dnia [...] września 2014r. orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej. Organ II instancji podzielił ustalenia organu I instancji i dokonaną ocenę prawną sprawy stwierdzeniem, że sporny obiekt budowlany znajduje się na obszarze nieprzewidzianym pod stwierdzoną zabudowę. Oba plany zagospodarowania przestrzennego (obowiązujący w dacie orzekania i obowiązujący w okresie budowy) nie dopuszczają usytuowania na działce o numerze [...] we wsi Sumowo, obiektu stanowiącego przedmiot postępowania. Nie jest to bowiem obiekt związany z produkcją rolną ani obiekt związany z utrzymaniem zbiornika wodnego. Powołując się na stanowiska wyrażone przez WSA w Białymstoku w sprawach IISA/Bk 283/11 i IISA/Bk 284/11 organ II instancji podkreślił, że analizy zgodności usytuowania obiektu budowlanego z przepisami o planowaniu przestrzennym dokonuje samodzielnie organ nadzoru budowlanego a zatem niemożliwe stało się uwzględnienie stanowiska Wójta Gminy S. wyrażającego pogląd o braku sprzeczności lokalizacji obiektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wykorzystywanie obiektu pomocniczo przy prowadzonej agroturystyce nie zmienia faktu, że zachodzi przypadek wskazany w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1974r. skutkujący orzeczeniem rozbiórki obiektu. W skardze wywiedzionej do sądu administracyjnego na opisaną wyżej decyzję ostateczną skarżący zarzucili decyzjom organów obu instancji naruszenie szeregu przepisów. Zarzuty zostały sprecyzowane jako: - błędne przyjęcie, że skarżący dopuścili się samowoli budowlanej w sytuacji, gdy są właścicielami obiektu budowlanego wybudowanego dla potrzeb prowadzonej w ramach gospodarstwa rolnego działalności agroturystycznej polegającej na wynajmowaniu pokoi na wypoczynek oraz obiektu towarzyszącego w postaci sauny, a nie - jak ujął organ – budynku higieniczno - sanitarnego; - naruszenie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1974r. w związku z art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1994r. poprzez objęcie nakazem rozbiórki obiektu służącego dla potrzeb obszaru przeznaczonego pod usługi turystyczne w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego a w konsekwencji wzniesionego zgodnie z ustaleniami planu jako zaplecze plaży. W konsekwencji, zdaniem skarżących, organ nie miał podstaw do przyjęcia, że na działce [...] obowiązuje zakaz wznoszenia wszelkich obiektów budowlanych, tym bardziej, że odmienne stanowisko w tym przedmiocie wynika z pisma Wójta Gminy S. z dnia 16 czerwca 2014r.; - naruszenie art. 8 K.p.a. poprzez naruszenie zasady zaufania obywateli do organów państwa niewyjaśnieniem stronie przesłanek i przepisów prawa, którymi się kierował organ i pominięciem wiążącej opinii Wójta Gminy S.; - naruszenie art. 7, 77, 78 i 107 K.p.a. poprzez wydanie decyzji, w sentencji której nie odniesiono się do złożonego przez skarżących wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie obiektów budowlanych objętych postępowaniami; - naruszenie art. 107 par. 3 K.p.a. poprzez niepełne i lakoniczne uzasadnienie decyzji i niewystarczającą argumentację, pomijającą wniosek o udzielenie pozwolenia na użytkowanie oraz pismo Wójta Gminy S.; - naruszenie art. 6, 7, 8, 11, 77 par. 1 i 80 K.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności i wydanie rozstrzygnięcia z pominięciem konstytucyjnej zasady równości wobec prawa i słusznego interesu skarżących oraz poprzez ustalenie stanu faktycznego niezgodnie z zasadą prawdy obiektywnej w następstwie błędnego zakwalifikowania funkcji obiektów a w konsekwencji brak dokonania wyczerpujących ustaleń stanu faktycznego oraz dostatecznego rozważenia materiału dowodowego, - naruszenie art. 7,77 i 107 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie pisma Wójta Gminy S. z dnia 16 czerwca 2014r. będącego organem tworzącym prawo miejscowe i wyrażającego stanowisko o potrzebie pozostawienia spornych budynków jako zgodnych z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego, bo służących plaży i jej obsłudze; - naruszenie art. 21 i 64 Konstytucji RP poprzez nieposzanowanie interesów wszystkich podmiotów postępowania oraz nieuwzględnienie ochrony praw nabytych; - niezastosowanie zasady poszanowania prawa własności z art. 140 K.c. w związku z art. 21 i 64 Konstytucji RP - naruszenie art. 107 par. 23 K.p.a. poprzez pominięcie w sentencji wyjaśnienie skarżącym, jakimi przepisami się kierował organ i na jakich dowodach oparł ustalenie, że sporne obiekty to domek letniskowy i budynek higieniczno-sanitarny, które nie służą potrzebom prowadzonego gospodarstwa rolnego do działalności agroturystycznej oraz brak odniesienia się do stwierdzenia, że budynki służą zabezpieczeniu potrzeb istniejącej plaży; - naruszenie art. 107 w związku z art. 108 K.p.a. poprzez brak nawiązania w uzasadnieniu decyzji do obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy Sejny z dnia 27 maja 1998r. , który to plan przeznacza działkę [...] pod projektowaną plażę wraz z kąpieliskiem ogólnodostępnym z możliwością urządzenia przystani wodnej, która służy dla potrzeb obszaru przeznaczonego pod usługi. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonych decyzji i umorzenie postępowania administracyjnego z jednoczesnym udzieleniem pozwolenia na użytkowanie budynku w trybie art. 42 Prawa budowlanego. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje; Skarga podlegała oddaleniu albowiem zaskarżona decyzja nie naruszyła przepisów prawa materialnego a postępowanie administracyjne poprzedzające wydanie decyzji w sposób właściwy wyjaśniło wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Wbrew zarzutowi skarżących błędnego przyjęcia, iż dopuścili się samowoli budowlanej, organy obu instancji trafnie uznały, że sporny obiekt budowlany został wzniesiony samowolnie. W świetle zarzutu skargi, braku samowoli skarżący upatrują w samym fakcie dysponowania tytułem własności spornego obiektu budowlanego (nazwanego przez nich sauną) i w służebnej roli obiektu dla prowadzonej działalności agroturystycznej w ramach posiadanego gospodarstwa rolnego. Powyższe okoliczności w żadnej mierze nie dowodzą legalności zabudowy nieruchomości. Brak samowoli budowlanej polega bowiem na wykazaniu faktu dysponowania stosowną decyzją właściwego organu pozwalającą na wzniesienie na danym terenie kontrolowanego obiektu budowlanego bądź na wykazaniu okoliczności braku potrzeby uzyskiwania pozwolenia na budowę w świetle przepisów prawa budowlanego obowiązujących w okresie budowy. We wskazanym przez skarżących okresie wznoszenia spornego obiektu budowlanego (lata 1991-1992) reglamentację robót budowlanych regulowało wydane z upoważnienia ustawy Prawo budowlane z 24 października 1974r. - Rozporządzenie Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975r. w sprawie nadzoru urbanistyczno – budowlanego (Dz. U. z 1975r. Nr 8, poz. 48 ze zm.). Paragraf 19 ust. 1 powyższego rozporządzenia przewidywał obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę między innymi dla wszystkich inwestycji, dla których zgodnie z przepisami par. 9 rozporządzenia wymagane było ustalenie miejsca i warunków realizacji inwestycji. W świetle zaś przepisów ww. rozporządzenia, decyzja o ustaleniu miejsca i warunków realizacji inwestycji była wymagana - między innymi - dla wykonania stałych i tymczasowych budynków (par. 9 ust. 1 pkt 1) a dla innych inwestycji budowlanych o ile przewidziane były do realizacji na terenach użytkowanych na inne cele (par. 9 ust. 1 pkt 5 lit. "a" ww. rozporządzenia). We wskazanym przez skarżących okresie budowy, nabyta przez nich działka o numerze geodezyjnym [...] położona we wsi Sumowo, przeznaczona była, jak wskazywał plan zagospodarowania przestrzennego Gminy Sejny zatwierdzony uchwałą Rady Miasta i Gminy w Sejnach z dnia 21.11.1990r, pod uprawy rolne i stanowiła niezabudowany teren pastwisk i łąk. W świetle powyższego planu wieś Sumowo była wsią o funkcji rolniczej z możliwością adaptacji jedynie już istniejącej zabudowy zagrodowej tj. dopuszczeniem jej modernizacji, rozbudowy lub wymiany obiektów. Bez uzyskania zatem pozwolenia na budowę poprzedzonego decyzją o ustaleniu miejsca i warunków realizacji inwestycji, działki o numerze [...] nie można było zabudować a sam plan zabudowy obszaru działki o numerze [...] jako niebędącej zabudowaną działką zagrodową (siedliskową) nie zezwalał. Nie ulega wątpliwości przy tym, czego skarżący nie kwestionują, że stosownym pozwoleniem na budowę zarówno domku letniskowego, jak i wolnostojącego obiektu sanitarno – higienicznego, skarżący nie dysponowali. Samowola budowlana została zatem dowiedziona i jej podważanie jest nietrafne. Przy ustaleniu, że samowolna budowa obiektu stanowiącego przedmiot postępowania miała miejsce w latach 1991-1992. a w konsekwencji właściwym przyjęciu, że jej skutki podlegają ocenie przy stosowaniu przepisów ustawy Prawo budowlane z 24.10.1974r. (zgodnie z odesłaniem zawartym w art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 7.07.1994r), obowiązkiem organu nadzoru budowlanego przed podjęciem czynności zmierzających do legalizacji, było jednoznaczne wykluczenie przesłanek przymusowej rozbiórki samowolnie zrealizowanej części obiektu. Stosownie do treści art. 37 ust. 1 starego Prawa budowlanego, przymusowa rozbiórka obiektu budowlanego wybudowanego pod rządami tego prawa, ale z naruszeniem przepisów obowiązujących w okresie budowy, musiała być orzeczona w razie stwierdzenia, że sporny obiekt, bądź jego część: 1. znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, bądź 2. powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Istniała też możliwość wydania decyzji o przymusowej rozbiórce obiektu budowlanego (lub jego części) w razie uznania przez organ istnienia innych ważnych przyczyn poza wyżej wymienionymi (art. 37 ust. 2 ustawy). Uchwałą z dnia 16.12.2013r. sygn. II OPS 2/13 skład 7 sędziów NSA przesądził że przepisami o planowaniu przestrzennym, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, są przepisy obowiązujące w dacie orzekania przez organy administracji, z tym że w postępowaniu w przedmiocie nakazania rozbiórki, należy uwzględniać także przeznaczenie terenu, na którym powstał obiekt budowlany, od daty jego budowy. Jak wyżej sąd wskazał, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obwiązujący dla wsi Sumowo w dacie wznoszenia spornego budynku, nie przewidywał możliwości realizowania we wsi innej zabudowy niż zagrodowa i to wyłącznie jako jej rozbudowy, modernizacji czy wymiany już istniejącej, a działkę o numerze [...] przeznaczał pod uprawy rolne (teren łąk i pastwisk). Wzniesienie budynku, pełniącego funkcję domku letniskowego, oraz wolnostojącego obiektu higieniczno – sanitarnego, było zatem sprzeczne z przeznaczeniem terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Prawidłowo też organy obu instancji uznały, że pozostawieniu kontrolowanej zabudowy na terenie działki o numerze [...] sprzeciwiają się także ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego aktualnie tj. w dacie orzekania przez organy. Teren inwestycji stanowiący działkę o numerze geodezyjnym [...], położoną w miejscowości Sumowo, gmina Sejny, objęty jest ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Części Wsi Sumowo, zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy Sejny z dnia 27.05.1998r. Nr XXXVIII/185/98, opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa Suwalskiego Nr 38, poz. 202. Plan powyższy oznaczył działkę o numerze [...] symbolem 12 US stanowiącym teren projektowanej plaży wraz z kąpieliskiem dla potrzeb terenu 9 UT/MP (dla terenu projektowanych usług turystycznych o charakterze wypoczynkowo – pobytowym), przy czym wprost zastrzegł, że budynki powstałe w warunkach samowoli budowlanej powinny zostać usunięte oraz, że obowiązują dla tego terenu ustalenia szczegółowe jak dla terenu o symbolu 11 US, w tym więc wynikający z zapisu planu dla terenu 11 US, zakaz wznoszenia jakichkolwiek obiektów budowlanych niezwiązanych z utrzymaniem zbiornika wodnego. Zgodnie z planem działka o numerze [...] znajduje się w strefie ochronnej jeziora D. Zarzuty skargi nietrafnie podważają prawidłowość odczytania przy organy administracji zapisów planu zagospodarowania przestrzennego. To skarżący na użytek sprawy przeinaczają treść zapisów planu odnoszącą się do terenu o symbolu 12 US. To, że plaża projektowana wraz z kąpieliskiem na terenie o symbolu 12 US z ma służyć terenowi o symbolu 9 UT/MP, nie oznacza – jak wyprowadzają skarżący – przyzwolenia na zabudowę terenu plaży budynkiem pełniącym funkcję letniskową i obiektem higieniczno – sanitarnym (sauną z tarasem i letnią kuchnią). Ustalenia szczegółowe planu dla terenu 12 US są takie jak dla terenu o symbolu 11 US, a tym samym obowiązuje dla terenu 12 US zakaz wznoszenia jakichkolwiek obiektów budowlanych niezwiązanych z utrzymaniem zbiornika wodnego. Bezzasadność zarzutów skargi tkwi w niewłaściwym interpretowaniu zapisów planu zagospodarowania przestrzennego i niezasadnym upatrywaniu zamieszczenia w planie przyzwolenia dla zlokalizowania na terenie ogólnodostępnej plaży, prywatnej zabudowy letniskowej. Nie ma znaczenia w sprawie okoliczność, że interpretacja zapisów planu przez skarżących znalazła aprobatę Wójta Gminy S. w piśmie skierowanym do organu nadzoru budowlanego I instancji z dnia 16.06.2014r. Zgodność lokalizacji samowolnie wzniesionych obiektów budowlanych z przepisami planowania przestrzennego, będąca jednym z warunków legalizacji samowoli budowlanej, dokonywanej w oparciu o art. 37 ust.1 ustawy Prawo budowlane z 24 października 1974r. podlega wyłącznej ocenie organu prowadzącego postępowanie legalizacyjne. Organ nadzoru budowlanego nie mógł zastąpić samodzielnej oceny skutków samowoli budowlanej, wydanym przez wójta gminy zaświadczeniem o zgodności zabudowy z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ponieważ ustawa Prawo budowlane z 1974r. nie nakładała obowiązku dysponowania zaświadczeniem innego organu administracji w sprawie owej zgodności. Wskazywanie na agroturystyczny charakter spornej zabudowy nie mogło mieć znaczenia w sprawie, gdyż tylko usytuowanie na terenie działki [...] obiektów budowlanych związanych z utrzymaniem zbiornika wodnego nie byłoby sprzeczne z zapisami aktualnego planu zagospodarowania przestrzennego i mogłoby uzasadniać ich pozostawienie. Również względy sanitarne (utrzymanie terenu plaży w czystości) czy społeczne (korzystanie z zabudowy przez osoby z niepełnosprawnymi dziećmi) nie mogły stanowić podstawy do odstąpienia od nakazu likwidacji samowoli budowlanej. Przepisy prawa budowlanego mają bowiem charakter norm związanych a nie uznaniowych i nie mogą być stosowane według oczekiwań inwestora. Wieloletnie przyzwolenie miejscowej władzy dla funkcjonowania samowolnie wzniesionych obiektów budowlanych nie sanowało aktu samowoli i nie doprowadziło do nabycia przez skarżących pozwolenia na użytkowanie obiektów budowlanych a w konsekwencji skarżący nie mają jakichkolwiek podstaw do powoływania się na ochronę praw nabytych. Nie było też zarzucanej przez skarżących potrzeby ustosunkowywania się przez organy nadzoru budowlanego w wydanych decyzjach do wniosku o pozwolenie na użytkowanie spornego obiektu budowlanego, złożonego już po kontroli w terenie. Wniosek ten – jak wynikało z wypowiedzi na rozprawie przedstawiciela organu stał się przedmiotem odrębnego rozstrzygnięcia, objętego kontrolą sądu administracyjnego w oddzielnym postępowaniu (zarejestrowanym pod sygn. IISA/Bk 244/15). Wbrew twierdzeniom skarżących, uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest przekonujące, pełne i czytelne. Reasumując, argumentacja skargi, zaprezentowana w jej treści i rozwinięta na rozprawie, nie została uwzględniona przez skład orzekający, który w całości podzielił ustalenia organów obu instancji i dokonaną przez te organy ocenę prawną sprawy. W konsekwencji uznania zarzutów skargi za bezzasadne Sąd skargę oddalił (art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).